Przez tak wiele lat jazdy na terapię okrążyłam równik i wydałam 60 tysięcy złotych. Można powiedzieć… PODRÓŻ ŻYCIA!!!

Choruję na raka, jestem po operacji i przed leczeniem systemowym. Po przeczytaniu historii opisanej w poście Noszę w sobie chęć spojrzenia w oczy terapeutce… postanowiłam opowiedzieć moją drogę do „zdrowia” w gabinecie psychoterapeuty psychodynamicznego. Rozpoczęłam terapię prawie dziewięć lat temu, przerwałam w zeszłym roku z hukiem rozbijając bańkę iluzji relacji, która „leczy”. Trafiłam do gabinetu w momencie, kiedy moje życie było pasmem cierpienia, byłam samotna, nieufna wobec ludzi, wykończona trwającym 12 lat małżeństwem, w którym przemoc fizyczna i psychiczna była codziennością i całkowicie pozbawiona siły po rozwodzie i konsekwencjach związanych z toksyczną relacją. Pierwsze półtora roku terapeuta pracował nad moją depresją, przynajmniej z taką diagnozą się zgłosiłam i tak byłam prowadzona. Poza psychoterapeutą prowadziła mnie też lekarz psychiatra ( w tym samym miejscu), która przepisywała tony leków uspokajających i nasennych. Przyjmowałam leki i jeździłam dwa razy w tygodniu na 50 minut rozmowy terapeutycznej. Po półtora roku przerwałam terapię uznając, że do niczego ona nie prowadzi, samopoczucie bez zmian, tkwienie w przeszłości i brak kroku do przodu. Niecały rok później miałam wypadek samochodowy, jechałam po dawce codziennych leków przepisanych przez lekarza i straciłam panowanie nad kierownicą, uderzyłam w dwa drzewa…To był dzień, w którym ostatni raz wzięłam leki przepisane przez psychiatrę.

Po kilku miesiącach wróciłam na terapię i wtedy usłyszałam diagnozę, nie depresja, a zaburzenie borderline. I wtedy wszystko się zaczęło, postanowiłam w pełni zaufać w wiedzę terapeuty, który powtarzał jak mantrę, że jeżeli przerwę terapię, to nigdy moje życie się nie zmieni, że tylko bycie w relacji leczącej może pomóc zapanować nad chaosem emocji i wypracować we mnie zdrowe mechanizmy funkcjonowania. Trwałam w tej relacji wiele kolejnych lat, jeździłam dwa razy w tygodniu do odległej o 70 km. miejscowości na terapię, pracowałam bez urlopu, bez chwili odpoczynku, wszystko w imię bycia uleczoną. Z zawodu jestem chemikiem – fizykiem, potrafię bardzo logicznie łączyć punkty w całość układanki, jestem mocna w analizie i mam niesamowitą pamięć. Przeżywałam wciąż powrót do przeszłości, do dramatycznych zdarzeń z mojego życia i analizowałam to każdego dnia. Byłam zmęczona ciągłym tkwieniem w przeszłości, nie potrafiłam żyć w chwili obecnej. Kiedy pytałam, jak długo będzie trwała terapia, dlaczego trwa już tyle lat i nie ma końca, usłyszałam, że co by się złego stało, gdybym miała przyjeżdżać nawet całe życie. Miałam wpajane, że tylko w gabinecie terapeutycznym nauczę się bezpiecznej więzi i relacji, że jeżeli przerwę terapię to nigdy nie osiągnę spełnienia w życiu. Więc tkwiłam, jeździłam, rozkładałam przeszłość na małe kawałki i czekałam na UZDROWIENIE.

W tym czasie moje dzieci dorastały, całą rodziną rezygnowaliśmy z wielu przyjemności, bo muszę być w terapii, a to generuje olbrzymie koszty. Mijały lata, mijało moje życie i mijały możliwości zmiany tego życia, nie zmieniało się jedno – fotel w gabinecie i dwa dni w tygodniu na leczącą rozmowę. Byłam przemęczona, przepracowana i kiedy tylko podnosiłam temat mojego złego samopoczucia, osłabienia, otrzymywałam informację zwrotną, że to wydarzenia z przeszłości tak mnie osłabiają, że powinnam wreszcie odpuścić i ruszyć dalej. Prawda okazała się inna, to nie przeszłość mnie wykańczała, to rozwijający się na oczach terapeuty rak, maskowany rozmowami o przeszłości i zepchnięty przez łatę pacjentki boredrline.

Po prawie siedmiu latach terapii, kiedy otworzyłam oczy na tą całą psychodynamikę i rozbiłam bańkę „bezpiecznej relacji terapeutycznej”, stałam się naczelnym wrogiem i agresorem terapeuty. Kiedy próbowałam porozmawiać o tym, jak terapia i rozmowy o przeszłości maskowały rozwijającą się chorobę, że na oczach terapeuty chudłam i pracowałam ponad siły żeby opłacić terapię, że wciąż miałam powtarzane, że nie mogę rezygnować, bo moje życie będzie pasmem cierpienia, zostałam zablokowana. Zaczęły wtedy wychodzić dodatkowe zaniedbania, brak poufności terapii, tunelowe myślenie terapeuty. Kiedy pojechałam powiedzieć prosto w twarz o zaniedbaniach, usłyszałam, że go wku…m i wciąż jestem zmęczona. To było nasze ostatnie spotkanie.

Zostałam po terapii w gorszym stanie psychicznym i fizycznym niż kiedy się na nią zgłosiłam. Przeszłam załamanie nerwowe, sięgnęłam po pomoc specjalisty, leki na depresję i diagnoza ADHD. Próbowałam dotrzeć do Towarzystwa Psychodynamicznego, ich kodeks etyki zawodowej to farsa. Środowisko psychoterapeutów psychodynamicznych to hermetyczna sekta tunelowych mózgów o średnicy szpilki. Ale jedno jest pewne, terapia psychodynamiczna jest kosztowna i długoletnia, więc my pacjenci jesteśmy gwarantem stałej gotówki. To nurt, który nie wnosi nic! To jest po prostu dobrze zorganizowany biznes żerujący na ludziach, którzy po traumatycznych przeżyciach szukają dla siebie pomocy. Z tak dużym lekceważeniem praw pacjenta nie spotkałam się nigdy wcześniej. Dla nich jesteśmy tylko „zaburzeni”, których nie warto słuchać.

Terapeuta w czasie mojej terapii zdążył zrobić certyfikat psychoterapeuty, certyfikat TFP, a po dwóch miesiącach od mojej ostatniej wizyty, wskoczył na listę superwizorów aplikantów. Zdobywa szczyty hierarchii zawodowej, natomiast ja walczę z przerzutami i załamaniem nerwowym.

Policzyłam….przez tak wiele lat jazdy na terapię okrążyłam równik i wydałam 60 tysięcy złotych. Można powiedzieć… PODRÓŻ ŻYCIA!!! ( przepraszam za ewentualne literówki i składnię, ale piszę pod wpływem silnych emocji).

***

POSTY O PODOBNEJ TEMATYCE:

Noszę w sobie chęć spojrzenia w oczy terapeutce i zapytania jej, jak może patrzeć w lustro…

Psychoterapia z M.

Nigdy nie pójdę na terapię

Podróż w jedną stronę

Gadał dziad do obrazu, a obraz ani razu

Nie oceniam źle swojej terapeutki…

Taka sobie zwykła historia psychoterapeutyczna…

Czy każdy potrzebuje terapeuty – pomoc czy przemysł?

O psychoterapii wolno rozmawiać – zadecydował Sąd. Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Psychoterapia w Sądzie Najwyższym. Gdzie kończy się szukanie sprawiedliwości a zaczyna kompromitacja?

Czat Czwórki o psychoterapii – podcast PR 4

Zawracanie statku głupców – mój najnowszy felieton w Plus Minus Rzeczpospolita

W pułapce psychoterapii – rozmowa w miesięczniku „Moje zdrowie”


Defekt – okładka

O tym, co terapia potrafi zrobić z człowiekiem, opowiadam nie tylko jako psycholog. Moja powieść „Defekt” to historia zdolnego młodego człowieka, jego związków i kolejnych terapii – o tym, co się dzieje, gdy za wszelką cenę próbujemy dopasować się do normy. Książka w księgarni Bonito »

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

46 myśli na temat “Przez tak wiele lat jazdy na terapię okrążyłam równik i wydałam 60 tysięcy złotych. Można powiedzieć… PODRÓŻ ŻYCIA!!!”

