Zaburzeni psycholodzy! Fakt czy mit? – rozmowa we Wnikliwym Kanale

Druga część rozmowy z Rafałem Osińskim (Wnikliwy Kanał): kto bada psychologów, czy korporacja zawodowa ochroni pacjentów, komu służy ustawa o zawodzie psychoterapeuty i skąd lawina diagnoz ADHD.

Zapraszam do wysłuchania drugiej części rozmowy przeprowadzonej ze mną przez Rafała Osińskiego dla Wnikliwego Kanału.

O czym rozmawialiśmy

Czy na psychologię trafia więcej osób z zaburzeniami niż na inne kierunki? Aktualnych badań, które by to rozstrzygały, nie znam. Starsze pokazywały u studentów psychologii wyraźną skłonność do dominowania nad innymi, ale trudno z nich wnioskować o dzisiejszych rocznikach. Ciekawsze jest co innego: od kandydata na posiadacza broni wymagamy badań psychologicznych, a od psychologa, który go bada, czy od biegłego sądowego, którego opinia decyduje czasem o całym życiu człowieka – już nie.

Jestem zwolennikiem ustawy o zawodzie psychologa, choć widzę niebezpieczeństwa każdej korporacji zawodowej: jej władze mogą spychać na margines niepokornych. Sam doświadczyłem prób „ustawiania do pionu” za pomocą kodeksu etycznego. Patrzę jednak na to oczami pacjentów skrzywdzonych przez biegłych i terapeutów, którzy dotąd trafiali na prawną pustynię – rzecznik praw pacjenta odsyłał ich z kwitkiem. Zupełnie inaczej oceniam ustawę o zawodzie psychoterapeuty. Gwarantuje ona kilku szkołom terapii tłuste dochody na lata, bo psychoterapeutą może zostać niemal każdy, bez wykształcenia psychologicznego czy medycznego.

Rozmawiamy też o lawinie diagnoz ADHD i autyzmu. W czasie pandemii nastolatkowie na całym świecie zaczęli zgłaszać tiki podobne do tych, które pokazywali influencerzy z zespołem Tourette’a. Około 80% z nich „wyzdrowiało” po zniesieniu lockdownów. Psychiatrzy z Hanoweru nazwali to pierwszym masowym zaburzeniem psychogennym wywołanym przez media społecznościowe i takich zjawisk będzie przybywać. Nie każda życiowa trudność wymaga diagnozy ani psychoterapeuty – pierwszym źródłem pomocy powinni być bliscy.

O modach diagnostycznych i o tym, kto na nich zarabia, piszę w zbiorze esejów „Przepędźcie guru, którzy radzą, jak żyć”, a o skrzywdzonych pacjentach w „Psychoterapii bez makijażu”.

Pierwsza część rozmowy:

Psycholog kontra cenzurze „poprawności” – rozmowa we Wnikliwym Kanale


Zakazana psychologia, t. I – okładka

O psychoanalizie, pseudoterapiach i szarlatanerii w psychologii piszę w pierwszym tomie „Zakazanej psychologii. Pomiędzy nauką a szarlatanerią”. Książka w księgarni Bonito »

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Skomentuj

Ta witryna wykorzystuje usługę Akismet aby zredukować ilość spamu. Dowiedz się w jaki sposób dane w twoich komentarzach są przetwarzane.