Mieli mi pomóc, a każą walczyć o życie…

Mam to wszystko, czego pragnęłam rozpoczynając terapię, a czego nie udało mi się z pomocą terapeutów osiągnąć.

Tomasz Witkowski: Pani Sylwio, o Pani doświadczeniach terapeutycznych rozmawialiśmy ponad pięć lat temu.[1] Powiedziała Pani wtedy, że to definitywny koniec kontaktów z terapeutami. Czy udało się Pani ułożyć życie bez terapii?

Sylwia: Tak, rozstanie z terapią okazało się zbawienne. Od 2 lat jestem w udanym związku, mam dom, znajomych, którzy mnie lubią, podjęłam dość trudne studia i szykuję się do doktoratu. Potrafię utrzymać swoje relacje, nabyłam wiele umiejętności społecznych i samokontroli. Mam cele i plany oraz z powodzeniem je realizuję. Mam to wszystko, czego pragnęłam rozpoczynając terapię, a czego nie udało mi się z pomocą terapeutów osiągnąć. Mimo tego, że zapłaciłam im za to ok. 30 tys. zł.

T.W.: Terapia w niczym nie pomogła?

S.: Nie. Trafiłam do gabinetu terapeutycznego jako beznadziejny przypadek borderline, a mój stan podczas terapii jedynie pogorszył się. Z perspektywy czasu jednak ze zgrozą dostrzegam też inny aspekt mojej terapii. Przez lata terapeuci nie zwracali jakiejkolwiek uwagi na moje umiejętności. Jestem zszokowana tym, że dopiero po zaprzestaniu terapii świat otworzył się dla mnie, i że potrafię z niego korzystać. Choć nie przyszło to ani samo, ani łatwo, okazało się, że wystarczą przychylni ludzie aby to osiągnąć. Co więcej, wcale nie trzeba im płacić. Z terapią jednak nie przyszłoby to nigdy. Za te 30 tys. zł miałam jedynie możliwość ponad 4 lata wgapiania się w terapeutyczną gębę jak w obrazek, regularne odchodzenie od zmysłów bo podczas terapii coś się stało lub coś zostało powiedziane, o nieprzerywanych studiach, udanym życiu osobistym czy dłuższej, zorganizowanej aktywności nie byłam w stanie pomarzyć, bo po prostu nie wiedziałam jak to się robi, nie umiałam. Choć przed terapią umiałam więcej, np. potrafiłam utrzymać pracę, to w trakcie terapii traciłam ją, bo miałam jazdy po sesjach. Wyprzedawałam wówczas wszystko do lombardu by płacić terapeucie. Z perspektywy czasu przeraża mnie to, jak bardzo nieświadoma byłam tego, że można żyć inaczej.

T.W.: Przyszła Pani na psychoterapię z problemami funkcjonowania społecznego, a terapeuci nie zwracali uwagi na umiejętności, które to umożliwiają?

S.: Nie, nikt nie zwracał uwagi na to, czego nie umiem w zwykłych sprawach, jak mam to poprawić i że w ogóle można to robić. Z perspektywy czasu widzę, że pierwsze co powinni byli zrobić to nauczyć mnie kontroli impulsywności. Opanowałam tę umiejętność dopiero kilka lat po terapii i podkreślam, nie dzięki terapeutom. A to jest absolutnie pierwszy krok aby cokolwiek można było dalej zmieniać.

T.W.: Co było zatem tematem waszych spotkań?

S.: A był jakiś? Miało „płynąć samo”, tak mawiał terapeuta, albo: „a z czym pani dzisiaj przychodzi?”, „proszę mówić co pani chce”. Najczęściej walczył ze mną, kłócił się o każdą pierdołę, oceniał mnie i już w sumie był temat na tydzień wściekłej awantury. Ja się wściekałam, on nie wiedział, co robić, niekończąca się jazda. Drugi terapeuta opowiadał o Lacanie i Kierkegaardzie w kontekście podrywania kobiet, opisywał genitalia artystycznymi bądź wulgarnymi określeniami, robił mi kawę.

T.W.: Po przerwaniu terapii wytoczyła pani proces wobec ośrodka Stowarzyszenia Psychologów Chrześcijańskich (SPCh) oraz wobec terapeuty z Instytutu Analizy Grupowej (IAG) Rasztów o nienależyte wykonanie zobowiązania, czyli obiecaną psychoterapię?

S.:  To nie ja pierwsza udałam się z oskarżeniami do organów ścigania i sprawiedliwości oraz nie bezpośrednio po przerwaniu terapii, a dopiero po trzech latach. Jest to dość istotne, bo gdyby terapeuci okazali odrobinę dobrej woli aby mnie nie atakować i po prostu przeprosili, to już dawno zakończylibyśmy spór polubownie. Warto dodać, że przed pójściem do sądu złożyłam skargę do Komisji Etyczno – Mediacyjnej Stowarzyszenia Psychologów Chrześcijańskich, która w 2017 r. przyznała, że terapeuta popełnił 9 poważnych błędów w mojej terapii. Najpierw były jednak problemy by w ogóle tę skargę złożyć.

T.W.: Na czym polegały problemy ze złożeniem skargi do SPCh?

