Przeskocz do treści

W obronie rozumu

Tomasz Witkowski – psycholog, eseista, prozaik

  • O mnie
    • Moje książki
    • Proza literacka
    • Naukowe
    • Popularnonaukowe
    • W mediach
    • Wykłady i debaty
    • Nagrody i wyróżnienia
    • Moje wyprawy
  • Blog
  • Tematy
    • Proza
    • Psychologia
    • Psychoterapia
    • Nauka
    • Pseudonauka
    • Kultura i społeczeństwo
    • Ewolucja i natura człowieka
  • Książki
    • Powieści
      • Defekt
      • Tryptyk haniebny
    • Eseje
      • Zawracanie statków głupców
      • Przepędźcie guru, którzy radzą, jak żyć
    • Popularnonaukowe
      • Giganci psychologii
      • Zakazana psychologia (t. 1–3)
      • Psychoterapia bez makijażu
      • Inteligencja makiaweliczna
      • Psychologia kłamstwa
      • Psychomanipulacje
    • Podręczniki
      • Psychologia dla trenerów
      • Podręcznik trenera
      • Psychologia konfliktów
      • Dobór personelu
      • Nowoczesne metody doboru i oceny personelu
    • Books in English
      • Recipe for a 21st-Century Children’s Crusade
      • Fads, Fakes, and Frauds
      • Shaping Psychology
      • Psychology Led Astray
      • Psychology Gone Wrong
    • Wszystkie książki »
  • Historia pewnej prowokacji
  • Stary blog
  • Kontakt
  • English version

Tag: terapia psychodynamiczna

Psychoterapia bez makijażu – Terapia to eksperyment

Następny akt terapeutycznej tragedii wypełniającej książkę „Psychoterapia bez makijażu. Trudne rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach” zawiera fragment rozmowy z Olą, pacjentką, która szukając ulgi w swoim cierpieniu natrafiła na pozbawionego skrupułów psychoterapeutę – uwodziciela.

Psychoterapia bez makijażu – Terapia to eksperyment
Następny akt terapeutycznej tragedii wypełniającej książkę „Psychoterapia bez makijażu. Trudne rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach” zawiera fragment rozmowy z Olą, pacjentką, która szukając ulgi w swoim cierpieniu natrafiła na pozbawionego skrupułów psychoterapeutę – uwodziciela. Zachęcam do tej, w gruncie rzeczy, niełatwej lektury!

