Płać i milcz, a jak się nie podoba to wynocha!

Jeszcze niedawno wierzyłam w psychoterapię. To, że wcześniej trafilam na psychologa szkolnego, która wszystko zignorowała, a 10 lat później na terapeutkę, która podczas konsultacji wyśmiała mnie i udzielała porad, o które nie prosiłam, uznałam za pecha.

Moje pierwsze zetknięcie z psychologiem miało miejsce w klasie maturalnej, dzięki polonistce, która po rozmowie ze mną zobaczyła, że cierpię i zaprowadziła mnie do gabinetu. Bardzo się ucieszyłam, ponieważ od dłuższego czasu chciałam porozmawiać z kimś takim, ale wcześniej w szkole podstawowej nie było psychologa szkolnego. Myślę, że nie miałam też odwagi i wiedzy, jak szukać pomocy gdzie indziej. To były czasy, gdzie internet nie był tak dostępny, jak teraz, a co za tym idzie wiedza o różnych rzeczach nie była tak oczywista, jak dziś.

Kiedy weszłam do gabinetu, Pani psycholog zapytała, z czym przychodzę. Byłam wtedy bardzo nieśmiała, nie wiedziałam od czego zacząć, a tych tematów trochę było. Powiedziałam, że mam problem z ojcem. W tym momencie wydarzyło się coś, co totalnie mnie zszokowało, ponieważ Pani wypaliła:

– Aaa, byłaś molestowana?

Cały mój entuzjazm zgasł w jednej sekundzie. Odpowiedziałam:

– Nieee. Mój ojciec całe życie stosuje przemoc w rodzinie. Ma także stwierdzony problem psychiczny. Dostał wyrok w zawiasach za pobicie mojej mamy. W wyniku tego zdarzenia doznała uszkodzonia bębenka w uchu i stąd cierpi na niedosłuch.

Pani tego chyba nawet nie skomentowała (niestety nie pamiętam). Kiedy trochę ochłonęłam po tym pierwszym szoku, postanowiłam podzielić się moim największym problemem, a mianowicie tym, że w szkole podstawowej mój sąsiad, który był synem nauczycielki przez dwa i pół lat poniżał mnie ze względu na wygląd. Z czasem dołączyli się do niego jego koledzy. Efekt był taki, że po zakończeniu szkoły podstawowej odcięłam się całkowicie od ludzi, w tym od moich rówieśników, przestałam wychodzić z domu (pójście do szkoły, sklepu, czy na przystanek autobusowy to była dla mnie udręka), ponieważ uwierzyłam, że jestem tak skrajnie brzydka, odrażająca, że wszyscy o mnie tak na pewno myślą. Powiedziałam o tym pani psycholog, a ona po raz kolejny dobiła mnie mówiąc:

– Tak mówią? A może tobie się tylko wydaje, że tak mówią?

 Oczywiście, dwa i poł lat codziennych komentarzy, że jestem najbrzydsza na świecie, że jestem nikim, krową  i wiele innych to dla pani psycholog jest moim wymysłem. To, że odcięłam się od ludzi i panicznie się ich boję, to też nic. Mimo wszystko kontynuowałam dalej, że nie daję sobie rady z wagą. Wtedy jeszcze nie wiedziałam, że od lat mam niedoczynność tarczycy i książkowe objawy. To były czasy, gdzie ta wiedza była praktycznie żadna, a lekarze pierwszego kontaktu (a przynajmniej moja lekarka) nie wiedzieli nawet, że trzeba zrobić konkretne badania. W każdym razie w liceum jadłam jeden posiłek dziennie. Moja waga była jeszcze normalna, ale jak na jeden posiłek dziennie i stosowanie głodówek to jednak waga 57 kg  przy moim wzroście nie była adekwatna do tego, co jem. Pani psycholog, która na moje oko ważyła ze 130 kg lub więcej znowu mnie dobiła:”

– I Tobie się wydaje, że tyjesz?

Poinformowałam ją, że nie idę na studniówkę, bo tak postanowiłam cztery lata wcześniej. Na co pani stwierdziła, że pewnie nie idę, bo nie mam z kim. No i tutaj myliła się, bo jak najbardziej miałabym kandydata. Nie poszłam na studniówkę, bo izolowałam się od ludzi, czułam się brzydsza, gorsza, wstydziłam się siebie, ale pani tego nie zrozumiała.

Póżniej pani postanowiła zrobić ze mną jakiś test, kazałami narysować drzewo. Wszystko zrobiłam na zasadzie – mam dość, chcę stąd jak najszybciej wyjść i zapomnieć o tej żenadzie. Byłam wtedy bardzo nieśmiała. W sumie do dziś nie potrafię postawić nikomu granic i wtedy też nie potrafiłam powiedzieć “żegnam”. Po tej wizycie obraziłam się na psychologów i postanowiłam, że nigdy więcej nie będę się nikomu obcemu zwierzać po to, żeby zostać tak potraktowaną.

