Jak to się stało, że zacząłeś pisać powieści? Co cię do tego skłoniło? To pytania, które najczęściej zadają mi czytelnicy od czasu mojego debiutu powieściowego.
Przyczyn było oczywiście wiele, jednak w przypadku „Defektu” historia mojego pisania zaczęła się od słuchania pacjentów skrzywdzonych przez terapeutów. Historie, które mi opowiadali, były tak nieprawdopodobne, że same nasuwały skojarzenia z literaturą – nierzadko z gatunkiem nazywanym thrillerem psychologicznym. Z tych historii powstała najpierw „Psychoterapia bez makijażu” – książka non-fiction, której przyjęcie zaskoczyło mnie bardziej niż recepcja wszystkich innych moich książek. Nigdy wcześniej nie spotkałem się z tak intensywną negacją tego, o czym pisałem.
Wszystkie relacje, które spisałem w „Psychoterapii bez makijażu”, są wstrząsające – a przynajmniej mną wstrząsnęły. Jedna jest jednak najbardziej uderzająca. To historia człowieka nieco innego niż większość, który świetnie radził sobie ze swoją odmiennością. W objęcia psychoterapii nie pchnął go własny dyskomfort, lecz niezgoda otoczenia na to, jaki jest. Jak potoczyły się losy człowieka, który postanowił naprawić defekt wmówiony mu przez innych? W skrócie przeczytacie o tym w jego pierwszoosobowej relacji w „Psychoterapii bez makijażu”. Wersja rozbudowana o fikcyjne wątki to właśnie powieść „Defekt”.
Cierpienia, które ktoś przeżył, nie da się niczym zrekompensować. Z cierpienia można jednak wiele się nauczyć. Największym marnotrawstwem, z jakim spotkałem się w życiu, jest bagatelizowanie cierpienia, bo prowadzi ono do jego powtarzania.
Fragment powieści i więcej o niej znajdziecie na stronie „Defektu”, a o książce, od której wszystko się zaczęło – na stronie „Psychoterapii bez makijażu”.
