Przeskocz do treści

W obronie rozumu

Tomasz Witkowski – psycholog, eseista, prozaik

  • O mnie
    • Moje książki
    • Proza literacka
    • Naukowe
    • Popularnonaukowe
    • W mediach
    • Wykłady i debaty
    • Nagrody i wyróżnienia
    • Moje wyprawy
  • Blog
  • Tematy
    • Proza
    • Psychologia
    • Psychoterapia
    • Nauka
    • Pseudonauka
    • Kultura i społeczeństwo
    • Ewolucja i natura człowieka
  • Książki
    • Powieści
      • Defekt
      • Tryptyk haniebny
    • Eseje
      • Zawracanie statków głupców
      • Przepędźcie guru, którzy radzą, jak żyć
    • Popularnonaukowe
      • Giganci psychologii
      • Zakazana psychologia (t. 1–3)
      • Psychoterapia bez makijażu
      • Inteligencja makiaweliczna
      • Psychologia kłamstwa
      • Psychomanipulacje
    • Podręczniki
      • Psychologia dla trenerów
      • Podręcznik trenera
      • Psychologia konfliktów
      • Dobór personelu
      • Nowoczesne metody doboru i oceny personelu
    • Books in English
      • Recipe for a 21st-Century Children’s Crusade
      • Fads, Fakes, and Frauds
      • Shaping Psychology
      • Psychology Led Astray
      • Psychology Gone Wrong
    • Wszystkie książki »
  • Historia pewnej prowokacji
  • Stary blog
  • Kontakt
  • English version

Tag: kodeks etyczny psychoterapeuty

Postprzyzwoitość w ponowoczesnych czasach

Siłę przyjaźni najwyraźniej uwydatnia nieszczęście, trwałość więzów rodzinnych – choroba, lojalność zespołu – porażka, a jakość produktu – proces reklamacji. A wartość psychoterapii? Cóż, podobnie, jak poprzednio – sytuacja, kiedy coś pójdzie nie tak.