Terapia to eksperyment

 Im lepiej umiem żyć dzięki terapii tym bardziej chcę-muszę umrzeć.
T. W.: Pani Olu, dziękuję, że zgodziła się pani na rozmowę ze mną. Proszę mi na początek powiedzieć jak długo jest pani w procesie terapeutycznym? Ola: Na terapiach spędziłam właściwie całe moje dorosłe życie. Mam 30 lat, zaczęłam się leczyć jako 18 latka. Chorowałam na bulimię. Pochodzę z małej miejscowości, za czasów mojej wczesnej młodości nie było w moich okolicach żadnych specjalistów. Pierwsza terapia psychodynamiczna, Więc na sensowną terapię zaczęłam chodzić dopiero kiedy przyjechałam na studia w wieku 19 lat. prawie 8 lat, prawdę mówiąc uratowałyśmy wspólnie moje życie, ważyłam wtedy 36-38 kg. Ale kiedy moje życie zmierzało do zaprogramowanego mieszczańskiego wzorca i terapeutka chciała wsadzić mnie na kozetkę – odeszłam – oczywiście w awanturach. Byłam nowym człowiekiem, już nie bulimiczką ale popierdoloną -za przeproszeniem – neurotyczką. T. W.: Chce pani przez to powiedzieć, że ta pierwsza terapia wyleczyła panią z bulimii ale jednocześnie wytworzyła nerwicę? O.: Wyleczyła to za duże słowo. Bulimia wraca i mija, człowiek po prostu tworzy sposoby i taktyki jak z nią żyć wystarczająco dobrze. Miesiącami a czasem latami jest ok. A potem jakaś wpadka. Trzeba to przegadać, znaleźć sposób albo wziąć leki. Ale największym problemem jest neuroza. Nowa osobowość, dziwaczność, nadwrażliwość, neurotyczność. Fala nowych objawów. Nerwica natręctw, jakieś lęki, płaczliwość, skrajny pesymizm, myśli samobójcze, i egocentryzm, rozrost osobowości do granic możliwości, dekadencja, umiejętność słuchania, ciągłego słuchania, i wielka samotność, wszystko na około i nie do zniesienia. No właściwie to był bardzo ciekawy eksperyment intelektualno-emocjonalny, po którym człowiek czuje się gorzej-trochę żartuję a trochę nie. To najważniejsze wydarzenie w moim życiu, potężna ingerencja, wiem że to się mogło stać tylko wtedy, kiedy byłam cieniem człowieka w pędzie autodestrukcji. I za ten nowy nawyk analitycznego myślenia i przenikliwości i umiejętności grzebania w swojej głowie jak w kablach trzeba zapłacić haracz w postaci neurozy, dygotu. Ja jestem w ciągłym dygocie, nieustannej konfrontacji od czasu zerwania z moją analityczką. T. W.: Czy ta zmiana została świadomie zaplanowana i przeprowadzona przez terapeutkę? O.: Nie wiem do końca. Ewidentnie chciała mojego szczęścia pod koniec, to mnie niepokoiło. Kozetka i taka nauczycielska troska, która się pojawiła w niej bardzo mnie zaskoczyła wtedy pomyślałam, że działa według jakiegoś planu, dlatego odeszłam. ale to był tylko ten jeden moment. Przez poprzednie lata nigdy tego w niej nie widziałam. T. W.: Uciekła pani zaniepokojona troską o pani szczęście? O.: Raczej wizją, konkretną wizją szczęścia. Np.: dlaczego spotykam się z facetem który nie może mi pomóc finansowo i zapłacić za sesję na kozetce i jeszcze do tego ma dziecko i musi płacić alimenty? To czy ja wybieram takiego mężczyznę podświadomie, który nie będzie mnie wspierał…itp itd. Nagle całe moje życie zaczęło kręcić dookoła kozetki i dodatkowych sesji. Dlaczego np.: nie chcę poprosić o pomoc finansową mojego prawie 100 letniego dziadka – pytała moja terapeutką. No a ja nie chciałam eksploatować rodziny tylko po to żeby iść na kozetkę. No więc dlaczego nie chcę iść do pracy w której więcej zarobię, jedyną szansą wówczas byłaby dla mnie korporacja. A ja nie chciałam do korporacji. Chciałam się rozwijać, pisać. No więc terapeutka kazała mi się zastanowić dlaczego jakiś wyimaginowany rozwój jest ważniejszy niż ten konkretny rozwój w gabinecie itd. Kozetka opętała moją terapeutkę. T. W.: Kozetka, czy dochody z niej czerpane? O.: Nie wiem. Wydaje mi się, że kozetka. Myślę, że gdyby chodziło o pieniądze walczyłaby o to żebym została na dwóch sesjach w tygodniu kiedy widziała, że chcę odejść pod wpływem nacisku na trzy. T. W.: Mówi pani o tej kozetce w sensie metaforycznym, czy dosłownym, tak jak jest ona rozumiana w psychoanalizie? O.: Nie, mówię o kozetce w sensie dosłownym. T. W.: Jak terapeutka zareagowała na pani decyzję o przerwaniu terapii? O.: Kiwała głową w kierunku góra dół i marszczyła brwi a potem bez końca pytała dlaczego nie chcę czegoś co przecież wiem, że jest dla mnie dobre. A jak mówiłam, że nie przyjdę za tydzień to odpowiadała: będę na panią czekać za tydzień. A jak ja mówiłam: może pani czekać, ale ja nie przyjdę. To ona odpowiadała: to pani godzina, będę na panią czekać. T. W.: Jak się pani wtedy czuła? O.: Czułam, że się zapędziła, że została przekroczona granica z jej strony. Poczułam jakbym była u surowej matki, która mówi, że wie lepiej. Pomyślałam, że jej trochę odbiło. Byłam wściekła wtedy. Czułam, że chce mnie zmusić, wywrzeć presję. Ale dziś nie wspominam tego tak katastroficzne. Chociaż miałam takie etapy kiedy zastanawiałam się czy ona nie miała racji, że widziała we mnie coś czego ja nie widziałam i chciała dobrze. Ale po roku, może półtora te wątpliwości minęły. T. W.: Co było potem? O.: Trafiłam do terapeutów : behawioralnego, NLP, procesu – łącznie 2 lata. No i do psychiatry- 2 lata. Mając lat 29, miałam dobrą pracę, 3 letni związek. T. W.: Domyślam się, że te trzy terapie ocenia pani zatem pozytywnie? O.: Behawioralna i proces były bardzo ok. Behawioralną prowadziła dziewczyna chyba niewiele starsza ode mnie, to było dla mnie ważne, wsparcie kogoś młodego, zastąpiła mi siostrę chyba. Ale wypełnianie tabelek po takiej analitycznej terapii to brzmi jak żart. Ale dopasowałam się z ciekawości. T. W.: Ile czasu trwała ta terapia? O.: Siedem miesięcy. T. W.: Z jakiego powodu pani ją przerwała? O.: Nie przerwałam, skończyłyśmy za porozumieniem stron. Nic się nie pojawiało. Nie miałam nic do wniesienia. Nie było chyba jakiejś pełnej satysfakcji ale rozmawiałyśmy, że udało nam się coś zrobić to było cenne i to było na ten czas wszystko co mogłyśmy zrobić. Więc pożegnałyśmy się. T. W.: Rozumiem, a terapia procesowa? O.: Proces prowadziła taka działaczka ruchu pro kobiecego, to było super, była taką akceptującą macicą. Zarówno od tej poprzedniej, jak i tej wiele dostałam, tak jakby coś na drogę. No i nie zdzierały kasy. T. W.: A jest pani w stanie sprecyzować co to takiego było, co pani dostała od nich? O.: Chyba wsparcie kobiet, miałam w życiu tego bardzo mało. Żyłam przez wiele lat w potężnym deficycie kobiet, wręcz we wrogości, patologicznych relacjach z kobietami, w odrzuceniu przez kobiety. One mi pomogły w konkretnych zagadnieniach, bo z jedną i drugą zajmowałam się konkretnym problemem, dały mi dużo czasu i przestrzeni na rozpacz dotyczącą konkretnej rzeczy z mojej przeszłości. Można powiedzieć, że załatwiłam temat. Z jedną moją opiekunkę, która mnie zostawiła bez słowa z drugą byłą partnerką mojego faceta. T. W.: A terapia NLP? O.: NLP wydało mi się dość nieprzyzwoite, kiedy terapeutka kazała mi wypełniać moją mamę w wyobraźni kolorem czerwonym to pomyślałam, że to jednak przekracza granice przyzwoitości. T. W.: Dlaczego? O.: Bo miałam stworzyć od nowa swoją przeszłość. Stworzyć ze swoich marzeń i potrzeb nową mamę i napełniać ją kolorami, które budzą konkretne skojarzenia, nadawać jej nową twarz, nową fryzurę, nowe ubrania itp. No zmieniać przeszłość tak dosłownie po to żeby być szczęśliwym? Bo rozumiem, że mam samą siebie oszukać. To przesada. T. W.: Po jakim czasie przerwała pani tę terapię? O.: Po 6-7 sesjach. T. W.: I głównym powodem było to, że terapeutka zmuszała panią do samooszukiwania się? O.: Nie zmuszała mnie, to była po prostu jej metoda. Powiedziałam, że dla mnie to jest po prostu niemoralne. Miała kilka innych propozycji ale dość podobnych właściwie więc zrezygnowałam, NLP to taka usługa więc ta rezygnacja to właściwie wyglądało jak oddanie spodni w sklepie, które nie leżą. T. W.: Wspominała pani też coś o psychiatrze. Czy te dwa lata u psychiatry to też była psychoterapia? O.: Do psychiatry chodzę nadal. Też byłam u kilku na przestrzeni lat. Nie, to nie były terapie. Ale raz trafiłam do psychiatry, który był jednocześnie psychoanalitykiem. Bardzo mnie to rozbawiło. Swoją drogą straszny arogant, bardzo znany terapeuta w Warszawie. Nieprawdopodobny buc. T. W.: Skąd aż tak brutalna ocena tego człowieka? O.: Bo przytyłam po lekach. Sporo – 8 kg w dwa miesiące, a bardzo pilnowałam żeby nie przytyć. I byłam zła, przygnębiona i nie mogłam tego znieść. A on mówił, że to niemożliwe, że się nie tyje po antydepresantach. Mówiłam mu, że niech poczyta fora, że wszędzie ludzie piszą, że się tyje niestety. On na to, że ja go oskarżam, że on chciał żebym ja przytyła i żebyśmy się temu przyjrzeli. Odmówiłam przyglądaniu się temu. No i powiedział, że może przytyłam z innego powodu. Zapytałam z jakiego, on na to, że nie wie, po prostu to mu przyszło do głowy. Po chwili zapytał ile jestem w związku, mówię że mniej więcej 2 lata, no to powiedział, że pewnie dlatego, że przyszła pierwsza faza stabilizacji w związku i dlatego przytyłam. I tym sposobem wybrnął – poradził sobie z tym, że zapomniał, że w skutkach ubocznych tego leku jest napisane, że się od nich tyje. T. W.: Z tego, co pani mówi wnioskuję, że kontakt z psychiatrami był pani potrzebny, aby wspomagać psychoterapię lekami? O.: Psychiatrzy to chyba inaczej nazywają tzn., że leczenie farmakologiczne wspomaga się terapią. T. W.: Jakkolwiek to nazwiemy, czy to połączenie psycho- i farmakoterapii odbywało się za porozumieniem psychiatry i psychoterapeuty? O: Tak. T. W.: I jakie to dawało efekty? O.: Hmm, kilka razy odstawiałam leki, bez nich rzeczywiście jest gorzej. Mam ten syndrom, że kiedy czułam się lepiej albo po prostu ok to odstawiałam leki bo myślałam, że ich nie potrzebuję no i okazało się, że jednak czuję się lepiej dzięki nim między innymi. Dziś mam za sobą wiele prób, dużo leków w historii diagnostycznej. Nie mam złudzeń co do leków. Stabilizatory nastroju to rzeczywiście dobry wynalazek. T. W.: Coś jednak pchało panią do kolejnego gabinetu psychoterapeutycznego? O.: Tak, bo radziłam sobie z bulimią ale zaczęłam się ciąć. T. W. Czy te samookaleczenia pojawiły się wtedy po raz pierwszy? O.: Nie, pierwsze cięcie się było jak miałam 22 lata, ale to był pojedynczy epizod. Wróciły dopiero po latach nie jako epizod ale fala, to właśnie z tego powodu trafiłam do terapeuty gestalt. Po moim wieloletnim doświadczeniu wydawał mi się wystarczająco przekonujący i silny żeby dźwignąć mnie i moją historię. Niemal od razu był pod wrażeniem mojej osoby. Był inteligentny i zabawny, ironiczny. Bardzo przenikliwy i elegancki. Powiedział, że jeśli będę chciała się ciąć to mam do niego dzwonić nawet w środku nocy. nie dzwoniłam ale pisałam smsy, nawet o 5 rano, zawsze odpisywał po kilku minutach. pisał nawet fragmenty prozy Cortazara porównując mnie do Kronopii – nie wiem, to jakieś delikatne niewinne istoty, które tańczą i wszyscy lubią na nie patrzeć. Byłam pewna, że mnie uwodzi. Był bardzo blisko mnie. Nie rozumiałam tego. Po kilku miesiącach powiedziałam, że zakochałam się w nim i uważam, że powinnam zmienić terapeutę. On stwierdził, że to chwilowe i absolutnie nie powinniśmy nic zmieniać. T. W.: Uwierzyła mu pani? O.: Tak, zaczęłam się stroić, chodzić w szpilkach, flirtować przez sms-y, na co on odpowiadał, na przykład, jak świetnie wyglądam albo, że mam twarz jak lalka z porcelany i, że jestem piękną kobietą… Ciąg dalszy rozmowy z Olą w książce, która ukaże się drukiem w pierwszej połowie 2018 roku.  W poprzednich wpisach zamieściłem:
  • fragment rozmowy z pacjentem, który podjął próbę samobójczą w wyniku psychoterapii;
  • fragment rozmowy z  prof. Jerzym Aleksandrowiczem komentujący ten przypadek;
  • fragment rozmowy z pacjentką, która podczas psychoterapii popadła w alkoholizm.
  • fragment rozmowy terapeutką – Mają Filipiak, komentujący powyższy przypadek.

