Domena tomaszwitkowski.pl znów jest moja. Przez kilka lat była w cudzych rękach i w tym czasie ktoś podszywał się pode mnie, publikując pod moim nazwiskiem teksty reklamowe. Te teksty nie są moje. Od listopada 2026 roku domena ponownie należy do mnie i jest adresem tego bloga (więcej o tej sprawie). Moje strony to tomaszwitkowski.pl (po polsku) i forbiddenpsychology.wordpress.com (po angielsku).
Jestem psychologiem-pisarzem, bo pisanie pochłania ostatnimi laty wiele mojej energii i czasu. Piszę o psychologii, psychoterapii, etyce, pograniczach nauki i pseudonauki. Mojemu pisaniu towarzyszy głębokie zatroskanie o przyszłość dziedziny, którą uprawiam. Z jednej strony bowiem wiem, że to co wartościowego w nauce, stało się tak elitarne, że nie jest dostępne dla przeciętnego odbiorcy. Z drugiej strony korzystają z tego szarlatani i oszuści, którzy pod szyldem nauki żerują na ludzkim nieszczęściu i ignorancji. W swoich książkach staram się zbliżyć naukę przeciętnemu czytelnikowi. Mój rozpoczęty w pierwszej dekadzie tego wieku projekt zatytułowany Zakazana psychologia to próba “oczyszczenia” psychologii z hochsztaplerstwa. Czy mi się to uda? Nie, raczej nie mam złudzeń. Musiałoby do mnie dołączyć bardzo wielu ludzi myślących podobnie, a nic na to nie wskazuje, aby tak się stało. Może uda mi się wskazać drogę kilku naśladowcom? Czas pokaże…
Podczas pracy nad trzema tomami Zakazanej psychologii zgłosiło się do mnie bardzo wiele osób skrzywdzonych przez psychologów i psychoterapeutów. Pewnego dnia uznałem, że muszę zrobić coś, aby ich głos został usłyszany przez innych. W ten sposób powstała dość niecodzienna książka, którą zatytułowałem Psychoterapia bez makijażu. Rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach. Składa się ona z rozmów, które przeprowadziłem z osobami, które uważają się za ofiary psychoterapii. Zawiera także wywiady z uznanymi polskimi terapeutami, których poprosiłem o pomoc w zrozumieniu wszystkich tych wstrząsających historii opowiedzianych przez pacjentów.
Jeśli stwierdzenie Messnera jest prawdziwe w czasie przeszłym, czyli: Jestem również tym, co robiłem, to jestem także naukowcem i nauczycielem akademickim. Pracowałem przez wiele lat w Instytucie Psychologii Uniwersytetu Wrocławskiego, spędziłem fascynujący rok w Instytucie Psychologii w Bielefeld w Niemczech, gdzie miałem przyjemność obcowania z wielkimi postaciami psychologii społecznej. Czas jakiś prowadziłem badania na Uniwersytecie w Hildesheim również w Niemczech, a ostatnio pracowałem kilka lat w Szkole Wyższej Psychologii Społecznej, w Wydziale Zamiejscowym we Wrocławiu. Obecnie już tylko sporadycznie prowadzę zajęcia lub wygłaszam wykłady na wyższych uczelniach. Te lata wystarczyły jednak, abym zdołał przesiąknąć empiryzmem i sceptycyzmem, które towarzyszą mi niezmiennie
Poza działalnością naukową i popularyzatorską poświęcam też nieco czasu prozie literackiej. W 2023 r. za scenariusz słuchowiska Człowiek, którego zabiły książki otrzymałem Nagrodę Główną Storytel w konkursie Script Pro 2023, a za scenariusz Kowal i alchemik, nagrodę Stowarzyszenia Autorów ZAiKS. W 2022 r. zdobyłem pierwszą nagrodę w Ogólnopolskim Konkursie Literackim im. J.I. Kraszewskiego w kategorii proza, a także honorowe wyróżnienie za scenariusz fabularnego filmu krótkometrażowego dla młodego widza w konkursie im Krzysztofa Gradowskiego organizowanym przez ZAiKS i Fundację Cinemania. Swoje opowiadania publikuję w czasopismach literackich: „Wyspa”, „Migotania”, „Pisarze.pl” „Twórczość”, „Akant”.