  1. Byłam raz u psychoterapeuty i ten przesłuchawszy mnie z góry uznał, że terapia jest potrzebna dwa razy w tygodniu w pakiecie z lekami od psychiatry i może ona potrwać dwa lata. Gdy odparłam, nie mam tylu pieniędzy (wychodziło 500 zł tygodniowo, czyli w skali miesiąca kosztowałoby to całą moją ówczesną pensję), polecił, bym przemyślała sobie priorytety. Od tamtego czasu nie potrafię spojrzeć na psychologa jak nie na wyzyskiwacza. Choć w tym zawodzie na pewno znajdą się i sprawiedliwi, to nie wiadomo, jak ich szukać. Szczególnie gdy ci z pięcioma gwiazdkami mają takie opinie, jak: „Polecam, chodzę już od pięciu lat!:)”.

    1. Dokładnie tak! Ja też po powrocie na terapię usłyszałam, że jeżeli naprawdę komuś zależy na zdrowiu, to znajdzie sposób  na zarobienie pieniędzy. No to znajdowałam: w sezonie świątecznym plotłam  wianki i bombki, które sprzedawałam, w nocy ( nie mogąc spać) recenzowałam książki i pisałam zlecone teksty, w ciągu dnia uczyłam przedmiotów ścisłych. Zarabiałam w ten sposób na dom, rachunki, utrzymanie siebie i dwójki dorastających dzieci, no i oczywiście na terapię. Sesje i dojazdy pochłaniały 1/3 moich dochodów!

      Przynajmniej odkryłam, że nie tylko mam talent do analizy, a jestem bardziej wszechstronna. W mojej ocenie to mój terapeuta, który dopiero rozpoczynał drogę certyfikatów, więcej skorzystał trzymając mnie na terapii. Bo to on się rozwijał w rozmowach ze mną i to nie jest moja opinia, a jego. Można więc powiedzieć, że byłam sponsorem  jego ścieżki zawodowej. Szczerze…czuję się wykorzystana i okradziona przez człowieka, któremu zaufałam. 

      1. Gdyby Pani terapeuta nie myślał tylko o własnym zysku, brałby pod uwagę, że zbyt ciężka praca i stały niedobór snu niszczą Pani zdrowie fizyczne i psychiczne. Żadna terapia nie zastąpi snu i odpoczynku.

      2. Próbuje pójść o krok dalej, ale po tylu latach terapii i analizowania przeszłości jest to bardzo trudne. Czuję się zatrzymana w czasie. Dziękuję za słowa wsparcia. 

      1. Dziękuję.

        Powiem szczerze, gotuję się we mnie na wspomnienie ostatnich ośmiu lat. Ktoś by powiedział „ odpuść, nie warto”, ale ja nie potrafię. Aktualnie walczę z rakiem i tym, jak to wpływa na funkcjonowanie moje i dzieci. Coraz mniej pracuję, bo nie mam sily, każda czynność jest ciężka i wyczerpująca. Stałam się wrakiem człowieka. Dla mojej rodziny te środki, które przeznaczałam na światowe wojaże terapeuty i kursy w Hogwarcie do osiągnięcia tytułu superwizora aplikanta, były olbrzymim obciążeniem. Uważam, że mój terapeuta to egoista z ego wybitym w kosmos, a tak naprawdę, to konowal, oszust i po prostu zwykła świnia. Próbowałam do niego dotrzeć, to wszystko co tu opisałam wyrzuciłam w wiadomościach, ale cisza i brak odzewu. Pewnie jego guru uważa, że jestem w przeniesieniu…wszystko podciągną pod wybielenie siebie. Dotarłam do informacji od których włos się jeży na głowie i nie godzę się z tym, że takie osoby mają uprawnienia do wchodzenia w nasze życie z buciorami! Ja swoje przeszłam, ale szkoda mi tych, którzy dopiero trafia w macki psychodynamicznych szarlatanów! I będę nagłaśniała sprawę, dopóki mi siły pozwolą.

      2. Przede wszystkim życzę Pani powrotu do zdrowia. To, co Panią spotkało, jest oburzające. Z drugiej strony zasada „ dpuść, nie warto” często faktycznie pomaga. Ciągłe skupianie się na krzywdzie, która spotkała nas w przeszłości, sprawia, że jakby ciągle na nowo rozjątrzamy własne rany, ciągle ożywiamy w sobie ból i oburzenie, co przynosi cierpienie. A nie zawsze da się wywalczyć sprawiedliwość. Co do samej psychoterapii, trzeba walczyć z mitem, że jeśli człowiek ma jakiś problem, to powinien dużo wydać na terapię. To, że danemu terapeucie dużo się płaci, nie oznacza, że jego pomoc jest więcej warta niż autoterapia czy wsparcie ze strony życzliwej osoby.

    2. Ja sama odkryłam przekręt z opiniami na masową skalę na Google. Na Znanym Lekarzu też widzę po 5 opini w 2 tygodnie. Wiem, że UOKIK przyglada sie pewnym firmom, portalom, bo są zgłoszenia. Proszę mi wierzyć, że opinie niestety mają praktycznie zerową wartość. Pozostaje niestety przekonać się samemu.

  2. mam podobne doświadczenia. Czułam się wpędzana w poczucie winy. Generalnie mocno odchorowałam ten proces. Przeszłam zalananie nerwowe, był pobyt w szpitalu. Ter.przyznala, że jestem w gorszym stanie niż….przyszłam. i faktycznie funkcjonuje o wiele gorzej , a stres (mniejsza idpornosc) powoduje kolejne choroby (napięcie w ciele) i generalnie się sypie też po lekach. Smutne to

  3. Ja się w 100% utożsamiam z tym postem. Sam wydałem „tylko”coś koło 25 tś i część tej kwoty poszła na terapią poznawczo-behawioralną…nie miałem zdiagnozowanego raka, ale pogrążyłem się po w procesach ruminacyjnych co na swój własny użytek nazywałem „psychoreksją”

    Ale dzięki temu wszystkiemu, doskonale wiem kim są psychoterapeuci, zwłaszcza ci psychodynamiczni i czym jest ta terapia. To wszystko przypomina sektę, tylko że zbawiane ma być twoje ego, a nie dusza.

    Cechą charakterystyczną sekt jest izolowanie jednostki od rodziny, najbliższych i tak jakby wejście w ich rolę. Rolę najważniejszego, jedynego, lepszego towarzysza/opiekuna/przewodnika/zbawcy/ratownika. Zbawiana jest twoja dusza i bez twojego guru przewodnika nie jesteś w stanie jej ocalić. W psychoanalizie zbawiane jest ego, ale bez terapii nie jesteś w stanie prowadzić satysfakcjonującego życia i dostąpić doczesnego spełnienia. Odwoływanie się do różnych dziedzin życia, ale mechanizm bardzo podobny

    Ci psychoterapeuci są formą społecznego pasożyta. Papierowe charaktery, królicze serca, schowane za parawanem dobra, leczącej, łagodnej, dojrzałej osobowości. Złośliwie mógłbym napisać, po prostu zwykli neurotycy.

    Moja psychoterapeutka jak się potem okazało jest autorytetem w środowisku Ma nawet szkoleniowe filmiki na yutube…które to pobieżnie nawet przejrzałem i są one strasznym świadectwem po prostu zupełnej pustki. Jest to wszystko ulotne i bardzo subtelne, ale jak się wsłuchać w jej „wykład” to nie wiadomo czy to kabaret, czy jakaś groteska ..i jak to w zasadzie nazwać. Tak. To tylko opinia bez argumentów, ale nie chcę tu wrzucać linków, ani zanudzać.