Psychoterapia bez makijażu – okładka

Historie pacjentów skrzywdzonych w terapii i rozmowy z terapeutami zebrałem w książce „Psychoterapia bez makijażu. Rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach”. Książka w księgarni Bonito »

Defekt – okładka

O tym, co terapia potrafi zrobić z człowiekiem, opowiadam nie tylko jako psycholog. W powieści „Defekt” śledzę zdolnego młodego człowieka przez jego związki i kolejne terapie i pytam, co się dzieje, gdy za wszelką cenę próbujemy dopasować się do normy.

Przeczytaj fragment (EPUB)  ·  Przeczytaj rozmowę o powieści

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Nieznane's awatarAutor Tomasz WitkowskiOpublikowano 29 grudnia, 201716 listopada, 2026Kategorie PsychoterapiaTagi bulimia, gestalt, nadużycia terapeutyczne, negatywne skutki psychoterapii, Psychoterapia, Psychoterapia bez makijażu, terapeutyczne niepowodzenia, terapia psychodynamiczna, zakazana psychologia4 komentarze do Psychoterapia bez makijażu – Terapia to eksperyment

Psychoterapia bez makijażu – Obowiązkiem terapeuty jest dbać o dobro pacjenta

Kolejna odsłona mojej nowej książki „Psychoterapia bez makijażu. Trudne rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach” zawiera fragment rozmowy ze znaną terapeutką – Mają Filipiak. Podczas rozmowy staramy się przyjrzeć terapii Pauli, o której pacjentka opowiadała mi w poprzednim wywiadzie.

Psychoterapia bez makijażu – Obowiązkiem terapeuty jest dbać o dobro pacjenta
Kolejna odsłona mojej nowej książki „Psychoterapia bez makijażu. Trudne rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach” zawiera fragment rozmowy ze znaną terapeutką – Mają Filipiak. Podczas rozmowy staramy się przyjrzeć terapii Pauli, o której pacjentka opowiadała mi w poprzednim wywiadzie.   Zapraszam do lektury! Maja Filipiak, psycholog, psychoterapeuta. Ukończyła Wydział Psychologii Uniwersytetu Warszawskiego w 1997 r., gdzie jeszcze podczas studiów rozpoczęła pracę w Katedrze Psychopatologii i Psychoterapii w Akademickim Ośrodku Psychoterapii należącym do tejże Katedry. Przez 5 lat  współpracowała z prof. Jadwigą Rakowską w kierowanych przez nią projektach badawczych dotyczących uwarunkowań skuteczności strategicznej psychoterapii krótkoterminowej. Od 2002 roku pracuje na Uniwersytecie SWPS, w Akademickim Centrum Psychoterapii i Rozwoju Uniwersytetu SWPS (ACPIR), gdzie od kilku lat pełni funkcje kierownika klinicznego. W 2005 roku otrzymała certyfikat terapeuty poznawczo-behawioralnego Polskiego Towarzystwa Terapii Poznawczej i Behawioralnej (PTTPB). Kieruje programem podyplomowych staży szkoleniowych dla psychologów realizowanym w ACPIR, prowadzi zajęcia dydaktyczne zarówno dla studentów studiów magisterskich, jak i podyplomowych, realizuje w zespole naukowym badania dotyczące uwarunkowań  rozwoju kompetencji klinicznych. Specjalizuje się problematyce standardów diagnozy psychologicznej. Jest współautorką wielu publikacji (artykułów naukowych, rozdziałów w książkach)  dotyczących problematyki diagnozy psychologicznej, ustawicznego kształcenia w obszarze psychologii, a także psychoterapii. Od wielu lat prowadzi działalność na rzecz promowania dobrych praktyk w środowisku zawodowym psychologów: m.in. organizuje sympozja i konferencje naukowe, a także aktywnie działa na rzecz wypracowania przez psychologów standardów realizowania usług diagnostycznych w różnych obszarach praktyki. Od 2013 roku kieruje pracami Ogólnopolskiej Sekcji Diagnozy Psychologicznej Polskiego Towarzystwa Psychologicznego.