Niestety po wielu latach względnego spokoju doświadczyłam mobbingu w mojej wymarzonej pracy. Byłam w tak fatalnej kondycji psychicznej, że nie odróżniałam dnia od nocy, straciłam zainteresowanie wszystkim, co wcześniej dawało mi radość. Po raz kolejny przestałam wierzyć w człowieczeństwo i sprawiedliwość. Wszystko zaczęło mnie drażnić. Popadłam w bezsenność, na którą cierpię do dzisiaj. Myślałam obsesyjnie przez 24 godziny na dobę o tym, co się działo, co te osoby o mnie mówiły. Odtwarzałam te obrazy jeszcze przez wiele lat nawet po tym, jak odeszłam z pracy.

Bedąc jeszcze pracownikiem tamtej korporacji doszłam do ściany. Wiedziałam, że ja już tego nie udźwignę i czy chcę, czy nie muszę poprosić kogoś o pomoc. Poszłam do psychiatry po leki i do psychoterapeutki, żeby spróbować zmienić mój stan podczas terapii.

Moje wizyty u pani terapuetki zakończyły się na trzech konsultacjach. Przez całe wizyty płakałam, szlochając opowiadałam o wszystkim, co mnie spotkało, cały czas odtwarzając z zegarmistrzowską precyzją każde zdanie, zdarzenie. Pani notowała, zadawała mi różne pytania, aż doszliśmy do pytania o życie prywatne. No więc ja odpowiedziałam, że nie mam męża, a terapeutka wydarła się na cały gabinet:

  • Cooo?!!!

Nie chcę się tutaj zagłębiać w szczegóły, ponieważ było więcej rzeczy, które były tak żenujące, że nie chcę nikomu o tym mówić. Nawet dzisiaj mnie to zawstydza, kiedy sobie o tym przypomnę. Wracając do tematu, terapeutka kontynuuje:

– Skoro w całej pani rodzinie nie było udanych małżeństw, to może powinna pani popatrzeć na sąsiadów? Bo co innego nie chcieć, ale ja widzę, że pani chce!

Do dzisiaj nie potrafię zrozumieć, niby która moja wypowiedź świadczyła o tym, że ja chciałąbym to zmienić. Odkąd pamiętam, czyli jak miałam 4-5 lat mówiłam, że nigdy nie będę mieć dzieci i nigdy nie wezmę ślubu. Mówiłam to także jako nastolatka i jako dorosła kobieta. Dla mnie to było zawsze tak oczywiste. W całej mojej rodzinie takich przypadków, jak ja jest mnóstwo. Myślę, że wychowywanie się w takich rodzinach, jak nasze miało kolosalny wpływ na postrzeganie różnych spraw, no ale mimo wszystko, mamy XXI w. i chyba pewne rzeczy nie powinny już dziwić. Po tych trzech spotkaniach stwierdziłam, że mimo, że jestem w fatalnym stanie psychicznym to nie widzę siebie na terapii z tą panią, która wie lepiej niż ja, co myślę i co czuję.

Potem przychodziły mi myśli, że może to ze mną jest coś nie tak. W końcu, po wielu latach cierpienia, ale i ustabilizowania nieco emocji postanowiłam ponownie pójść do psychoterapeuty, niestety w nurcie psychodynamicznym. Byłam tak zdeterminowana, że uznałam, że cokolwiek by się nie działo ja to wytrzymam, bo jeśli będzie coś nie tak to na pewno to ze mną jest problem. Do tego czytałam całą masę artykułów, przeglądałam profile psychologów na social mediach i to wszystko sprawiło, że miałam całkowicie wyprany mózg. Uznałam, że to jest już ostatni dzwonek na realną zmianę, ale i czułam się w końcu gotowa na to, żeby się zmierzyć ze wszystkimi trudnymi doświadczeniami.