NAGRODY I WYRÓŻNIENIA
2026 – wyróżnienie w VI Ogólnopolskim Konkursie na opowiadanie im. Gustawa Herlinga-Grudzińskiego za opowiadanie Tak bardzo przestać być, opublikowane w antologii Obecność.
Wyniki konkursu · Wpis na blogu
2023 – Nagroda Główna Storytel w konkursie scenariuszowym Script Pro 2023 w kategorii audio za scenariusz Człowiek, którego zabiły książki.
Laureaci konkursu (Filmweb) · Wpis na blogu
2023 – Nagroda Stowarzyszenia Autorów ZAiKS w konkursie scenariuszowym Script Pro 2023 w kategorii audio za scenariusz Kowal i alchemik, napisany na podstawie pierwszej części powieści Tryptyk haniebny.
Laureaci konkursu (Filmweb) · Wpis na blogu
2022 – I nagroda w Ogólnopolskim Konkursie Literackim im. J.I. Kraszewskiego w kategorii proza za opowiadanie Mogłabym góry przenosić.
Relacja z wręczenia nagród · Wpis na blogu
2022 – honorowe wyróżnienie w Konkursie im. Krzysztofa Gradowskiego (Stowarzyszenie Autorów ZAiKS i Fundacja Cinemania) za scenariusz filmu krótkometrażowego dla młodego widza Pogromca.
Wyniki konkursu · Wpis na blogu
2019 – zwycięstwo w plebiscycie naukowym Soczewki Focusa 2019 w kategorii „naukowy aktywista”.
Wyniki plebiscytu (Focus) · Wpis na blogu
2014 – nagroda „Książka dla Trenera 2014” w kategorii Klasyka trenera (Evergreen), przyznana przez Polskie Towarzystwo Trenerów Biznesu Podręcznikowi trenera (współautor: Sławomir Jarmuż).
Informacja wydawcy (Bez Maski) · Dyplom (skan)
2010 – Nagroda Racjonalista Roku 2010 przyznana przez Polskie Stowarzyszenie Racjonalistów za tropienie pseudonaukowych absurdów, przede wszystkim hochsztaplerstwa w psychologii.
Komunikat PSR (archiwum)
Jeśli mam wolny czas, spędzam go w górach, najchętniej w górach wysokich lub na morzu. Dlaczego? Bo tam każda czynność, każde zdarzenie mają fundamentalne znaczenie, bo tam przeżywa się życie niezwykle intensywnie, bo tam trudno oszukać samego siebie, no i poza wszystkim, jest tam po prostu pięknie. Więcej o moich wyprawach…
Od młodości towarzyszy mi muzyka, która wypełnia wolne przestrzenie. Muzyka jazzowa i klasyczna – szczególnie muzyka dawna i barokowa. .
Więcej szczegółów biograficznych:
Tomasz Witkowski – polskojęzyczna Wikipedia
Tomasz Witkowski – angielskojęzyczna Wikipedia

Szanowny Panie,
mniej więcej rok temu zetknąłem się z Pańskimi książkami i od tego czasu nosiłem się z zamiarem napisania tekstu o tym, jak ich lektura zmieniła moje dotychczasowe patrzenie na psychoterapię. Wreszcie wczoraj udało mi się go skończyć. Jest on zarazem próbą zwięzłego podsumowania – z mojego punktu widzenia – tych wszystkich zarzutów wobec psychoterapii, które stawia Pan w swoich książkach. Bardzo bym się cieszył, gdyby zechciał Pan go przeczytać: http://rafa.eu.org/notka.php3?vid=psycho
Równocześnie nadal podtrzymuję zadeklarowaną w innym komentarzu chęć współpracy przy tłumaczeniu ksiązki Vikrama Patela.
