O czym rozmawialiśmy
Rozmowę z red. Radosławem Grucą zaczęliśmy od zapowiadanych wtedy „Gigantów psychologii” i wywiadu z badaczem inteligencji, a potem przeszliśmy do mojego głównego zarzutu wobec psychoterapii. W medycynie skutki uboczne leczenia są monitorowane standardowo, w psychoterapii prawie wcale. Zanim zaczniemy pomagać ludziom, powinniśmy sprawdzić, czy im nie szkodzimy – to po prostu zasada primum non nocere. Tymczasem wielu praktyków nie widzi powodu, by uczyć się nowych metod, skoro starych nauczyli się raz i stosują je z zamkniętymi oczami.
Pytany przez widza, dorosłe dziecko alkoholika, wyjaśniam, dlaczego kwestionuję „syndrom DDA”. Nie istnieje żadne narzędzie, które pozwoliłoby odróżnić osobę z tym syndromem od osoby bez niego – poza własną deklaracją. To jak ze znakiem zodiaku: jeśli wierzę, że jestem Bykiem, nikt mi tego nie wyperswaduje, ale też nikt nie potrafi tego sprawdzić. Działa tu efekt horoskopowy – ogólne opisy pasują do niemal każdego.
Mówimy też o tym, co dostrzegają psychologowie krytyczni, choć nie ze wszystkim się z nimi zgadzam: psychoterapia bywa narzędziem przystosowywania jednostek do norm kulturowych. Inteligencja i aktywność seksualna rozkładają się podobnie, według krzywej Gaussa, ale geniusz intelektualny budzi podziw, a skrajna aktywność seksualna – etykietę „seksoholika” i skierowanie na terapię. To kultura, a nie nauka, decyduje, które odchylenie od normy uznamy za chorobę.
O syndromach, których nie da się zmierzyć, piszę w „Zakazanej psychologii”, a o skutkach ubocznych terapii w „Psychoterapii bez makijażu”.
Zapraszam do obejrzenia i wysłuchania rozmowy, którą dla telewizji internetowej Reset Obywatelski przeprowadził ze mną redaktor Radosław Gruca.

Szerzej o tym, jak ideologia wypiera naukę, debatę i zdrowy rozsądek, piszę w zbiorze esejów „Zawracanie statków głupców i inne eseje”. Książka w księgarni Bonito »
Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.