Po odejściu z korporacji 8 lat temu byłam w takiej kondycji psychicznej, że przez 10 miesiecy nie potrafiłąm szukać innej pracy i praktycznie nie wychodziłam z domu. Później postanowiłam wyjechać za granicę, ponieważ potrzebowałam pieniędzy, ubezpieczenia, a nie byłam ciągle gotowa na powrót do “normalnej pracy”, gdzie pracowałabym na cały etat. Za granicą uczyłam się rozmawiać z ludźmi, oswajać z nimi, przyzywyczajać do coraz dłuższych pobytów poza Polską, a tym samym dłuższej pracy. Początki były bardzo trudne, bo było mi ciężko pracować 8 godzin przez 5 dni w tygodniu. Przez pierwsze 3 lata miałam ogromny dylemat, bo z jednej strony tęskniłam za rodziną, Polską, a z drugiej strony ja cały czas odtwarzałam wszystko, co mnie spotkało w Polsce. Cieszyłam się na urlop, a jednocześnie im byłam bliżej przyjazdu do kraju to tym bardziej zaczynałam płakać i panikować. Nie chciałam być za granicą, a z drugiej strony to tam znajdowałam nieco ukojenia. Po trzech latach sytuacja się zmieniła i na myśl o przyjeździe do Polski cieszyłam się, a nie popadałam w rozpacz. Niemniej mój pobyt trwał dalej, bo ja ciągle nie czułam się gotowa na powrót. Poza tym, po takim czasie moje szanse na znalezienie fajnej pracy w Polsce raczej zaczęły spadać. Nie wiedziałam też, co chciałabym robić, czy dam radę pracować z ludźmi. Dzisiaj robię masę szkoleń w prestiżowym ośrodku, ale wtedy nie wiedziałam, czy chcę rozwijać się w kierunku księgowości. No ale przede wszystkim paraliżował mnie strach związany z rekrutacją, badaniami lekarskimi, których przechodzenie w Polsce było dla mnie problemem. Do tego doszły obawy przed tym, czy dam radę, co jeśli spotkam ludzi, którzy znowu będą robić takie rzeczy, jak w tamtej firmie.

Zdałam sobie sprawę, że czas tylko trochę zagoił rany, ale nie jestem od prawie 11 lat tą samą osobą. Mimo prób robienia rzeczy, które wcześniej sprawiały mi radość, ja dalej nie czuję nic. Kiedyś nie było mowy, żebym zostawiła niedokończone sprawy, a dziś łatwo się poddaję, kiedy coś idzie nie tak. Do tego frustracja i złość wyładowywana na Bogu ducha winnych ludziach. Chcę pracować w Polsce, ale boję się. Wszystko i wszyscy mnie drażnią. Stwierdziłam, że to nie jest życie, jakie chcę prowadzić. Poskładałam się po tamtych wydarzeniach najlepiej, jak umiałam, ale wciąż nie jestem tą samą osobą i potrzebuję kogoś, kto mi pomoże to poukładać i pokazać, co robię źle. Stąd pomysł, żeby pójść na terapię. Moja siostrzenica, która studiuje psychologię poinformowała mnie, jakie są nurty. Zaczęłam o tym czytać, a wcześniej oglądałam filmiki o terapii na social mediach. Postanowiłam, że teraz będzie inaczej. Teraz wybiorę świadomie i mądrze. Ponieważ ciągle pracowałam za granicą to potrzebowałam terapii on-line, więc to było jedno z kryteriów, które znacząco zawężało mi możliwości wyboru terapeuty. Drugim kryterium była oczywiście cena, które są na rynku bardzo zróżnicowane. Trzecim i w sumie najważniejszym było znalezienie kogoś o właściwych kompetencjach. Na stronie Centrum Psychoterapii znalazłam osbę, która pracuje w nurcie psychodynamicznym. Pani posiada bogate CV, stosowne wykształcenie (magisterskie i kilka podyplomówek), jest w trakcie 4–letniego kursu w nurcie psychodynamicznym, jest członkiem kilku towarzystw, jej praca podlega superwizji, a przy okazji jest psychotraumatologiem. Kiedy to wszystko przeczytałam to uznałam, że lepiej nie mogłam trafić. Pani specjalizuje się we wszystkich problemach, z którymi się mierzę.

Na social mediach usłyszałam, że warto pójść do kilku terapeutów, żeby sprawdzić kto nam pasuje, ale jeśli żaden nie będzie nam odpowiadał to znaczy, że trzeba poszukać problemu w sobie. Wzięłam to sobie do serca i stwierdziłam, że niemożliwym jest, żebym trzeci raz trafiła źle. Uznałam, że muszę zabić w sobie przeczucia, brak zaufania do ludzi, bo na pewno są błędne . Naczytałam się o zniekształceniu poznawczym, przeniesieniu, przeciwprzeniesieniu, kryzysie w terapii spowodowanym przybliżaniem się do kluczowego momentu w terapii i wielu innych pojeciach psychologicznych. Wydawało mi się, że jestem tak zmotywowana, posiadam taką wiedzę z social mediów i licznych wypowiedzi psychologów i terapeutów, że… no nie ma opcji, żeby to się nie udało!