ojejej… przeczytałam wpis na podanej stronie, ale… spłaszczenie problemu i brak wiedzy autora wpisu – przeczytanie dwóch książek o psychoterapii, to jednak zdecydowanie za mało, aby się wypowiadać na nieznany sobie temat… wolę jednak teksty p. Witkowskiego – racjonalne, uargumentowane, z zachowaniem otwartego umysłu
A mogę się dowiedzieć, jakie *konkretnie* zarzuty ma Pani do mojego tekstu? Ponieważ – jak zaznaczyłem – w zasadzie jest on streszczeniem tego, co wynika z książek p. Witkowskiego oraz Massona. Moją intencją było stworzenie – bardzo skrótowego, co oczywiste – podsumowania *całości* wniosków, jakie wynikają z tego co pisze p. Witkowski. Bardzo często bowiem dyskusje na temat jego artykułów (jak choćby na temat ostatniego tekstu w „Krytyce Politycznej”) są podejmowane przez osoby, które w ogóle nie czytały jego książek, tym samym nie znają całego kontekstu jego pracy i „czepiają” się szczegółów, które w świetle całego kontekstu są nieistotne (np. jednego czy drugiego konkretnego badania, które p. Witkowski przytoczył tylko *jako przykład*, a jego oponenci uważają, że to badanie jest jedynym, na którym się opiera, i z tej pozycji go atakują). A trudno w dyskusji argumentować odwołując się do tego, żeby przeczytali cztery nie najcieńsze 😉 książki, bo wiadomo że tego nie zrobią; lepiej mieć na „podorędziu” coś, co jest krótkim streszczeniem, a zawiera wszystkie najważniejsze punkty. Coś takiego chciałem zrobić, więc jeżeli jakichś istotnych wniosków z książek p. Witkowskiego nie ująłem czy o nich zapomniałem, to chętnie tekst uzupełnię. Natomiast jeżeli chodzi tylko o to, że jest skrótowy i hasłowy – to oczywiste, że taki jest, z samego założenia, bo ma to być krótkie streszczenie.
No i nie wiem, skąd Pani przekonanie, że moja wiedza o psychoterapii opiera się tylko na „przeczytaniu dwóch książek”. Pomiędzy rokiem mniej więcej 1987, kiedy przeczytałem „Przez psychoterapię ku duchowej edukacji”, a 2020, kiedy trafiłem na książki p. Witkowskiego i Massona, jednak było sporo czasu aby przeczytać coś więcej na ten temat ;). Miałem i mam też styczność zarówno z psychoterapeutami, jak i z osobami, które na psychoterapię uczęszczały.
Może o psychoterapii i sceptykach z 18 w.?
Patrz:
https://en.wikipedia.org/wiki/The_Royal_Commission_on_Animal_Magnetism
Dzień dobry. Czy zajmował się Pan kiedyś szerokim ugorem terapii uzależnień? Zagospodarowują go instruktorzy, terapeuci, psychoterapeuci, couche, wszelkiej maści „specjaliści”. Samych sposobów począwszy od starożytnych grup AA, które przez te 80 lat zdążyły się zdegenerować, przez grupy samopomocowe, które jadą na poczuciu winy, stygmatyzowaniu i sekciarstwie, ośrodki prywatne, które robią dobre pieniądze. W gruncie rzeczy nie ma tu jednej ustandaryzowanej procedury pomocy. Rządzi też przypadek kto gdzie trafi. Kontroli nad tym nie ma prawie żadnej stąd instruktorzy terapii często podają się za psychoterapeutów. Bardzo szerokie pole, coraz więcej klientów. A – klientów czy pacjentów??? Bo czy to choroba, czy zaburzenie? Wg WHO już nie choroba a zaburzenie. A wg NFZ jeszcze choroba. Pomieszanie z poplątaniem. Stąd moje pytanie – co Pan o tym temacie myśli i czy nie warto się mu bliżej przyjżeć?
W II tomie „Zakazanej psychologii” pisałem trochę o tym, choć głównie o DDA. Wiem co się tam wyprawia, bo prowadziłem kiedyś bardzo długi wywiad z osobą, która całe lata spędziła w ośrodkach uzależnień i kilka razy rozmawiałem też z innymi pacjentami, którzy takie terapie przeszli. Na pewno warto się temu przyjrzeć, choć szczerze mówiąc przestaję wierzyć w sens takiego „przyglądania się”. Moje pisanie o podobnych absurdach niczego nie zmienia, bo oni i tak są bezkarni. Dziennikarze i media nie chcą się tym zajmować, bo są bardziej gorące tematy, choćby ciągłe przekręty w polityce. Generalnie pisanie o tym w książkach kończy się tym, że opisywana grupa obrzuca mnie hejtem i robi ze mnie oszołoma, a organizacje takie jak PTP i inne stoją za nimi murem. Jestem zmęczony obojętnością i hipokryzją, a głowa boli mnie od przebijania tego muru. A może po prostu nie potrafię tego robić?
