To tytuł mojego artykułu, który właśnie ukazał się w najnowszym, lutowym numerze Forum Akademickiego. Zapraszam do lektury i dyskusji!

O wiele łatwiej przychodzi nam dodawać coś do istniejących rozwiązań, niż odejmować, czyniąc je przez to lepszymi, nawet jeśli rzecz dotyczy tak błahych czynności jak konstrukcja z klocków czy plan wycieczki.
Celem nauki nie jest otwieranie drzwi nieskończonej mądrości, lecz położenie kresu nieskończonym błędom.
Bertold Brecht
Fragment:
(…) Dzisiejsza nauka, zagracona niczym mieszkanie patologicznego zbieracza, domaga się porządków na miarę tych, które swego czasu przeprowadził w niej Pirron, czy później w średniowiecznej scholastyce William z Ockham. Nie zanosi się jednak na to, a przynajmniej nie prędko. Na przeszkodzie stoi z jednej strony natura naszych addytywnych umysłów, które stronią od odejmowania. Z drugiej zaś społeczny system kontroli nauki. Najświętszą zasadą, która kieruje zachowaniami współczesnych uczonych jest maksyma przeciwna dodawaniu przez odejmowanie – „publikuj lub giń” (publish or perish). To dzięki niej jesteśmy dzisiaj świadkami wykładniczego przyrostu liczby publikacji naukowych, z których znaczną część stanowi nauka śmieciowa, która zaciemnia obraz rzeczywistości zamiast go rozjaśniać.
W epistemologii subtraktywnej równie ważne jak poznanie tego co działa, co jest skuteczne, jest dowiedzenie się jak najwięcej o tym co nie działa i jest nieskuteczne. Negatywny rezultat badania, jeśli tylko nie jest wynikiem błędów, to odciosany fragment marmurowej bryły, dzięki któremu wyraźniejszy staje się zarys ostatecznej rzeźby. Zdobywając wiedzę na temat nieistotnych związków, niedziałających metod, nietrafionych konstruktów, zbliżamy się do kształtu, którego tak niecierpliwie poszukuje dłuto rzeźbiarza. Tymczasem społeczność naukowa świadomie zrezygnowała z gromadzenia tej wiedzy przyjmując zasadę niepublikowania negatywnych wyników badań. Dzisiaj naukowiec poszukujący zależności pomiędzy interesującymi go zmiennymi nie ma żadnej możliwości sprawdzenia, czy ktoś zadając te same pytania nie uzyskał negatywnych rezultatów. Nawet jeśli setka uczonych błąkała się po tych samych zaułkach labiryntu przez lata, kolejny będzie musiał powtórzyć ich kroki, bo miejsce na negatywne wyniki jest wyłącznie w ich szufladach i w zakamarkach twardych dysków. Dopiero od niedawna podejmuje się próby zmiany tego stanu rzeczy. (…)
Aby przeczytać całość kliknij TUTAJ
Posty o podobnej tematyce:
Epistemologia subtraktywna, czyli dodawanie przez odejmowanie
Epistemologia subtraktywna, czyli dodawanie przez odejmowanie – zapraszam na wykład
Jakie wyzwania stoją przed psychologią?
A Rocking Chair with a Fan? Parallels with Psychotherapy

Ten temat rozwijam w zbiorze esejów „Zawracanie statków głupców i inne eseje”. Książka w księgarni Bonito »
Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.
