To tytuł mojego artykułu poświęconego celebrytyzacji walki z pseudonauką i jej konsekwencjom, który ukazał się w najnowszym numerze Plus Minus Rzeczpospolita (Publikacja: 11.11.2022). Zapraszam do lektury!

Antyszczepionkowcy jednoczą się z płaskoziemcami, badaczami reptilian i tropicielami biorobotów. Rosną w siłę, jednoczy ich lęk. A co jednoczy zwolenników nauki?
Pewien starzejący się ojciec miał siedmiu synów, którzy wciąż ze sobą się kłócili. Obawiając się, że kiedy jego zabraknie, bracia zapomną, że są rodziną i nie będą w stanie wesprzeć siebie nawzajem, wezwał ich do siebie i kazał każdemu z nich przynieść z pobliskiego lasu solidny patyk. Wrócili trzymając w rękach kije różnej grubości i wielkości. Ojciec zebrał przyniesione patyki w wiązkę, związał i polecił, aby złamali tę wiązkę. Próbowali po kolei, ale żadnemu się nie udało. Nawet najstarszemu i najsilniejszemu. Wtedy ojciec zabrał wiązkę, rozwiązał ją i każdemu z synów oddał jego patyk mówiąc: – Spróbujcie teraz…. Złamali je bez trudu, nawet najmłodszy i najsłabszy z nich. Poradził sobie i ten z braci, który przyniósł z lasu najgrubszy patyk.
Ta stara wschodnia przypowieść była kiedyś często przytaczana przez mówców motywacyjnych zachęcających ludzi do współpracy. Dawno jednak już jej nie słyszałem. Współdziałanie i kolektywizm przestały chyba być modne, a przypowieść stała się nieco wyświechtana. Dzisiaj w centrum uwagi trafiają osiągnięcia jednostek, a orientacja indywidualistyczna zdominowała obszary edukacji i samorozwoju. Współcześni mówcy motywacyjni, nauczyciele, coachowie, a nawet księża, pokazują nieograniczoność potencjału jednostki, którą może wyzwolić siła motywacji. Do tego służą inne przypowieści niż ta o wiązce patyków. Mądrość zawarta w starych, prawdziwych przypowieściach jednak nie wietrzeje z nich i kiedy rozejrzymy się wokół siebie, dostrzeżemy ludzi, którzy potrafią z niej z powodzeniem korzystać. Zdarza się, że korzystają z niej niekoniecznie dla dobra innych.
Z całą pewnością wykorzystują ją zwolennicy pseudonauki. Jeszcze kilkanaście lat temu nie do pomyślenia było istnienie oficjalnych stowarzyszeń i organizacji broniących irracjonalnych poglądów, takich jak choćby niechęć do szczepionek ratujących życie. Dzisiaj organizują oficjalne protesty i manifestacje, wnoszą swoje projekty pod obrady sejmu, a posłowie pracują nad nimi. Pandemia wyostrzyła jeszcze bardziej ten obraz. Nowe lęki, które wypełniły naszą codzienność domagały się odpowiedzi, a irracjonalne poglądy głoszone były i są z dużą pewnością siebie, jaką zapewnia wsparcie podobnie myślącej grupy zorganizowanych osób. To wsparcie jest tak silne, że umożliwiało akty agresji w postaci ataków na punkty szczepień, czy tak podstępne działania, jakich dopuściła się pewna pielęgniarka w Niemczech, podając blisko 9 tysiącom chcącym się zaszczepić pacjentom sól fizjologiczną zamiast rzeczywistej szczepionki. Podobne wydarzenia sprawiają wrażenie, że zalewa nas bezrozumność i pseudonauka na skalę dotychczas nieznaną. Czy rzeczywiście irracjonalizm osiągnął poziom bezprecedensowy w historii rodzaju ludzkiego?
Aby czytać dalej kliknij TUTAJ

Ten temat rozwijam w zbiorze esejów „Zawracanie statków głupców i inne eseje”. Książka w księgarni Bonito »
Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.