Zapraszam do wysłuchania rozmowy, którą przeprowadził ze mną red. Kuba Jamrozek 13 czerwca 2024 roku o godz. 20:02. Aby posłuchać rozmowy kliknij ikonę „Play” poniżej.
21 września w audycji „Czat Czwórki” rozmawiałem z red. Jakubem Jamrozkiem o niebezpieczeństwach psychoterapii. W audycji wzięła również udział dr Ewa Pragłowska. Obszerny wywiad z nią można przeczytać także w mojej książce Psychoterapia bez makijażu.
Zapraszam do wysłuchania podcastu.
Tytuł audycji: Czat Czwórki
Prowadzi Jakub Jamrozek
Więcej na temat poruszony w audycji w MOICH KSIĄŻKACH,
a także w innych postach na tym blogu.
O czym rozmawialiśmy
W audycji wzięła udział także dr Ewa Pragłowska. Zastanawialiśmy się, czy psychoterapia pomaga, czy może też zaszkodzić osobie, która z niej korzysta. Rozmawialiśmy o mitach – na przykład, że terapia polega głównie na szukaniu przyczyn problemów w dzieciństwie albo że terapeuta mówi pacjentowi, co ma robić ze swoim życiem – o tym, dlaczego coraz więcej osób sięga po psychoterapię, dla kogo ona jest i na czym naprawdę polega.
O tym, co terapia potrafi zrobić z człowiekiem, opowiadam nie tylko jako psycholog. W powieści „Defekt” śledzę zdolnego młodego człowieka przez jego związki i kolejne terapie i pytam, co się dzieje, gdy za wszelką cenę próbujemy dopasować się do normy.
To tytuł kolejnej rozmowy o ciemnych stronach psychologii i kolejnej próby rzucania grochem o ścianę. Mimo wszystko zapraszam do lektury. Wysiłek przeprowadzenia ze mną tej rozmowy podjęła red. Edyta Ochmańska, za co serdecznie jej dziękuję.
To tytuł kolejnej rozmowy o ciemnych stronach psychologii i kolejnej próby rzucania grochem o ścianę. Mimo wszystko zapraszam do lektury. Wysiłek przeprowadzenia ze mną tej rozmowy podjęła red. Edyta Ochmańska, za co serdecznie jej dziękuję.
Rozmowa z Tomaszem Witkowskim, psychologiem, autorem książek „Psychoterapia bez makijażu” i „Zakazana psychologia”. Wysyp doradców i mówców motywacyjnych, którzy ciągle tłumaczą nam, jak powinniśmy żyć, budzi moją niechęć – mówi nasz rozmówca.
Czy psychoterapia może zaszkodzić?
Od lat zajmuję się negatywnymi skutkami psychoterapii. W tym czasie zgłosiło się do mnie bardzo wiele osób, które twierdzą, że zostały skrzywdzone przez psychoterapeutów czy psychiatrów. Niektórych doprowadziło to do prób samobójczych. Ostrożne szacunki mówią, że 10-20 proc. pacjentów doświadcza negatywnych skutków psychoterapii. Źle prowadzona może doprowadzić do tragedii, pogłębić alkoholizm, zmienić system wartości, zniszczyć relacje rodzinne, przyczynić się do porzucenia kariery czy obranej drogi życiowej lub uwikłać w niszczącą relację seksualną. Nie znaczy to jednak, że namawiam, by bać się psychoterapii. Proponuję tylko, by zastosować wobec niej myślenie krytyczne.
Po lekturze pańskiej książki „Psychoterapia bez makijażu”, prezentującej rozmowy z osobami, które są ofiarami psychoterapii, można wpaść w panikę. Które z praktyk terapeutycznych są szczególnie szkodliwe?