S.: Przychodziłam kilka razy złożyć reklamację w Ośrodku Pomocy Psychologicznej „ Bednarska”. Za każdym razem wzywano policję, pogotowie, straż miejską, a nawet straż pożarną, aby mnie stamtąd usunąć. Argumentowano, że to teren prywatny, terapeuta zakończył terapię i mam się nie pojawiać. Jak się potem dowiedziałam w toku procesu sądowego, terapeuta instruował innych terapeutów, pracowników tego ośrodka, że nie można ze mną rozmawiać oraz utwierdzał ich, że wzywanie służb, kiedy się pojawię jest prawidłowym rozwiązaniem. Gdy zwróciłam się o pomoc w mojej sprawie do Zarządu Głównego SPCh, który jak sądziłam, nadzoruje swoje ośrodki, dowiedziałam się, że interwencja nie leży w kompetencji Zarządu Głównego, bo to ośrodek” Bednarska” odpowiada za jakość pracy swoich pracowników. Gdy do sprawy włączyło się Stowarzyszenie Stopmanipulacji, moja skarga została wreszcie przez SPCh przyjęta. Potem były miesiące, wreszcie lata bez jakiejkolwiek decyzji. Było kilka pism, np. o tym, że terapeuci odmawiają mediacji, której ja chciałam. Komisja uznała swój udział w sprawie za zakończony. Dodam, że skarga dotyczyła konkretnych naruszeń prawidłowego prowadzenia terapii i ich oceny etycznej, a nie tylko mediacji.

Komisja Etyczno-Mediacyjna jest także od etyki, nie tylko od mediacji, jak wskazuje nazwa. Odbyło się w końcu moje spotkanie z Komisją z udziałem przedstawiciela Stowarzyszenia Stopmaniulacji Łukasza Mazura, podczas którego przewodnicząca Komisji przyznała, że ja słusznie czuję się pokrzywdzona, a ta terapia nie powinna się była odbyć. Nie wiem czy miała na myśli to, że nie powinna odbyć się w ogóle czy w takiej formie, w jakiej się odbyła, jednak przekaz był jasny – przyznano mi rację, a spotkanie było oficjalnie nagrywane przez każdą ze stron za obupólną zgodą. Jednak nie przełożyło się to na taką samą decyzję na piśmie. Dowiedziałam się o pisemnym stanowisku Komisji stwierdzającym popełnienie 9 poważnych błędów w prowadzeniu mojej psychoterapii dopiero wtedy, kiedy Sąd zażądał od nich dokumentów. Na etapie postępowania sądowego dowiedziałam się także, że terapeuta pisał do Komisji obszerne pisma, np. o tym, że etycznym jest nieprzyznawanie się do błędów w mojej terapii, porównując to do sytuacji „Kiedy Polacy pytani przez Niemców, gdzie ukrywają się Żydzi, milczeli”. Padały stwierdzenia, że wydanie decyzji etycznej da mi „broń do ręki”, że jestem psychopatką, że dr Witkowski mnie wykorzystuje i w ten sposób generuje się tylko zagrożenie medialne dla SPCh. Zarzucał też Komisji, m.in., że nie dba ona o jego dobro jako członka SPCh, wskazywał błędy Komisji i kwestionował sens zarzucania mu naruszeń w terapii w dosyć dziwny sposób, np. argumentując, że po co wyszczególniać błędy w terapii skoro przyznano, że ja do terapii się nie nadawałam – to tak jakby oceniać błędy fryzjera w strzyżeniu osoby łysej. Inny terapeuta oraz co najmniej jeden z pracowników ośrodka pisali do Komisji, informując o moim rzekomym stalkingu. To wyglądało jak atak na Komisję, mający zapobiec wydaniu opinii. Ostatecznie pozmieniał się skład Komisji i do tej drugiej, nowej Komisji po raz kolejny złożyłam skargę. Z niewielkim skutkiem. Komisja odpisała, że terapeuta był młody i niedoświadczony, jakiś tam punkt kodeksu etycznego przekroczył. Żadne z otrzymanych przeze pism nie było pismem o dziewięciu poważnych błędach popełnionych przez terapeutę, a przecież ten dokument także okazał się istnieć!

T.W.: Omawiając perypetie z Komisją Etyczno-Mediacyjną wybiegliśmy do przodu z wydarzeniami. Wróćmy do pozwów.

S.: W 2017 roku złożyłam pozew wobec SPCh, jej oddziału warszawskiego „Bednarska”, oraz terapeuty o nienależyte wykonywanie umowy psychoterapii i o naruszenie moich dóbr osobistych w postaci zdrowia, czci, godności, poczucia własnej wartości, z odpowiedzialności kontraktowo-deliktowej. Pozew dotyczył trzech podmiotów, ponieważ terapeuta nie działał na własną rękę, tylko jako pracownik w strukturze ośrodka i stowarzyszenia. Taką konstrukcję zaproponowali prawnicy Fundacji Lex Nostra, która objęła mnie programem pomocy dla osób pokrzywdzonych przestępstwem Ministerstwa Sprawiedliwości jako ofiarę oszustwa w psychoterapii i pomogli stworzyć pozew. Proces toczy się w pierwszej instancji od 2017 roku i wciąż nie zapadł wyrok. Drugi pozew dotyczy terapeuty z IAG Rasztów. Jest oddzielnie w sądzie właściwym i złożyłam go w 2018 r.

T.W.: Czy drugi pozew jest o to samo?

S.: Formalnie tak, bo to ma taką samą konstrukcję prawną.[2] Stan faktyczny różni się oczywiście w przypadku obu panów, ale błędy zasadniczo popełniali te same, a skutki zdrowotne spowodowane działaniami terapeuty z IAG Rasztów były jeszcze drastyczniejsze.

T.W.: Czy składała Pani wcześniej jakąś skargę do Komisji etycznej także wobec drugiego terapeuty?

S.: W 2015 albo w 2016 roku, nie pamiętam dokładnej daty, złożyłam skargę do Komisji Etyki IAG Rasztów i finalnie w 2017 r (jednak dopiero po interwencji dziennikarza i szeregu pism wymienianych między mną, a IAG Rasztów, gdzie także włączało się Stowarzyszenie Stopmanipulacji), IAG Rasztów wydał decyzję uznającą zasadność zarzutu dotyczącego naruszenia zasad kodeksu etyki IAG Rasztów przez terapeutę i zawiesił go na 2 lata. Wcześniej Komisja odpisywała mi wymijająco, podobnie jak poprzednia o której opowiadałam wcześniej.

T.W.: Czego dotyczyło to zawieszenie? Nie mógł pracować?

