Tych, którzy chcieliby pohejtować, zapraszam do lektury mojego Zwięzłego poradnika dla hejterów i komentowanie przy pomocy numerków. Szkoda ścierać palce na klawiaturze!
O czym rozmawialiśmy
Tym razem o „Psychoterapii bez makijażu” rozmawiałem z publicznością, wśród której nie brakowało osób sceptycznie, a nawet wrogo nastawionych do pokazywania wątłych podstaw naukowych wielu odmian psychoterapii. Na nagraniu można zobaczyć, jak odpowiadałem na niewygodne pytania.

O tym, co terapia potrafi zrobić z człowiekiem, opowiadam nie tylko jako psycholog. W powieści „Defekt” śledzę zdolnego młodego człowieka przez jego związki i kolejne terapie i pytam, co się dzieje, gdy za wszelką cenę próbujemy dopasować się do normy.
Na spotkaniu powiedział Pan, że badania pokazują, że pewnym ludziom terapia bardzo pomaga, innym bardzo szkodzi, a jeszcze innym jest zupełnie obojętna i nie zmienia nic.
Mam w związku z tym dwa pytania:
1) Czy mógłby Pan napisać, gdzie te badania można znaleźć?
2) Jaka była modalność terapeutyczna stosowana wobec tych pacjentów/klientów w tym badaniu?
3) Czy ktoś próbował dociec, co odróżnia od siebie te trzy grupy pacjentów/klientów? Mam na myśli grupy tych, 1) którym zaszkodziła, 2) tych którym pomogła i tych, 3) u których nie zmieniła nic.
* Trzy pytania
Pytań zawsze przybywa więcej niż byśmy chcieli 🙂
Nie jestem autorem, ale podam jeden przykład. Chodzi o erytrofobię, czyli lęk przed czerwienieniem się. W 1997 roku opracowano metodę terapeutyczną osób z tym zaburzeniem. Task Concentration Training. Autorem metody jest ktoś o nazwisku bodajże Bogels….to nie jest istotne.
Chodzi o to, że badania pokazują, że osoby cierpiące na to zaburzenie charakteryzują się wyczuleniem na własne myśli, ale także na reakcje ciała/organizmu. To jest podobno cecha genetyczna. Takie po prostu są, ale ta ich cecha wzmacnia ich lęk. Wzmacnia koncentrację na objawie lęku, jakim jest ich własna twarz i metoda terapeutyczna zakłada niejako odwrócenie owej koncentracji na środowisko zewnętrzne.
Terapia psychodynamiczna, psychoanalityczna zakłada coś odwrotnego. Zakłada koncentrację na własnych motywach, emocjach, zachowaniach. Generalnie analizuje się siebie, swoje zachowanie, działanie, życie itd… Te dwie metody stoją chyba w sprzeczności i moim zdaniem osoba o podanej charakterystyce, może nie tylko nie odnieść korzyści z analizy samej siebie, ale może to być coś szkodliwego. Tak przynajmniej można by wywnioskować.
Jak rozumiem, jest to przykład na to, że konkretna terapia – jej paradygmat/modalność, metody i techniki itp.. – są odpowiednie dla wybranych typów problemów.
Pytanie jeszcze, kto decyduje co jest właściwym problemem pacjenta. Zastanawiam się czy dostosowuje się modalność do problemu czy problem do modalności?