Psycholog a prawo

sad_jupiter_450Często spotykam się z prośbami dziennikarzy o komentarze dotyczące kolejnej, głośnej medialnie sprawy sądowej, gdzie jakąś rolę odgrywają psychologowie. Nieodmiennie odsyłam do czwartego rozdziału, 2 tomu „Zakazanej psychologii”, gdzie starałem się gruntownie rzecz przedstawić. Może jednak, w czasach „pięciominutowego intelektualisty”, który uczy się „wszystkiego w weekend” to zbyt obszerny tekst, aby go przeczytać, przemyśleć i ewentualnie zacytować? Przygotowałem zatem taką „pięciominutową” wersję, którą zamieszczam poniżej. Psycholog w Polsce, to ktoś, kto może się czuć niemal całkowicie bezkarny. Jeśli nie popełni przestępstwa ściganego przez prawo, istnieje nikła szansa, że ktokolwiek pociągnie go do odpowiedzialności związanej z wykonywaniem tego zawodu. Dotyczy to również, a może nawet w szczególności psychologów orzekających dla potrzeb sądu. Choć znam mnóstwo przypadków popełnienia rażących błędów, nadużyć i posługiwania się bezwartościowymi metodami diagnozy, przez psychologów sądowych to jednak nie znam ani jednego wyroku skazującego psychologa za składanie fałszywych zeznań.  Chociaż spotkałem wielu ludzi w sposób ewidentnie skrzywdzonych przez terapeutów, a nawet poznałem kilku takich, którzy postanowili dochodzić jakiegoś zadośćuczynienia na drodze sądowej, nie znam ani jednego przypadku zakończenia takiej sprawy na korzyść skarżących się. Niezwykle rzadko psycholog bywa potępiony przez środowisko, a jeśli już, to niemal wyłącznie wtedy, kiedy jakaś sprawa staje się głośna medialnie. Znam za to wiele spraw umorzonych przez prokuraturę, liczne nieskuteczne i przedłużające się latami interwencje w sądzie koleżeńskim Polskiego Towarzystwa Psychologicznego. Rozdmuchana ostatnio w mediach sprawa Państwa Bojkowskich, to jedynie wierzchołek góry lodowej na którą składają się pozbawione wartości metody diagnostyczne sprzedawane przez PTP, nierzetelne opinie psychologiczne, błędne zalecenia i przede wszystkim ogrom cierpienia ludzi, którzy z dnia na dzień stają się ofiarami już to ideologii przemocy, już to ignorancji psychologów. Największe jednak przerażenie budzi fakt, że psychologowie nazbyt często odkrywają w sobie powołanie do wymierzania sprawiedliwości i przejmują na siebie rolę sędziów. Uzbrojeni we własne poglądy, w pełnym poczuciu bezkarności wyrokują tam, gdzie istnieją zaledwie nikłe przesłanki lub przypuszczenia o mocy przypadku. Mówią nam jak żyć, co jest dla nas dobre a co złe, co adekwatne a co nie. Uzurpują sobie prawo do wyrokowania o tym co autentyczne, toksyczne, przystosowawcze itd. Nie wiem, gdzie posiedli taką wiedzę, bo nauka jej nie odkrywa i nie daje podstaw do takich sądów. To domena religii i wygląda na to, że psychologia przejmuje jej funkcje. Psycholog staje się kapłanem, któremu media zastępują ambonę, a gabinet konfesjonał. Udziela pouczeń, decyduje o winie, wyznacza pokutę. Niestety, rzadko dysponuje czymś ponad to, czym dysponuje kapłan – objawieniem. I to najczęściej cudzym, przekazywanym przez innych, z ust do ust, przepisywanym tak długo, aż nabiera znamion prawdy, choć często o prawdę nawet się nie otarło. Widziałem w życiu wiele opinii sporządzonych na potrzeby sądu. W dziewięciu przypadkach na dziesięć, autorzy nie mieli żadnych narzędzi, aby taką opinię sporządzić, bo po prostu psychologia takich narzędzi dotychczas nie stworzyła. W niezliczonej liczbie przypadków psycholog powinien uczciwie powiedzieć : nie mam podstaw aby odpowiedzieć na pytania stawiane przez sąd. Ale to oznaczałoby koniec uprzywilejowanej pozycji, intratnych zleceń a w zamian zaledwie poczucie przyzwoitości – rzecz niewiele warta na współczesnym targowisku próżności.
Zakazana psychologia, t. II – okładka