               A jednak podczas mojej terapii (nie lubię jej tak nazywać, bo nie uważam, żeby było tam coś leczącego) działy się rzeczy złe. Już podczas pierwszej wizyty, kiedy mówiłam o swoim wyglądzie i niezadowoleniu z wagi, terapeutka na mnie spojrzała z drwiną od stóp do głów. No ale, że się naczytałam o przeniesieniu, zniekształceniu poznawczym uznałam, że jest to mój zaburzony odbiór sytuacji. Brnęłam dalej. Po 5 miesiącach braku jakiejkolwiek poprawy i rosnących wątpliwościach, zachęcona wypowiedziami specjalistów, że należy się tym podzielić z terapeutą, bo może to być istotny wkład w proces terapeutyczny, postanowilam porozmawiać z terapeutką. Powiedzialam, że mam wątpliwości, bo wychodzę z sesji bez przemyśleń, mam poczucie, że nic się nie dzieje, zapytalam dlaczego nie mam ustalonych celów terapeutycznych, a wszędzie czytam, że to podstawa kontraktu. Pani milczała cały czas, a ja ze denerwowania powtórzyłam jeszcze raz wszystko, co powiedziałam wcześniej. Terapeutka dalej milczala, aż w ostatnich 2 minutach spotkania wypaliła:

– Dlaczego zapraszam mnie pani do konfliktu?

Ponieważ to był koniec sesji to nawet nie mogłam się do tego odnieść. Popłakałam się, ale na kolejnej sesji powiedziałam, że zrobiło mi się przykro, bo nie rozumiem, która część mojej wypowiedzi spowodowała taką reakcje. Pani milczala. I tak było przez cały rok. Na sesjach relacjonowałam, co wydarzyło się w moim życiu, a terapeutka milczała. Raz na 5 spotkań wypaliła coś przykrego na kilka minut przed końcem sesji. Albo też używała pojęć psychologicznych, których nie rozumialam. Wychodziłam z sesji i sprawdzałam w Google, co oznaczają pewne pojęcia, a tam wychodziły mi dziwne i przykre rzeczy. I tak było cały czas. Sesje mnie dołowały, bo tylko opowiadałam, a Pani milczała, a jak coś mówiła to wyłącznie złośliwości i to na sam koniec sesji. Zostawalam sama z emocjami w drodze do domu. Przez rok nie miałam ustalonych celów terapeutycznych, nie miałam diagnozy, a o tym ile maksymalnie będzie trwać terapia dowiedziałam się po 10 miesiącach i oczywiście dopiero po moim zapytaniu. Na pytanie o diagnozę nie dowiedziałam się niczego, a jedynie usłyszałam:

– No problem jest!

Postanowiłam odejść, ale znowu naczytałam się, że może to oznaczać, że zbliżam się do przełomu. Nawet poszłam na konsultację gdzie indziej, gdzie usłyszałam, że powinnam wrócić, bo pacjenci rezygnują w kluczowych momentach w terapii. Usłyszałam też, że osoby, które są perfekcjonistami i nie widzą szybkich efektów, zniechęcają się, a to jest ważny moment w procesie, którego nie należy przerywać. Niestety, wróciłam. Pani mi podziękowała, że wróciłam, ale już na kolejnych sesjach stwierdziła, że „zdewaluowałam jej osobę”. A na kolejnej poinformowała mnie, że idzie na zwolnienie lekarskie i usłyszałam:

– To, co robimy? Przenosimy sesje, czy skoro ma pani średnią motywację, rezygnuje pani z terapii?

Zamurowało mnie. Nie dość, że w terapii nic się nie działo, nie wolno mi było zapytać o cokolwiek, bo pani miała wiecznego focha to jeszcze słyszę coś takiego, że w sumie czuję się, jak niepotrzebna rzecz. Odebrałam to tak, jakbym usłyszała:

– Płać i milcz, a jak się nie podoba to wynocha!

Po powrocie z chorobowego usłyszałam narzekanie i wzdychanie, że moja mama też ma takie problemy, jak ja. To po co pani działa w nurcie psychodynamicznym, skoro wszystko ją męczy i nudzi? Moja mama nie chodziła nigdzie na terapię, ale w nurcie psychodynamicznym temat matki to jest często punkt odniesienia do wszystkich problemów. Przez cały rok na każdej sesji relacjonowałam, co wydarzyło się przez cały ubiegły tydzień. Ponieważ pomagam mojej schorowanej mamie to często u niej nocuję i jej pomagam w codziennych czynnościach. U mamy mam też swój ogród i grządki, którymi opiekuję się od lat, co daje mi wytchnienie. Podczas tych sesji temat mojej mamy był numerem jeden. Mimo że moja mama popełniła wiele błędów, jak każdy z nas i mam żal o różne rzeczy, które może mogła zrobić inaczej to uważam ją jednak za bardzo zaradną, troskliwą osobę, która musiała stawić sama czoła wielu wyzwaniom. Podczas terapii okazywało się, że moja mama to jest jednak jakiś potwór. Zaczęłam wierzyć, że ta moja mama to jest najgorsze, co mogło mi się przytrafić. Zaczęłam na nią patrzeć, jak na największe zło. Wszystko mnie w niej drażniło i czasem dawałam temu wyraz obwiniając ją za wszystko.