To było zawieszenie w prawach członka – kandydata stowarzyszenia IAG Rasztów. Oczywiście, że terapeuta mógł w tym czasie pracować! To jest tylko taki papierek, który można spuścić z wodą w sedesie i nie przejmować się nim. Stan prawny psychoterapii w Polsce jest taki, że tego typu decyzja nie ma skutków w postaci zakazu wykonywania zawodu. Jest to notabene, jedna z najwyższych kar jaka może terapeutę spotkać w Polsce. Inne to nagana, upomnienie, oczywiście nadal w ramach stowarzyszenia do którego terapeuta należy. O ile należy, bo nie musi. Jednak w przypadku spraw sądowych, ten “papierek” już ma pewne znaczenie bo stanowi namacalny dowód, że terapia była nieprawidłowa.

T.W.: Uporządkujmy to i przyjrzyjmy się bliżej najpierw postępowaniu wobec Stowarzyszenia Psychologów Chrześcijańskich prowadzonemu od 2017 roku. Czy sąd zdołał dotychczas cokolwiek ustalić?

S.: Hmm, nie bardzo wiem co odpowiedzieć jako, że sąd dokonuje ustaleń  na podstawie całokształtu materiału dowodowego i daje temu wyraz w rozstrzygnięciu. Wcześniej zbiera materiał. Właśnie teraz cały czas go zbiera. Jest coś takiego po nowelizacji przepisów Kodeksu postępowania cywilnego w 2019 roku, że w miarę potrzeby na posiedzeniu przewodniczący może pouczyć strony o prawdopodobnym wyniku sprawy w świetle zgłoszonych do tej chwili twierdzeń i dowodów, jednak nic nie wiem aby to funkcjonowało w praktyce. Mnie nikt o niczym takim nie informował.

T.W.: Przez pięć lat sąd nie ustalił nawet, kto formalnie odpowiada za efekty psychoterapii?

S.: Ja nie wiem czy sąd powinien wskazaną kwestię jakoś przed wyrokiem odrębnie rozstrzygać czy nie. Możliwe, że pozostawienie wszystkich w tym postępowaniu oznacza, że odpowiadają wszyscy. Sąd pytał do ilu z nich mam pretensje, a na to pytanie odpowiadał Sądowi już mój pełnomocnik.

T.W.: I co odpowiedział?

S.: Z tego, co pamiętam powiedział, że działania i zaniechania wszystkich tych podmiotów złożyły się na szkodę, której doznałam.

T.W.: Jakie dowody, poza zeznaniami stron, udało się dotychczas zebrać i co z nich wynika?

S.: To, co z dowodów wynika oraz które wnioski dowodowe sąd dopuszcza, ocenia sąd więc ja nie mogę wypowiadać się w jego imieniu. Strona czyli ja, składa dowody określając na jaką one są okoliczność. W tym wypadku dotyczą one okoliczności nieprawidłowo prowadzonej terapii, nieprzestrzegania zasad i standardów wykonywania zawodu psychologa i psychoterapeuty oraz spowodowania naruszeń w sferze mojego zdrowia i funkcjonowania, poniesienia straty majątkowej i krzywdy niemajątkowej. Złożyłam m.in. wydruki co najmniej kilkadziesiąt maili i smsów od terapeuty, które są w moim posiadaniu (przykładowe treści, takie jak zachęty terapeuty bym pisała o seksie, teksty pisane do mnie po nocach, z wyznaniami terapeuty, że źle postępuje w mojej terapii, że uzależniliśmy się od siebie, że mnie głaska po „łepetynie”, zdjęcia kebaba, treści indoktrynujące religijnie, linki piosenek). Tych maili było ok. 4,5 tys. podczas całej terapii, przy czym ponad 30% jego autorstwa. Próbowałam też wraz z Fundacją Lex Nostra wydobyć z ośrodka „Bednarska” dokumentację z leczenia aby dostarczyć ją sądowi.

T.W.: Udało się?

S.: Nie, nie chcieli mi tego udostępnić. W końcu sąd ich do tego zobowiązał ponieważ ja nie byłam zdolna wypełnić obowiązku dostarczenia jej nie z mojej winy, lecz dlatego, że nie chciano mi jej udostępnić. Sąd pomaga w takich sytuacjach. Do Lex Nostry działającej w moim imieniu terapeuta coś wysłał, ale kiedy prawnicy to zobaczyli, uznali, że wcale to nie wyglądało jak dokumentacja medyczna. Terapeuta zmuszony w końcu przez sąd dał coś innego, za to nieczytelnego więc trzeba było to znowu zakwestionować i przedstawiono kolejną wersję dokumentacji, którą trzeba było nadal kwestionować. Nie będę wnikać jakie są zastrzeżenia dalsze do tej dokumentacji, bo to nie miejsce do cytowania tysięcy stron akt, ja jedynie opowiadam historię tego procesu i niektóre zdarzenia. Generalnie chodziło mi o to, że to są takie ciągłe walki. Dlatego ja to nazywam „wyrywaniem z gardła” wszystkiego od drugiej strony.

T.W.: Pani jako pacjentka nie miała możliwości wglądu w swoją dokumentację medyczną? Czy to zgodne z prawem? Czym uzasadniali swoją odmowę?

S.: Nie, nie dano mi jej, a ja do dzisiaj muszę się tłumaczyć z tego, że jej żądałam, tak jakby to było coś złego. Mój były terapeuta poinformował dziennikarkę piszącą w 2016 r. reportaż[3] na ten temat: „ośrodek nie podlega NFZ i nie prowadzi jej (dokumentacji)‘w rozumieniu medycznym’. Zasadniczo powinnam mieć wgląd w swoje dane osobowe, abstrahując już od kwestii dokumentacji medycznej czy niemedycznej.

T.W.: Jestem głęboko przekonany, że kolejne wersje dokumentacji przedstawianych w sądzie nie były sporządzane już po terapii na potrzeby sądu.