O tym, jak psychologia upodabnia się do nauki kultu cargo, piszę w drugim tomie „Zakazanej psychologii. Nauka kultu cargo i jej owoce”. Książka w księgarni Bonito »

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

10 myśli na temat “Psycholog a prawo”

  1. Przejmowanie roli sądów przez biegłych jest niedopuszczalne i to sądy powinni widzieć. Jako biegły innej branży zostałem ciężko pokrzywdzony tak przez biegłych… Jest to kolejny skandal świadczący o poziomie wymiaru sprawiedliwości. Już adwokat mi powiedział, że z biegłymi nie wygram… Więc za co ci ludzie biorą pieniądze???????????????

  2. Dostałem kiedyś opinię z RODK ( sprawa w S. Rodzinnym ). Dowiedziałem się z niej strasznych rzeczy o sobie. Dopiero mój adwokat uświadomił mi .że to norma w opiniowaniu ojców. Jednak papier został i teraz ex używa go we wszystkich instytucjach przeciwko mnie.

  3. 1. Opinia jest tylko opinią i jest sporządzana dla Sądu. O jej wartości, przydatności decyduje Sąd. Jeżeli strony mają wątpliwości co do zawartych ustaleń mogą wnioskować o przesłuchanie biegłego. Sąd może stwierdzić np. że opinia jest niespójna i nie brać jej pod uwagę w rozstrzyganiu sprawy. Sędzia jest najwyższym biegłym. Jeżeli zaś jest tak, że Sądy biorą opinię biegłych za świętość, to faktycznie jest niedoskonałość Sądów.

    2. Odnosze wrażenie, że p. Tomasz Witkowski ma „matematyczne” wyobrażenie o diagnozie. Tzn, wszystko musi być obliczone, ujęte we wskaźniki, oparte na testach. W takim rozumieniu badanie psychologiczne polegałoby na wykonaniu szeregu testów, które dadzą wynik. Taką pracę mógłby z powodzeniem wykonać komputer. Podejście takie jest życzeniowe, choćby z tego powodu, że nie ma takich narzędzi, które pozwalają uzyskać precyzyjne odpowiedzi na ogromny zakres tez Sądu. Ponadto p. Witkowski – to także moje wrażenie – ma bardzo niskie mniemanie o pracy psychologa, który diagnozę swoją opiera dane zebrane z wywiadu. Z tego co wiem, to w niemal każdej dziedzinie praktyki psychologicznej rozmowa jest podstawowym narzędziem diagnostycznym. Ważne aby potem, na sali Sądowej biegły potrafił spójnie i logicznie uzasadnić twierdzenie, które zawarł w opinii.

    3. Praktyczne podejście do problemu pokazuje, że psycholog, który przez 20 lat prowadzi badania, ma dobrą renomę na rynku ma większą wiedzę w kwestiach diagnozy psychologicznej niż Sędzia. Z tego względu – co by nie mówić o spóności języka psychologii – Sąd wzywa biegłego do wydania opinii

    1. Niestety: sąd częśto nie potrafi rozpoznawać który biegły jest dobry, a wiec rzecz jest przypadkowa i w czasie doboru biegłych i w czasie procesu . To wszystko jest myślenie życzeniowe. Matematyczne podejście nie jest takie głupi. Warto przeczytać cybernetyczną psychologię Mariana Mazura.

    2. Człowieku. Nie masz pojęcia o czym mówisz. Nie zrozumiałeś tekstu. Nie ma prawa, które pozwalało by psychologom wypowiadania się pna tematy, na które się wypowiadają. Ci ludzie łamią wszelkie zasady etyki, moralności i prawa materialnego. Niestety cieszą się ochroną patologiczne wymiaru sprawiedliwości. Ta bezkarność tylko potęguje problem.

