Za szaleńca uznalibyśmy kogoś, kto wartość autentyzmu próbowałby kwestionować. Mimo to zaryzykuję.
Marszałek Hermann Göring nawet podczas procesu w Norymberdze nie okazywał skruchy z powodu swoich czynów, był z nich dumny. Jak relacjonowali naoczni świadkowie, raz jeden wyglądał tak, jak gdyby po raz pierwszy w życiu odkrył, że na świecie istnieje zło – wtedy, kiedy dowiedział się, że Chrystus i cudzołożnica, obraz z jego kolekcji autorstwa Jana Veermera, okazał się falsyfikatem.
Cenimy to, co autentyczne gardząc jednocześnie tym, co udaje coś, czym nie jest. Autentyczny Stradivarius uzyska na aukcji zawsze doskonałą cenę, podczas gdy jego współczesne, choćby najwierniejsze kopie nigdy mu nie dorównają. Płacimy autentycznymi monetami i banknotami zamykając w więzieniach tych, którzy je fałszują. Cenimy autentyczność również u ludzi. Wyżej stawiamy tych, którzy “są sobą” od tych, którzy kogoś udają. Ba, staramy się nawet sami przed sobą odkrywać autentyczne ja, w obawie, że pozostaniemy na usługach jakiegoś ja nieprawdziwego, stworzonego na potrzeby innych. Za szaleńca uznalibyśmy kogoś, kto wartość autentyzmu próbowałby kwestionować. Mimo to, zaryzykuję.
Paradoks autentyczności
Przed paradoksem autentyczności staję zawsze, ilekroć zmuszam się do wyjścia z domu w paskudną pogodę i wykonania jakiejś aktywności fizycznej w rodzaju przejażdżki rowerowej, intensywnego spaceru lub, nie daj boże, biegania. Czy ja autentyczne, to to, które każe mi pozostać w domu, nie narażać organizmu na ziąb i niewygody, a kto wie, czy nawet nie chorobę? Czy raczej to, które chce się upodobnić do ludzi dbających o kondycję i zdrowie i podąża za autorytetami w tej dziedzinie? Czy autentyczny jestem, kiedy nadludzkim wysiłkiem woli próbuję zapanować nad wzburzeniem i zachować podstawowe wymogi grzeczności w obliczu tępego doradcy klienta, który powtarza wyuczone formułki nie starając się nawet zrozumieć mojego problemu? A może byłbym bardziej autentyczny, gdybym ujawnił swoje emocje za pomocą słów, których wielu w takich sytuacjach używa, pomimo, że powszechnie uważane są za obraźliwe? Czy autentycznie zachowuje się ten, który podąża za głosem swoich potrzeb, pragnień, popędów i żądz, czy ten, który przyjmuje gorset kulturowych ograniczeń dopasowując się doń? Gdzie szukać odpowiedzi na te pytania?
– Jak to gdzie? – spyta zdumiony czytelnik – W Googlu!
Artykuł ukazał się w ostatnim numerze „Plus Minus Rzeczpospolita”. Czytaj dalej klikając TUTAJ
Inne artykuły opublikowane w PLUS MINUS:
Wstręt, godność, eutanazja. W pułapce szpitalnej ideologii
Czy obsesyjna walka z pracoholizmem zabija w ludziach ambicje i przedsiębiorczość?
Nadzieja na ulgę dla ofiar PTSD. Ale uwaga, inżynieria pamięci ma też ciemną stronę
Obalają wiarę w reptilian, sami są nękani
Przepis na samobójczą krucjatę
Nie dziedziczymy genetycznie tragicznych wspomnień
Wybieranie ze śmietnika wiedzy
Naprawianie dziecka w terapeutycznym pit stopie
Kultura ofiar. Kto na niej zarabia?
Psycho-infodemia – mój nowy felieton w Plus Minus Rzeczpospolita
O słoniu, ślepcach i psychoterapii
Epidemia samotności kontra dyktatura szczęścia
Strzeżcie się fałszywych humanistów – mój nowy felieton w Plus Minus Rzeczpospolita
Strzeżcie się każdego, kto wam radzi jak żyć
Psychologia w kryzysie, choć popularna jak nigdy

Ten wątek rozwijam w zbiorze esejów „Przepędźcie guru, którzy radzą, jak żyć i inne eseje”. Książka w księgarni Bonito »
Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.