Nie dziedziczymy genetycznie tragicznych wspomnień

To tytuł mojego artykułu, który ukazał się w najnowszym numerze Plus Minus Rzeczpospolita (Publikacja: 7.10.2022). Impulsem do napisania tego eseju była rosnąca z roku na rok irytacja w obliczu medialnego zalewu bzdur dotyczącego genetycznego dziedziczenia traumy. Niestety, te nonsensy są również rozpowszechniane przez pracowników wyższych uczelni, również profesorów. Zapraszam do lektury!

Foto: Mirosław Owczarek

Czy w świetle najnowszych badań powinniśmy zrewidować koncepcję Darwina i uznać, że rzesze naukowców przeoczyły fakt dziedziczenia cech nabytych?

Niezwykle rzadko badania pilotażowe przeprowadzone z udziałem bardzo małej grupy ludzi wywołują wielką sensację. A tak właśnie się stało w przypadku tegorocznej publikacji wyników uzyskanych przez zespół specjalistów z USA i Rwandy. W badaniu wykorzystano próbki genetyczne pobrane od zaledwie 33 matek (z czego 13 stanowiło grupę kontrolną) oraz 26 ich dzieci (z których 10 znalazło się w grupie kontrolnej). Niezwykłe było to, że 20 spośród badanych kobiet, należących do mniejszości etnicznej Tutsi, będąc w ciąży widziało makabryczne sceny ludobójstwa dokonywanego w Rwandzie podczas czystek etnicznych. Pozostałe 13 pań zaliczonych do grupy kontrolnej również reprezentowało Tutsi i także spodziewało się dziecka, ale w czasie pogromów przebywały one poza krajem.

Badaczy interesowały zmiany w materiale genetycznym wywołane czynnikami środowiskowymi, a w szczególności tzw. metylacja DNA. W największym skrócie jest to proces hamowania aktywności genów przez związki chemiczne, który polega na uniemożliwieniu odczytania informacji zawartej w genie i wytworzenia na jej podstawie danego białka. Metylacja DNA jest więc procesem, w którym wyłączane jest działanie niektórych genów, choć sama informacja w nich zakodowana pozostaje niezmieniona.

W omawianym badaniu w DNA matek zidentyfikowano 24 zmetylowane regiony, a u ich dzieci 16 takich miejsc. Jednak najbardziej uderzające było to, że trzy z tych obszarów (w tym dwa mające związek z funkcjonowaniem mózgu) zostały zmetylowane u potomstwa, które pozostawało w macicach kobiet narażonych na ludobójstwo. Natomiast u matek przebywających poza Rwandą te samy fragmenty DNA pozostały niezmienione

Powrót Lamarcka?

Po publikacji tych wyników świat mediów dosłownie zalały informacje, że doświadczenie ludobójstwa modyfikuje DNA, a trauma z tym związana jest dziedziczna. Zatem indywidualne doświadczenie może być przekazywane kolejnym pokoleniom.

Podobna rzecz wydarzyła się w 2014 r., kiedy świat ekscytował się doniesieniami z badań nad samcami myszy, opublikowanymi w 2014 r. przez zespół Briana Diasa i Kerry Resslera z Emory University w Atlancie. Wykazali oni, że gryzonie traktowane prądem i zapachem kwiatów wiśni (acetofenonem), spłodziły potomstwo wrażliwsze na tę właśnie woń (miało więcej receptorów rozpoznających acetofenon). Ta podwyższona wrażliwość utrzymywała się jeszcze w pokoleniu wnuków samców poddanych eksperymentowi, po czym zanikała.

Aby czytać dalej kliknij TUTAJ

Mój wykład sprzed kilku lat poświęcony dokładnie tej samej tematyce można obejrzeć na Youtube:


Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Jeden komentarz na temat “Nie dziedziczymy genetycznie tragicznych wspomnień”

Skomentuj

Ta witryna wykorzystuje usługę Akismet aby zredukować ilość spamu. Dowiedz się w jaki sposób dane w twoich komentarzach są przetwarzane.