Obowiązkiem terapeuty jest dbać o dobro pacjenta

Żaden terapeuta nie jest na tyle wszechstronny, by skutecznie móc pracować z każdym człowiekiem nad każdym problemem w dowolnym momencie własnego życia i w oderwaniu od tego, jakie kontrakty terapeutyczne równocześnie realizuje.
T. W.: Bardzo dziękuję, że zgodziła się pani na tę rozmowę. Proszę powiedzieć, jakie są pani ogólne wrażenia po przeczytaniu wywiadu z panią Paulą? M. F.: Trudno mi uogólnić wrażenia. Myślę, że w państwa rozmowie pojawiały się niezwykle istotne kwestie merytoryczne: potrzeba transparentności usług psychoterapeutycznych, świadomość standardów świadczeń zdrowotnych realizowanych w ramach NFZ, problematyka standardów diagnozy, potrzeba wstępnej diagnostyki psychologicznej, na podstawie której formułowane są wskazania i przeciwwskazania do określonego sposobu pomagania, czy wreszcie standardy szkolenia psychoterapeutów, czy superwizji w psychoterapii. Odniosłam też wrażenie, że w części pana pytań przewijał się negatywny stereotyp psychoterapeuty – przedstawiciela „tych terapeutów” (czyli jeśli dobrze sobie wyobrażam: „kliki wzajemnej adoracji”), który wykorzystuje materialnie pacjenta dysponując umiejętnościami wywierania wpływu, dewaluuje przy tym rozsądek pacjenta, odmawia mu prawa do refleksyjności czy potrzeby kontroli i jednocześnie nie czuje własnej odpowiedzialności (ja bym powiedziała współodpowiedzialności) za dobrostan osoby, od której bierze pieniądze za usługę. Jestem też pod wrażeniem metafory psychoterapii, którą pan przywołał odwołując się do wypowiedzi profesora Aleksandrowicza. Nie znam szerszego kontekstu tej wypowiedzi, ale w pana wywiadzie z panią Paulą opresyjność tego porównania mocno mnie uderzyła. W żaden sposób nie umiem znaleźć analogii miedzy rzeźnikiem a psychoterapeutą. T. W.: Bardzo dużo kwestii pani dostrzegła, myślę że podczas naszej rozmowy będziemy w stanie większość z nich osobno przeanalizować. Zacznę od tego, że wielu terapeutów komentując przykłady negatywnych skutków terapii wskazuje na błędy pacjentów w wyborze terapeuty. pani Paula wybrała terapeutę, o którym sama napisała, że może być „szczytem marzeń” – certyfikat Polskiego Towarzystwa Psychologicznego oraz Polskiego Towarzystwa Psychoterapii Psychodynamicznej, renomowany ośrodek terapeutyczny, pozycja superwizora, rekomendacje fachowców. Czy to wszystko nie gwarantuje jeszcze jakości psychoterapii? M. F.: Po pierwsze wydaje mi się, że sformułowanie „błędy pacjentów w wyborze terapeuty” nie jest zbyt fortunne. W oczywisty sposób pacjent ma prawo dokonywać wyboru, ale ma także prawo, by od specjalistów uzyskać informacje jaki typ pracy, jak realizowany – z punktu widzenia współczesnej wiedzy – można mu polecić, a jaki jest potencjalnie obarczony największym ryzykiem porażki, czy wręcz byłby błędem w sztuce. Dopiero dysponując takimi informacjami można dokonywać względnie świadomego wyboru. Dostępne informacje o terapeutach nie pozwalają na rozeznanie w tym zakresie. Żaden terapeuta nie jest na tyle wszechstronny, by skutecznie móc pracować z każdym człowiekiem nad każdym problemem w dowolnym momencie własnego życia i w oderwaniu od tego, jakie kontrakty terapeutyczne równocześnie realizuje. Dostępność wiedzy o certyfikatach będzie w tym zakresie mało wnosząca. Osobiście jestem zdania, że w tej sprawie wiele jest jeszcze do zrobienia – sądzę, że zarówno pacjenci mają niewielką świadomość tego, że nie warto samemu szukać terapeuty kierując się „tylko” formalnymi kryteriami, czy „poczta pantoflową” dotyczącą jakichś postaci ze świata psychoterapeutów, ale także psychologowie i psychoterapeuci mają nierzadko zbyt małą świadomość tego, że należy dopasować usługę do pacjenta i jak to zrobić. Wydaje mi się (choć mam nadzieję, że się mylę), że bardziej powszechna jest wciąż usługa polegająca na diagnozie pt. „czy ten pacjent się do mnie nadaje” (a jak nie, to „proszę szukać gdzie indziej”). T. W.: Prawdopodobnie w czasie kiedy rozmawiamy, wielu ludzi zastanawia się do jakiego terapeuty się udać. Jakimi kryteriami powinni się kierować, jeśli nie można polegać na formalnych kryteriach a już tym bardziej na rekomendacjach znajomych? Jak się w tym gąszczu oferowanych usług psychoterapeutycznych odnaleźć? M. F.: Jeśli ktoś chce skorzystać z pomocy psychologa lub psychoterapeuty może najpierw postarać się od specjalisty dowiedzieć się, jaki rodzaj pomocy w jego przypadku byłby rekomendowany w pierwszej kolejności, z punktu widzenia wiedzy specjalistycznej. Czy jest coś, w charakterze tej pomocy, co jest szczególnie wskazane lub przeciwwskazane, a także czy można choć w przybliżeniu określić czas, jaki może być potrzebny na uzyskanie zmiany, którą jesteśmy zainteresowani. Takich informacji powinien udzielić psycholog realizujący usługę diagnozy wstępnej (poprzedzającej właściwą interwencję a podejmowaną właśnie w celu dobrania interwencji docelowej). Wyposażeni w taką wiedzę będziemy mogli poszukiwać właściwej osoby do współpracy z nami. Poza formalnymi kryteriami, czy rekomendacjami znajomych dostaniemy dodatkowe narzędzie do wykorzystania przy wyborze osoby, która ma nam pomóc. Formalne kryteria są informacją, że osoba, z którą rozmawiamy ubiegała się w środowisku zawodowym o weryfikacje jej kompetencji i została przez innych specjalistów rozpoznana jako kompetentna do świadczenia usług psychoterapeutycznych. Nie oznacza to jednak automatycznie, że posiada ona kompetencje do pracy z każdym klientem, dowolnymi technikami. Zazwyczaj preferuje jakiś styl pracy i posiada zróżnicowaną wiedzę i doświadczenie w odniesieniu do różnych typów problemów, czy grup klientów. Podobnie, jeśli jakiś psychoterapeuta był niezwykle skuteczny w pracy z jedną osobą, nie oznacza to, że z pewnością będzie równie skuteczny w pracy z inna osobą. Można mieć taką nadzieję, warto jednak sprawdzać, czy jego styl pracy i doświadczenie jest dopasowane do stylu interwencji, jaki jest dla nas rekomendowany. Sprawą równie istotną jest osobiste obciążenie terapeuty innymi kontraktami terapeutycznymi i sprawami życiowymi, tego jednak sami nie zweryfikujemy. Jeśli zgłosimy się do ośrodka, w którym uzyskać możemy diagnozę wstępną, będziemy mogli także otrzymać informację o przykładowych osobach, które określoną usługę mogłyby dla nas wykonać. Jeśli szukamy w prywatnym gabinecie – należy liczyć na to, że psycholog, czy psychoterapeuta powie nam, czy jest gotów podjąć się pracy z nami. Jeśli odmówi – proponuje nie nalegać, ponieważ taka odmowa może najzwyczajniej być umotywowana dbaniem o nasze dobro, a nie chęcią pozbycia się nas. Warto jednak dopytać i uzyskać informację, kogo szukać, jakimi wskazówkami się kierować, o co pytać kolejnych terapeutów, by wybrać właściwie. T. W.: Brzmi to bardzo logicznie obawiam się jednak, że swoją wypowiedzią narazi się pani wielu terapeutom. M. F.: Dziękuję za troskę. Uważam, że otwarta wymiana poglądów to nic zdrożnego. T. W.: Żeby zobrazować co mam na myśli zacytuję fragment komentarza umieszczonego na moim blogu „Kochani, proszę zacznijcie odróżniać psychologów od psychoterapeutów. Psycholog to zwyczajny mgr po studiach (…) nawet nie musi mieć własnej terapii. (…) Niestety nawet w placówkach medycznych często zatrudnia się‚ tylko psychologów bez własnej terapii, którym często wydaje się, że wiedzą już wszystko i psują rynek.” M. F.: No cóż, nie każdy certyfikowany psychoterapeuta ma za sobą własną psychoterapię. Własna psychoterapia to element szkolenia w zawodzie psychoterapeuty, ale nieuprawnionym uproszczeniem jest traktowanie jej jako czynnika, za pomocą którego można odróżnić osobę kompetentną od niekompetentnej w zakresie pomocy psychologicznej, czy psychoterapeutycznej. T. W.: Podobnych opinii, do tej cytowanej wcześniej, spotkałem bardzo wiele, wielu jest również w Polsce terapeutów, którzy nie mają ani wykształcenia psychologicznego ani medycznego i uważają, że nie jest ono potrzebne. Tymczasem pani stawia psychologa w bardzo ważnym miejscu, jako osobę decydującą o tym czy i jaki rodzaj pomocy powinien otrzymać pacjent. Nie obawia się pani sprzeciwu wobec takiej propozycji? M. F.: Nie stawiam psychologa na miejscu osoby, która ma decydować o tym, jaki rodzaj pomocy otrzymać powinien pacjent. Widzę go raczej, jako specjalistę, który posługując się swoimi kompetencjami w diagnostyce psychologicznej może pacjentowi dostarczyć informacji na temat tego jaki rodzaj pomocy można by uznać za optymalny dla niego ze względu na zgromadzoną do tej pory wiedzę psychologiczną i badania nad procesem psychoterapii. To pacjent decyduje, czy i jak wykorzysta te informacje. Poza tym uważam, że samo ukończenie pięcioletnich studiów z zakresu psychologii nie jest wystarczające do tego, by kompetentnie realizować jakąkolwiek usługę diagnostyczną związaną z diagnozą stanu zdrowia psychicznego drugiego człowieka. Zawód psychologa jest zawodem, który wymaga ustawicznego kształcenia, studia to dopiero początek tej drogi, a nie jej kres.[1] Podobnie jest z zawodem psychoterapeuty. Nie wystarczy więc pójść do dowolnego psychologa z zamówieniem na usługę diagnozy wstępnej, bo nie każdy psycholog będzie miał kwalifikacje, żeby ją wykonać. Uważam, że nie ma żadnych podstaw do tego, by uznać przedstawiciela któregokolwiek z tych zawodów za kompetentniejszego tylko na podstawie faktu, że przynależy do jednej lub drugiej grupy. Szkolenie w każdym z tych kierunków daje podstawy do specjalizowania się w zakresie określonych kompetencji. Bez uwzględnienia rodzaju aktywności i przygotowania do podejmowania tejże aktywności przez danego człowieka nie sposób wymiernie ocenić jego profesjonalizmu. T. W.: Boję się, że teraz potencjalnym pacjentom jeszcze bardziej skomplikowaliśmy sytuację wyboru, bo o ile wcześniej zastanawiał się jakiego terapeutę wybrać i na jakiej podstawie, teraz jeszcze będzie musiał ocenić kompetencje diagnostyczne psychologa, który będzie pośredniczył w wyborze psychoterapeuty. Jak ma tego dokonać ktoś, kto z psychologią miał dotychczas do czynienia wyłącznie za pośrednictwem kolorowej prasy i Internetu? Ciąg dalszy rozmowy z Mają Filipiak w książce, która ukaże się drukiem w pierwszej połowie 2018 roku.  W poprzednich wpisach zamieściłem inne fragmenty rozmowy z pacjentem oraz z prof. Jerzym Aleksandrowiczem, które składają się na książkę. Zawiera ona przeprowadzone przeze mnie wywiady z ludźmi, którzy czują się skrzywdzeni przez psychoterapię oraz z neutralnymi terapeutami wyjaśniającymi i komentującymi problemy poruszone w rozmowie z pacjentem. [1] Patrz np. Zalewski, B., Tarnowska. M., Filipiak, M. (2015) Proces profesjonalizacji zawodu psychologa w Europie, w: M. Filipiak, W.J. Paluchowski, B. Zaleski, M, Tarnowska (red.), Diagnoza psychologiczna: kompetencje i standardy. Wybrane zagadnienia, (15-34), Warszawa: Pracownia Testów Psychologicznych PTP.; FILIPIAK,M., TARNOWSKA,M., ZALEWSKI, B., PALUCHOWSKI W.J. (2015).  O systemie kształcenia ustawicznego psychologów diagnostów w Polsce, Roczniki Psychologiczne, 18 (2), 159-183.  
Psychoterapia bez makijażu – okładka