    Generalnie bardzo przykra historia, ale obawiam się że powszechniejsza niż nam się wydaje. Niestety ale bardzo ciężko jest się przyznać przed samym sobą, że dało się oszukać i ciężko jest dostrzec że sam proces terapii mógł wyrządzić krzywdę. To są kwestie subtelne, niejasne. Ale mam nadzieję że jednak będą coraz częściej wychodzić na światło dzienne.

    pozdrawiam

    1. W takim razie oboje przeszliśmy piekło psychodynamicznego prania mózgu. Niestety to zostaje, tym bardziej, jeżeli osoba ma skłonność do analizy i rozkładania przeszłości na czynniki pierwsze. Przez tyle lat terapii czułam się, jak zaklęta w czasie. W tym nurcie dajemy im na tacy narzędzia do manipulowania nami, dzielimy się wspomnieniami i uzewnętrzniamy nasze słabe punkty. Mnie terapeuta prowadził tak, że w pewnym momencie stał się jedyną właściwą osoba w moim życiu, nie dostrzegal, że się izoluje i coraz mocniej wycofuje z normalnego życia. Za to On, jedyny rozumiejący, wspierający, mentor życia po prostu. Dziś, po roku od przerwania terapii, widzę dokładnie, jak mocno byłam manipulowana, tylko po to żebym jak najdłużej siedziała na starym fotelu. Poświęciłam ten rok na dotarcie do jak największej ilości publikacji o terapii w tym nurcie. Czytałam i nie wierzyłam, że „ specjaliści” mogą mieć tak wąskie horyzonty myślowe i tak jednoznaczne uznanie władnych dokonań. Pamiętam, jak cztery lata temu wspomniałam, że miałam robić doktorat, ale zdecydowałam inaczej, i dobrze wiem, że terapeuta, który zdobywał dopiero szlif w zawodzie, zafiksował się na moim punkcie. Wielokrotnie powtarzał, że jestem ciekawą osobą, odważna i zaskakująca. Trzymał mnie do czasu certyfikatu na terapeutę TFP, uczył się na moim przypadku i wykorzystywał nasze rozmowy. Po prostu wykorzystał moją wiedzę żeby rozwinąć się bardziej światopoglądowo. Prowadził mnie tak, że stał się centrum mojego życia, nie patrząc, że jestem młodą kobietą, która powinna układać swoje życie z innymi ludźmi. W terapii psychodynamiczne nie ma nic leczącego, to tylko strata życia i pieniędzy. Myślę też, że większość z nich, to próby z lekkim narcystycznym zarysem, ale to tylko moja subiektywna ocena. Jestem właśnie po kolejnym cyklu radioterapii, walczę z chorobą i nie poddaję się. Myślę o napisaniu książki z tych prawie ośmiu lat terapii, może ktoś zdecyduje się ją wydać:) Chciałabym żeby inni nie bali się mówić głośno o negatywnych skutkach psychoterapii, bo dopóki będziemy przechodzić to w milczeniu, to nic się nie zmieni. Nie zamierzam wstydzić się tego, że byłam naciągana, prowadzona bez kontraktu, bez określenia celu terapii, bez diagnozy i bez wykluczenia przyczyn somatycznych. Po prostu usiadłam i zaczęłam mówić i usłyszałam od niego, że jeżeli on mi powie, że się zmieniłam, to dopiero będę mogła myśleć o zakończeniu spotkań. I w ten sposób wpadłam w sidła sekty psychodynamicznej. Straszne to.

      Dużo siły Nam życzę i pozdrawiam serdecznie.

      1. No ja bym tego piekłem nie nazwał. Dla mnie terapia miała dużą „pozytywną” wartość. Niestety była to wartość nie-przystosowawcza…. czyli należy to napisać w cudzysłowie. Tak wydaje mi się powinno się na skuteczność terapii patrzeć. Dziś oceniamy ją przez pryzmat wartości subiektywnie odczuwanej w krótkim okresie, a nie przystosowawczości którą można postrzegać w długim okresie. To jak picie wódki. Dziś czujesz się świetnie…ale wystarczy rok i przestanie działać, kolejne pięć i będziesz już potrzebował czegoś mocniejszego a potem jest dno. Krótki i długi okres.

        Ja generalnie mam coś takiego, że moja myśl potrafi mieć naturę pożaru. Generalnie rozpędzony umysł może być formą znieczulacza. Tym bardziej kiedy się go kieruje w stronę introspektywną, przy jednoczesnej izolacji od życia i świata. To jest forma ulgi z jednej strony + forma tępego narastającego bólu. Forma nieodczuwania, która w sama w sobie jest formą cierpienia.

        Na oczach terapeuty po prostu moje funkcjonowanie się pogarszało, moje samopoczucie się pogarszało…ja mu to wprost referowałem krok po kroku a terapia trwała. W pewnym momencie przeraziło mnie wrażenie, że dla mojej terapeutki to moja terapia jakby się odbywała w jakiejś życiowej próżni. Istnieje tylko ten trochę abstrakcyjny świat i tyle. Mógłbym tam chodzić przez 40 lat i mając te 60-siąt ona patrzyła na mnie tak samo jak za pierwszym razem, zupełnie nie widząc że ma przed sobą starego człowieka którego zapsychoanalizowała na śmierć.

        Ja mam wspaniałą perspektywę żeby to ocenić, bo jestem na tyle stary, że jak byłem w liceum nie było jeszcze takiego internetu jak dziś. Dopiero na studiach dowiedziałem się że jest coś takiego jak psychoterapia…ale 5 lat ze swoim problemem po prostu żyłem tak jak potrafiłem najlepiej.

        I te dwa etapy borykania się z moim problemem natury lękowej. Jeden bez terapii i ten drugi już z terapią mogę podsumować dwojako. Przed terapią prowadziłem szczęśliwe, nawet bardzo szczęśliwe życie pełne ogromnego bólu i cierpienia. Drugi etap to etap w którym jakby przestał potrafić wytrzymywać swoje cierpienie, ale jednocześnie jakbym niepotrafił już odczuwać też pozytywów. To jest głęboki stan unikania. Stan numer 1 jest o niebo lepszy niż ten 2-gi…ale nawet jak potrafisz to dostrzec to nie wiele potrafisz z tym zrobić. Lęk jest fascynującym, potwornie przebiegłym fenomenem.

        Generalnie terapię psychoanalityczną dziś nazywał „skojarzeniówką”, bo to jest zwykła, tępa, bezmyślna skojarzeniówka. Małe dzieci z przedszkola dostają czasem zadanie. Mają obrazek kałuży, morza, góry i kamienia i mają połączyć podobne. Można to zrobić poprzez ocenę struktury, lub wielkości. Mokre/twarde. Duże/małe. Tak działa nasz umysł i potrafimy to robić już od 2 roku życia. Potrafimy kojarzyć obiekty i odnosić je do siebie. Psychoanaliza to jest taka właśnie skojarzeniówka na sterydach+ przypisywanie jej magicznych zdolności poprzez odwoływanie się do świata nieświadomego. Tak jak sprowadzacz deszczu odwoływał się do świata duchów, czy cyrulik do „humorów” itd…..W tym procesie mentalnym można utknąć, a owo utknięcie może mieć doraźne, nie przystosowawcze ale jednak korzyści.

        A samych psychoanalityków postrzegam jak te piękne kwiaty co stoją w dżungli i są piękne, kolorowe i pięknie pachną. Ale jak tylko podleci bączek to robią „hap” i nie ma bączka. I teraz pytanie. Czy ich istotą jest chęć hapania bączków, czy piękno? co jest funkcją czego? Bo moim zdaniem piękno jest tylko funkcją chęci hapania bączków. Tak samo jest z psychoterapeutami. Oni uprawiają swego rodzaju mimikrę i zgrywają osobowościowe aloesy dla twej duszy, bo chcą pieniędzy i mieć szanowane miejsce w społeczeństwie.