Postprzyzwoitość w ponowoczesnych czasach
Siłę przyjaźni najwyraźniej uwydatnia nieszczęście, trwałość więzów rodzinnych – choroba, lojalność zespołu – porażka, a jakość produktu – proces reklamacji. A wartość psychoterapii? Cóż, podobnie, jak poprzednio – sytuacja, kiedy coś pójdzie nie tak. Sala sądowa z reguły bywa miejscem, gdzie spadają maski zatroskania o dobro pacjenta a bywa, że etyka okazuje się dość kiepską marketingową politurą. Słucham nagrania z pewnej rozprawy sądowej i nie wierzę własnym uszom, sprawdzam w transkrypcji, czy się nie przesłyszałem. Nie – wszystko się zgadza. Kuriozalne zachowania, które miłośnikom wszelkiego rodzaju transmisji z przesłuchań komisji sejmowych dostarczyłyby więcej rozrywki, niż wykręty polityków-aferzystów. Tyle, że to, co dla niektórych może być rozrywką, dla biorących w tym udział staje się absurdalną groteską. W sprawie cywilnej pacjentki przeciwko terapeucie oraz terapeuty przeciwko pacjentce (podwójny spór ma jednej sali sądowej – lecz nie jedyny- psychoterapeuta oskarżył pacjentkę także w Prokuraturze oraz w sądzie karnym z wielu paragrafów) zawisłej przed Sądem Okręgowym w Warszawie pod sygnaturą I C 465/17, sąd powołał na świadka panią E.M., psychoterapeutkę z czterdziestoletnim doświadczeniem, której Walne Zgromadzenie Stowarzyszenia Psychologów Chrześcijańskich powierzyło zaszczytną i odpowiedzialną funkcję przewodniczenia KomisjiEtyczno-Mediacyjnej. Komisja ta rozpatrując skargę przeciwko pozwanemu terapeucie uznała 9 naruszeń etyki terapeutycznej, co potwierdziła pismem wystosowanym do terapeuty podpisanym przez 5-ciu członków Komisji. W rozmowie z pacjentką Komisja również przyznała jej rację, co zostało udokumentowane dokonanymi za obopólną zgodą nagraniami audio. Pani przewodnicząca, poza swoim ogromnym doświadczeniem jest również wykładowcą akademickim i biegłą sądową, na sali sądowej zdawała się jednak nie pamiętać zbyt wiele z posiedzenia Komisji, któremu przewodniczyła:
K.K. (adwokat pacjentki): Proszę powiedzieć Wysokiemu Sądowi w jakim celu była powołana komisja wówczas względem pana J.O. (oskarżanego terapeuty – przyp. mój). Co miała ta komisja zrobić? E.M.: Ze usłyszeliśmy jedną wersję…. i potrzeba było nam drugiej strony wysłuchać. KK.: Proszę powiedzieć sądowi czy jakieś ustalenia w zakresie nieprawidłowości czy błędów komisja podjęła. Było jakieś pismo oficjalne może w którym państwo zwracaliście się do pana psychologa? Jakie ustaliliście efekty tych prac? EM.: Nie. Tylko wyjaśnienie po prostu żeby pan O. wyjaśnił. Właściwie powiedział ze swojej strony jak to wyglądało. Natomiast to był taki moment, że trzeba  było to po prostu zamknąć z obu stron tę terapię bo to nawet już nie była potem terapia… Sąd: Czyli to doszło do takiego stanu? EM.: Takiego punktu, że to trzeba było po prostu jak najszybciej przerwać. KK.: Nie było takiego pisma w którym komisja stwierdzała jakieś nieprawidłowości w pracy psychologa? EM.: Coś…coś mogło być, nie pamiętam… coś tam było… KK.: Prośba aby pokazać świadkowi (…) dowód – pismo Komisji Etyczno-Mediacyjnej z  6 lutego 2017 roku. To jest pismo proszę sądu w którym wprost komisja stwierdza te nieprawidłowości.
Cóż, problemy z pamięcią miewał mój dobry kolega z podstawówki, który niezmiennie z kamienną stanowczością, przez osiem lat swojej edukacji na pytanie: „Bogdan, dlaczego nie odrobiłeś zadań domowych?” – odpowiadał – „Zapomniałem, psze pani”, co ostatecznie jednak nie przeszkodziło mu skończyć szkoły. Szczególna plaga niepamięci dotyka osoby zeznające w sprawach kolejnych afer polityczno-gospodarczych. Dlaczego mieliby się uchronić przed nią psychoterapeuci? Odświeżenie pamięci za pomocą dokumentu podpisanego przez zeznającą przewodniczącą komisji nie na wiele się jednak zdało. Okazuje się, że całkowita zmiana własnego osądu dotyczącego dziewięciu poważnych naruszeń kodeksu etycznego przez terapeutę nadal jest możliwa, jeśli uwzględnimy kolejny proces psychologiczny:
KK. A może Pani powiedzieć w takim razie co wpłynęło obecnie na zmianę pani decyzji względem ustaleń z 6 lutego 2017 roku. Jakie nagłe zdarzenia wystąpiły, że pani uważa, że to nie był jednak błąd, to co pani wskazała w piśmie… EM. Albo może nie taki… po prostu… Emocje. Ja myślę, że byliśmy tak owładnięci wtedy emocjami, że coś się toczyło, były telefony, były jakieś dziennikarskie…yyyy…też i dziennikarka dzwoniła, były jakieś ..także to..to to były sprawy bardzo emocjonalne. A w tej chwili mówię bardziej racjonalnie (wyróżnienie moje).
Cóż za lekkość! Jaki prosty i niewymuszony styl! Czy to nie wyjaśnia całkowitej zmiany własnych sądów? Nawet mój kolega Bogdan nigdy nie wpadł na tak genialne w swej prostocie wyjaśnienie. To jednak nie koniec ekwilibrystyki umysłowej, jaka miała miejsce na sali sądowej. W równie nieskrępowanym stylu wypowiadał się pełnomocnik oskarżonego terapeuty, który przyszedł w sukurs pani przewodniczącej stwierdzając:
AG. Ja bym wnosił aby to zaprotokołować Wysoki Sądzie bo to jest dosyć istotne, ponieważ te kodeksy etyczne tak naprawdę są, tak jak nazwa wskazuje, kodeksami etycznymi i one nie mają wiążącej mocy prawnej (…).
Wiele osób zarzuca mi, że wykorzystuję każdą okazję, aby czepiać się terapeutów. Spieszę wyznać, że już dojrzałem i zrozumiałem ich zachowanie. Nie ganię go. Dzisiaj, w czasach ponowoczesnych nic nie stoi na przeszkodzie, aby zachowywać się postprzyzwoicie. Chwilę mi zajmie przyzwyczajenie się do tego, ale jestem już na najlepszej drodze do akceptacji i zrozumienia. Szkoda tylko, że mój kolega Bogdan rozpoczynał swoją edukację w czasach przednowoczesnych (a przynajmniej tak wówczas nam i naszym nauczycielom się wydawało). Skończył naukę w górniczej zawodówce, z której trafił wprost do pracy pod ziemią. Dzisiaj mógłby zostać kimś naprawdę poważanym. Opisywana sprawa nosi sygnaturę I C 465/17 nadaną przez Sąd Okręgowy w Warszawie Al. Solidarności 127. Wcześniej o doświadczeniach pacjentki pisał m.in. „Duży Format”:

Co wolno psychoterapeucie?

Zaowocowało to dalszą publiczną dyskusją:

Tylko małe dzieci wierzą, że jeśli zakryją oczy, to stają się niewidoczne dla innych

Zachęcałem do udziału w rozprawie również tutaj:

Lekcja psychoterapii na sali sądowej

O wielu innych trudnych terapiach rozmawiam z pacjentami i terapeutami w swojej ostatniej książce Psychoterapia bez makijażu. Rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach. 
Zawracanie statków głupców i inne eseje – okładka

Szerzej o tym, jak ideologia wypiera naukę, debatę i zdrowy rozsądek, piszę w zbiorze esejów „Zawracanie statków głupców i inne eseje”. Książka w księgarni Bonito »

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Nieznane's awatarAutor Tomasz WitkowskiOpublikowano 2 marca, 201915 listopada, 2026Kategorie Kultura i społeczeństwoTagi etyka psychoterapii, kodeks etyczny psychoterapeuty, nadużycia w psychoterapii, negatywne efekty psychoterapii, negatywne wyniki psychoterapii, ofiary psychoterapii, Psychoterapia, Psychoterapia bez makijażu, psychoterapia chrześcijańska, psychoterapia w sądzie, zła psychoterapia2 komentarze do Postprzyzwoitość w ponowoczesnych czasach

Tylko małe dzieci wierzą, że jeśli zakryją oczy, to stają się niewidoczne dla innych

Tylko małe dzieci wierzą, że jeśli zakryją oczy, to stają się niewidoczne dla innych
29 maja na łamach „Dużego Formatu” ukazał się wstrząsający w swojej wymowie reportaż Ewy Kalety  „Przytulam panią wirtualnie. Co wolno podczas psychoterapii?”. Pokazał on ogrom niepotrzebnego cierpienia i zmarnowanych lat życia, które stały się udziałem dwóch pacjentek psychoterapeutycznych. We mnie reportaż obudził przede wszystkim współczucie dla tych osób, a następnie żal i wstyd, że przedstawiciele mojego zawodu dopuszczają się tak haniebnych czynów. Wynikiem tej mieszanki uczuć stało się dojmujące poczucie bezsilności wynikające z przekonania, że przedstawione w reportażu ofiary nie doczekają się jakiegokolwiek zadośćuczynienia, zaś opisywani psychoterapeuci pozostaną bezkarni i dalej będą w podobny sposób praktykować.
Historia tego reportażu nie skończyła się jednak po jego opublikowaniu. Dwa tygodnie później na łamach „Dużego Formatu” ukazał się list Naukowego Towarzystwa Psychoterapii Psychodynamicznej komentujący reportaż Ewy Kalety, który zatytułowano „To nie była psychoterapia”. Nie pamiętam kiedy ostatnio czułem tak ogromny niesmak, jak podczas lektury wspomnianego listu. Powodów było kilka…
Przeczytaj cały tekst klikając TUTAJ

Psychoterapia bez makijażu – okładka

Historie pacjentów skrzywdzonych w terapii i rozmowy z terapeutami zebrałem w książce „Psychoterapia bez makijażu. Rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach”. Książka w księgarni Bonito »

Defekt – okładka

O tym, co terapia potrafi zrobić z człowiekiem, opowiadam nie tylko jako psycholog. W powieści „Defekt” śledzę zdolnego młodego człowieka przez jego związki i kolejne terapie i pytam, co się dzieje, gdy za wszelką cenę próbujemy dopasować się do normy.