S.: Dobrze, że nie ma Pan wątpliwości! Przecież terapeuci ZAWSZE wszystko robią jak należy. W szczególności ci moi. Brak przekonania w tej kwestii z pewnością byłby nie na miejscu!

T.W.: Jakie jeszcze dowody zostały przedstawione w sądzie?

S.: Ja widziałam 11 pracowników ośrodka „Bednarska” powołanych przeciwko mnie w charakterze świadków, wypowiadało się też kilka osób z Komisji Etyczno-Mediacyjnej Stowarzyszenia Psychologów Chrześcijańskich. Podczas przesłuchania przez sąd Przewodnicząca Komisji odwołała swoją opinię o popełnieniu przez terapeutę 9 poważnych błędów podczas mojej terapii.

T.W.: Czym to uzasadniła?

S.: Powiedziała, że była pod wpływem emocji w czasie, kiedy uznała, że je popełniono.

T.W.: Kto jeszcze zeznawał?

S.: Superwizorzy terapii. Też było ich kilku. Wypowiadały się również, lub mają się jeszcze wypowiedzieć osoby z mojego otoczenia i instytucji, które ratowały mnie po tej terapii m. in. Stopmanipulacji,  a także Lex Nostra i Niebieska Linia, która zakwalifikowała mnie jako kolejna instytucja do Programu Pomocy Pokrzywdzonym Przestępstwem Ministerstwa Sprawiedliwości. Złożyłam m.in. zaświadczenia wyżej wymienionych organizacji, które objęły mnie opieką. Pozyskałam także opinie biegłych, w tym sławnych i uznanych psychoterapeutów polskich m.in dr hab. Agnieszki Popiel, psychiatry, psychoterapeuty, wykładowcy akademickiego i autorki wielu podręczników terapeutycznych, Tomasza Cyrkota – psychologa, terapeuty, wykładowcy akademickiego, Konrada Gorzelaka, psychologa i terapeuty, Sławomira Mniedło, psychologa Tomasza Garstki, psychologa, terapeuty, autora książek demaskujących psychopedagogiczne mity oraz Piotra Rosoła, etyka pracującego w Akademii Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej w Warszawie. Wypowiedziało się również Polskie Towarzystwo Psychoterapii Poznawczo-Behawioralnej. Oczywiście mogę wymieniać jedynie te osoby lub stowarzyszenia, które wystąpiły w sprawach jawnych i przepraszam tych, których wymienić nie mogę z powodu niejawności postępowań. Nie chciałabym, aby pomyśleli, że ich pomijam. Pytałam tych specjalistów o standardy postępowania i oni je opisywali od strony naukowej, jak powinna psychoterapia wyglądać. W mojej ocenie, specjaliści są zgodni, że terapia ma zasady (a nie, że robimy w niej, co chcemy), że pacjent jest zdany na standardy etyczne terapeuty. Opisują także jak bardzo szkodliwe jest przekraczanie tych zasad. Strona przeciwna oczywiście to niewybrednie kwestionuje. Kwestionuje również te zasłużone osoby, autorytety, które pochyliły się nad tym by w trosce o dobro pacjenta i psychoterapii udzielić swojej opinii. Czy i co jednak z tego wynika oceni dopiero sąd.

T.W.: A jakie są efekty drugiej sprawy, wobec terapeuty z IAG Rasztów?

S.: W drugiej sprawie, od 2018 roku nie odbyła się nawet jeszcze pierwsza rozprawa, trwa wymienianie się pismami procesowymi, a kilkanaście, a prawdopodobnie nawet kilkadziesiąt rozpraw dopiero przede mną.

T.W.: Ile tych pism dotychczas wymieniliście?

S.: Kilkanaście z tego, co pamiętam.

T.W.: Czego żąda sąd? Dodatkowych dowodów? Opinii?

S.: Nie. To na powodzie leży skonstruowanie żądania prawnego, a następnie aktywne dowodzenie wszystkiego, co twierdzi. Oraz oczywiście musi się bronić przed stroną przeciwną, która nie siedzi bezczynnie. A strona przeciwna wykazuje bardzo wysoką aktywność i agresywność procesową więc co chwila przed czymś trzeba się bronić, a to trwa. W jawnych sprawach w każdym piśmie procesowym drugiej strony (każde ma średnio kilkanaście stron), czytam wciąż, że uniemożliwiałam prowadzenie mojej terapii problemami jakie sprawiałam. Trudno nawet sobie wyobrazić, jak to mogło być możliwe, bo przecież pacjent przychodzi na terapię z trudnościami aby je leczyć, a terapeuta jest profesjonalnie przygotowany do tego aby mierzyć się z nimi. Druga strona też uważa, że znęcałam się nad biednymi terapeutami, że mówiłam o seksie podczas terapii, co ich zdaniem jest przestępstwem oraz przytaczają wiele innych „uzasadnień”.

T.W.: Co zatem stało i nadal stoi na przeszkodzie, że przez 4 lata nie odbyła się jeszcze ani jedna rozprawa?

S.: Pojęcia nie mam, po prostu tak wolno to idzie. Nie próbowałam tego przyśpieszać jak dotąd.

T.W.: Podczas naszej rozmowy sprzed pięciu lat wspominała pani również, że jeden z terapeutów odgrażał się, że pozwie panią z co najmniej pięciu różnych paragrafów. Czy spełnił swoją groźbę?

