Potrzebujemy więcej przyjaciół i mniej specjalistów

Rozmowa z Anitą Różańską (Holistic News) o „Zawracaniu statków głupców”: kto płynie na współczesnym statku głupców, mity o traumie i dzieciństwie, terapeuta jako bankomat i utracona zdolność filozofowania.

Rozmowa o problemach poruszanych w książce Zawracanie statków głupców i inne eseje – przeprowadzona ze mną przez red. Anitę Różańską dla HolisticNews. Zapraszam do wysłuchania!

O czym rozmawialiśmy

Tytuł mojej książki nawiązuje do średniowiecznej alegorii Sebastiana Branta i do obrazu Hieronima Boscha: statku pełnego głupców, który płynie do królestwa głupoty. Współczesny statek głupców płynie w świecie informacyjnego szumu, gdzie pseudonauka podszywa się pod rzetelną wiedzę, a psychoterapia obiecuje rozwiązanie każdego zmartwienia. Zostaliśmy wytresowani przez marketing terapeutyczny. Drobne problemy rozdmuchano do takich rozmiarów, że szukamy na nie rady w gabinetach, a czasem wychodzimy stamtąd z poważniejszymi.

Rozprawiam się w niej z kilkoma mitami. Słowo „trauma” jest dziś paskudnie nadużywane. Przekonanie, że osobowość ukształtowało wczesne dzieciństwo, to mit. „Genetycznego przekazu traumy” nie ma: dzieci kobiet, które przeżyły traumę w ciąży, nie dziedziczą jej w genach, tylko rozwijają się w organizmie matki pod wpływem jej hormonów. Takie bzdury szerzą się między innymi dlatego, że studenci psychologii od zawsze mieli największe kłopoty z biologicznymi podstawami zachowania i ze statystyką.

Gdy terapeuta zapowiada długi proces, którego czasu nie da się określić, proponuję uciekać – prawdopodobnie traktuje nas jak bankomat. Terapeuci często nie są psychologami i nie mają podstaw do profesjonalnej diagnozy, a badania skuteczności terapii rzadko pytają o jej szkody. Samotności będzie przybywać, bo starzejemy się i stać nas na życie osobno, więc musimy nauczyć się być sami. A więcej niż terapeuta może dziecku dać wspólny obiad i rozmowa przy stole.

Czego chciałbym, żeby czytelnik nauczył się z tej książki? Żeby rozmawiał z ludźmi, miał więcej przyjaciół, a mniej profesjonalistów, i żeby nieustannie podważał. Racjonalność zaczyna się od uświadomienia sobie, że racjonalni nie jesteśmy. Zatraciliśmy też zdolność zwykłego filozofowania – zadawania sobie pytań o sens życia, przyjaźni i miłości – i biegamy z nimi do gabinetów, choć odpowiedzi musimy udzielić sobie sami.

Wszystkie te wątki rozwijam w zbiorze esejów „Zawracanie statków głupców i inne eseje” – na jego stronie możesz też przeczytać fragment.

Przeczytaj DARMOWY FRAGMENT, recenzje, poznaj opinie, posłuchaj innych rozmów o książce, zamów egzemplarz klikając na okładkę poniżej:

Skomentuj

Ta witryna wykorzystuje usługę Akismet aby zredukować ilość spamu. Dowiedz się w jaki sposób dane w twoich komentarzach są przetwarzane.