:). Bo pan w gruncie rzeczy nie rozumie czym jest psychoterapia jako zjawisko(pozwolilem sobie na taki bezczelny wstep). Zeby to zrozumiec, trzeba spojrzec na zjawisko cyrulictwa. W pana Zakazanej psychologii jest rycina Goyi „u cyrulika szarlatana”. Problem z nimi jednak byl taki, ze oni wszyscy byli strukturalnie szarlatanami. Dzis juz wiemy, ze takie upuszczanie krwi zabilo wiecej osob, niz uratowalo czy pomoglo. Podobnie bylo z innymi ich metodami. No ale jesli tak, to jak to mozliwe, ze przez tyle wiekow owi cyrulicy funkcjonowali, a dzis ich nie ma?
Odpowiedzia sa dwie sprawy. Myslenie magiczne i spoleczenstwo). Magiczne podejscie do jakiegos zagadnienia jest procesem rozwoju. Tance zeby spadl deszcz, alchemia, cyrulictwo itd…..kazdy z tych w gruncie rzeczy rytualow byl ingerencja w jakas domene. Kaplan swoim rytualem ingerowal w domene przestrzeni fizycznej i potem w tej samej domenie mialo sie dziac to , na co wszyscy liczyli, czyli mial spasc deszcz. Jak nie spadal to wina kaplana, moze cos zle zrobil, albo ludzie byli zbyt zli i nawet rytual nie pomogl. To samo z ingerencja alchemika w strukture materii i ingerencje cyrulika w domene fizyczna czlowieka. Te wszystkie procesy byly etapami rozwoju. Cyrulicy-medycy, sprowadzanie deszczu-irygacja, akweduty, alchemia doprowadzila do rozwoju chemii. Gdyby sie pan przeniosl wczasie i owczesnym powiedzial to wszystko co dzis wiemy na temat tych rytualow to nic by Pan nie zmienil. Musialby Pandokonac prawdziwej zmiany.
No wiec psychoterapia jezt ze swej natury czyms podobnym, tylko dotyczy domeny mentalnej.Ingerujemy w ta domene i potem wierzymy ze w tej samej domeniecos sie zdazy.
Wrocmy do cyrulikow. Porownajmy ich do medykow w kontekscie triady: cyrulik/klient’/spoleczenstwo i medyk/klient/spoleczenstwo. Chodzi o to, ze spoleczenstwo dziala na zasadzie antykruchosci o ktorej pisal Taleb. TWOJA SZKODA, MOZE BYC NASZYM ZYSKIEM. Mozna powiedziec ze szkoda ofiar cyrulikow byla przez spoleczenstwo akceptowana na rzecz rozwoju. Cyrulicy mieli glejt na eksperymentowanie na ludzkim ciele. No i co by nie mowic, mamy dzis medycyne i lekarzy. Cyrulicy pracowali na rzecz spoleczenstwa a dzisiejsi medycy bardziej juz na rzecz pacjenta.