S.: Tak, jeden z nich od 2015 roku składał na policji zawiadomienia o popełnieniu przeze mnie przestępstw. Nie mogę publicznie podawać szczegółów bo status niektórych elementów spraw karnych jest skomplikowany co do jawności lub jej braku, a mój prawnik odradza mi to z uwagi na moje bezpieczeństwo prawne. Mogę mówić tylko o rzeczach na pewno jawnych. Generalnie, mogę powiedzieć, że w 2017 roku terapeuta zatrudnił prawnika aby wreszcie skuteczniej mnie oskarżać i pozywać. Jego jawne pozwy zawierały zarzuty o stalking, zgwałcenie go, zmuszanie do prowadzenia terapii i mnóstwo innych absurdalnych kwestii. Z tym koszmarem zmagam się do dnia dzisiejszego. Nie mogę opisywać przebiegu rozpraw ani podawać detali w sprawie karnej bo kto to zrobi, może wylądować nawet za kratkami. Jest wyłączona jawność rozpraw, a ja prawa łamać nie zamierzam ujawnianiem tego, czego nie mogę. Zainteresowani mogą jednak na te rozprawy karne przyjść w roli osób zaufania (które przysługują oskarżonym przy wyłączonej jawności i które również będą musiały trzymać buzię na kłódkę), mogą sami zobaczyć co robią psychoterapeuci, a przy okazji dodać mi swoją obecnością sił. Ja bardzo chciałabym, aby wszystkie zarzuty terapeutów wobec mnie i wszystkie sprawy, które mi wytaczają, były jawne, aby móc o tym głośno mówić. Prawidłowość wykonywania zawodu psychologa i psychoterapeuty czy problematyka trudnych być może zachowań pacjenta borderline oraz dyskusja o tym w środowisku psychoterapeutów mogłaby wiele wnieść dla dobra innych pacjentów, dla poprawy standardów postępowania z pacjentami, etc.

T.W.: Czy po zakończeniu sprawy karnej będzie możliwe ujawnienie jej kulisów?

S.: Czy to aby nie jest pytanie do terapeutów czy przestaną się wstydzić ujawnić cokolwiek z tego, co robią w sądach? Jeśli nie przestaną, to nie będzie możliwe. Jedynie sam wyrok z mocy prawa będzie jawny. I nic więcej.

T.W.: Nawet uzasadnienie?

S.: Ono jako pierwsze będzie niejawne! Nic nie będzie mogło ujrzeć światła dziennego. Powiedziałam wcześniej, dlaczego uważam, że jawność mogłaby przysłużyć się dobru pacjentów i psychoterapeutów, ale widzę także zagrożenie niejawności. Jeżeli sąd skazałby mnie za najdrobniejszą rzecz (a skąd mam to wiedzieć co zrobi sąd? On może wszystko), to korzystając z braku jawności, strona przeciwna może to rozdmuchać i zrobić ze mnie publicznie jakiegoś potwora. Adwokat strony przeciwnej, w odpowiedzi na pytania dziennikarza już oświadczył, że ja jestem niezrównoważona. Terapeuta również publicznie zarzucał mi niepoczytalność. Z biegiem czasu zmienili jednak strategię i zaczęli zarzucać coś odwrotnego – pełną premedytację. Ich adwokat w sądzie cywilnym przekonuje jakim to ja jestem sprytnym i doskonałym przestępcą usiłującym zniszczyć jego biednych mocodawców. Proszę sobie wyobrazić, że to może być tylko preludium do dyskredytowania mnie.

T.W.: Czegoś tu nie rozumiem. Mówi pani, że wyłączenie jawności w sprawach karnych uniemożliwia relacjonowanie jakichkolwiek szczegółów, a tymczasem opowiada pani o tym, jak druga strona publicznie wypowiada się na ten temat. Czy te obostrzenia nie są symetryczne?

S.: Druga strona po prostu wymyślała mi publicznie i deprecjonowała wobec dziennikarzy, a nie relacjonowała szczegółów spraw karnych. Powyższe określenia wobec mnie sformułowali w rozmowie z dziennikarką Joanną Weyną – Szczepańską, a ona je zawarła w swoim artykule „Przytul mnie i zbaw czyli gorsza twarz psychoterapii”. Przecież wystarczy głosić, że toczą się sprawy przeciwko mnie, o których nie można nic powiedzieć, za to podkreślić, że „pani Sylwia” to przestępca albo wariat (można wstawić jakiekolwiek określenie deprecjonujące), bo toczą się postępowania przeciwko niej, bo ma borderline, albo „bo tak po prostu jest”, bo terapeuci tak mówią. Przecież podczas tworzenia artykułu „ Przytulam panią wirtualnie. Co wolno podczas psychoterapii?” terapeuci, wedle tego co mi przekazała dziennikarka tworząca wywiad, non-stop wydzwaniali do „Gazety Wyborczej” nawet o piątej nad ranem słali maile do redakcji. Nawet rodzina terapeuty dzwoniła do niej aby mnie oczerniać, m.in. opowiadając, że ja rzekomo trudnię się nierządem, że terapeuta dostanie zawału jak artykuł się ukaże, etc. O tym akurat wiem bo mam to nagrane, dziennikarka nagrywała takie dzikie akcje terapeutyczne i przekazała mi ten materiał. Jednak, gdy te sprawy karne się skończą i zostanę ukarana choćby za drobiazg to wszelkie „kulisy sprawy” objęte zarzutami pozostaną na zawsze niejawne przy pełnej jawności samego wyroku. Oznacza to, że terapeuci nadal będą mogli mnie publicznie obrażać.

T.W.: Czy tylko jeden terapeuta Panią ściga po sądach czy drugi też?

S.: Drugi też. Terapeuci nie ukrywają, że się porozumieli i obaj mnie ścigają. Najpierw mieli jednego pełnomocnika do wszystkich spraw, a teraz dodatkowo zatrudnili drugiego adwokata.

T.W.: Proszę powiedzieć, czy kiedy zmieniała pani terapeutów jeden drugiemu przekazywał dokumentację medyczną, informował go za pani zgodą o postępach w terapii, pani diagnozie, funkcjonowaniu itp.?

S.: Co? O niczym takim ani mi, ani sądom nic nie wiadomo. Za to porozumieli się później aby mnie pozywać do sądów.

T.W.: Czy to ich porozumienie nie dokonało się przypadkiem kosztem złamania tajemnicy terapii?

