29 maja na łamach „Dużego Formatu” ukazał się wstrząsający w swojej wymowie reportaż Ewy Kalety „Przytulam panią wirtualnie. Co wolno podczas psychoterapii?”. Pokazał on ogrom niepotrzebnego cierpienia i zmarnowanych lat życia, które stały się udziałem dwóch pacjentek psychoterapeutycznych. We mnie reportaż obudził przede wszystkim współczucie dla tych osób, a następnie żal i wstyd, że przedstawiciele mojego zawodu dopuszczają się tak haniebnych czynów. Wynikiem tej mieszanki uczuć stało się dojmujące poczucie bezsilności wynikające z przekonania, że przedstawione w reportażu ofiary nie doczekają się jakiegokolwiek zadośćuczynienia, zaś opisywani psychoterapeuci pozostaną bezkarni i dalej będą w podobny sposób praktykować.
Historie pacjentów skrzywdzonych w terapii i rozmowy z terapeutami zebrałem w książce „Psychoterapia bez makijażu. Rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach”. Książka w księgarni Bonito »

O tym, co terapia potrafi zrobić z człowiekiem, opowiadam nie tylko jako psycholog. W powieści „Defekt” śledzę zdolnego młodego człowieka przez jego związki i kolejne terapie i pytam, co się dzieje, gdy za wszelką cenę próbujemy dopasować się do normy.
Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.
Szkoda, ze nie publikuje Pan calych swoich tekstow na Pana blogu. Ja Wyborczej nie prenumeruje i po wejsciu na powyzszego linka do Pana artykulu mam tylko pierwszy paragraf tekstu dostepny. Prosilbym zeby Pan publikowal cale teksty na Pana blogu jesli to oczywiscie jest mozliwe.
Niestety, obowiązują mnie pewne zasady związane z publikowaniem tekstów. W momencie wysłania swojego utworu do redakcji jakiegoś pisma akceptuję ich warunki, które najczęściej mówią o tym, że autor decydując się na publikację swoich tekstów przekazuje jednocześnie prawa autorskie do nich. Opublikowałem ten list w „Dużym Formacie”, bo tam się ukazał źródłowy reportaż i list terapeutów komentujący go. Chcę pozostać lojalny wobec wydawcy, który zadecydował o sposobie jego upowszechniania.