Zapraszam do wysłuchania rozmowy, którą dla swojego podcastu przeprowadziła ze mną Anna Kolasińska.
O czym rozmawialiśmy
Moja rozmówczyni przeszła kilkanaście, jeśli nie kilkadziesiąt terapii i za każdym razem słyszała na początku, że to będzie długi proces o nieokreślonym czasie trwania. Moja rada jest prosta: jeśli terapeuta nie potrafi określić celu ani orientacyjnego czasu terapii, warto się zastanowić, czy w ogóle zaczynać.
„Mit dzieciństwa” należy do najtrwalszych mitów psychologii. Badania dzieci adoptowanych z rumuńskich sierocińców, dzieci ocalałych z obozów koncentracyjnych czy wychowywanych w surowej sekcie pokazują, że po dwóch–trzech latach w dobrych warunkach zwykle doganiały rówieśników. Długotrwała przemoc czy wykorzystywanie zostawiają ślad, ale „traumy z dzieciństwa”, których człowiek nie pamięta, dopóki terapeuta ich nie „odkryje”, to spuścizna psychoanalizy bez empirycznego ugruntowania. Opowiadam też o brutalnych „terapiach więzi”, które kosztowały życie małą Candace Newmaker.
Rozmawiamy o samotności, którą wielu ludzi lubi, choć otoczenie nie chce w to uwierzyć, o tym, że najszybciej wypalają się zawodowo ci, którzy mają nadmiar kontaktów z ludźmi, i o odpowiedzialności mediów. Opisywanie samobójstw może wywołać falę naśladownictwa, czyli efekt Wertera. Rozsądnie prowadzona narracja może jednak działać ochronnie – to efekt Papageno. Polskie media wciąż w ogromnej większości nie przestrzegają zasad odpowiedzialnego pisania o samobójstwach.
Na koniec wracam do mojej stałej tezy: mamy za dużo specjalistów, a za mało przyjaciół. Nie z każdym rozstaniem trzeba iść na terapię. Zanim zaczniemy gorączkowo szukać terapeuty, warto sięgnąć po bezpłatny podręcznik „Tam, gdzie nie ma psychiatry”.
Historie pacjentów skrzywdzonych w terapii zebrałem w „Psychoterapii bez makijażu”, a o micie dzieciństwa piszę w „Zakazanej psychologii”.

Historie pacjentów skrzywdzonych w terapii i rozmowy z terapeutami zebrałem w książce „Psychoterapia bez makijażu. Rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach”. Książka w księgarni Bonito »

O tym, co terapia potrafi zrobić z człowiekiem, opowiadam nie tylko jako psycholog. W powieści „Defekt” śledzę zdolnego młodego człowieka przez jego związki i kolejne terapie i pytam, co się dzieje, gdy za wszelką cenę próbujemy dopasować się do normy.
Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.