Przeczytaj fragment (EPUB)  ·  Przeczytaj rozmowę o powieści

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Nieznane's awatarAutor Tomasz WitkowskiOpublikowano 29 czerwca, 201716 listopada, 2026Kategorie PsychoterapiaTagi kodeks etyczny psychoterapeuty, negatywne skutki psychoterapii, psychobiznes, Psychoterapia, terapia psychodynamiczna, zła psychoterapia2 komentarze do Tylko małe dzieci wierzą, że jeśli zakryją oczy, to stają się niewidoczne dla innych
Tomasz Witkowski

Tomasz Witkowski
psycholog, eseista, prozaik

O mnie · Moje książki

Moje najnowsze książki

Defekt – Tomasz Witkowski, okładka
Defekt (powieść, 2026)
Tryptyk haniebny – Tomasz Witkowski, okładka
Tryptyk haniebny (powieść, 2026)
Zawracanie statków głupców i inne eseje – Tomasz Witkowski, okładka
Zawracanie statków głupców i inne eseje (eseje, 2025)

Wpisz swój adres e-mail, aby subskrybować tego bloga i otrzymywać powiadomienia o nowych wpisach pocztą e-mail.

Dołącz do 216 innych subskrybentów

YouTube

Mój kanał na YouTube – w playlistach zebrałem nagrania moich rozmów i wystąpień: wywiady · wykłady · debaty · fragmenty audiobooków.

Facebook

Obserwuj mnie na Facebooku – piszę tam o nowych tekstach, książkach i spotkaniach.

Znajdź mnie

  • Wikipedia
  • YouTube
  • Facebook
  • LinkedIn
  • lubimyczytac.pl
  • Goodreads
  • Google Scholar
  • ResearchGate
  • ORCID
  • English blog (Psychology Gone Wrong)

Najnowsze komentarze

michal's awatarmichal o Potyczek o Freuda ciąg da…
michal's awatarmichal o Potyczek o Freuda ciąg da…
ts's awatarts o Siedem procent odpowiedzialnoś…
Justyna Bogdanowicz's awatarJustyna Bogdanowicz o Defekt – premiera mojej…
Tomasz Witkowski's awatarTomasz Witkowski o Praca z energią to oszustwo?…

Archiwum

  • O mnie
    • Moje książki
    • Proza literacka
    • Naukowe
    • Popularnonaukowe
    • W mediach
    • Wykłady i debaty
    • Nagrody i wyróżnienia
    • Moje wyprawy
  • Blog
  • Tematy
    • Proza
    • Psychologia
    • Psychoterapia
    • Nauka
    • Pseudonauka
    • Kultura i społeczeństwo
    • Ewolucja i natura człowieka
  • Książki
    • Powieści
      • Defekt
      • Tryptyk haniebny
    • Eseje
      • Zawracanie statków głupców
      • Przepędźcie guru, którzy radzą, jak żyć
    • Popularnonaukowe
      • Giganci psychologii
      • Zakazana psychologia (t. 1–3)
      • Psychoterapia bez makijażu
      • Inteligencja makiaweliczna
      • Psychologia kłamstwa
      • Psychomanipulacje
    • Podręczniki
      • Psychologia dla trenerów
      • Podręcznik trenera
      • Psychologia konfliktów
      • Dobór personelu
      • Nowoczesne metody doboru i oceny personelu
    • Books in English
      • Recipe for a 21st-Century Children’s Crusade
      • Fads, Fakes, and Frauds
      • Shaping Psychology
      • Psychology Led Astray
      • Psychology Gone Wrong
    • Wszystkie książki »
  • Historia pewnej prowokacji
  • Stary blog
  • Kontakt
  • English version
W obronie rozumu Blog na WordPress.com.
  • Subskrybuj Zapisan/y/a
    W obronie rozumu
    Dołącz do 216 pozostałych subskrybentów

    Masz konto na WordPress.com? Zaloguj się teraz.

  • W obronie rozumu
    Zobacz witrynę w Czytniku
    Zarządzaj subskrypcjamiZarejestruj sięZaloguj się
    Zgłoś nieodpowiednią treść
    Zwiń ten panel
Wczytywanie komentarzy...