W końcu powiedziałam o tym terapeutce, że nie podoba mi się to, co się dzieje, ponieważ moja mama radziła sobie najlepiej, jak umiała, troszczyła o nas, o wszystko musiała zadbać sama, bo nikt jej nie wspierał poza mną i moimi siostrami, a po sesjach nie mogę patrzeć na mamę i nie czuję się z tym dobrze. Terapeutka stwierdziła:

– Przecież pani nie lubi jeździć do mamy!

No ciekawy wniosek, ale przecież terapeutka wie lepiej. Podczas tej ostatniej sesji nie mogłam już się skupić, blokowałam się opowiadając o różnych rzeczach. Czułam, że się wypaliłam i nie znajdę tutaj zrozumienia. Ostatecznie odeszłam. Wtedy wyświetlił mi się nieoficjalny profil tej pani na FB, a tam już nie było tak pięknie, jak na tym oficjalnym. Terapeutka wystawiła opinię pani astrolog, a pod jednym ze zdjęć wyszło, że była także na jej ślubie. Chyba trochę kłóci się to z kodeksem etycznym, któremu terapeutka podobno jest wierna? Poza tym, jak ja miałam problemy z mechanikami to znaczyło, że to ze mną jest coś nie tak. Ale, jak ona napisała na FB, że nie ma już siły i czasu chodzić po mechanikach to było już OK. Terapia trwała blisko rok, czyli jakieś 50-60 spotkań uwzględniająć 3 tygodniową przerwę z mojej strony i miesiąc zwolnienia lekarskiego ze strony terapeutki. Kosztowało mnie to około 10 000 zł.

Efekty? Ogólnie można powiedzieć, że żadne. Nie widzę ani jednej zmiany na plus w jakimkolwiek obszarze. Czasem wydaje mi się, że wręcz mój stan pogorszył się, bo czuję dużo więcej złości, frustracji, zaczęłam się bardziej izolować od ludzi, straciłam nadzieję, że kiedyś będzie dobrze.

Ciężko zresztą o efekty, jeśli klient relacjonuje na sesji cały ubiegł tydzień, a naprzeciwko siedzi posąg, który się nie odzywa, a jak już coś powie to 2 minuty przed końcem sesji używając przy tym skomplikowanych pojęć. Przykład:

– U osób o wysokiej perseweratywności, jak pani i pani mama nie da się tego zmienić, a jedynie zmniejszyć natężenie.

Poprosiłam terapeutkę o powtórzenie, bo nie rozumiałam, co do mnie powiedziała. Pani powtórzyła, ale nie wytłumaczyła, co miała na myśli. Poszukałam sobie w Google, co to jest perseweratywność. Ppodobnych sytuacji było sporo. Albo milczenie albo pojęcia, które musiałam sobie wygooglować po wyjściu z sesji. Stąd dochodziło do licznych sytuacji, kiedy terapeutkai miała co innego na myśli, a ja po wyjściu z gabinetu i sprawdzeniu w internecie dochodziłam do innych wniosków i często płakałam. Myślałam, że o takich rzeczach rozmawia się na sesji. Okazało się, że nie podczas mojej terapii.

Zgodnie z tym, co przeczytałam w dostępnej literaturze, podobno wszystkie uczucia są normalne, terapeuta nie ma prawa ich negować. Tymczasem ja na sesjach dowiadywałam się, że to co czuję jest dziwne, nieprawidłowe i tutaj cytat:

– Skoro pani już tyle razy usłyszała coś takiego to powinna się już chyba pani odczulić?

Terapeuta nie ma prawa negować innych nurtów, tymczasem u mnie po tamtym powrocie i konsultacji u terapeutki poznawczo-behawioralnej usłyszałam od mojej pani:

– Terapia CBT? No i co po tym?

Czyli wychodzi, że nurt psychodynamiczny jest jedynie słusznym wyborem. Kiedy mówiłam o tym, że wychodzę do domu bez żadnych przemyśleń, podsumowań to terapeutka stwierdziła, że bije się w pierś, bo faktycznie ich nie robi. Mimo to sytuacja nie zmieniła się na kolejnych sesjach.