S.: Tajemnica terapii to fikcja w zawodzie psychoterapeuty. Który to zawód zasłania się nią jak jest wygodnie aby np. nie prowadzić dokumentacji pacjentów albo ukrywać swoje nadużycia, ale wyciera sobie nią gębę w innych sytuacjach. Wystarczy wspomnieć, że jeden z oskarżających mnie terapeutów w 2017 roku, gdy udzielał wywiadu o mojej terapii, przez 45 minut wywnętrzał się przez telefon dziennikarce ze szczegółów mojej terapii, podawał dane osobowe i jeszcze stwierdził, że ja na miano pacjentki nie zasługuję. Dziennikarka o tym wspomina w reportażu[4] a ja mam z tej rozmowy dokument. Dziennikarka przebieg tej rozmowy spisała, podpisała się i przekazała mi to w formie swojego oświadczenia, a ja je złożyłam w 2017 roku do Komisji Etycznej IAG Rasztów na okoliczność łamania tajemnicy zawodowej przez terapeutę. Dziennikarka to zrobiła bo uznała, że terapeuta przekroczył to, co mu wolno zachowując się w ten sposób.

T.W.: Co IAG Rasztów odpowiedział na to pismo?

S.: Na to konkretnie? Nie pamiętam już. Ale najpierw odpisywali na moją skargę chyba ponad rok twierdząc, że terapeuta nie zrobił nic złego. Dopiero w lipcu 2017 roku po pytaniach dziennikarki rozpatrzyli sprawę i wydali decyzję o której wcześniej wspomniałam. Dodatkowo zalecili mu wsteczną superwizję mojego przypadku. Mimo to on nadal prowadził praktykę.  Nic nie wiadomo na temat tego czy poddał się wstecznej superwizji w zakresie mojego konkretnego przypadku.. Przecież terapeuta w Polsce nic nie musi..

T.W.: Z tego co mi wiadomo, to jeszcze nie wszystkie sprawy, w których pani uczestniczy?

S.: No nie, bo była jeszcze jedna, w 2 instancjach już zakończona prawomocnym uniewinnieniem mnie. Zaczęła się tak, że terapeuta, ten z SPCh złożył w 2017 roku do Sadu Rejonowego dla m.st. Warszawy prywatny akt oskarżenia o zniesławianie go przeze mnie, bo mówiłam o swoich doświadczeniach z terapii publicznie, choć anonimowo.

T.W.: Chodziło o te wypowiedzi medialne?

S.: Tak.

T.W.: Czy ta sprawa o zniesławienie odbyła się?

S.: Tak, w 2019 roku sąd karny po 3 latach uniewinnił mnie z zarzutu zniesławienia. Terapeuta odwołał się jednak. W 2020 roku sąd drugiej instancji uznał, że jestem niewinna. Terapeuta udał się więc do Sądu Najwyższego, do którego złożył kasację od wyroku i gdzie będzie przekonywał, że sądy niższej instancji pomyliły się. Tak więc sprawa jest znowu w toku.

T.W.: Ile rozpraw dotychczas odbyło się w tych dwóch instancjach, jeśli to nie jest tajemnicą?

S.: Zasadniczo fakt istnienia rozpraw tajemnicą nie jest, ale wszystkie ich detale także są utajnione przez terapeutów. Z tego, co pamiętam, około 30 rozpraw.

T.W.: Patrząc z boku odnoszę wrażenie, że kierowanie dość błahej moim zdaniem sprawy do Sądu Najwyższego w sytuacji, kiedy dwie poprzednie instancje uniewinniły panią, jest zwykłą nagonką, próbą uwikłania w kolejne czasochłonne i wyczerpujące emocjonalnie procedury. Czy ktoś, kto jest w ten sposób intensywnie oskarżany, może w jakiś sposób zatrzymać taki proceder? Może złożyć pozew o jakieś nieuzasadnione nękanie sądowe, czy w jakikolwiek inny sposób bronić się?

S.: Nie, nie mogę tego zatrzymać, bo jak? Każdemu przysługuje prawo występowania do sądu i oskarżenia kogokolwiek o największe bzdury nawet i ciągnięcia tego w nieskończoność. Podobnie jak inne wolności i prawa, także prawo do sądu może zostać nadużyte. Takim osobnikom należy podziękować za to, że potem inni ludzie czekają latami na rozpatrzenie jakiejś poważnej życiowej sprawy bo sądy są zawalone pierdołami, których rozpatrzenia nie mogą odmówić. Należy zauważyć, że gdy zawiadomienia lub pozwy, nawet bezzasadne, napisze prawnik w imieniu jakiegokolwiek histerycznego mocodawcy, to zrobi to na tyle formalnie i wykorzysta wszelkie kruczki, aby nie dało się tego organom zbyt łatwo odrzucić. A potem znajdzie wiele urzędowych sposobów aby ciągnęło się to tak długo, jak się da. Gdy na to patrzę, tak sobie myślę, że może inni terapeuci powinni pomóc swoim kolegom po fachu? A może nie potrafią? Skoro moi byli terapeuci są po terapii własnej, mają możliwość poddania się superwizji, która powinna im pomóc radzić sobie ze swoimi przeżyciami i to nie wystarcza, bo dalej biegają po sądach, uważając się za skrzywdzonych przeze mnie, to tylko warto zadać sobie pytanie jak to świadczy o skuteczności psychoterapii? I o samych oferujących bo przypomnę, że terapeuci oskarżyciele wychodzą z sądu, gdzie oskarżają mnie, pacjentkę i oferują psychoterapię innym pacjentom.

T.W.: Z tego co wiem, ostatnio uczestniczyła Pani w jeszcze innej sprawie?