Historie pacjentów skrzywdzonych w terapii i rozmowy z terapeutami zebrałem w książce „Psychoterapia bez makijażu. Rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach”. Książka w księgarni Bonito »

Defekt – okładka

O tym, co terapia potrafi zrobić z człowiekiem, opowiadam nie tylko jako psycholog. W powieści „Defekt” śledzę zdolnego młodego człowieka przez jego związki i kolejne terapie i pytam, co się dzieje, gdy za wszelką cenę próbujemy dopasować się do normy.

Przeczytaj fragment (EPUB)  ·  Przeczytaj rozmowę o powieści

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Nieznane's awatarAutor Tomasz WitkowskiOpublikowano 22 grudnia, 201716 listopada, 2026Kategorie PsychoterapiaTagi alkoholizm, Maja Filipiak, nadużycia terapeutyczne, negatywne skutki psychoterapii, Psychoterapia, Psychoterapia bez makijażu, terapeutyczne niepowodzenia, terapia psychodynamiczna, wywiady i podcasty, zakazana psychologia4 komentarze do Psychoterapia bez makijażu – Obowiązkiem terapeuty jest dbać o dobro pacjenta

Psychoterapia bez makijażu

W poprzednich wpisach zamieściłem fragmenty rozmowy z pacjentem oraz z prof. Jerzym Aleksandrowiczem, które składają się na książkę zatytułowaną „Psychoterapia bez makijażu. Trudne rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach”.

Psychoterapia bez makijażu
W poprzednich wpisach zamieściłem fragmenty rozmowy z pacjentem oraz z prof. Jerzym Aleksandrowiczem, które składają się na książkę zatytułowaną „Psychoterapia bez makijażu. Trudne rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach”. Zawiera ona przeprowadzone przeze mnie wywiady z ludźmi, którzy czują się skrzywdzeni przez psychoterapię oraz z neutralnymi terapeutami wyjaśniającymi i komentującymi problemy poruszone w rozmowie z pacjentem. W dzisiejszej odsłonie książki fragment kolejnej rozmowy z pacjentką. Zapraszam do lektury!