  4. Mam taki przypadek psycholog bez mojej wiedzy i zgody rozmawiał z synem w szkole. został do niego zaprowadzony przez wychowawcę i nikt na taką ingerencję nie reaguje.a chociaż jeszcze przez parę dni nie wiedział dlaczego został wyprowadzony z lekcji bez mojej zgody i wiedzy i nie dał się zmanipulować to i tak było bez znaczenia.wszyscy każą mi podać podstawę prawną dlaczego ma być ukarana taka odwrócona praworządność.nawet biuro rzecznika praw obywatelskich pisze mi że ustawa o prawach rodzicach nie wyklucza roli innych w decydowaniu o synu więc znowu odwrócona praworządność chyba każdy może robić co chce z dzieckiem w końcu dziecko nie zupa i od mnogości kucharek wyjdzie

  5. @Zignorowany rodzic A czy złożył Pan deklarację o niewyrażeniu zgody na piśmie?
    Co do zasady, ” mogą to robić” – dodatkowa zgoda nie jest wymagana, ale odmowa już nie winna być ignorowana.
    Szkoła jest zobowiązana do realizowania zadań związanych z wspomaganiem wychowawczej funkcji rodziny oraz wychowaniem, rozumianym jako wspieranie dziecka w rozwoju ku pełnej dojrzałości w sferze fizycznej, emocjonalnej, intelektualnej, duchowej i społecznej, wzmacniane i uzupełniane przez działania z zakresu profilaktyki problemów dzieci i młodzieży (art. 1 pkt 2-3 ustawy Prawo oświatowe). Oznacza to, że nauczyciele i specjaliści nie powinni podejmować działań, które mogłyby – zdaniem rodziców – pozostawać w sprzeczności z ich koncepcją wychowania dziecka.

    Podstawą prawną jest co do zasady Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej 9 sierpnia 2017 r. w sprawie zasad organizacji i udzielania pomocy psychologiczno-pedagogicznej w publicznych przedszkolach, szkołach i placówkach (Dz.U. z 2017 r. poz. 1591 ze zm.).

    Z nowatorskich interpretacji – możnaby próbować podnieść również argument, iż narzędzia stosowane przez psychologa stanowią procedurę podwyższonego ryzyka (tutaj wskazać stosowne dowody z zakresu braków dotyczących psychologii) i wymagana jest zgoda rodziców, tak samo jak przy leczeniu medycznym obarczonym podwyższonym ryzykiem. Ten pomysł bardziej do zastosowania w przypadku działań diagnostycznych czy prowadzenia oddziaływań psychologicznych nie w ramach oświaty, a leczenia bądź diagnozowania dla potrzeb np. sądowych, a sam argument najbardziej adekwatny w Sądzie Najwyższym jako wskazanie systemowe braków i ustalenia wykładni dla przepisów.
    Należy mieć jednak na uwadze, że jeśli ten argument zostałby gdzieś przyjęty, będzie potrzebna zgoda obu rodziców, nie jednego.

    1. tzw niezgody złożonej nie było,taki osobisty pogląd że rodzic jako najważniejsza osoba dla dziecka nie powinien składać przed innymi w otoczeniu dziecka oświadczeń aby nierealizowano swoich koncepcji i aby się role w życiu dziecka nie mieszały,najpierw rodzice potem reszta ale może to niepotrzebna duma.
      Nikt nie spytał się mnie o stanowisko syna w sprawie w jakiej syn został przesłuchany i tak został uznany za winnego i ukarany.psycholog zbadał sprawę, osądził, była kara od wychowawcy pewnie przez moją skargę że ingerowano bez mojej zgody i wiedzy i chociaż to niesprawiedliwe musi tak zostać psycholog nadczłowiek widzi jak jasnowidz.a w przymusie i poszarpaniu dobrego imienia człowieka widzi nic takiego.w tak małej sprawie nikt jej nie ruszy.odwrociła kota ogonem przed głupiem rodzicem że niby jak prawo jej nie zakazuje to może rozmawiać z uczniem najwyżej będzie się trzymała wersji że to nie przymusowa pomoc psych. ped. tylko zwykła rozmowa ucznia z nauczycielem taka sztuczka psychologiczna i jest bezkarna.
      Drugi rodzic nie żyje ale tutaj wiem że myślałby podobnie jednym frontem.

  6. Z tego co ja wiem, psycholog czy pedagog szkolny wykonuje swoją prace, rozmawiając z uczniem , a na wykonywanie swojej pracy nie musi mieć zgody rodzica, a tym samym rodzic nie może zabronić wykonywania pracy tymże osobom. Rodzic może zrezygnować z zajęć np. emocjonalno – społecznych, czy korekcyjno – kompensacyjnych ale nie z rozmowy z pedagogiem czy psychologiem szkolnym.

Skomentuj

Ta witryna wykorzystuje usługę Akismet aby zredukować ilość spamu. Dowiedz się w jaki sposób dane w twoich komentarzach są przetwarzane.