To tytuł artykułu mojego autorstwa, który ukazał się niedawno w Dzienniku Gazeta Prawna, a który został poświęcony niektórym dylematom prawnym i etycznym związanym z wykonywaniem usług terapeutycznych. Zapraszam do lektury!
Tak jak na początku XX w. prawo zaczęło regulować ruch drogowy, tak teraz wkroczy do gabinetów terapeutycznych.
Aż do końca XIX w. prawo nie regulowało zasad poruszania się po drogach Europy i Ameryki, a jeśli już, to obowiązywały jedynie pojedyncze przepisy dla małych obszarów. Istniały co prawda zwyczaje – jak np. jeżdżenie prawą lub lewą stroną ulicy – ale nikt nie ścigał osób, które je lekceważyły. Polegano na zdrowym rozsądku użytkowników dróg. Rosnąca liczba pojazdów i ich szybkość stały się na początku XX w. takim problemem, że ruch drogowy zaczęto regulować prawnie. W 1915 r. w Detroit pojawił się pierwszy znak Stop, a rok później w Buffalo wprowadzono pierwszy zakaz zawracania na środku jezdni.
Podobnie jak na przełomie XIX i XX stulecia gwałtownie przybywało pojazdów na drogach, tak od końca ubiegłego wieku rośnie rzesza psychoterapeutów i osób korzystających z ich usług. O ile jeszcze 50 lat temu sięgali po nie w Polsce tylko nieliczni, o tyle dzisiaj chyba wszyscy znamy kogoś, kto chodzi na terapię (albo sami na nią chodzimy). To też oznacza coraz więcej przypadków, w których w gabinecie poszło coś nie tak. I tak jak prawo weszło w końcu na drogi, tak teraz wkroczy do relacji terapeutycznych.
W Polsce pierwsze pozwy formułowane przez pacjentów w stosunku do terapeutów budzą ogromne emocje, głównie dlatego, że zawód psychoterapeuty nie jest uregulowany prawnie. Rzecznik Praw Pacjenta nie obejmuje swoją ochroną pacjentów psychoterapeutów, z kolei Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów nie traktuje psychoterapii jako usługi rynkowej. Dzisiaj w Polsce pacjent, który czuje się skrzywdzony przez terapeutę ma tyleż możliwości dochodzenia swoich praw, co ofiara wypadku drogowego z czasów, kiedy nie istniały przepisy o pierwszeństwie przejazdu na skrzyżowaniach.
Jednak najbardziej chyba kontrowersyjne są te pozwy, które wytaczają terapeuci przeciwko swoim pacjentom twierdząc, że tak jak wszyscy obywatele powinni mieć prawo do obrony. Intuicja podpowiada nam, że ktoś, u kogo szukamy pomocy, przed kim odkrywamy nasze najgłębsze sekrety, największe słabości, nie powinien występować w przyszłości przeciwko nam. To przecież terapeuta wie, lepiej nawet niż ktokolwiek z naszych bliskich, jakie są nasze słabe punkty, jak można byłoby je wykorzystać przeciwko nam, a do tego przecież obowiązuje go tajemnica zawodowa. Czy może ją złamać broniąc swoich praw w sądzie? Czy może wykorzystać zdobytą w gabinecie wiedzę przeciwko nam? Czy może złamać zasady etyczne, wśród których dobro pacjenta jest najwyższym prawem?
Czytaj dalej klikając TUTAJ
Posty o podobnej tematyce;
Psychoterapia w Sądzie Najwyższym – wielki finał!
Mieli mi pomóc, a każą walczyć o życie…
Kto wyznaczy standardy w psychoterapii?
O psychoterapii wolno rozmawiać – zadecydował Sąd. Niekoniecznie! – zaprotestował terapeuta
O psychoterapii wolno rozmawiać – zadecydował Sąd. Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
O nadstawianiu drugiego policzka

Historie pacjentów skrzywdzonych w terapii i rozmowy z terapeutami zebrałem w książce „Psychoterapia bez makijażu. Rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach”. Książka w księgarni Bonito »

O tym, co terapia potrafi zrobić z człowiekiem, opowiadam nie tylko jako psycholog. W powieści „Defekt” śledzę zdolnego młodego człowieka przez jego związki i kolejne terapie i pytam, co się dzieje, gdy za wszelką cenę próbujemy dopasować się do normy.
Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.