Wiele badań pokazuje, że analizowanie przeszłych trudnych wydarzeń przeszkadza w osiągnięciu równowagi psychicznej. Czas rzeczywiście pomaga leczyć rany, a zacierająca się pamięć o minionych doznaniach działa na naszą korzyść. Terapeuta koncentrujący się na wydarzeniach z przeszłości może skutecznie ten proces zaburzyć. Taki najprostszy przykład to debriefing psychologiczny. To metoda interwencji, którą stosuje się w stosunku do ofiar różnego rodzaju traum, katastrof. Nie wymyślił jej jednak psycholog ani lekarz, ale strażak, po to, żeby pomagać swoim kolegom. Rozpowszechnił tę metodę, ale już w pierwszych kilku latach jej stosowania okazało się, że jest albo nieskuteczna, albo przynosi szkodę. Kiedy doszło do zamachu na World Trade Center, na zgliszcza wyruszyli psychologowie, żeby pomagać świadkom katastrofy. Po 10 latach od tej tragedii ukazał się raport z badań, które dowiodły, że osoby, które otrzymały pomoc psychologiczną, dużo gorzej radziły sobie z powrotem do równowagi psychicznej niż te, które tej pomocy nie otrzymały.
Czytaj dalej klikając TUTAJ.
Zapraszam do lektury rozmowy przeprowadzonej ze mną przez red. Kamilę Śnieżek i opublikowanej w najnowszym numerze Mojego zdrowia.
Aby przeczytać cały artykuł, kliknij na link:
Więcej na tematy poruszane w wywiadzie, w mojej książce TUTAJ.
Tych, którzy chcieliby pohejtować, zapraszam do lektury mojego Zwięzłego poradnika dla hejterówi komentowanie przy pomocy numerków. Szkoda ścierać palce na klawiaturze!
O tym, co terapia potrafi zrobić z człowiekiem, opowiadam nie tylko jako psycholog. W powieści „Defekt” śledzę zdolnego młodego człowieka przez jego związki i kolejne terapie i pytam, co się dzieje, gdy za wszelką cenę próbujemy dopasować się do normy.
Długo wybierałem tytuł swojej książki. Zależało mi na tym, aby nie sugerować czytelnikom wniosków. Usiłowałem także uniknąć agresywnego języka, tak charakterystycznego w dzisiejszych przekazach medialnych.
Długo wybierałem tytuł swojej książki. Zależało mi na tym, aby nie sugerować czytelnikom wniosków. Usiłowałem także uniknąć agresywnego języka, tak charakterystycznego w dzisiejszych przekazach medialnych. Wspólnie z wydawcą doszliśmy do wniosku, że usunięcie makijażu nie jest ani czynnością brutalną ani obliczoną na sensację. W wyniku tej czynności może się bowiem okazać, że twarz osoby, którą zdobił makijaż jest ładniejsza i bardziej naturalna bez niego. Częściej pewnie ta twarz okaże się zwyklejsza i mniej wyrazista. Czasami, po usunięciu grubych warstw podkładu i pudru rzeczywistość może nas niemile zaskoczyć. O tym jednak, jaki jest rezultat tej czynności zadecyduje sam czytelnik, po lekturze książki.
Takich dylematów nie miała jednak redakcja toruńskiego wydania „Gazety Wyborczej”, która zatytułowała rozmowę przeprowadzoną ze mną na temat książki przez redaktora Grzegorza Giedrysa:
Polska psychoterapia jest dzika i drapieżna. Pacjenci często ofiarami terapeutów
Tytuł nie jest cytatem z moich wypowiedzi. To wniosek redakcji. Szkoda, że aby skłonić czytelników do lektury trzeba ich epatować takimi uproszczeniami i generalizacjami. Myślę też, że czas najwyższy, aby zacząć żądać autoryzacji nagłówków. Nie chce mi się dłużej tłumaczyć wszystkim skąd one się biorą i nosić etykietę oszołoma.
Mimo tych zastrzeżeń do tytułu zachęcam gorąco do rozmowy, bo uważam, że została dobrze przygotowana i przeprowadzona przez red. Giedrysa, co w dzisiejszych czasach nie jest wcale tak częste.