No wiec dziesiejsza psychoterapia to czasy cyrulikow,no tylko ze od psychiki!Pan stara sie informowac, ostrzegac spoleczenstwo ale spoleczenstwa to nie obchodzi. Spol chce wierzyc. Tutaj trzeba raczej antropologa, socjologa a nie psychologa badacza. Wspolczesni terapeuci eksperymentuja na ludziach. Pasozytuja na nich, pracujac na rzecz rozwoju spolecznego. Spoleczenstwa to nie obchodzi jacy sa terapeuci i terapia, bo nie obchodza spoleczenstwa ten ich ofiary. Bo szkoda jednostek bedacych w terapii zaskutkuje zyskiem kolektywnym w przyszlosci. Dzis juz widzimy ze pojawiaja sie terapie 3 fali PB a psychoanalityczne terapia znikaja
Jeszcze niedawno wierzyłam w psychoterapię. To, że wcześniej trafilam na psychologa szkolnego, która wszystko zignorowała, a 10 lat później na terapeutkę, która podczas konsultacji wyśmiała mnie i udzielała porad, o które nie prosiłam, uznałam za pecha. Po drodze przychodziły mi myśli, że może to ze mną jest coś nie tak. W końcu, po wielu latach cierpienia, ale i ustabilizowania nieco emocji postanowiłam pójść do psychoterapeuty, niestety w nurcie psychodynamicznym. Byłam tak zdeterminowana, że uznałam, że cokolwiek by się nie działo ja to wytrzymam, bo jeśli będzie coś nie tak to na pewno to ze mną jest problem. Do tego czytałam całą masę artykułów, przeglądałam profile psychologów na Social Mediach i to wszystko sprawiło, że miałam całkowicie wyprany mózg. Podczas mojej terapii (nie lubię jej tak nazywać, bo nie uważam, żeby było tam coś leczącego) działy się rzeczy złe. Już na pierwszej wizycie, kiedy mówiłam o swoim wyglądzie i niezadowoleniu z wagi, Pani na mnie spojrzała z drwiną od stóp do głów. No ale, że się naczytałam o Przeniesieniu, Zniekształceniu Poznawczym uznałam, że jest to mój zaburzony odbiór sytuacji. Brnęłam dalej. Po 5 miesiącach braku jakiejkolwiek poprawy i rosnących wątpliwościach, zachęcona wypowiedziami specjalistów, że należy się tym podzielić z terapeutą, bo może to być istotny wkład w proces terapeutyczny, postanowilam porozmawiać z Panią. Powiedzialam, że mam wątpliwości, bo wychodzę z sesji bez przemyśleń, mam poczucie, że nic się nie dzieje, zapytalam dlaczego nie mam ustalonych celów terapeutycznych, a wszędzie czytam, że to podstawa kontraktu, itp. Pani milczala cały czas, a ja ze stresu powtórzyłam jeszcze raz wszystko, co powiedziałam wcześniej. Pani dalej milczala, aż w ostatnich 2 minutach spotkania wypaliła „Dlaczego zapraszam ją do konfliktu”. Ponieważ to był koniec sesji to nawet nie mogłam się do tego odnieść. Popłakałam się, ale na kolejnej sesji powiedziałam, że zrobiło mi się przykro, bo nie rozumiem, która część mojej wypowiedzi spowodowała taką reakcje. Pani milczala. I tak było przez caly rok. Na sesjach relacjonowałam, co wydarzyło się w moim życiu, a Pani milczala. Raz na 5 spotkań wypaliła coś przykrego na kilka minut przed końcem sesji. Albo też używała pojęć psychologicznych, których nie rozumialam. Wychodziłam z sesji i sprawdzałam w Google, co oznaczają pewne pojęcia, a tam wychodziły mi dziwne i przykre rzeczy. I tak było cały czas. Sesje mnie dołowały, bo tylko opowiadałam, a Pani milczała, a jak coś mówiła to wyłącznie złośliwości i to na sam koniec sesji. Zostawalam sama z emocjami w drodze do domu. Przez rok nie miałam ustalonych celów terapeutycznych, nie miałam diagnozy, a o tym ile będzie trwać max terapia dowiedziałam się po 10 miesiącach i oczywiście po moim zapytaniu. Na pytanie o diagnozę to nie dowiedziałam się niczego, a jedynie usłyszałam, że „No problem jest”. Postanowiłam odejść, ale znowu naczytałam się, że może to oznaczać, że zbliżam się do przełomu. Nawet poszłam na konsultację gdzie indziej, gdzie usłyszałam, że powinnam wrócić, bo