Cześć, jestem Paula i piję zawsze w środy…

 Moim największym osiągnięciem podczas tej terapii było to, że z niej zrezygnowałam.
Tomasz Witkowski: Na stronach internetowych reklamujących psychoterapię psychodynamiczną przeczytałem, że: „Głównym czynnikiem leczącym jest relacja terapeutyczna, akceptacja, wsparcie, zaangażowanie oraz ciepło terapeuty. Jest to zdrowa relacja, w której pacjenci mogą uczyć się otwartości, kontaktu i bezpiecznej bliskości”. Tymczasem pani dzisiaj kontaktuje się ze swoim terapeutą za pośrednictwem aż dwóch prawników. Nie udało się stworzyć tej „zdrowej leczącej relacji”? Paula: Dobrze to pan nazwał – reklama. Nic dziwnego więc, że oczekiwałam tego od terapeuty. Podczas ostatniej sesji, na której byłam, usłyszałam wprost: „Ja mogłabym być z panią bardziej ciepła i wtedy lepiej by się pani czuła i też bardziej by pani ceniła tę terapię, ale nigdy nie nauczyłaby się pani inaczej zachowywać”. Dlaczego usłyszałam to dopiero po 2,5 roku spotkań? Dlaczego nikt mnie nie zapytał czy ja zgadzam się na taką formę kontaktu skoro w „reklamie” były zupełnie inne obietnice? Nie będę opisywać ile stanów lękowych przeżyłam przez te kilka lat terapii. Do tej pory, choć od czasu mojej ostatniej wizyty tam minął już ponad rok, nie zapuszczam się w okolice ośrodka, bo mi się nogi uginają i w oczach robi ciemno. Po kilku miesiącach od początku terapii zaczęłam pić po każdej sesji, powiedziałam o tym terapeutce, ale jej to wcale nie przeszkadzało „pracować” ze mną dalej. Po 2,5 roku takiej terapii piłam już codziennie. T. W.: Brzmi jak streszczenie kolejnego filmu Polańskiego. Cóż takiego zrobiła terapeutka, że doprowadziła panią do takiego stanu? P.: Moim najtrudniejszym „urazem psychicznym” było to, że rodzice mnie ignorowali, ojciec ze mną nie rozmawiał 5 lat, cały czas będąc przy tym obecny fizycznie (ignorował moje pytania, udawał, że mnie nie ma); natomiast metody pracy terapeuty polegały na milczeniu i komentowaniu przeniesienia negatywnego, czyli szybko poczułam się jak w znanej mi koszmarnej atmosferze (oczywiście, terapeutka wiedziała, że miałam takie a nie inne doświadczenia). Ze wszystkimi wątpliwościami przychodziłam do terapeutki, a ona potrafiła mi nie odpowiadać nawet na pytania typu: „Czy to jest tak, że ja nie nadaję się na terapię psychodynamiczną?” Zaczęłam szukać pomocy na zewnątrz, koleżanka (psychoterapeutka ze Stanów) wysłała mi książkę Andre Greena Martwa matka, gdzie jest wyraźnie i wprost napisane, że jeśli pacjent miał „martwych emocjonalnie” rodziców, czyli fizycznie obecnych i psychicznie niedostępnych, niewskazane jest stosowanie klasycznych metod psychodynamicznych (milczenie i komentowanie przeniesienia negatywnego), gdyż jest zbyt duże ryzyko, że dla pacjenta to będzie tylko i wyłącznie odtwarzaniem traumy. Płakałam nad tymi książkami, miałam wrażenie, że czytam o sobie, zaniosłam je terapeutce, powiedziałam jej, że ja naprawdę chciałabym do niej przychodzić, tylko już nie wytrzymuję tego, co ona robi i że może to nam coś da jeśli ona to przeczyta. T. W.: Przeczytała? P.: Nawet nie wzięła tych książek, kolejna rzecz, którą zignorowała. T. W.: Przerwała pani tę terapię? P.: Tak, zmieniłam ośrodek terapeutyczny i terapeutkę i już rok czuję się na „prawdziwej” terapii, w moim życiu też dużo się zmieniło. Moja obecna terapeutka mówi, że ona pierwszy raz z czymś takim się spotyka, żeby ktoś wyszedł z terapii w takim stanie jak ja. Oczywiście, teraz musimy przepracowywać nie tylko moje relacje z rodzicami, a jeszcze z moją poprzednią terapeutką. Postanowiłam więc podać poprzednią terapeutkę do sądu. Jesteśmy na etapie negocjacji miedzy prawnikami. T. W.: Czego pani oczekuje od sądu? Zadośćuczynienia? Pomocy w zemście? P.: Nie, ja po prostu naprawdę bardzo bym nie chciała, żeby ktokolwiek jeszcze kiedykolwiek przeżył taki horror emocjonalny podczas „terapii”. Metody pracy z XIX wieku, Freud i klasyczna psychoterapia psychodynamiczna mają przeciwskazania i to jest zadanie i odpowiedzialność terapeuty, żeby ocenić czy pacjent może korzystać z danej metody czy nie. Wszystkie kodeksy etyczne o tym mówią. T. W.: Gdyby udało się pani wygrać proces sądowy, to byłby to nieprawdopodobny precedens. P.: Też jestem raczej realistką, tym niemniej uważam, że cechą dobrego terapeuty nie jest nieomylność, ale umiejętność wzięcia na siebie odpowiedzialności za ewentualne zaniedbania. Nie muszę wygrać procesu, ale a nuż usłyszę słowo „przepraszam”, chociaż i to pewnie byłoby nieprawdopodobnym precedensem. Poza tym chodzi mi o to, żeby ktoś wytłumaczył mi wreszcie, co się stało i jak mogło dojść do czegoś takiego podczas terapii. Wielokrotnie zadawałam te pytania mojej byłej terapeutce podczas sesji (co ona robi i po co, co ma na celu jej zachowanie, jaki ma sens nieodpowiadanie na pytania) – wszystkie te pytania pozostały bez odpowiedzi. Wydaje mi się że za 7 tysięcy, które jej zapłaciłam jakieś wytłumaczenie mi się należy. T. W.: Czy to był pani pierwszy kontakt z psychoterapią? P.: Nie, to była moja druga terapia. Pierwsza trwała krótko, około roku i była w ramach NFZ. Terapeutka była dopiero w trakcie robienia dyplomu, sesje trwały 30 minut, trochę było chaosu i braku systematyczności, ale wtedy został nakreślony problem i spodobały mi się jej koncepcje i sugestie, dlatego po zakończeniu (na terapię finansowaną z NFZ nie można chodzić w nieskończoność) – a doszłyśmy do etapu, że już nie jestem dzieckiem i mam wpływ na sytuację, czyli jak czegoś nie rozumiem to mogę zapytać i tak dalej, a nie umierać ze strachu jak przed milczącym ojcem, stwierdziłam że chcę zgłębić to wszystko prywatnie, z osobą, która ma wszystkie możliwe certyfikaty, no i zgłębiłam… Ona mi rozwaliła wszystko co udało mi się zbudować podczas poprzedniej terapii i nie dała w zamian nic. T. W.: Terapeuci w rozmowach ze mną podkreślają, że problemy w terapii zaczynają się w momencie wyboru terapeuty. Czy pani wybrała terapeutę rozważnie, czy też na chybił trafił? P.: Jest certyfikowaną terapeutką Polskiego Towarzystwa Psychologicznego oraz Polskiego Towarzystwa Psychoterapii Psychodynamicznej, pracuje w renomowanym ośrodku terapeutycznym, oprócz tego uczy tam