Od lat zajmuję się mrocznymi obszarami związanymi z psychoterapią i psychologią i nieustannie kontaktują się ze mną ludzie, którzy w jakiś sposób zostali skrzywdzeni przez terapeutów. Ich historie nikogo właściwie nie obchodzą, ich skarg nie słuchają żadne instytucje w Polsce – mówi psycholog Tomasz Witkowski.Grzegorz Giedrys: W książce „Psychoterapia bez makijażu. Rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach” opowiada pan wstrząsające historie o grzechach polskiej psychoterapii: wykorzystywaniu seksualnym, próbach samobójczych, latach zmarnowanych na jałowej i kosztownej psychoterapii, okaleczonych ciałach i psychikach. Zastanawiam się, jak pan zniósł rozmowy z ludźmi tak bardzo skrzywdzonymi.Tomasz Witkowski: Towarzyszyły mi bardzo różne uczucia. Na początku zawsze było współczucie. Bardzo często czułem bezradność, w kilku wypadkach nawet złość. Niektóre rozmowy nie znalazły się w książce. We wstępie opisałem krótko historię dziewczyny, której terapeuta kompletnie zmarnował życie. Długo rozmawialiśmy i to, co ona mi opowiadała, przypominały jakiś koszmarny serial, który trwał ponad dziesięć lat. I kiedy już skończyliśmy pracę, wydawało się, że ona po raz pierwszy zacznie układać sobie życie, ale w końcu podjęła decyzję o rezygnacji z naszej rozmowy, bo postanowiła znów związać się z tym terapeutą. Wtedy poczułem całkowitą bezsilność.Czytaj dalej klikając TUTAJ
Więcej o mojej książce TUTAJ.
Tych, którzy chcieliby pohejtować, zapraszam do lektury mojego Zwięzłego poradnika dla hejterówi komentowanie przy pomocy numerków. Szkoda ścierać palce na klawiaturze!
O tym, co terapia potrafi zrobić z człowiekiem, opowiadam nie tylko jako psycholog. W powieści „Defekt” śledzę zdolnego młodego człowieka przez jego związki i kolejne terapie i pytam, co się dzieje, gdy za wszelką cenę próbujemy dopasować się do normy.
Strasznie dużo jest zamieszania w kwestii etyki pracy terapeuty. Ciągle mówi się o jakichś kodeksach, zasadach, podobno szkoli się z tego terapeutów. Ja sam napisałem na ten temat kilka artykułów w języku polskim (np. Nie leczyć czy leczyć źle?) i angielskim (np. The Primum non nocere principle in psychotherapy: A science based approach). Tymczasem okazuje się, że sprawa jest dużo prostsza niż by się mogło zdawać. Oto jak celnej wykładni etyki terapeutycznej dostarczyła nam niezwykle doświadczona, 67-letnia lekarz psychiatra, psychoterapeutka i superwizorka psychoterapii podczas rozprawy sądowej dotyczącej superwizowanej przez niej nierzetelnej psychoterapii. Oto krótki, ale jakże wymowny fragment jej zeznań:
Pacjent: Pod jakim kodeksem etyki pani pracuje?
Superwizor : (dłuższa cisza) No, chrześcijańskim.
P.: Czyli stowarzyszenia psychologów chrześcijańskich mam rozumieć?
S.: No, ja jestem chrześcijanką no i mam jakieś swoje sumienie, swoje dziesięć przykazań.
Adwokat: Nie, to bardziej pytanie o kodeks towarzystwa.
S.: Raz przeczytałam bo musiałam, więcej już do tego nie wracam.
P.: Ale który to jest kodeks proszę świadka?
S.: Yyy… no, jakiś tam… Nie wiem, nie pamiętam, taki który dawali do przeczytania.
Jakżeż niezwykła obezwładniająca lekkość twierdzenia w obliczu zagadnień tak ciężkich i przytłaczających, jak etyka. Na tak solidnym fundamencie rozstrzyganie bardziej szczegółowych kwestii etycznych nie stanowi już najmniejszego problemu.
P.: A proszę powiedzieć czy obowiązuje zasada po pierwsze nie szkodzić
S.: To na pewno.
P.: Proszę ją objaśnić sadowi. Na czy miałoby to polegać w psychoterapii?
A.: To za daleko idące pytanie.
