Katolicka terapia miała wyleczyć go z homoseksualizmu. O włos nie zakończyła się samobójstwem
Bohater tego tekstu przez 9 miesięcy uczestniczył w katolickiej terapii leczenia homoseksualizmu. Po jej zakończeniu wpadł w depresję, był bliski samobójstwa. Choć od zakończenia terapii minęło już 8 lat, wciąż nie potrafi się pozbierać. Psychoterapeutka, która próbowała wyleczyć go z homoseksualizmu, nadal przyjmuje pacjentów.
Od prowadzącej terapię słyszał, że jego homoseksualizm to wina nadopiekuńczej matki i nieobecnego ojca. Mówiła mu, że trzeba się z niego uwolnić, bo to zaburzenie porównywalne z pedofilią. Po zakończeniu terapii popęd do mężczyzn nie zniknął. Pojawił się za to wstyd, poczucie winy i głęboka depresja. – Katolicka „terapia” zrujnowała mi życie – wyznaje 30-letni Dominik.
„Wcale nie musisz być homoseksualistą”
Maria zaproponowała, żeby chwycili się za ręce i utworzyli ciasny okrąg. Miał symbolizować kobiecą macicę. On, w samym środku, czekał na swoje narodziny. Maria krzyczała z teatralną emfazą: „Akceptuję cię takiego, jakim jesteś. Wyjdź do nas!” Gdy wyłonił się ze środka „macicy”, pozostali bili mu brawo. To miał być symboliczny początek jego nowego, heteroseksualnego życia.
Czytaj więcej…
Historie pacjentów skrzywdzonych w terapii i rozmowy z terapeutami zebrałem w książce „Psychoterapia bez makijażu. Rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach”. Książka w księgarni Bonito »

O tym, co terapia potrafi zrobić z człowiekiem, opowiadam nie tylko jako psycholog. W powieści „Defekt” śledzę zdolnego młodego człowieka przez jego związki i kolejne terapie i pytam, co się dzieje, gdy za wszelką cenę próbujemy dopasować się do normy.
Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.
Ja kiedys tylko na religijnie motywowane terapie reagowalem podobnie. Obecnie widze i podobne naduzycia w terapiach tzw ateistycznych tzn niby naukowych. Tam jest najwiecej zla gdyz pod plaszczykiem naukowosci robi sie jeszcze gorsza szkode.
Problem homoseksualnosci to problem na razie nierozwiazany – to stary dylemat nature versus nurture. To dyskusja ktorej podstawy wrocily( po ok 2 tys lat ) do swiata ok koncowki XVII w za sprawa m in Pierra Bayle i Johna Locka ktorzy na nowo zaczeli otwarcie pytac co jest wyuczone a co jest ze tak uzywajac dzisiejszego jezyka w genach. W ogole problemy psychologii i psychiatrii nalezy brac holistycznie bo braki w wiedzy nazwjmy filozoficznej czy antropologicznej powoduje takie wlasnie „leczenie”
Skoro Pan przytacza książkę to ja też: „Co możesz zmienić, a czego nie możesz” Martina Seligmana, w której pisze on, że orientacja seksualna oraz tożsamość jest wrodzona i że nie da się jej zmienić.
Im więcej czytam Pana blog tym bardziej utwierdzam się w mojej decyzji, że dobrze zrobiłam rezygnując z psychoterapii po wyjściu z sekty.
Niestety, artykuł dalej jest aktualny. Takie sytuacje dalej mają miejsce. Rok temu samobójstwo popełniła Milo: https://krytykapolityczna.pl/kraj/historia-milo-mazurkiewicz/