i, z tego co wiem, jest też superwizorem. Poleciła mi ją koleżanka, która uczyła się u niej w tym ośrodku, w którym pracuje. Wydawało mi się że taki terapeuta to jest szczyt marzeń. Oprócz tego wyglądała na ciepłą i wrażliwą osobę – i też tak się zachowywała na pierwszych trzech sesjach. Jednakże zaczynając od czwartej sesji zmieniła swoje zachowanie i nigdy już mnie do tego ciepła i wrażliwości nie dopuściła, zachowywała się jak maszyna do wydawania informacji, to było bardzo frustrujące. Moja obecna terapeutka nie ma polskiego certyfikatu, ale za to ma certyfikat zagraniczny, oraz ma 25 letnie doświadczenie w pracy, dokształca się także za granicą. T. W.: Swoją terapię nazwała pani horrorem. Dlaczego kontynuowała pani ten horror aż dwa i pół roku i nie przerwała go pani wcześniej? P.: No przecież obiecali mi korekcyjne doświadczenia, nie chciałam wyjść bez nich. Nie mogłam uwierzyć, że to wszystko, co się dzieje i jest tą obiecaną mi terapią miałoby być nieprawdą. Cały czas miałam nadzieję, że to tylko jakiś etap, że terapeutka na pewno wie, co robi, że wreszcie kiedyś do czegoś dojdziemy, coś zrozumiem… Obwiniałam się o wszystko. To ja wszystko robię nie tak, to ja jestem taka tępa, że nic nie rozumiem. Skoro wszystkie moje decyzje są złe, to jeśli zrezygnuję to będzie kolejna zła decyzja… Zresztą jak powiedziałam terapeutce, że chcę zrezygnować, usłyszałam: „Ja i tak za tydzień będę czekać na panią, bo uważam, że jest to zła decyzja”. Chyba ufałam jej bardziej niż sobie… Muszę się przyznać samej sobie, że nie umiałam siebie chronić, prawdopodobnie dlatego, że rodzice mnie nie chronili… Widzi Pan, kiedy mój ojciec ze mną nie rozmawiał, moja matka cały czas była obok, widziała to i w ogóle nie reagowała. Nieadekwatne mechanizmy obronne? Cokolwiek to było, to było coś destrukcyjnego, masochistycznego. Dużo czasu zajęło mi dojście do wniosku, że nieudana terapia jest przede wszystkim porażką terapeuty. To, że pacjent ma nieadekwatne mechanizmy obronne lub potrzeby masochistyczne jest zupełnie normalne – dlatego się znalazł na terapii. Natomiast terapeuta nie ma prawa zawierać „paktu” z częścią destrukcyjną pacjenta. T. W.: Na czym miały polegać te „korekcyjne doświadczenia” i kto je pani obiecał? P.: Na stronie ośrodka czytamy o tym, że niezwykle ważna jest więź między terapeutą a pacjentem i że zadaniem terapeuty jest stworzenie atmosfery bezpieczeństwa i zaufania tak, żeby dziecięce frustracje doszły do głosu i pacjent mógł je ponownie przeżyć, tym razem w leczącej atmosferze. Co więcej, wybór strategii terapeutycznej przez terapeutę powinien wynikać z diagnozy i być maksymalnie indywidualny. T. W.: I pani czekała dwa i pół roku na ponowne przeżycie tych dziecięcych frustracji? P.: Jak już wspominałam, „dziecięce frustracje” pojawiły się praktycznie od razu, ale nie byłam w stanie ich odreagować. Cały czas o tym mówiłam, terapeutka mogła więc z tym pracować. Zamiast tego unieważniała moje uczucia i stany emocjonalne. Nie byłam w stanie np. w jej obecności się rozpłakać, czułam przede wszystkim dziki lęk, który mnie paraliżował, czułam się bezsilna przy niej. Dla mnie samotność w obecności drugiej osoby jest najgorszą formą samotności. Nie czułam ani wsparcia od terapeuty, ani atmosfery bezpieczeństwa. Płakałam natomiast kilka godzin później w towarzystwie alkoholu. Wiedziałam, że potrzebuję terapii. Żaden pacjent nie przychodzi na terapię po to, żeby z niej zrezygnować. Wtedy zostałabym z przekonaniem, że nic w życiu mi nie wyszło, nawet terapia. Wydawało mi się, że jeśli zrezygnuję, świat się zawali, będę mogła „postawić krzyżyk” na swoim życiu. Zresztą okazało się, że nie jest to kwestia rezygnacji z terapii, tylko zmiany terapeuty i „szkoły” psychodynamicznej. T. W.: Kiedy pani powiedziała swojej terapeutce, że po powrocie z sesji terapeutycznych sięga po alkohol i jak ona na to zareagowała? P.: Po kilku miesiącach od pierwszego spotkania. Powiedziałam, że zastanawiamy się z koleżanką czy nie powinnyśmy się udać na terapię uzależnień. Ja nie wiedziałam jak wyglądają takie spotkania, a koleżanka mi powiedziała: „Normalnie. Powiesz: Cześć jestem Paula i piję zawsze w środy. Od godziny 11.00. I pierwsze pytanie będzie: A ciekawe co się dzieje w środy przed godziną 11.00? I wtedy powiesz: A, no bo chodzę na psychoterapię psychodynamiczną”. Terapeutka się uśmiała. Następnie powiedziała: „Jeśli pije pani po każdym spotkaniu terapeutycznym, to oznacza to, że to, co pani mogłaby odreagować i zostawić tutaj, wynosi pani na zewnątrz”. Na następnych sesjach opowiadałam jej dużo historii z mojego życia z alkoholem w tle, praktycznie każdą sesję zaczynałam następująco: „po poprzedniej sesji znowu się upiłam i myślałam, że…”. Opowiadałam jej nawet, że czasami mam pomysły samobójcze i że o ile wiem to realne samobójstwo w moim przypadku raczej nie wchodzi w grę, bo nie byłabym w stanie tego zrobić, ale całkiem realne w moim przypadku może być przedawkowanie alkoholu. Zwiększyła mi się tolerancja alkoholu do rozmiarów, których sama się nie spodziewałam. Opowiadałam nawet, że kiedyś podczas „pijackiej” imprezy, zaczęłam się zastanawiać dlaczego wszyscy znajomi idą spać, zamiast nich przychodzą następni, a ja mogę pić i pić z każdą nowo przybyłą grupą i nawet nie czuję się pijana. Znalazłam wtedy w Internecie „przelicznik promili”, wpisałam ile wypiłam, ile ważę itd., i po wciśnięciu „oblicz” strzałka przechyliła się do końca w prawą stronę, daleko za tak zwaną „dawkę śmiertelną”. Zresztą, kiedy pierwszy raz powiedziałam jej, że chcę zrezygnować (pół roku przed faktyczną rezygnacją), to podałam jej to jako powód – że dalej już tak być nie może, bo mam kilka dni wyjętych z życiorysu po każdej sesji, odwołuję wszystkie obowiązki, nie jestem w stanie konstruktywnie myśleć ani pracować i za bardzo mnie to „rozwala”. Natomiast informację zwrotną usłyszałam dopiero na przedostatniej sesji – czyli dwa lata od momentu, kiedy pojawił się problem  – „Właściwie, żeby ta terapia miała jakikolwiek sens, powinna pani przestać pić”. Ciąg dalszy rozmowy z Paulą w książce, która ukaże się drukiem w pierwszej połowie 2018 roku.   
Psychoterapia bez makijażu – okładka