Sąd: Niech pani odpowie.
S.: To znaczy, że yyyy… nie szkodzić… nie stosować metod o których terapeuta jest głęboko przekonany, że zaszkodzą. No, jeżeli… no ja wiem? Terapeuta uważa, że alkohol szkodzi nie powinien go zalecać.
Po tak przenikliwej interpretacji zasady primum non nocere, rozumienie odpowiedzialności superwizora także nie wydaje się być jakimś ogromnym dylematem.
P.: A proszę powiedzieć, czy istnieje jakaś dodatkowa odpowiedzialność kiedy superwizuje pani osobę która jest w procesie certyfikacji?
S.: Nie wiem o jakiej odpowiedzialności pani myśli, natomiast mogę powiedzieć, że superwizja jest rzeczą dobrą samą z siebie.
Podobnie zresztą jak psychoterapia.
S.: Wydaje mi się że każda terapia jest dobrem.
A mnie się wydaje, jakby ktoś ściągał ze starej, znanej książki:
A Bóg widział, że wszystko, co uczynił, było bardzo dobre.
Wszystkie cytaty (z wyjątkiem ostatniego) pochodzą z:
I C 465/17 TRANSKRYPCJA E- PROTOKOŁU SĄD OKRĘGOWY W WARSZAWIE ROZPRAWA dn. 30.07.19 r.
Więcej podobnie interesujących wypowiedzi terapeutów na sali sądowej m. in. tutaj:
O tym, co terapia potrafi zrobić z człowiekiem, opowiadam nie tylko jako psycholog. W powieści „Defekt” śledzę zdolnego młodego człowieka przez jego związki i kolejne terapie i pytam, co się dzieje, gdy za wszelką cenę próbujemy dopasować się do normy.
Trwająca nieustannie rewolucja naukowa zmienia nasze życie każdego dni. Przyzwyczajenia, obyczaje, wartości, ulegają radykalnym zmianom, wywołując u niektórych z nas dyskomfort z samego życia.
Dużą rolę odgrywają nauki społeczne, szczególnie te, których bezpośrednim celem jest nie tylko zrozumieć powody i pomóc ludziom zmierzyć się z otaczającą go rzeczywistością. Tomasz Witkowski, autor projektu „Zakazana psychologia„, ujawnia naukowe oszustwa, prowadzące często do wyrządzania szkody osobom szukającym pomocy.
Czy można wszczepić fałszywe wspomnienia? Czym naprawdę jest stres? Czy testy projekcyjne mają sens? Jak w zalewie terapii wybrać tę właściwą? O odwadze potrzebnej do badań naukowych i stanie współczesnej psychologii i innych sprawach posłuchasz w podcaście audycji na stronie radiowej Czwórki klikając w obrazek:
Tytuł audycji:„Strefa prywatna”Prowadzi Jakub JamrozekGość: dr Tomasz Witkowski, psycholog, pisarz, założyciel Klubu Sceptyków Polskich („Zakazana psychologia. O cnotach, przywarach i uczynkach małych wielkich uczonych”)
Data emisji: 14.08.2019
Godzina emisji: 20.04
ZAKAZANA PSYCHOLOGIA.
O CNOTACH, PRZYWARACH I UCZYNKACH MAŁYCH WIELKICH UCZONYCH – TOM III
Odwaga jest dzisiaj chyba w odwrocie. Także odwaga pisania, mówienia ale także odwaga konfrontowania się z argumentami innych. Czy bez takiej odwagi można prowadzić badania naukowe? Czy bez takiej odwagi możliwy jest rozwój? Książka, którą trzymasz w dłoni jest odważna, bo odważny jest jej Autor. Dlatego ją polecam. Przeczytaj, o ile jesteś odważny.