Przez rok produkowałam się, a terapeutka wiecznie przekręcała moje wypowiedzi. Na początku myślałam, że to może prowokacja, sprawdzanie, czy trzymam się faktów, ale po wielu miesiącach miałam już tego naprawdę dość. Po roku opowiadania o różnych rzeczach, gdzie starałam się pokazać, co ja czuję, z czym się mierzę okazywało się, że terapeutka w ogóle co innego sobie wyobrażała i starała się wbić moją osobę w jakieś swoje ramki. Bo ja tak mam i koniec kropka. Po roku nagle okazywało się, że jednak źle myślała. Sczerze? To ja nie wiem, czy ona w ogóle miała pomysł na mnie, bo patrząc na to wszystko, co się działo to chyba nie. Powinna mnie pokierować do kogoś innego, ale po co? Czułam się wykorzystana, bo płaciłam niemałe pieniądze, poświęciłam swój czas, motywację, energię, a w zamian dostałam obojętność, lekceważenie, milczenie, nieuprzejme odpowiedzi, brak wniosków.

Dochodzi jeszcze ten ostracyzm ze strony psychoterapeutów ze względu na przerywanie terapii, bo jest to traktowane jako coś gorszego niż jej zakończenie. Tymczasem ja nie uważam, żebym przerwała terapię w klasycznym rozumieniu, ponieważ moje odejście było poprzedzone kilkoma rozmowami, które nic nie wniosły. Podsumowań nigdy nie miałam i nie widziałam powodu, żeby rezerwować ostatnią sesję, płacić kolejne pieniadze. Wyrzuciłam w błoto sporą sumę, a moje wątpliwości były notorycznie lekceważone, więc uznałam, że nie ma sensu żegnać się z kimś, kto ma mnie w głebokim poważaniu, a ja też szczerze powiedziawszy terapeutki nie lubiłam.

Nie wierzę już w terapię, ani empatię, etykę, chęć pomocy ze strony terapeutów, to znaczy myślę, że są gdzieś osoby z powołania, ale ja już nie mam siły ryzykować, zaufać, opowiadać o sobie wszystkiego od początku. W tym środowisku są różni ludzie i klienci powinni mieć tego świadomość. Tymczasem w Polsce gloryfikuje się terapię, a terapeutów uznaje za nieomylnych bogów. Oni sami tak o sobie piszą w social mediach. Nie wszyscy, ponieważ są też tacy, którzy potrafią głośno powiedzieć, że ciągłe opowiadanie o dzieciństwie nic nie wnosi. Człowiek cierpiący potrzebuje pomocy natychmiast, a nie ciągłego wałkowania tego, czego się zmienić nie da. Ta sama osoba mówi, że terapeuci nurtów długoterminowych traktują ludzi, jak bankomat. Inna znana terapeutka powiedziała kiedyś, że w tym środowisku ma mnóstwo znajomych, którzy kompletnie nie nadają się do tego zawodu. Kolejna osoba w social mediach napisała o pana książce, że może warto ją przeczytać i przyjrzeć samemu sobie, czy na pewno w danej terapii wszystko jest takie, jak być powinno. Czy rzeczywiście nie ma w terapii błędów i terapeuci zawsze są w punkt. Oczywiście nikt jej nie odpisał. Inny dość znany terapeuta otwarcie mówi, że trafiają do niego ludzie z traumatycznymi doświadczeniami po nieudanych terapiach. Trochę tych głosów jest, ale jednak większość środowiska uważa, że problem nie występuje albo jest marginalny.

Ostatnio przeczytałam parę intrygujących wpisów, np:

  • “Ukończenie odpowiednich studiów, certyfikaty świadczą o tym, że dana osoba jest dobrym terapeutą. Relacja terapeutyczna i inne cechy nie mają tutaj znaczenia”. Czyli leczą mnie studia i certyfikaty. Do tej pory czytałam o tym, że to relacja leczy, ale okazuje sie, że nawet to nie jest ważne. Nie wspomnę o cechach, jakie powinni mieć terapeuci, bo gdziekolwiek bym nie czytała wypowiedzi tych ludzi to wychodzi, że oni wszyscy są znakomici, nieomylni, a certyfikat i studia są tego gwarantem. W innych zawodach trzeba jednak pokazać coś więcej niż dyplomy, w psychoterapii nie trzeba.
  • Na pytanie internautów, dlaczego terapia jest taka droga, odpowiedź terapeutki:” Bo zapłaciliśmy za studia, certyfikację, jesteśmy specjalistami, płacimy podatki, ZUS i musi się to zwrócić”.
  • Kiedy padło pytanie, ile godzin dziennie/tygodniowo powinien przyjmować terapeuta, a ja napisałam, że czytałam, że ok. 25, ponieważ to zapewnia jakość usług, jakaś osoba (nie wiem, czy to była terapeutka) napisała, że: “Nie chodzi tutaj o jakość, ponieważ jakość jest zapewniona przez superwizję. Tutaj chodzi o to, ile dany terapeuta jest w stanie przerobić”. Moja terapeutka pracowała na dwa etaty. Potrafiła przyjmować w sumie od godz. 10.00 do 21.00. Może dlatego była wiecznie nieobecna i niezorientowana w tym, co mówi klient. No ale skoro superwizja zapewnia tę jakość…