      2. Może ja nie potrafię spojrzeć na ten czas i dostrzec wyniesioną wartość. A może jej po prostu nie ma. W mojej historii. To, że finalnie zakończyło się ciężką chorobą i wyrzuceniem mnie z terapii, kiedy głośno zaczęłam punktować błędy i nadużycia w terapii.
        Mój były terapeuta przekroczył większość granic, kiedy moje zdrowie zaczęło się sypać, dopadły go wyrzuty sumienia. I stałam się wtedy dla niego „ kimś bardzo ważnym i bardzo bliskim”, to były jego słowa, rozmawialiśmy codziennie, wielokrotnie sam pytał, czy chciałabym porozmawiać. Robił wszystko żeby przybliżyć mnie do siebie, kiedy próbowałam się odseparować, dać sobie prawo do próby bez terapii, kiedy widziałam i czułam, że coś jest nie tak, że chce odejść, wtedy dzwonił i zatrzymywał mnie w relacji, wpajając, że nie mam nikogo innego, kto mnie zrozumie, wysłucha i wesprze. Bo faktycznie nie miałam, jak tornado wyczyściłam środowisko, oni już nie mogli słuchać o terapii. Moje dzieci buntowały się, że tam jeżdżę, a kiedy pytałam o koniec, to było standard „ kiedy tylko będę gotowa.
        Wystarczy złapać trzech takich naiwnych jak ja i kredyt za dom sam się spłaca.
        W wyniku działań terapeuty, braku prawidłowej diagnozy i czerpania ze mnie stałej korzyści majątkowej, ja… straciłam mieszkanie. To wszystko ma drugie dno, trzy lata temu miałam olbrzymie kłopoty z synem ( nastolatek i kiepskie towarzystwo), postanowiłam za wszelką cenę wyciągnąć moje dziecko z tego w czym tkwił. Kosztowało mnie to mnóstwo nerwów i nieprzespanych nocy.?Pamiętam, jak czułam się bezradna opowiadając, że system pedagogów i psychologów w szkole syna, to jakaś banda myślących inaczej, nie podjęli żadnych działań.
        Terapeuta widząc mój stan, powiedział, że powinnam oddać syna do ojca, bo dla terapeuty liczy się tylko mój komfort emocjonalny. Miałam oddać 13 latka do ojca, który ma prawomocny wyrok za przemoc psychiczną i fizyczną? Do ojca, który przez 7 lat widział syna 5 razy?
        Po czasie okazało się, że terapeuta chętnie dzieli się historiami pacjentów z partnerką, która jest pedagogiem szkolnym. Dziś zastanawiam się, które z nich wpadło na ten pomysł. Mój syn niedawno mi powiedział, że gdyby trafił do ojca, to popełniłby samobojstwo. Dzięki Bogu, że wtedy nie wykonałam zadania gabinetowego guru.
        Przepraszam…bo tak dużo pisze z własnego doświadczenia. Mnie boli najmocniej fakt, że okradł mnie i oszukał człowiek, który zapewniał, że przy nim mogę być bezpieczna i same dobre uczucia wypływają od niego. A na końcu okazał się złodziejem, bez skrupułów przeznaczając nasze pieniądze na kilkakrotne zagraniczne wyjazdy. Napisałam do niego w wiadomości, że jest złodziejem i niech odda mi choć część pieniędzy, bo dobrze wie, do jakiego stanu w życiu doszłam przez terapię i dobrze wie, że mam dwoje dzieci na utrzymaniu, a przy chorobie nowotworowej dni są loteria, na 7 czasem trzy popracuję.
        Psychoterapeuta psychodynamiczny powinien być „ białą kartką”, a mój prywatnie okazał się wulgarnym, szowinistycznym dziadem,.Tym bardziej trudno zaakceptować fakt, że najbardziej wrażliwe tematy powierzyłam właśnie jemu. Miałam 37 lat jak trafiłam na terapię, dziś 46. Ten czas był czasem straconym i nie będę próbowała szukać pozytywów terapii, bo jedyne co było pozytywne, to kiedy wychodziłam poza ramy i robiłam po swojemu.
        Michal, chyba pod tym moim postem w odpowiedziach do Was próbuje przelać to wszystko z czym się nie zgadzam. Bardzo bym chciała żeby ktoś to wreszcie zaczął sprawdzać, kontrolować, ich karty pacjentów, powinno się sprawdzać stan pacjentów po terapii, bo myślę, że terapia psychodynamiczna niesie bardzo dużo szkody. Przeniesienie, to aż śmieszne, każdy z nas przenosi coś na inne osoby i robimy to mniej lub bardziej świadomie. Gdzie jest poparta badaniami skuteczność Otto K. ? Prawdziwymi badaniami, a nie wypocinami dostosowanymi do paradygmatu nurtu.
        Mnie to przeraża, w szkołach proponują terapię dla dziecka, pedagog, psycholog szkolny rozkłada ręce, a dziecko wpada w spiralę terapii nakręconej przez poleconych kolegów po fachu lub współmałżonków. I tym samym o pusty fotel i brak gotówki nie trzeba się bać.
        Bardzo chciałabym żeby była większa kontrola nad gabinetami, gdzie człowiek szukający pomocy, po prostu zostaje okradany w długim przedziale czasu. Chciałabym móc wpłynąć na realną zmianę, bo dopóki przymykamy na to oko, dopóki tkwimy w natrętnych myślach i rozkładamy teraz terapię na czynniki pierwsze, nic się nie zmieni.
        Ten problem nurtu „ podążającego za pacjentem”, a raczej za jego pieniędzmi, należałoby nagłośnić.

      3. dziś mamy do czynienia z kultem terapii. Nie ma żadnych szans na jakiekolwiek nagłaśnianie, uświadamianie itd…to jest iluzja. Dotrzeć można do garstki ludzi, może do decydentów którzy może coś zaczną robić, ale ludzi nie obchodzi prawda.

        Jest takie powiedzenie: nikt nie oszuka cie tak jak ty sam siebie(chyba chińskie), nie musisz mnie oszukiwać, ja sam się oszukam(rosyjskie), świat jest oszukiwany bo chce być oszukiwany(rzymskie). Różne cywilizacje, różne epoki i ta sama prawda o naturze ludzkiej.

      4. Mogę wydać się zbyt bezpośrednia, ale zaryzykuję. Przed rokiem w poszukiwaniu informacji o negatywnych skutkach psychoterapii, trafiłam na wpis „ jak terapia omal nie zrujnowała mu życia”, myślę, że to był Twój opis terapii. Od czasu kiedy przeczytałam zamieszczony tekst, zaczęłam drążyć i szukać więcej informacji na temat szkodliwości terapii, trafiłam na blog Pana Witkowskiego, wydobyłam mnóstwo publikacji i postanowiłam, że tak nie może być. Może upływ czasu pomaga się z tym oswoić i jakoś żyć, ale dobrze wiesz, że żyje się już inaczej. Kult kultem, ale jeżeli będziemy nadal siedzieć w ciszy i jedynie komentować na blogu, to dajemy przyzwolenie na dalsze szerzenie hipokryzji za drzwiami gabinetu. U mnie minął rok od kiedy postanowiłam stanąć twarzą w twarz z człowiekiem, który okradł mnie i moje dzieci, nie tylko z pieniędzy, ale przede wszystkim z przeżywania życia.

      5. rety..już nawet nie pamiętam że coś takiego napisałem. Zgadza się. Generalnie psychoterapia jest najgorszym, lub prawie najgorszym co mnie w życiu spotkało. Jej skutki są 10 razy gorsze niż problem z którym się na nią zjawiłem. Albo jeszcze inaczej. Jej wpływ na moje życie jest taki.

        Ja osobiście też uważam, że mógłbym napisać książkę i byłaby to moim zdaniem świetna książka, bo ja byłem w terapii na 150%. Do tego stopnia że nic innego się dla mnie nie liczyło…jednocześnie krok po kroku relacjonowałem negatywne skutki terapii, myśląc że to tylko przejściowe itd… Doskonale pamiętam jaka była reakcja terapeuty itd…W mojej terapii nie działo się nic potwornego, nie trafiłem na wariata terapeutę..po prostu 100% terapii w terapii i z tego powodu ten mój proces jest moim zdaniem ciekawy…

        Jeśli chodzi o zmiany to one mogą zajść, ale zupełnie inaczej. Powinna powstać fundacja, zebrać górę kasy, zatrudnić realnych naukowców co pracują jako psychologowie kliniczni. Zlecić pełno badań, wejść w kontakt z samorządzem, czy rządem/mediami i działać na rzecz czegos pozytywnego. Bez pozytywnego planu, celu nic się nie zmieni.

        Ten pozytywny cel to:

        -powstanie instytucji psychologa pierwszego kontaktu, który byłby uzbrojony w kwestionariusze, testy i przede wszystkim wiedze. To powinna być pierwsza osoba, na która się trafia w momencie kryzysu psychicznego. Nie terapeuta

        -jednak nie ma to wielkiego sensu, jeśli żyjemy w kulturze terapii. do tych ludzi kolejki byłyby na 15 lat do przodu. Trzeba zająć się też mediami, bo to co odpier..ją nasze media to nawet nie jest intelektualny ugór. Jeśli w największych portalach można przeczytać farmazony, że jak powiesz przy dziecku „nie przesadzaj” to mu zrujnujesz życie, bo nie będzie miało potem kontaktu ze swoimi emocjami…albo że „wszystko może być traumą”. Ktoś musi nad mediami czuwać i te artykuły powinny być oceniane przez niezależne ciało…tak jak oceniane są filmy i są oznaczane dla kogo są odpowiednie. Tak samo portale powinny być oceniane i jeśli nie spełniają standardów, to powinny być informacje że „te treści są szkodliwe, niskiej jakości ” itd…

        -kolejna kwestia to zabranie się za psychoedukatorów i celebrytów terapii. Mi ostatnio wyskoczył filmik Pana Roberta Rutkowskiego pod tytułem „5 mln Polaków jest uwikłanych w toksyka”. Tak się dziś robi karierę. Dziś najbardziej dyskryminowaną grupą są narcyzi. Narcyz dziś oznacza” mężczyzna potwór” borderline oznacza „kobieta potwór” i owym czarnym PR zajmują się psychoterapeuci, którzy tych ludzi mają podobno leczyć. No ale wolą ich oczerniać i robić z nich współczesną czarną wołgę, babę jagę, trędowatych itd…bo na tym się zarabia

        To jest praca na dekady. Tego kibla już nawet przetkać się nie da. To już powinno się wysadzić.