dr Tomasz Rozek, dziennikarz naukowy, autor vbloga „Nauka. To lubię”
Tomasz Witkowski od lat bierze pod lupę psychologię, przyglądając się jej dokonaniom z dużą dawką zdrowego sceptycyzmu. Potrafi przystępnie opisać zarówno błędy popełniane przez badaczy, jak i zawiłości naukowej statystyki czy działanie najnowszych technologii. Warto przeczytać i (krytycznie) przemyśleć!Jan Stradowski, dziennikarz magazynu Focus i Radio TOK FM
Posłuchaj również rozmowy z autorem na temat trzeciego tomu z red. Hanną Zielińską:
Posłuchaj rozmowy z autorem na temat trzeciego tomu z red. Cezarym Łasiczką:
Siłę przyjaźni najwyraźniej uwydatnia nieszczęście, trwałość więzów rodzinnych – choroba, lojalność zespołu – porażka, a jakość produktu – proces reklamacji. A wartość psychoterapii? Cóż, podobnie, jak poprzednio – sytuacja, kiedy coś pójdzie nie tak.
Siłę przyjaźni najwyraźniej uwydatnia nieszczęście, trwałość więzów rodzinnych – choroba, lojalność zespołu – porażka, a jakość produktu – proces reklamacji. A wartość psychoterapii? Cóż, podobnie, jak poprzednio – sytuacja, kiedy coś pójdzie nie tak. Sala sądowa z reguły bywa miejscem, gdzie spadają maski zatroskania o dobro pacjenta a bywa, że etyka okazuje się dość kiepską marketingową politurą.
Słucham nagrania z pewnej rozprawy sądowej i nie wierzę własnym uszom, sprawdzam w transkrypcji, czy się nie przesłyszałem. Nie – wszystko się zgadza. Kuriozalne zachowania, które miłośnikom wszelkiego rodzaju transmisji z przesłuchań komisji sejmowych dostarczyłyby więcej rozrywki, niż wykręty polityków-aferzystów. Tyle, że to, co dla niektórych może być rozrywką, dla biorących w tym udział staje się absurdalną groteską.
W sprawie cywilnej pacjentki przeciwko terapeucie oraz terapeuty przeciwko pacjentce (podwójny spór ma jednej sali sądowej – lecz nie jedyny- psychoterapeuta oskarżył pacjentkę także w Prokuraturze oraz w sądzie karnym z wielu paragrafów) zawisłej przed Sądem Okręgowym w Warszawie pod sygnaturą I C 465/17, sąd powołał na świadka panią E.M., psychoterapeutkę z czterdziestoletnim doświadczeniem, której Walne Zgromadzenie Stowarzyszenia Psychologów Chrześcijańskich powierzyło zaszczytną i odpowiedzialną funkcję przewodniczenia KomisjiEtyczno-Mediacyjnej. Komisja ta rozpatrując skargę przeciwko pozwanemu terapeucie uznała 9 naruszeń etyki terapeutycznej, co potwierdziła pismem wystosowanym do terapeuty podpisanym przez 5-ciu członków Komisji. W rozmowie z pacjentką Komisja również przyznała jej rację, co zostało udokumentowane dokonanymi za obopólną zgodą nagraniami audio. Pani przewodnicząca, poza swoim ogromnym doświadczeniem jest również wykładowcą akademickim i biegłą sądową, na sali sądowej zdawała się jednak nie pamiętać zbyt wiele z posiedzenia Komisji, któremu przewodniczyła:
K.K. (adwokat pacjentki): Proszę powiedzieć Wysokiemu Sądowi w jakim celu była powołana komisja wówczas względem pana J.O. (oskarżanego terapeuty – przyp. mój). Co miała ta komisja zrobić?
E.M.: Ze usłyszeliśmy jedną wersję…. i potrzeba było nam drugiej strony wysłuchać.
KK.: Proszę powiedzieć sądowi czy jakieś ustalenia w zakresie nieprawidłowości czy błędów komisja podjęła. Było jakieś pismo oficjalne może w którym państwo zwracaliście się do pana psychologa? Jakie ustaliliście efekty tych prac?
EM.: Nie. Tylko wyjaśnienie po prostu żeby pan O. wyjaśnił. Właściwie powiedział ze swojej strony jak to wyglądało. Natomiast to był taki moment, że trzeba było to po prostu zamknąć z obu stron tę terapię bo to nawet już nie była potem terapia…
Sąd: Czyli to doszło do takiego stanu?