Jakieś 3 tygodnie temu wystawiłam Opinię Centrum Psychoterapii, gdzie ta pani działa, ponieważ przeczytałam opinię niedoszłej klientki, która miała bardzo podobne do mnie odczucia. Jeszcze 3 tygodnie temu to miejsce nie miało żadnej oceny. Po naszych 2 negatywnych ocenach, nagle w przeciągu 2 godzin pojawily 4 pozytywne opinie, a w kolejnych 3 dniach kolejne 3 oceny na 5. Napisałam edit do mojej opinii, że widzę co się dzieje i, że porobiłam print screeny. I zaczęło się… Zaczęła do mnie wydzwaniać właścicielka i inny numer, który jest na oficjalnej stronie tego centrum. Nie odebrałam telefonów, bo z doświadczenia wiem, że z osobami wątpliwymi etycznie nie rozmawia się w cztery oczy. Życie nauczyło mnie, że w takich sytuacjach trzeba nagrywać wypowiedzi, mieć świadków albo mieć wszystko na piśmie. Wystraszyłam się i usunęłam opinię, choć brutalnie obnażała prawdę o tym miejscu. Po kliknięciu w osoby, które rzekomo korzystały z usług Centrum okazało się, że te osoby wystawiały w tym samym czasie oceny dokładnie tym samym obiektom (m.in. biuro księgowe, psi fryzjer, usługi remontowe, naprawa ekspresow, bary, mechanicy samochodowi i wiele wiele innych) w całej Polsce. Centrum nawet nie postarało się o wystawienie sobie fałszywych opinii. Oni je kupili. Problem w tym, że po kliknięciu w profile wychodzi cała prawda.

Po kilku dniach postanowiłam ponownie dodać opinię na wizytówce Centrum i oczywiście za kilkanaście minut był telefon, którego znowu nie odebrałam. Godzinę później próbowałam dodać opinie pozytywne innym obiektom w Google i okazało się, że przychodzą mi zwrotki, że moje opinie naruszają zasady Google. Wszystkie były pozytywne, więc nie miały, jak naruszać regulaminu. Mało tego od tego momentu przychodzą mi wiadomości, że opinie, które dodałam wiele miesięcy temu są teraz usuwane. Ewiedentnie ma to związek z próbą zamieszczenia komentarza przeze mnie na stronie Centrum. Jest to próba uciszenia i ukarania mnie, ponieważ zgłaszałam wizytówki tego miejsca do Google. Wysyłałam print–screeny potwierdzające, że wszyscy rzekomi klienci wystawiają w tym samym czasie takie same oceny tym samym obiektom w całej Polsce. Po trzech dniach wizytówka była odblokowywana. Nie wiem, czy  Centrum samo to robi, czy zlecili to tak, jak pisanie opinii. Znalazłam na pewnej stronie, że jakaś firma oferuje kompleksowe usługi pisania opinii oraz odblokowywania wizytówki na Google.

Najlepsze jest to, że na wizytówce jednej z firm, które kupiły sobie opinie ten sam użytkownik, który wystawił ocenę Centrum napisał, że: “nie otrzymał wynagrodzenia za opinie pozytywne na Google i jest to śmieszne”. Tak więc, tutaj nawet nie ma czego się domyślać. To jest zwykłe oszustwo potwierdzone przez piszące fałszywe opinie osoby, a ja zdążyłam zrobić print screen. Piszę “osoby”, ponieważ znalazłam już kilka rożnych wpisów o podobnej treści.

Kiedy myślałam, że Centrum zakończyło już proceder kupowania opinii, wczoraj okazało się, że pojawiła się kolejna ocena. Po kliknięciu w profil oczywiście widać opinie dotyczące tych samych obiektów, które były oceniane wcześniej przez innych klieentów Centrum.

Zadziwia mnie pycha, przekonanie o braku konsekwencji za oszukiwanie ludzi, mściwość przejawiająca się w usuwaniu moich opinii o innych obiektach. Na miejscu Centrum spaliłabym się ze wstydu, że ludzie widzą, że to są kupione opinie. Naprawdę nie trzeba być geniuszem. Na wielu stronach klienci zauważyli również to samo, co ja.

Kiedy wystawiłam opinię negatywną o terapii to Centrum nie zainteresowało się moją osobą, moimi odczuciami, ale kiedy napisałam, że wiem, co dzieje się z opiniami to nagle postanowili mnie uciszyć i to tylko potwierdza, że z tego miejsca należało uciec już dawno temu.