pacjenci rezygnują w kluczowych momentach w terapii. Niestety wróciłam. Pani mi podziękowała, że wróciłam, ale już na kolejnych sesjach stwierdziła, że „zdewaluowałam jej osobę”. A na kolejnej poinformowała mnie, że idzie na zwolnienie lekarskie i usłyszałam „To, co robimy? Przenosimy sesje, czy skoro ma Pani średnią motywację, rezygnuje Pani z terapii?” Zamurowało mnie. Nie dość, że w terapii nic się nie działo, nie wolno mi było zapytać o cokolwiek, bo Pani miała wiecznego focha to jeszcze słyszę coś takiego, że w sumie czuje się, jak niepotrzebna rzecz. Poczułam się tak, jakby to zabrzmiało: Płać i milcz, a jak się nie podoba to wynocha. Po powrocie z chorobowego usłyszałam narzekanie i wzdychanie, że moja mama też ma takie problemy, jak ja. To po co Pani działa w nurcie psychodynamicznym, skoro wszystko ją męczy i nudzi? Odeszłam. Wtedy wyświetlił mi się nieoficjalny profil tej Pani na FB, a tam już nie było tak pięknie, jak na tym oficjalnym. Pani wystawiła opinię Pani Astrolog, a pod jednym ze zdjęć wyszło, że była także na jej ślubie. Chyba trochę kłóci się to z kodeksem etycznym, któremu Pani podobni jest wierna? Poza tym, jak ja miałam problemy z mechanikami to znaczyło, że to ze mną jest coś nie tak. Ale, jak ona napisała na FB, że nie ma już siły i czasu chodzić po mechanikach to było już OK. Ok. 3 tygodnie temu wystawiłam Opinię Centrum Psychoterapii, gdzie ta Pani działa, ponieważ przeczytałam opinię niedoszłej klientki, która miala bardzo podobne do mnie odczucia. Jeszcze 3 tygodnie temu to miejsce nie miało żadnej oceny. Po naszych 2 negatywnych ocenach, nagle w przeciągu 2h pojawily 4 pozytywne opinie, a w kolejnych 3 dniach kolejne 3 oceny na 5. Napisałam edit do mojej opinii, że widzę co się dzieje i, że porobiłam print screeny. I zaczęło się…Zaczęła do mnie wydzwaniać właścicielka i inny nr, który jest na oficjalnej stronie tego centrum. Wystraszyłam się i usunęłam opinię, choć brutalnie obnażała prawdę o tym miejscu. Po kliknięciu w osoby, które rzekomo korzystały z usług Centrum okazało się, że te osoby wystawiały w tym samym czasie oceny dokładnie tym samym obiektom (m.in. biuro księgowe, psi fryzjer, usługi remontowe, naprawa ekspresow, bary, mechanicy samochodowi i wiele wiele innych) w całej Polsce. Centrum nawet nie postarało się o wystawienie sobie fałszywych opinii. Oni je kupili. Problem w tym, że po kliknięciu w profile wychodzi cała prawda. Wysłałam do UOIK opis zdarzenia z print screenami, gdzie dokładnie widać, jak pięknie handluje się opiniami w internecie. I robią to psychoterapeuci, którzy powinni być empatyczni, kulturalni, etyczni, a reprezentują skrajne dzia…two. Efekt jest taki, że jestem w dużo gorzej kondycji psychicznej niż przed terapią. Nie mam już nadziei na nic. Boję się zaryzykować, żeby iść gdzie indziej, tym bardziej, że moja mocna motywacja jest teraz równa bliska zeru. Nie wierzę już w te filmiki na Social Mediach, artykuły propagujące terapię i psychoterapeutów. Autentycznie jest mi niedobrze. To środowisko to jest klika, która za wszystko obwinia klientów, ma ich za nic. I do tego jeszcze kupują fałszywe opinie. Poczekam na UOIK. Chciałabym, żeby coś się ruszyło, ale z drugiej strony nie wierzę za bardzo w sprawiedliwość. A nawet jeśli będzie jakaś kara, to wątpię, żeby PTP coś z tym zrobiło. A tacy psycholodzy powinni wylecieć z zawodu, bo krzywdzą ludzi i są perfidnymi oszustami.
Czy przez UOIK rozumie Pani UOKIK?
Zapraszam do mnie, jeżeli chce Pani profesjonalnie zająć się sprawą. Jestem prawnikiem in spe, a zajmuję się od ponad 6 lat pomocą na drodze formalnej osobom czującym się pokrzywdzonym usługami terapii. Mój mail: naduzycia.psychoterapii@gmail.com
Tak miałam na myśli UOKIK.