EM.: Takiego punktu, że to trzeba było po prostu jak najszybciej przerwać.
KK.: Nie było takiego pisma w którym komisja stwierdzała jakieś nieprawidłowości w pracy psychologa?
EM.: Coś…coś mogło być, nie pamiętam… coś tam było…
KK.: Prośba aby pokazać świadkowi (…) dowód – pismo Komisji Etyczno-Mediacyjnej z 6 lutego 2017 roku. To jest pismo proszę sądu w którym wprost komisja stwierdza te nieprawidłowości.
Cóż, problemy z pamięcią miewał mój dobry kolega z podstawówki, który niezmiennie z kamienną stanowczością, przez osiem lat swojej edukacji na pytanie: „Bogdan, dlaczego nie odrobiłeś zadań domowych?” – odpowiadał – „Zapomniałem, psze pani”, co ostatecznie jednak nie przeszkodziło mu skończyć szkoły. Szczególna plaga niepamięci dotyka osoby zeznające w sprawach kolejnych afer polityczno-gospodarczych. Dlaczego mieliby się uchronić przed nią psychoterapeuci? Odświeżenie pamięci za pomocą dokumentu podpisanego przez zeznającą przewodniczącą komisji nie na wiele się jednak zdało. Okazuje się, że całkowita zmiana własnego osądu dotyczącego dziewięciu poważnych naruszeń kodeksu etycznego przez terapeutę nadal jest możliwa, jeśli uwzględnimy kolejny proces psychologiczny:
KK. A może Pani powiedzieć w takim razie co wpłynęło obecnie na zmianę pani decyzji względem ustaleń z 6 lutego 2017 roku. Jakie nagłe zdarzenia wystąpiły, że pani uważa, że to nie był jednak błąd, to co pani wskazała w piśmie…
EM. Albo może nie taki… po prostu… Emocje. Ja myślę, że byliśmy tak owładnięci wtedy emocjami, że coś się toczyło, były telefony, były jakieś dziennikarskie…yyyy…też i dziennikarka dzwoniła, były jakieś ..także to..to to były sprawy bardzo emocjonalne. A w tej chwili mówię bardziej racjonalnie (wyróżnienie moje).
Cóż za lekkość! Jaki prosty i niewymuszony styl! Czy to nie wyjaśnia całkowitej zmiany własnych sądów? Nawet mój kolega Bogdan nigdy nie wpadł na tak genialne w swej prostocie wyjaśnienie. To jednak nie koniec ekwilibrystyki umysłowej, jaka miała miejsce na sali sądowej. W równie nieskrępowanym stylu wypowiadał się pełnomocnik oskarżonego terapeuty, który przyszedł w sukurs pani przewodniczącej stwierdzając:
AG. Ja bym wnosił aby to zaprotokołować Wysoki Sądzie bo to jest dosyć istotne, ponieważ te kodeksy etyczne tak naprawdę są, tak jak nazwa wskazuje, kodeksami etycznymi i one nie mają wiążącej mocy prawnej (…).
Wiele osób zarzuca mi, że wykorzystuję każdą okazję, aby czepiać się terapeutów. Spieszę wyznać, że już dojrzałem i zrozumiałem ich zachowanie. Nie ganię go. Dzisiaj, w czasach ponowoczesnych nic nie stoi na przeszkodzie, aby zachowywać się postprzyzwoicie. Chwilę mi zajmie przyzwyczajenie się do tego, ale jestem już na najlepszej drodze do akceptacji i zrozumienia. Szkoda tylko, że mój kolega Bogdan rozpoczynał swoją edukację w czasach przednowoczesnych (a przynajmniej tak wówczas nam i naszym nauczycielom się wydawało). Skończył naukę w górniczej zawodówce, z której trafił wprost do pracy pod ziemią. Dzisiaj mógłby zostać kimś naprawdę poważanym.
Opisywana sprawa nosi sygnaturę I C 465/17 nadaną przez Sąd Okręgowy w Warszawie Al. Solidarności 127.
