Zakazana psychologia 3

Jheronimus_Bosch_011Na jednej ze ścian Luwru, oświetlonej charakterystycznym muzealnym światłem, wisi namalowany na niewielkiej desce obraz niezwykły – Statek szaleńców autorstwa Hieronima Bosha. Z głęboko zielonym tłem obrazu kontrastuje na pierwszym planie grupa jasno oświetlonych ludzi w łodzi. A właściwie nie tyleż ludzi, co ich przywary, bo one właśnie stanowią główny temat obrazu. Rozpusta, pijaństwo, łakomstwo, chciwość i inne żądze doprowadzające ludzi do szaleństwa zostały przez niderlandzkiego mistrza załadowane na statek i wysłane w morze. Przedsięwzięcie to nieobce było ówczesnym odbiorcom, do których Bosh kierował swój przekaz. W średniowieczu często praktykowano pozbywanie się ludzi obłąkanych, niesprawnych umysłowo wysyłając ich w podróż morską. Nierzadko ludzie ci, niemieszczący się w obowiązującym porządku społecznym, byli wyprawiani w morze bez określonego celu. Ale Bosh nie umieścił na swoim statku ludzi chorych psychicznie. Znaleźli się tam przedstawiciele ówczesnego społeczeństwa – mnich i zakonnica, wieśniacy, mieszczanie, błazen. Obraz jest alegorią szaleństwa wywołanego owymi żądzami. Dzisiaj, kiedy przyglądamy się psychoterapii przypomina ona raczej makabryczne wizje z obrazów Hieronima Boscha i podobnie jak on odczuwamy nieodpartą potrzebę, aby zapakować całe to zepsucie na statek i wysłać w morze bez jakiegokolwiek celu. W ten, choćby symboliczny sposób można by zamknąć historię szaleństwa naszej cywilizacji. Cywilizacji, która nie potrafiąc sobie z nim poradzić najpierw zwyczajnie pozbywała się go, a później stworzyła sposoby leczenia, które wyewoluowały do takich kształtów i rozmiarów, że jedynym rozsądnym rozwiązaniem mogłoby być wyprawienie wielu z nich w ślad za statkami szaleńców, których tak wiele zniknęło za horyzontem. Dlaczego znaleźliśmy się w takim miejscu? Dlaczego musimy odwoływać się do mrocznych wizji flamandzkiego mistrza i w żaden sposób nie dostrzegamy jasnej i czystej wizji świetlanej przyszłości? O wielu powodach takiego stanu rzeczy już wkrótce w trzecim tomie Zakazanej psychologii.
Zakazana psychologia, t. III – okładka

Więcej historii o nadużyciach i przemilczeniach w świecie nauki opisuję w trzecim tomie „Zakazanej psychologii. O cnotach, przywarach i uczynkach małych, wielkich uczonych”. Książka w księgarni Bonito »

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

7 myśli na temat “Zakazana psychologia 3”

    1. W tej chwili koncentruję się na pracy nad angielskojęzyczną wersją „Zakazanej”, więc 3 tom kilka miesięcy będzie musiał zaczekać. Realistycznie patrząc to pewnie jakieś 2 lata minie, zanim się ukaże.

      1. Dziękuję bardzo za odpowiedź. Będę zatem wypatrywał kolejnego tomu w 2016 roku. Sądząc po dwóch pierwszych warto poczekać. Pozdrawiam i życzę owocnej pracy.

Skomentuj

Ta witryna wykorzystuje usługę Akismet aby zredukować ilość spamu. Dowiedz się w jaki sposób dane w twoich komentarzach są przetwarzane.