      6. To może spróbujemy połączyć siły, obgadać sprawę, wszystkie za i przeciw. Z natury określała mnie jako Wojowniczkę – Marzycielkę, ale potrafię być bardzo skuteczna w działaniach, więc marzę tak teraz, że małymi krokami zaczniemy edukować społeczeństwo na temat nurtu klasycznej psychoanalizy i psychodynamicznego podejścia. Ty Michał ( mam nadzieję, że nie przekraczam granicy zwracając się po imieniu) jesteś już bardziej Realistą, może dlatego, że widzisz to z mniejszymi emocjami, a może dostrzegasz ten mur, który będzie trudno rozbić, ja go nie widzę:) jeszcze.
        Nawet jeżeli jest to praca na dekady, to warto ją rozpocząć. I masz rację, to bedzie trudne, żmudne i pewnie często frustrujące, ale myślę, że warto podjąć próbę otwarcia oczu na to, co dla wielu może być niewidoczne. Bardzo chciałabym coś w tym kierunku zrobić i chciałabym nie być w tym sama:)
        A co do książki, może zawierać dwie historie terapii, dwóch różnych osób, pod okiem dwóch innych terapeutów za to połączonych jedynym nurtem podążającym za pacjentem ( a raczej za jego pieniędzmi), boską p.s.y.c.h.o.d.y.n.a.m.i.k.a. Podejrzewam, ze zawierałaby cenne spostrzeżenia, czasem komiczne porównania i dawkę wiedzy o narzędziach terapeutycznych, których należy unikać. Ta książka mogłaby być wskazówka dla wszystkich, którzy szukają wyjścia z psychodynamicznego escape roomu.

      7. Instytucja „psychologa pierwszego kontaktu” istnieje, to są tak zwane Centra Zdrowia Psychicznego. Pomoc jest tam dostępna bezpłatnie i bez skierowania.

      8. @ Joanna

        Nie istnieje. To powinien być społeczny standard. Wizyta u kogoś kto oceni twój stan. Dziś w Polsce można poczytać o radach typu „wejdz do internetu, poczytaj o nurtach i wybierz, który ci najbardziej odpowiada”. Jak cię kłuje w klatce to nie otwierasz internetu, nie czytasz o kardiologu, pulmunologu itd…nie wybierasz sobie jak jogurtu w sklepie, lekarza.

        @Ela

        Ja nie dawno zacząłem nową pracę i na tym się obecnie koncentruje. Nie mam siły, energii na rozpoczynanie przynajmniej teraz takich rzeczy, bo wygłupiać też mi się nie chce. Szanse na sukces takiego projektu oceniam na 3 %, a to i tak cholernie dużo. Trzeba pieniędzy, pieniędzy, czasu czasu i jeszcze raz czasu i pracy.

      9. Michal, trzymam kciuki za nową pracę i życzę powodzenie w dalszym życiu.
        Nie zamierzam zakotwiczyć się w przeszłości gabinetowej, ale…znając moją naturę będę próbowała powoli rozbijać ten chory system. Już tak mam i wiem, że małymi krokami to się po prostu uda, nawet jeżeli na początku będzie to tylko mały krok.
        Jeżeli kiedyś będziesz chciał podzielić się swoimi spostrzeżeniami, to bardzo chętnie i uważnie posłucham. Masz dużo dobrych skojarzeń, jesteś bystry i masz analityczny umysł, to przebija z każdego Twojego wpisu. Mówisz jasno i trzymasz się swojego zdania, popierasz argumentami, nie boisz się kontrować, a do tego cenny kapitał światopoglądowy.
        Pozdrawiam serdecznie

      10. @Michał Poza Centrami Zdrowia Psychicznego po pomoc można też się zwrócić do poradni zdrowia psychicznego. Do psychiatry w takich poradniach nie trzeba skierowania, a on może skierować do psychologa.

      11. @ Joanna

        ok. Ja nie wiem co to są te centra. Przejrzałem ich stronę i nadal nie wiem. Nie wiem co za ludzie tam pracują i o co im chodzi. W pewnym sensie konieczne jest odwolnorynkowienie psychoterapii, ale nie jest to najistotniejsze. Generalnie to nie psychobiznes ma dyktować warunki. Obecnie jakby wszystko jest podporządkowane interesowi psychoterapeutów.

        @ Ela

        Terapia pt. debriefing psychologiczny. Wymyślona przez zwykłego strażaka, zainspirowanego psychoanalizą. Przez lata 80-90 szereg badań raczej potwierdzał szkodliwe działanie, a nie terapeutyczne. W 2001 badano ofiary ataków na WTC i wnioski były jednoznaczne. Ci poddani tej terapii dorzej sobie radzili z wyzwaniami dnia codziennego i samym doświadczeniem. To chyba jedno z największych badań dot. psychoterapii.

        Dziś mamy 2024 a jak obejrzysz dziennik to usłyszysz „wypadek na A1, psychologowie są już na miejscu”. W radio niedawno słuchałem jak jakaś Pani terapeutka przy okazji wojny na UKR opowiadała o jednej ze swoich interwencji. Że jakaś Ukrainka straciła męża w bombardowaniu i jak o tym opowiadała to zaczynała płakać i to miało świadczyć o zdrowieniu.

        No i na co się wszystko zdało? To jest przecież opisane przez gospodarza tego bloga w jednej z książek. Kogoś to obchodzi?

        może masz racje? Może świadectwa takie jak twoje czy moje, to byłaby jakaś nowa jakość. Nie wiem

      12. @Michał Te centra to miejsca, gdzie uzyskuje się pomoc psychologiczną i psychiatryczną bez skierowania w godzinach 8-18. Pracują tam też jako „asystenci zdrowienia” ludzie, którzy sami przeszli kryzysy psychiczne. Nie wiem, jaka jest jakość świadczonej tam pomocy, ale ogromną zaletą jest to, że jest bezpłatna. Czyli nie ma takiego ryzyka jak w przypadku Twoim i Eli, że człowiek wydał masę pieniędzy na psychoterapię, a czuje, że to był błąd. W ogóle gdyby nie mit, że trzeba latami prywatnie chodzić na terapię, ludzie nie dawaliby się tak oszukiwać nieuczciwym i nieudolnym terapeutom.

      13. Rozumiem. Czyli oferują to samo, tylko że za darmo. OK.

        Jedyny pozytyw jaki widzę, to że jest to a darmo…no i to wciągnięcie w program ludzi co wyszli z różnego rodzaju problemów. o ale jakoś tak dziwnie, ale jestem jednak sceptyczny wobec jakości tych świadectw.

        Generalnie to jest cześc systemu. Takie wręcz go uszczelnianie. Jak dla mnie to nie o to chodzi. Zupełnie nie o to

      14. @Michał Tak, to jest część systemu i nie wiem, ile to jest warte. Ale to, że ta pomoc jest darmowa, jest wbrew pozorom bardzo ważne. W interesie płatnych terapeutów jest to, by klienci przychodzili jak najdłużej (najlepiej przez wiele lat) i jak najczęściej. Psycholodzy z sektora publicznego nie mają takiej motywacji. Dodajmy, że nie każdego stać na prywatną terapię, wiele osób nie ma do niej w ogóle dostępu.

      15. Tu nie chodzi tylko o pieniądze. Chodzi o szkodliwość tego nurtu, o „ pomaganie” bez planu jak pomóc. To też może być negatywne dla odbiorcy. Z całym szacunkiem, ale odniosę się do kwestii prowadzenia pomocy przez osoby, które wcześniej doświadczyły podobnych zdarzeń. Nie i jeszcze raz nie, takie osoby nie powinny nawet dotykać sektora psychoterapeutycznego. Użyje tych samych słów, które skierowałam do mojego terapeuty „ ja też potrafię słuchać, potrafię być wspierająca, ale nigdy nie podjęłabym się prowadzenia terapii i bycia specjalistką od traum, bo na dłuższą metę mogłabym zaszkodzić”.