Wcześniej o doświadczeniach pacjentki pisał m.in. „Duży Format”:
Jedyna w swoim rodzaju księgarnia-kawiarnia „PSYCHE” będzie gospodarzem spotkania autorskiego poświęconego mojej najnowszej książce Psychoterapia bez makijażu. Rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach 22 listopada 2018 roku o godzinie 18:00. Zapraszam wszystkich czytelników mojego bloga na spotkanie. To jedyna i niepowtarzalna okazja, aby porozmawiać o trudnych problemach poruszanych w książce bez pośrednictwa mediów społecznościowych – twarzą w twarz, tak, jak jeszcze do niedawna ludzie rozmawiali ze sobą.
Szczegóły wydarzenia na FB: https://www.facebook.com/events/1113749055459789/
Więcej o mojej książce TUTAJ.
Tych, którzy chcieliby pohejtować, zapraszam do lektury mojego Zwięzłego poradnika dla hejterówi komentowanie przy pomocy numerków. Szkoda ścierać palce na klawiaturze!
O tym, co terapia potrafi zrobić z człowiekiem, opowiadam nie tylko jako psycholog. W powieści „Defekt” śledzę zdolnego młodego człowieka przez jego związki i kolejne terapie i pytam, co się dzieje, gdy za wszelką cenę próbujemy dopasować się do normy.
29 maja 2017 roku „Gazeta Wyborcza” w dodatku „Magazyn Reporterów – Duży Format” opublikowała obszerny materiał poświęcony nadużyciom w psychoterapii autorstwa Ewy Kalety. W artykule zatytułowanym: autorka opisała historie dwóch pacjentek.
Dzisiaj wysłałem do Zarządu NTPP prośbę o pomoc pacjentce w związku z psychoterapią, o której Zarząd wcześniej publicznie wypowiedział się, że „to nie była psychoterapia”. Szczegóły w przytoczonym poniżej liście. O rozwoju sytuacji będę na bieżąco informował na blogu.
Wrocław, 29.10.2018
Zarząd
Naukowego Towarzystwa Psychoterapii Psychodynamicznej
29 maja 2017 roku „Gazeta Wyborcza” w dodatku „Magazyn Reporterów – Duży Format” opublikowała obszerny materiał poświęcony nadużyciom w psychoterapii autorstwa Ewy Kalety. W artykule zatytułowanym: Przytulam panią wirtualnie. Co wolno podczas psychoterapii? autorka opisała historie dwóch pacjentek. Dwa tygodnie później na łamach „Dużego Formatu” ukazał się list Naukowego Towarzystwa Psychoterapii Psychodynamicznej komentujący ww. reportaż, który zatytułowano To nie była psychoterapia. W liście tym przekonywaliście Państwo czytelników, że wydarzeń, jakie stały się udziałem bohaterek reportażu nie można klasyfikować jako psychoterapii. Dzisiaj jedna z opisanych kobiet odpowiada na wielokrotne oskarżenia psychoterapeuty przed warszawskimi sądami, w których nikt nie poddaje w wątpliwość faktu, że to, w czym uczestniczyła było psychoterapią. Niestety, również polskie prawo nie chce i nie potrafi odróżnić relacji psychoterapeutycznej od zwykłej relacji międzyludzkiej. Jedynym sposobem, aby przekonać sąd, że (jak Państwo twierdziliście w swoim liście) to nie była psychoterapia i pomóc prawnikom zrozumieć jej specyfikę, jest opinia psychoterapeuty, który wystąpi w charakterze specjalisty i eksperta. Nie jest on niestety powoływany z urzędu, leży to wyłącznie w gestii pacjentki.
Proszę zatem, aby Naukowe Towarzystwo Psychoterapii Psychodynamicznej w interesie społecznym oddelegowało terapeutę, który po głębszym zbadaniu sprawy w imieniu Towarzystwa sporządzi na potrzeby odpowiednich organów rzetelną opinię na temat domniemanej psychoterapii. Myślę, że takie działanie przyczyni się do umocnienia pozytywnego wizerunku psychoterapii bardziej niż jakiekolwiek publikacje medialne, a ja ze swej strony gwarantuję, że będę pierwszym, który z przyjemnością publicznie zaprezentuje światu tak szlachetne działanie w obronie wizerunku psychoterapii i w trosce o dobro pacjenta.