Historie pacjentów skrzywdzonych w terapii i rozmowy z terapeutami zebrałem w książce „Psychoterapia bez makijażu. Rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach”. Książka w księgarni Bonito »

Defekt – okładka

O tym, co terapia potrafi zrobić z człowiekiem, opowiadam nie tylko jako psycholog. W powieści „Defekt” śledzę zdolnego młodego człowieka przez jego związki i kolejne terapie i pytam, co się dzieje, gdy za wszelką cenę próbujemy dopasować się do normy.

Przeczytaj fragment (EPUB)  ·  Przeczytaj rozmowę o powieści

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Nieznane's awatarAutor Tomasz WitkowskiOpublikowano 15 grudnia, 201716 listopada, 2026Kategorie PsychoterapiaTagi alkoholizm, nadużycia terapeutyczne, negatywne skutki psychoterapii, Psychoterapia, Psychoterapia bez makijażu, terapeutyczne niepowodzenia, terapia psychodynamiczna, wywiady i podcasty, zakazana psychologia1 komentarz do Psychoterapia bez makijażu

Tylko małe dzieci wierzą, że jeśli zakryją oczy, to stają się niewidoczne dla innych

Tylko małe dzieci wierzą, że jeśli zakryją oczy, to stają się niewidoczne dla innych
29 maja na łamach „Dużego Formatu” ukazał się wstrząsający w swojej wymowie reportaż Ewy Kalety  „Przytulam panią wirtualnie. Co wolno podczas psychoterapii?”. Pokazał on ogrom niepotrzebnego cierpienia i zmarnowanych lat życia, które stały się udziałem dwóch pacjentek psychoterapeutycznych. We mnie reportaż obudził przede wszystkim współczucie dla tych osób, a następnie żal i wstyd, że przedstawiciele mojego zawodu dopuszczają się tak haniebnych czynów. Wynikiem tej mieszanki uczuć stało się dojmujące poczucie bezsilności wynikające z przekonania, że przedstawione w reportażu ofiary nie doczekają się jakiegokolwiek zadośćuczynienia, zaś opisywani psychoterapeuci pozostaną bezkarni i dalej będą w podobny sposób praktykować.
Historia tego reportażu nie skończyła się jednak po jego opublikowaniu. Dwa tygodnie później na łamach „Dużego Formatu” ukazał się list Naukowego Towarzystwa Psychoterapii Psychodynamicznej komentujący reportaż Ewy Kalety, który zatytułowano „To nie była psychoterapia”. Nie pamiętam kiedy ostatnio czułem tak ogromny niesmak, jak podczas lektury wspomnianego listu. Powodów było kilka…
Przeczytaj cały tekst klikając TUTAJ

Psychoterapia bez makijażu – okładka

Historie pacjentów skrzywdzonych w terapii i rozmowy z terapeutami zebrałem w książce „Psychoterapia bez makijażu. Rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach”. Książka w księgarni Bonito »

Defekt – okładka

O tym, co terapia potrafi zrobić z człowiekiem, opowiadam nie tylko jako psycholog. W powieści „Defekt” śledzę zdolnego młodego człowieka przez jego związki i kolejne terapie i pytam, co się dzieje, gdy za wszelką cenę próbujemy dopasować się do normy.

Przeczytaj fragment (EPUB)  ·  Przeczytaj rozmowę o powieści

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Nieznane's awatarAutor Tomasz WitkowskiOpublikowano 29 czerwca, 201716 listopada, 2026Kategorie PsychoterapiaTagi kodeks etyczny psychoterapeuty, negatywne skutki psychoterapii, psychobiznes, Psychoterapia, terapia psychodynamiczna, zła psychoterapia2 komentarze do Tylko małe dzieci wierzą, że jeśli zakryją oczy, to stają się niewidoczne dla innych
Tomasz Witkowski

Tomasz Witkowski
psycholog, eseista, prozaik

O mnie · Moje książki

Moje najnowsze książki

Defekt – Tomasz Witkowski, okładka
Defekt (powieść, 2026)
Tryptyk haniebny – Tomasz Witkowski, okładka
Tryptyk haniebny (powieść, 2026)
Zawracanie statków głupców i inne eseje – Tomasz Witkowski, okładka
Zawracanie statków głupców i inne eseje (eseje, 2025)

Wpisz swój adres e-mail, aby subskrybować tego bloga i otrzymywać powiadomienia o nowych wpisach pocztą e-mail.

Dołącz do 216 innych subskrybentów

YouTube

Mój kanał na YouTube – w playlistach zebrałem nagrania moich rozmów i wystąpień: wywiady · wykłady · debaty · fragmenty audiobooków.

Facebook

Obserwuj mnie na Facebooku – piszę tam o nowych tekstach, książkach i spotkaniach.

Znajdź mnie

  • Wikipedia
  • YouTube
  • Facebook
  • LinkedIn
  • lubimyczytac.pl
  • Goodreads
  • Google Scholar
  • ResearchGate
  • ORCID
  • English blog (Psychology Gone Wrong)

Najnowsze komentarze

michal's awatarmichal o Potyczek o Freuda ciąg da…
michal's awatarmichal o Potyczek o Freuda ciąg da…
ts's awatarts o Siedem procent odpowiedzialnoś…
Justyna Bogdanowicz's awatarJustyna Bogdanowicz o Defekt – premiera mojej…
Tomasz Witkowski's awatarTomasz Witkowski o Praca z energią to oszustwo?…

Archiwum

  • O mnie
    • Moje książki
    • Proza literacka
    • Naukowe
    • Popularnonaukowe
    • W mediach
    • Wykłady i debaty
    • Nagrody i wyróżnienia
    • Moje wyprawy
  • Blog
  • Tematy
    • Proza
    • Psychologia
    • Psychoterapia
    • Nauka
    • Pseudonauka
    • Kultura i społeczeństwo
    • Ewolucja i natura człowieka
  • Książki
    • Powieści
      • Defekt
      • Tryptyk haniebny
    • Eseje
      • Zawracanie statków głupców
      • Przepędźcie guru, którzy radzą, jak żyć
    • Popularnonaukowe
      • Giganci psychologii
      • Zakazana psychologia (t. 1–3)
      • Psychoterapia bez makijażu
      • Inteligencja makiaweliczna
      • Psychologia kłamstwa
      • Psychomanipulacje
    • Podręczniki
      • Psychologia dla trenerów
      • Podręcznik trenera
      • Psychologia konfliktów
      • Dobór personelu
      • Nowoczesne metody doboru i oceny personelu
    • Books in English
      • Recipe for a 21st-Century Children’s Crusade
      • Fads, Fakes, and Frauds
      • Shaping Psychology
      • Psychology Led Astray
      • Psychology Gone Wrong
    • Wszystkie książki »
  • Historia pewnej prowokacji
  • Stary blog
  • Kontakt
  • English version
W obronie rozumu Blog na WordPress.com.
  • Subskrybuj Zapisan/y/a
    W obronie rozumu
    Dołącz do 216 pozostałych subskrybentów

    Masz konto na WordPress.com? Zaloguj się teraz.

  • W obronie rozumu
    Zobacz witrynę w Czytniku
    Zarządzaj subskrypcjamiZarejestruj sięZaloguj się
    Zgłoś nieodpowiednią treść
    Zwiń ten panel
Wczytywanie komentarzy...