        Mam świadomość, że potrzebna jest pomoc psychologiczna, widzę co się dzieje z młodzieżą, bo z nią pracuje i widzę, jak często te prawie dorosłe dzieciaki aż wołają o mentalną pomoc o wsparcie. Ale nic się nie zmieni, dopóki nie ruszy się fundamentu, jeżeli w szkołach są psycholodzy i pedagodzy, którzy nie wiedzą, jak wychowywać własne dzieci, to jak mają pomóc naszym? Ale są zatrudniani, robią kursy do szerszych uprawnień i tak koło się zamyka. Etat jest, pensja wpływa.

      16. @Ela Oczywiście, że nie chodzi tylko o pieniądze, ale gdyby płatni psychoterapeuci świetnie nie zarabiali na swoich klientach, nie wykorzystywaliby ich latami i nie wmawialiby im, że nie poradzą sobie bez terapii. Tu chodzi przecież o zysk.

      17. @Ela Co do osób, które wcześniej doświadczyły kryzysów psychicznych: one nie prowadzą tego rodzaju terapii jak psychoterapeuci. Natomiast to nie jest prawda, że np. ofierze traumy może pomóc tylko zawodowy psychoterapeuta po różnych studiach i kursach. To jest mit służący interesom psychoterapeutów. Empatia i zdolność do zrozumienia cudzych doświadczeń ma ogromne znaczenie. Dr Witkowski ma rację, że psychoterapia to bardzo często taka „płatna przyjaźń”. Przekonanie, że pomóc może tylko „specjalista”, napędza klientów nieuczciwym czy nieudolnym psychoterapeutom i powoduje poczucie bezradności.

      18. Nie twierdzę, że tylko profesjonalista potrafi pomóc, ale jeżeli już coś działa pod szyldem „ Centrum zdrowia psychicznego”, to z założenia osoby, które zgłaszają się po pomoc, liczą na interwencję specjalistów. Czymś zupełnie innym jest wsparcie, zrozumienie, empatia, przyjaźń. Wyraźnie napisałam, że każdy może wysłuchać, ale rozpoznać, czy dana osoba jest w kryzysie, który wymaga natychmiastowej opieki specjalistycznej, postawić diagnozę, rozpoznać symptomy choroby psychicznej, nie powinny podejmować się osoby niedoświadczone.

        Oczywiście, zgadzam się ze stwierdzeniem „ płatnej przyjaźni”, nawet w jednym komentarzu napisałam, że lepsza jakość życia przez ostatnie lata, przyniosłoby mi ogłoszenie na FB „ kto pogada dwa razy w tygodniu po 50 minut za 3 stówki”. Chodzi o rozróżnienie pomocy specjalistycznej od duchowego wsparcia. Bo jak wielu z nas się już przekonało, często pod szyldem pracowni psychoterapii, kryje się godzina „ przyjacielskiej” rozmowy. Zgłaszając się po raz pierwszy do gabinetu, który opisałam, potrzebowałam pomocy specjalistycznej, bo w tamtym czasie akurat koleżeńskiego wsparcia miałam aż w nadmiarze.

      19. Dodam jeszcze jedno, zrobiłam wgląd w podesłany link do ośrodków, dwa z nich znam i pracują tam osoby, z którymi miałam styczność w leczeniu prywatnym. Skoro prywatnie nie przykładali się do rzetelnej diagnozy pacjenta, to raczej wątpię, że zrobią to w miejscach, w których pacjent nie wykłada na koniec spotkania grubych pieniędzy. Niestety, moja terapia, styczność ze specjalistami różnej maści obnażyła smutną prawdę, że psychoterapeuta zostaje osoba, która ma po prostu duże pieniądze, niekoniecznie możliwości umysłowe i własnej stabilnej struktury, do studiowania skomplikowanej ludzkiej psychiki, a co dopiero pracy na niej…

      20. No ale skoro „psychoterapeuta zostaje osoba, która ma po prostu duże pieniądze, niekoniecznie możliwości umysłowe”, to dlaczego uważa Pani, że tylko psychoterapeuci mogą pomóc ludziom po kryzysach psychicznych, traumach itp.? To są często po prostu ludzie, którzy chcą świetnie zarabiać i których stać na drogie studia i kursy.

      21. Przecież my nie podjęliśmy tej rozmowy żeby rozważać, kto może pomóc, a kto nie. W poście opisałam nadużycia psychoterapeuty. Psychoterapeuty, a nie sąsiada z klatki obok.

        Mogę wydać się zero-jedynkowa, ale uważam, że w każdym zawodzie wymagana jest wiedza specjalistyczna. I to samo dotyczy wykonywania usług. Oczywiście mogę zaufać i pozwolić pofarbować włosy koleżance, bo też przechodziła koloryzację, ale nie mogę być pewna, co do końcowego efektu. Uważam, że nie ma możliwości bycia „specjalistą” po czterech latach comiesięcznych zjazdów weekendowych, tak delikatnej materii, jaką jest struktura osobowościowa człowieka.

        Podsumowując, wsparcia może udzielać niemal każdy, ale nie pod szyldem „ zdrowia psychicznego”, można nazwać „ punkt wsparcia emocjonalnego”, „ rozmowa wspierająca”, „ kącik rozmów z przyjacielem”. Zdrowie naprawdę oddajmy w ręce osób, które naukę, wiedze i doświadczenie, przedkładają nad pieniądze.

      22. Nie chce żeby komentarze pod postem zbyt mocno odbiegały od istoty sprawy, którą poruszyłam w moim poście. Moja historia przedstawia długoletnią terapię psychodynamiczna. Nie szukałam wsparcia, pocieszenia, koleżeństwa, potrzebowałam w tamtym czasie profesjonalnej pomocy. Tak, jak wcześniej napisał Michał, ja też zaryzykowałam i weszłam w terapię dając maksimum z siebie. Wiedząc, że podstawa do uzyskania trwałej zmiany jest relacja terapeutyczna i postrzeganie terapeuty jako „ białej karty” nie robiłam wywiadu żeby poznać bliżej zarys osoby mojego psychoterapeuty. Podeszłam z pełnym zaufaniem w wiedze, rzetelnosc i profesjonalizm specjalisty, ktorego mi polecono! ( jak sie później okazało osoba rekomendująca, była koleżanka z bliskiego otoczenia terapeuty).
        W moim poście zawęziłam opis terapii i jej skutków, ograniczyłam się do wypunktowania straty materialnej i choroby nowotworowej. Konsekwencje są jednak dużo większe, długoterminowa terapia psychodynamiczna przede wszystkim wycofuje z normalnego, zdrowego postrzegania życia i więzi. Buduje problem do rangi życiowej katastrofy, cofając w przeszłość i wciąż analizując kryzysy, traumy i niepowodzenia z życia, a to z kolei wpływa na większy poziom lęku. Zaczynamy się izolować, zamykać w „ bezpiecznej” przestrzeni relacji terapeutycznej, uzależniamy i wycofujemy z życia. Pierdoly, na które wcześniej nie zwrócilibyśmy uwagi postrzegamy jako coś, co jest konieczne godzinnych analiz. To jest obłęd, wciąż myślimy, rozpamiętujemy, przyglądamy się sobie i zaczynamy chować się przed światem. Dwa lata przed przerwaniem terapii, opowiadałam terapeucie, że będąc w galerii handlowej przy dużym natężeniu ruchu, popłakałam się i poprosiłam córkę o wyprowadzenie. Bodzcowalo mnie wszystko głównie przez wycofanie, przez wpajanie, że bezpieczne miejsce to gabinet i mentor z dyplomem za grube pieniądze. W zeszłym roku od niego usłyszałam „ ludzie tak nie funkcjonują”. Naprawdę? A jak? Bo ja już inaczej nie potrafiłam i nie potrafię. Żyje wycofana, nie pozwalam się nikomu zbliżyć, pracuje w domu, bo to jedyne miejsce, w którym czuję się bezpieczna i …nawet codzienne naświetlania w czasie radioterapii miałam ustawione na 6.50, żeby jak najmniej osób spotkać na korytarzu.
        Dziesięć lat temu, pomimo toksycznego małżeństwa, była bardziej pogodna i towarzyska osobom, chłonęłam ludzi i oni chłonęli mnie, miałam pasje i je realizowałam, czarowałam uśmiechem…Dziś, po pracy nad ulepszeniem mojego życia, jestem smutna, zmęczona, zrezygnowana kobieta. Przez zaufanie w nurt psychodynamiczny i tak prowadzona terapię, przegrałam życie. Dlatego, to już szkoły popełniają olbrzymi błąd zachęcając kursantów do prowadzenia praktyki terapeutycznej po kilku zajęciach w szkole. To, co uprawiają powinno być podciągnięte pod kryminał. Nie trzeba umierać żeby nie żyć, czasem wystarczy zaufać nieodpowiedniej osobie, która podaje się za specjalistę.