S: Tak, to nie koniec sądów. Gdy sąd cywilny doręczył drugiej stronie moje żądanie zwrotu pieniędzy i zadośćuczynienia za terapię, która była według mnie oraz komisji Etyczno-Mediacyjnej SPCh, źle prowadzona, zamiast słowa „przepraszam”, próby ugody czy czegokolwiek, otrzymałam kilkunastostronicowy pozew złożony przez terapeutę z SPCh wraz z Ośrodkiem Pomocy Psychologicznej „Bednarska” oraz Stowarzyszeniem Psychologów Chrześcijańskich. Wyszczególnili w nim sumę 29 945 zł, podnoszą w nim też zarzuty stalkingu. Sąd to połączył z moim powództwem o nieprawidłową terapię, więc to sobie trwa od 2017 roku. Wygląda to tak, że ja mam zarazem się bronić jak i przedstawiać własne zarzuty wobec terapii. Taka podwójna rola. Streszczając, oni chcą abym zapłaciła im pieniądze, mimo że nie jestem im nic winna. Argumentują, że skoro 2 lata po mojej terapii wynajęli profesjonalną firmę ochroniarską, założyli w budynku monitoring, to mam za to zapłacić. Zrobili to rzekomo z mojego powodu. Co ciekawe, ta ochrona nie zanotowała ani jednego mojego „najścia”. Nic takiego nie wynika z dokumentów.

T.W.: Ile rozpraw odbyło się w tym postępowaniu?

S.: Ja ich naliczyłam 16 jak dotąd.

T.W.: Czy jest pani w stanie oszacować liczbę procesów, w których pani uczestniczy lub uczestniczyła i chociaż w przybliżeniu liczbę rozpraw, które się dotychczas odbyły?

S.: Naliczyłam 10 postępowań. To się potrafi zmieniać dynamicznie bo wystarczy, że terapeuci złożą zażalenie na jakąkolwiek decyzję sądu (a składają na wszystko i o wszystko co tylko się da) albo coś im się „ przypomni” i próbują rozdmuchać istniejącą sprawę i już jest przynajmniej kolejna odnoga sprawy. Liczbę samych rozpraw we wszystkich sprawach? Może ok 100, może więcej. To nie tylko rozprawy, ale posiedzenia, przesłuchania na poszczególnych etapach spraw, badania, oględziny i inne czynności wymagające ode mnie obecności w instytucjach wymiaru sprawiedliwości i organach ścigania. A do tego należy dodać jeszcze to, że w sprawach składa się wnioski, pisma pisze, a żeby to zrobić to ogląda się tysiące stron akt w czytelniach sądu, robi fotokopie, pozyskuje i składa dowody, a wcześniej za nimi także gdzieś chodzi, myśli. Łącznie z tym wszystkim to lekko licząc kilkaset dłuższych, nieraz wielogodzinnych wizyt w sądach i innych instytucjach wymiaru sprawiedliwości.

T.W.: W jaki sposób ten kilkuletni sądowy maraton odbija się na pani funkcjonowaniu?

S.: Po rozprawach nieraz przez tydzień nie mogę wstać z łóżka, albo jestem niezdolna do zajmowania się szkołą czy domem, przeżywam dysocjacje, stany depresyjne lub inne drastyczne rzeczy, których już nie chcę wymieniać bo przecież takie objawy z pewnością moi byli terapeuci są w stanie wykorzystać w sądzie. O „zwykłym” stresie jaki mam codziennie, już nawet nie wspominam. Przed rozprawami próbuję już tydzień wcześniej przygotować się by stanąć tam z podniesioną głową. Bo jak ja to mówię, jestem takim żołnierzem, który będzie walczył bez względu z ilu ran krwawię. Jednak terapeuci niszczą mi tą nagonką zdrowie i możliwość prowadzenia normalnego życia. Ma to znaczenie teraz bo nie jestem już nisko funkcjonującym „zaburzeńcem”, który oprócz terapii nie ma niczego. Wywalczyłam sobie normalne życie, a ta obława na mnie powoduje konkretne szkody bo przecież szkoła, dom czy bliskie mi osoby cierpią na tym, jeśli nagle zawalam obowiązki albo coś się ze mną dzieje bo miałam rozprawę.

T.W.: Czy jest pani pod jakąś opieką lekarską? Co sądzi o tej sytuacji lekarz?

S.: Mam zdiagnozowany przez psychiatrę syndrom stresu postraumatycznego wywołany terapiami.

Dla osoby z PTSD to wtórna wiktymizacja, gdy za każdym razem oglądam ich twarze w sądach i jestem godzinami maglowana na temat traumatycznych wydarzeń, których doświadczyłam podczas terapii, bez żadnego znieczulenia, w obliczu przerażającego sądu, który ma mnie przecież ukarać; bóg wie za co. A te sądy, które nie mają mnie karać, także są przerażające bo to jednak wymiar sprawiedliwości. Adwokaci przeciwnika prezentują uśmieszki na salach sądowych i najchętniej by mnie tam zżarli agresywnymi pytaniami, terapeuci nie lepiej. Ale to także nie pozostawia czasu na życie. Proszę sobie wyobrazić, że siedzi pan co kilka dni po pół dnia jak nie w jednym to drugim sądzie. Zdarzało się, że miałam 2 rozprawy jednego dnia, w różnych częściach Warszawy, w dwóch sądach. Pomiędzy sprawami umawiam się na oglądanie grubych tomów akt. Samo obejrzenie i sfotografowanie np. 10 tomów w jednej sprawie to kilka dni roboty, pojechanie, składanie wniosków, pilnowanie tego. A jak jest okres, że nie trzeba do sądu jakoś dłużej iść, to pisma pisać trzeba. O tym myślę cały czas. A, jeszcze jedno. Jeśli terapeuci próbując tak zaciekle mnie ukarać, dopną swego, to pozbawią mnie możliwości pracy w zawodzie, w którym kończę studia, bo warunkiem podjęcia tej w nim pracy pracy jest bycie niekaranym. Podsumowując, nie dość, że mnie skrzywdzili podczas terapii, krzywdzą nadal w sądach, to mogą również przekreślić moją przyszłość.