Wysłałam do UOKIK opis zdarzenia z print screenami, gdzie dokładnie widać, jak pięknie handluje się opiniami w internecie. I robią to psychoterapeuci, którzy powinni być empatyczni, kulturalni, etyczni, a reprezentują skrajne dzia…two. Efekt jest taki, że jestem w gorszej kondycji psychicznej niż przed terapią. Nie mam już nadziei na nic. Boję się zaryzykować, żeby iść gdzie indziej, tym bardziej, że moja mocna motywacja jest teraz równa bliska zeru. Nie wierzę już w te filmiki na social mediach, artykuły propagujące terapię i psychoterapeutów. Autentycznie jest mi niedobrze. To środowisko to jest klika, która za wszystko obwinia klientów, ma ich za nic. I do tego jeszcze kupują fałszywe opinie. Poczekam na UOKIK. Wysłałam do nich kolejne aktualizacje wraz z print screenami potwierdzającymi, że rzekomy klient Centrum nie otrzymał wynagrodzenia. Do tego doszła wczorajsza opinia.

Jest także opcja, żeby zapytać (na razie nieoficjalnie) kogoś z prokuratury, czy można jeszcze coś zrobić, ale na to musze poczekać kilka dni. Chciałabym, żeby coś się ruszyło, ale z drugiej strony nie wierzę za bardzo w sprawiedliwość. A nawet jeśli będzie jakaś kara, to wątpię, żeby PTP coś z tym zrobiło. A tacy psycholodzy powinni wylecieć z zawodu, bo krzywdzą ludzi i są perfidnymi, mściwymi oszustami.


Defekt – okładka

O tym, co terapia potrafi zrobić z człowiekiem, opowiadam nie tylko jako psycholog. Moja powieść „Defekt” to historia zdolnego młodego człowieka, jego związków i kolejnych terapii – o tym, co się dzieje, gdy za wszelką cenę próbujemy dopasować się do normy. Książka w księgarni Bonito »

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

3 myśli na temat “Płać i milcz, a jak się nie podoba to wynocha!”

  1. Jestem po około 13 spotkaniach z psychoterapeutką. Wydawało mi się, że mnie dobrze rozumie, że czuje wagę i powagę tego z czym się mierzę. Otworzyłam się. Na ostatniej sesji mówiłam o tym jak mocno ranią mnie sądy innych ludzi na mój temat, że czuję się albo niewidzialna dla nich albo warta tylko kąśliwych przytyków. Podzieliłam się (pokazałam jej przyniesione na sesję)z nią nawet moimi fotografiami. Owszem obejrzała je, powiedziała, że czuje w tym dużo zranienia itd. No super niby…. Ktoś jest blisko, współodczuwa, wspiera.Sesja się skończyła, ja miałam taką rozgrzebaną ranę w środku przez przywołanie tych wszystkich słów które przez parę lat na swój temat słyszę. Było mi ciężko. Szłam do samochodu, te zdjęcia mi się wysypały i pomyślałam, że wyślę jej krótkiego smsa- „dziękuję że pani ze mną w tym jest”. Odpowiedziało mi milczenie. Pozbierałam te moje prace przedstawiające zranienia sama. Uświadomiło mi to, że jestem z nimi sama. Jej zainteresowanie, obecność i troska skończyły się w 50 minucie tego spotkania po wręczeniu mi paragonu. Mogła odpisać „jestem”, „dziękuję za zaufanie” nie żadne wynurzenia i eseje tylko jedno, dwa słowa potwierdzające, że ta „lecząca relacja terapeuta-pacjent” istnieje w realnym życiu. Czuję się teraz jak ktoś nie warty uwagi, czyli dokładnie tak jak przed terapią. A właściwie nie, gorzej niż przed. Przed miałam cień nadziei na pozytywną zmianę. Jej milczenie było esencją i sumą wszystkich lekceważących mnie sytuacji.

    1. Bardzo mi przykro, że została tak Pani potraktowana przez psychoterapeutkę. Sama kiedyś poszłam na odpłatne spotkanie z terapeutką i miałam podobne wrażenie – że chodzi jej tylko o pieniądze. Co do Pani doświadczeń, na pewno istnieją ludzie, którzy okazaliby Pani uwagę i życzliwość. A ci, którzy są złośliwi, mają problem ze sobą, wyładowują na innych swoją agresję. Życzę Pani wszystkiego dobrego.

Skomentuj

Ta witryna wykorzystuje usługę Akismet aby zredukować ilość spamu. Dowiedz się w jaki sposób dane w twoich komentarzach są przetwarzane.