    2. Napisałam wiadomość do J. Kamińskiego, może zdecyduje się porozmawiać o temacie dyskusji pod postem i razem spróbujemy coś wymyślić.

      1. ale on już nie tylko nie żyje. On nawet nigdy nie istniał. On nie odpisze:). To był mój blog o którym już nawet zapomniałem.

      2. Powiem więcej, gdyby nie Twoja historia, którą opisałeś, raczysko by mnie zżarło na fotelu terapeutycznym, czułam że coś z tą długoletnią terapia jest nie tak, zaczęłam mocniej obserwować terapeutę i wychwytywać każde jego słowo. Pewnego wieczoru usiadłam i przeczytałam historię Twojej terapii, wtedy postanowiłam postawić wszystko na jedną kartę i dzięki temu zaczęła pękać bańka tworzona przez „mentora i uzdrowiciela mojej duszy”, pospolicie zwanego psychoterapeutą. W pewnym stopniu pomogłeś mi wyjść z psychodynamicznego sekty i za to Ci bardzo dziękuję. Przeszłam to samo co Ty, unieruchomienie w przeżywaniu życia, bo terapia spowodowała, że przeszłość była ważniejsza od teraźniejszości, a mając analityczny umysł, doprowadziła do tego, że zmywając naczynia analizowałam polarność cząsteczki wody, jej kształt przestrzenny i takie tam. Chore to było, zmarnowany czas w leczniczej terapii, finał znacie…diagnoza, rak i leczenie choroby, która rozwijała się, kiedy uzdrawiałam umysł i duszę.
        Dlatego już teraz wiesz, dlaczego tak ważne jest dla mnie nagłośnienie praktyk psychodynamicznych głów, bo może ktoś przeczyta, może zatrzyma się na chwilę i może uniknie konsekwencji, które dźwigają osoby skrzywdzone przez terapeutyczną „ pomoc”.
        I za to Ci dziękuję, bo zaczęło się od Twojego wpisu i drążyłam dalej, trafiłam na artykuł o Panu Witkowskim, później tutaj i zaczęłam zbierać informacje z innych dostępnych źródeł. Dzięki temu żyje i mogę się leczyć, zamiast umierać uzdrawiana na „bujanym fotelu z wachlarzami”.

      3. No w sumie to jest cholernie istotne. Nie tyle mówienie czegoś, co bardziej tworzenie przestrzeni do przezywania czegoś. W zasadzie dziś nie wolno przeżywać negatywnych symptomów związanych z psychoteriapią. Jakby nnie było takiej społecznej przestrzeni. Też tak miałem. Przez lata tkwiłem w tej matni i byłem jak z wypranym mózgiem. Dopiero po jakimś czasie zacząłem się interesować bardziej przyczynami swojego stanu…to nawet jest dość dziwne jak teraz o tym piszę. Bo to tak jakby się wiedziało, ale jednocześnie nie dopuszczało takiej możliwości, że psychoterapia może powodować szkody i nie tylko te materialne.

      4. Nie mam możliwości podejmowania decyzji za osoby rozważające terapię prowadzoną w nurcie psychodynamicznym, ale mam możliwość ostrzec przed szkodliwością tego nurtu. Jedna z komentujących osób napisała, że „ opinie mają wartość zerową”, a ja myślę, że jednak nie. Dlatego te miejsca, które były powiązane z osobą prowadzącą moją terapię, zaopiniowałam, przede wszystkim szkołę KCP w Krakowie i Towarzystwo Psychodynamiczne, bo wierzę, że ktoś tak jak ja, po przeczytaniu historii, zacznie rozbijać ściany gabinetowej ciszy.
        Michał, masz rację, potrzeba przestrzeni do przeżywania szkodliwości terapii, miejsca, gdzie człowiek zostanie wysłuchany i nieoceniany jako zaburzona jednostka. W przestrzeni internetowej, blog Pana Witkowskiego jest takim małym polem do szczerych rozmów, reszta zalana jest przez pochwały i podnoszenie do rangi świętości zdolności uzdrawiania przez psychoterapeutów.
        Kiedyś na pytanie: „ jak długo będzie trwała terapia, bo trwa już tyle lat?”, mój psychoterapeuta odpowiedzial „ Woody Allen był dwadzieścia lat i chyba nadal jest.” Na szczęście nie pobiłam rekordzisty wszechczasów.

      5. Ciekawe że dziś równolegle do tych terapii, które „muszą trwać tyle ile muszą trwać” prężnie rozwija się kierunek terapii psychodynamicznej, krótkoterminowej. Ciekawe to wszystko. Choć w sumie to nie jest to ciekawe, tylko zupełnie jasne czemu tak prężnie rozwija się terapia psychodynamiczna, krótkoterminowa. Z powodów czysto rynkowych. Terapia poznawczo-behawioralna to zazwyczaj zaplanowane 12- 20 sesji. To termin znacznie mniej eksploatujący portfel niż „to się zobaczy”

        A co do poznawczo-behawioralnej to ja bym tego nie traktował jak 0-1. Tam w gabinetach są często podobni ludzie, a naukowość tego nurtu może jest większa, ale bez przesady

      6. Psychodynamiczne idzie z duchem czasu i nie jest już ważne, że podobno jej filarem jest „ powoli zbudowana relacja z terapeutą”. Nie mogą zostać w tyle, należy dotrzymać tempa terapia krótkoterminowym innych nurtów. Nie gloryfikuje terapii behawioralno – poznawczej, bo nie miałam z nią styczności, ale wydaje mi się bardziej logiczne pracować nad zachowaniami np. w przypadku osoby z diagnozą ADHD, niż zachęcanie jej do cofnięcia się w czasie, kiedy była płodem i analizowania, „ co tam się wtedy działo”!

  4. Terapia psychodynamiczna to najgorsze, co mnie spotkało w ostatnim czasie. Wytrwałam rok bez najmniejszej poprawy. Poczytałam sobie sporo o tym nurcie i nawet ludzie, którzy robią certyfikat w jednym z ośrodków pisali, że tam jest sporo sekciarstwa. Są fanatycy zarowno pacjenci, jak i ci guru- z resztą bardzo trafnie to oddaje ich rolę, których nikt nie przegada. Nie wiem po co komu ten nurt… Naprawdę lepiej nie chodzić nigdzie niż pakować się w ten nurt. Pewnie za 20-30 lat pojawią się badania potwierdzające, że jednak ten terapię psychodynamiczne narobiły więcej szkód niż pożytku. Mnie psychodynamiczna wyleczyła na zawsze z jakiejkolwiek formy terapii. Za kasę, którą wydałam mogłabym pojechać na kilka wycieczek albo na jedną „na bogato” albo iść na kilkadziesiąt kaw z przyjaciółmi. Myślę, że miałoby to większą wartość niż zwierzanie się obcej osobie, która w ogóle nie była zainteresowana poorawą mojego zdrowia. Czułam się sponsorem tej Pani, a w zamian nie dostałam nic.