T.W.: Czy jest coś, czego nie poruszyliśmy podczas tej rozmowy, a o czym chciałaby pani jeszcze wspomnieć?

S.: Tak, chciałabym zwrócić uwagę na dwie kwestie. Po pierwsze, wielu pacjentom, a może nawet zindoktyrynowanym psychoterapeutycznie „specjalistom” nie mieści się w głowie jak można zacząć żyć normalnie bez psychoterapii? Szczególnie, jeśli jest się głęboko zaburzonym borderline’m, któremu „żadna ludzka siła nie pomoże”. Można rzec, że to przecież niemożliwe. To ja zapytam inaczej. Po co zaburzony border miałby zaczynać żyć normalnie skoro kilka razy w tygodniu ma wizyty w gabinecie, gdzie żyje w słodkiej iluzji, że terapeucie na nim zależy, że mu pomoże, że te niekończące się intelektualizacje, napuszone interpretacje i pseudotowarzyskie pogaduszki o niczym do czegoś prowadzą? Nie, nie prowadzą do niczego z wyjątkiem straty czasu. W najlepszym wypadku. W gorszym do rozstroju zdrowia. Jestem żywym dowodem na to. Ale terapeuci utrzymują go w przekonaniu, że to pomoże i że on się „leczy”. Z doświadczenia wiem jak ważna jest podstawa czyli nauka kontroli impulsów, o czym wspominałam na początku tej rozmowy, a także wykształcenie prawidłowych technik radzenia sobie w różnych sytuacjach społecznych, interpersonalnych, osobistych. Tak więc terapii nurtów CBT bym nie przekreślała, gdyż one uczą tych technik. Jednak w takiej terapii nie byłam. O tym chcę powiedzieć, że można spokojnie wytrenować to po prostu w życiu społecznym i bez terapii, jeśli pomoże ktoś, kto człowieka zdyscyplinuje, powie mu co ma robić i jak to robić. Zaczynając od najprostszych rzeczy, chociażby jak załatwić sprawę w urzędzie by się nie pokłócić. Po prostu idziemy razem i załatwiamy do skutku, aż nastąpi prawidłowe zachowanie w tej sytuacji i wtedy można już to robić samemu. Pokazuję tylko metodę, że to zwyczajny trening i nauka są skuteczne, a nie dorabianie ideologii o „leczącej relacji”. Jestem tego żywym dowodem.

Kwestia druga o której chcę powiedzieć to moja osobista konsternacja. Nie pojmę chyba nigdy jak przedstawiciele profesji pomocowej, obiecujący pacjentowi bezpieczeństwo i zaufanie mogą się posunąć się do prowadzenia tak okrutnej nagonki na pacjenta jakiej ja doświadczam. Abstrahuję w tym miejscu od tego, że terapeuci pobierają pieniądze za to aby umieć po ludzku się zachowywać, choćby to była empatia na pokaz, oraz, że uczą się latami radzenia sobie z konfliktami, trudnymi emocjami poprzez terapie własne, superwizje. Jakimi jednak ludźmi trzeba być aby skrzywdzić, nie potrafić przeprosić i z premedytacją prowadzić wieloletnią obławę obliczoną na starcie z powierzchni ziemi kogoś, komu i tak nie jest łatwo żyć?


[1]https://tomwitkow.wordpress.com/psychoterapia-bez-makijazu/

[2] Na podstawie art 415 kc, art 471 kc w związku z art 750 kc, art 23 i 24 par 1 kc, w zw. z art 448 kc oraz w zw. Z art 77 ust. 1 Konstytucji wobec bezprawnego naruszenia dób osobistych postaci zdrowia, czci, godności osobistej, poczucia własnej wartości jak również z tytułu nienależytego wykonywania zobowiązania tj. zawartej umowy psychoterapii, bowiem psychoterapia to zawsze umowa zlecenia, którą można wykonywać należycie lub nie i obejmuje to reżim odpowiedzialności kontraktowej. Delikt natomiast opiera się na dopuszczeniu się czynu niedozwolonego. Można wystąpić z jednego reżimu odpowiedzialności lub drugiego, można też z obu. Z praktyki jednak wynika, że wystąpienie z reżimu kontraktowego ma większe szanse w przypadku psychoterapii z uwagi na sam charakter tej odpowiedzialności.

[3] Gwałt na psyche: https://kobieta.wp.pl/gwalt-na-psyche-6039687973717121a

[4] https://wyborcza.pl/duzyformat/7,127290,21863420,przytulam-pania-wirtualnie-co-wolno-podczas-psychoterapii.html

POSTY O PODOBNEJ TEMATYCE:

Psychoterapia z M.

Nigdy nie pójdę na terapię

Podróż w jedną stronę

Gadał dziad do obrazu, a obraz ani razu

Nie oceniam źle swojej terapeutki…

Taka sobie zwykła historia psychoterapeutyczna…

Czy każdy potrzebuje terapeuty – pomoc czy przemysł?

O psychoterapii wolno rozmawiać – zadecydował Sąd. Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Psychoterapia w Sądzie Najwyższym. Gdzie kończy się szukanie sprawiedliwości a zaczyna kompromitacja?

Czat Czwórki o psychoterapii – podcast PR 4

Zawracanie statku głupców – mój najnowszy felieton w Plus Minus Rzeczpospolita

W pułapce psychoterapii – rozmowa w miesięczniku „Moje zdrowie”


Defekt – okładka

O tym, co terapia potrafi zrobić z człowiekiem, opowiadam nie tylko jako psycholog. Moja powieść „Defekt” to historia zdolnego młodego człowieka, jego związków i kolejnych terapii – o tym, co się dzieje, gdy za wszelką cenę próbujemy dopasować się do normy. Książka w księgarni Bonito »

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Skomentuj

Ta witryna wykorzystuje usługę Akismet aby zredukować ilość spamu. Dowiedz się w jaki sposób dane w twoich komentarzach są przetwarzane.