Niestety problem w tym, że ja na ten moment nie wierzę w sprawiedliwość. Przeszłam kilka dramatycznych momentów w życiu, w tym mobbing w pracy w latach 2011-2016. Mimo zeznań świadków i potwierdzenia tego przez wewnętrzne postępowanie w firmie, ostatecznie zostałam uciszona, a wręcz ukarana.
Od tego momentu nie pozbierałam się psychicznie i dlatego tak bardzo potrzebowałam pomocy terapeuty, żeby wrócić chociaż w polowie do stanu sprzed tego wydarzenia.
Kiedy człowiek jest w kryzysie, tacy ludzie będą to wykorzystywać wszystko przeciwko nam. To, co jest skutkiem jest traktowane, jako przyczyna. Chcę wierzyć, że UOKIK jednak jako instytucja państwowa zajmie się tym, na co mam niezbite dowody. Nie zależy mi na jakiejkolwiek satysfakcji, wyczerpujacej walce, a na ukróceniu ewidentnego oszustwa, jakim jest masowe podbijanie sobie ocen kosztem klientów.
Jak widać dla centrum psychoterapii nie liczy się to, że człowiek cierpi po nieudanej terapii, ale to, że ich wizerunek cierpi i trzeba to szybko odkręcić.
Szanowna Pani. Po pierwsze, aby napisać skuteczne pismo trzeba a) wiedzieć dokładnie czym dana instytucja się zajmuje b) napisać go zrozumiale dla urzędnika. Z mojego doświadczenia wynika, że wiele pism amatorskich bywa nieskutecznych już tylko z powodów braku wiedzy jak je sformułować. Dlatego warto korzystać z fachowej pomocy bo to zwiększa szansę na skuteczność.
Po drugie, przykro mi, ale to tak nie działa: „chcę wierzyć, że się ukróci, przecież mam niezbite dowody, a to instytucja państwowa”. Nie istnieje żaden państwowy opiekun, a niezbite dowody, w jakiejkolwiek sprawie zresztą, trzeba umieć odpowiednio przedłożyć i jeszcze ich bronić, szukać sojuszników, być pomysłowym i zdeterminowanym. Przykro mi – bez choćby minimalnego wysiłku i walki niczego się nie da „ukracać”. Wielu klientów psychoterapii prezentuje taką wiarę i słabość, a niestety psychobiznes zaciera ręce widząc to.
Dziękuję za ofertę pomocy. Niewykluczone, że napiszę do Pana po to, żeby podzielić się swoją historią, ale chyba ostatecznie w kwestii naruszenia prawa poczekam na ruch UOKIK, bo z tego, co mi wiadomo oni zajmują się też fałszywymi opiniami. UOKIK nakłada co jakiś czas kary na takie jednostki.
Dzisiejszy dzień był dniem rozwojowym, ponieważ ostatecznie zamieściłam ocenę dla tego Centrum Psychoterapii licząc się z tym, że będą mieli z tym problem. Standardowo za kilka minut był telefon (nieznany mi nr), którego nie odebrałam. Po jakimś czasie, chciałam dodać pozytywne opinie kinu, drogerii i okazało się, że nie mogę, bo zostały uznane za naruszające zasady, a ja bardzo dbam, żeby nie naruszały. A dzieje się to dokładnie od czasu dodania mojej opinii, więc musi być coś na rzeczy. Nie mogę nawet zgłosić tych fałszywych opinii, które widnieją na stronie, bo dostaje informacje, że się nie udało wysłać.
Okazuje się po raz kolejny, że pacjent to „zero” dla tego ośrodka. Opinie pozytywne, jak były tak dalej są(poza jedną, która dziś zniknęła). To już jest zemsta ze strony Centrum. I to są psycholodzy? Psychoterapeuci? Wstyd na całe moje miasto i Polskę za takie jednostki.
Napiszę Panu w wiadomości prywatnej, co to za ośrodek. Może sobie Pan poklikać w profile, które wystawiają pozytywne opinie. Niektóre nie są jeszcze zablokowane przez samych użytkowników, a widzę że część robi już takie ruchy.