    1. Proszę wybaczyć, ale projektowanie przez lata na mnie borderline zrobiło swoje i wyrażam teraz własne zdanie i poglądy w sposób dość prosty i czasem dość kontrowersyjny. Nie mogę spokojnie patrzeć, jak powstają nowe kursy i Akademie Pana Kleksa pod szyldem psychoterapii psychodynamicznej. To zwykły teatr, w ciągu roku 11 zjazdów weekendowych, oczywiście część online, do tego „ kolonie wakacyjne”, czyli pranie mózgu w otoczeniu natury, oni jak aktorzy uczą się wyrażać empatie, zrozumienie, współczucie (wiecie taki trening), to zawód, w którym wymagane jest modulowanie głosu na uspokajający,a wręcz psychodeliczny, jak niektóre utwory Led Zeppelin (lepiej posłuchać płyty przez godzinę, wyjdzie na to samo:)
      Przez ostatni rok stałam się „ śledczym” nurtu psychodynamiki, dotarłam do wielu źródeł publicystycznych znanych nazwisk z zakresu modalności psychodynamicznej. Zgłębiałam opisy przypadkow, które ich zdaniem są „ nie do naprawy”, niezależnie ile lat trwała terapia zawsze znaleźli usprawiedliwienie swoich działań, a winny był pacjent i jego skomplikowana natura. Strony internetowe specjalistów od ludzkiego umysłu przesycone są sztuczna empatia i zrozumieniem. Proszę mi uwierzyć, ta empatia znika, kiedy tylko powiemy o nadużywaniu nas jako pacjentów. Lekarkę, która mnie prowadziła bardziej interesowało, gdzie kupiłam sukienkę niż jak się czuję. Terapeuta, sam chwiejny jak chorągiew podczas wichury, w ostatnim roku skakał po poziomach własnej niewiedzy. Oni zaczynają prowadzić terapię po 11 zjazdach w szkole, która przygotowuje ich na „ekspertów emocji”, to tak jakbym ja po 11 wykładach z fizyki jądrowej zaczęła bawić się w laboratorium uranem, radem i izotopami! Powiem szczerze, dziewięć lat temu mogłam napisać na FB „ hej, kto pogada ze mną dwa razy w tygodniu po 50 minut za 3 stówki”, może taka relacja przyniosłaby więcej radości i chęci życia, niż stary fotel i coraz bardziej unoszący się dywan od zaniedbań terapeuty!
      Najgorsze w tym wszystkim jest to, że nie ma w internecie opinii negatywnych, moje były usuwane kilkakrotnie. Oni są bezkarni, dalej praktykują i mają się dobrze. Zarabiają na wysoki poziom życia prywatnego i kosztowne hobby, a my jestesmy dla nich tylko banknotem, na który 50 minut trzeba patrzeć i z częstotliwości co kwadrans przytakujaco kiwnąć głową. Co mam powiedzieć, prawda jest taka, że dałam sie uzależnić emocjonalnie od człowieka, który znając moją historię życia, wiedział jak latwo się przywiązuje i można mna manipulowac. Nie byłam ślepa, pytałam czy terapia behawioralna będzie lepszym rozwiązaniem, ale nie uzyskałam odpowiedzi. Niecały rok temu wyszło w badaniu, że mam ADHD, test , ktory wypełniłam i ustalenia z lekarzem pozwoliły włączyć leki, które pomagają w koncentracji. Mówiłam terapeucie, że od dziecka była mocno absorbująca, dociekliwa i określana „ żywe srebro”, terapeuta z wykształcenia psycholog, ani razu nie zaproponował testu, może nie wiedział, że takie testy się wykonuje, może przespał wykład! Czasem myślę, że psychodynamika to kult ojca psychoanalizy Freuda ( swoją drogą ostro zaburzonego człowieka – czytałam biografię i inne publikacje na jego temat) .
      Przestrzegam przed tym nurtem, bo ja straciłam bardzo dużo: młodość, czas z dziećmi, możliwość wyjazdu w piękne miejsca, które chciałam im pokazać, relacje z innymi osobami i przede wszystkim zdrowie. Dlatego, jezeli chociaż jedna osoba wycofa się z pomysłu przekroczenia progu gabinetu psychoterapeuty psychodynamicznego i rozpoczęcia terapii, to warto było opisać własną historię ku przestrodze innych osób, które w ogromnym kryzysie psychicznym nie chcąc utonąć, chwycą każdą rękę. Nawet ta, która jest „ brudna”!

  5. Sama się nabrałam, byłam pewna że to będzie jakieś metafizyczne doświadczenie, i ze na pewno mi pomoże.

    Już na początku podałam wątpliwości sensowność wymyślonych przeze mnie celi terapeutycznych, ale terapeutka stwierdziła że właśnie takie rzeczy są dla niej najistotniejsze, nie jakieś tam grube traumy. Zachęcała mnie do podjęcia terapii, była miła i zainteresowana, pochylała się z zainteresowaniem nad każdym moim słowem – to dobra metoda na rozpoczęcie wiązania do siebie pacjenta.

    Ogolenie chodziło o to żeby znaleźć połączenie między moim poczuciem „braku sensu w życiu”, z moim dzieciństwem. Jak powiedziałam że moje dzieciństwo było szczęśliwe, to usłyszałam ze dzieciństwo grzecznego dziecka nie może być szczęśliwe ( XD, nie może koniec)

    Wiec zaczęła wydłubywać dowody na nieszczęśliwość mojego dzieciństwa uczepiając się doświadczeń które ja oceniałam dotychczas jako neutralne albo wręcz pozytywne. To były takie rzeczy jak wracanie samodzielnie ze szkoły itp., nic gorszego.

    Oczywiście mój ojciec zyskał bardzo szybko łatkę „nieobecnego emocjonalnie” (jest osobą bardzo zaangażowaną w rodzinę ale chyba każdy ojciec wg tej pani był nieobecny) matka lękowa i narcystyczna, siostry takie i takie. Zupełnie mi te łatki nie pasowały do mojej rodziny ale starałam się przekierowywać rozmowy na tematy bardziej ogólne żeby nie pogłębiać tych rozważań mojej terapeutki. Na pewno zostałabym posądzona o silny opór w tym momencie za to, że nie zgadzam się na opis rzeczywistości wg terapeuty. Myślę że gdybyśmy poszły w to głębiej odsunęłabym się od mojej rodziny, i nabrałabym przekonań mojej terapeutki o mojej rzekomej krzywdzie doznanej w dzieciństwie.

    No ale w tamtym czasie terapia miała na mnie bardzo duży wpływ. Z perspektywy czasu widzę ze głównie negatywny. Mam tendencję do nadmiernego analizowania rzeczywistości, w tamtym czasie stałam się pochłonięta przez moje własne myśli. Rzeczywistość zupełnie przestałą istnieć. Potrafiła spędzać godziny na rozważaniach, mówienie w myślach do terapeutki, nie robią w życiu nic innego. Wszystko inne zblakło, to było zupełne uzależnienie.

    Czułam ze coś jest nie tak, ale ta racjonalna część mnie była szybko gaszona przez autorytet terapii – to jest najgorsze w całym tym psychobiznesie. Ma się przekonanie że to naukowa metoda i tak ma być. Zresztą moja terapeutka to podtrzymywała mówiąc „dobrze pani idzie!” nawet gdy mówiłam jej ze mnie to emocjonalnie wykańcza i zabiera za dużo czasu i tak naprawdę pogarsza jakość życia.

    Aha, no i jeszcze maile. W pewnym momencie moja terapeutka stwierdziła że mogę wysyłać do niej maile. Wiec po terapii wysyłałam mail i potem odświeżałam skrzynkę po 100x dziennie, żeby sprawdzić czy odpisała. To było uzależnienie.

    Pierwsze poważne wątpliwości nabrałam gdy poruszyłam temat moich objawów hipochondrycznych – powiedziałam na głos że z tego co wiem jest im bliżej do OCD, wiec tu raczej terapia nie pomoże, zostają leki, i że rozumiem to i dla mnie to w porządku. Terapeutka bardzo się wtedy oburzyła że „podważam sens jej pracy” – była serio zła, ze śmiem twierdzić że na coś terapia nie pomaga. Nawiała się wtedy między nami dyskusja odnośnie odpowiedzialności terapeuta, ja zaczęłam mieć wątpliwości co do tego ze terapeuta bierze na siebie choćby cień odpowiedzialności za to co się dzieję z pacjentem. Moja terapeutka doszła do wnioski ze nie musi się przejmować bo w sumie ludzie sami do niej przychodzą żeby pracować. (W sensie ze nikogo nie zmusza i każdy jest odpowiedzialny za to nad czym chce pracować)

    Sesja po której ostatecznie zrezygnowałam to tak w czasie której już zaczęło się myślenie magiczne mojej terapeutki – stwierdziła że moje dolegliwości związane z niedoborami magnezu są na pewno wynikiem miesięcznej przerwy w terapii. I jak wrócę to wszystko minie XD. Wróciłam na jedną sesję przekonana że ma rację. ( nie miała) A potem zaczęłam czytać z nudy „zakazaną psychologię” – na kolejne sesję już nie dotarłam.

    Straciłam dużo czasu, energii i trochę pieniędzy. Zyskałam pewność że to nie jest metoda która może na cokolwiek pomóc. W mojej pracy to się przyda, ale osoby z innych branży mogą brnąc dalej w terapię psychodynamiczną pewni ze to naukowa, potwierdzona metoda pracy z każdym problemem psychicznym.

    Na szczęście moja terapia trwała tylko rok i trzy miesiące.

Skomentuj

Ta witryna wykorzystuje usługę Akismet aby zredukować ilość spamu. Dowiedz się w jaki sposób dane w twoich komentarzach są przetwarzane.