Ponieważ oskarżona jest osobą ubogą (do czego przyczyniły się m. in. wieloletnie wydatki na to, co określa mianem psychoterapii), liczę na to, że podejmiecie się Państwo tego zadania pro publico bono.
Wszelkie informacje umożliwiające kontakt z pacjentką i zapoznanie się ze sprawą przekażę natychmiast, po otrzymaniu od Państwa pozytywnej odpowiedzi.
O tym, co terapia potrafi zrobić z człowiekiem, opowiadam nie tylko jako psycholog. Moja powieść „Defekt” to historia zdolnego młodego człowieka, jego związków i kolejnych terapii – o tym, co się dzieje, gdy za wszelką cenę próbujemy dopasować się do normy. Książka w księgarni Bonito »
Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.
To fragment obszernej recenzji autorstwa Andrzeja Wróblewskiego, która ukazała się we wrześniowym numerze miesięcznika „Nowe Książki”. Zapraszam do lektury całego tekstu:
Po lekturze Psychoterapii bez makijażu można powiedzieć, że środowisko psychoterapeutów powinno się cieszyć, iż ma takiego krytyka jak Witkowski. Wykazuje on anielską cierpliwość wobec naciąganych argumentów swych rozmówców specjalistów, ale też daje im się z całą swobodą wypowiedzieć. To samo dotyczy pokrzywdzonych, których przepytuje z dużą empatią, ale w sposób niezwykle dociekliwy. Jego książka nie jest totalną krytyką psychologii, lecz rzetelną prezentacją jej licznych, niestety, wynaturzeń.
To fragment obszernej recenzji autorstwa Andrzeja Wróblewskiego, która ukazała się we wrześniowym numerze miesięcznika „Nowe Książki”. Zapraszam do lektury całego tekstu: W szponach psychoterapeuty
Więcej o książce po kliknięciu na okładkę.
O tym, co terapia potrafi zrobić z człowiekiem, opowiadam nie tylko jako psycholog. W powieści „Defekt” śledzę zdolnego młodego człowieka przez jego związki i kolejne terapie i pytam, co się dzieje, gdy za wszelką cenę próbujemy dopasować się do normy.
Ta kontrowersyjna książka powinna być lekturą obowiązkową dla wszystkich adeptów psychoterapii.
Psychologa dr. Tomasza Witkowskiego można bez zbytniej przesady uznać za czołowego tropiciela pseudonauki w jego własnej dziedzinie. Poświęcił temu dwutomową książkę „Zakazana psychologia” (ukazała się także jej anglojęzyczna wersja) oraz sporo artykułów i wywiadów, w tym publikowanych na naszych łamach. Czytaj dalej…
O tym, co terapia potrafi zrobić z człowiekiem, opowiadam nie tylko jako psycholog. W powieści „Defekt” śledzę zdolnego młodego człowieka przez jego związki i kolejne terapie i pytam, co się dzieje, gdy za wszelką cenę próbujemy dopasować się do normy.
To tytuł artykułu, który ukazał się 27 sierpnia, 2018 roku w tygodniku „PRZEGLĄD”, a przy powstawaniu którego miałem przyjemność współpracować z jego autorką – redaktor Katarzyną Wierzbicką. Problemy poruszane w mojej ostatniej książce „Psychoterapia bez makijażu. Rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach” artykuł przybliża z dziennikarskiej perspektywy. Zapraszam do lektury!
Coraz więcej Polaków korzysta z psychoterapii, tymczasem nie ma przepisów, które chroniłyby ich przed nadużyciami
C., psychoterapeutka z Warszawy, anonsuje się m.in. jako „trener, coach i hipnodietetyk”, pomagający w radzeniu sobie z dysleksją, „konfliktami wewnętrznymi” i brakiem motywacji do nauki języków obcych. Na stronie internetowej oferuje indywidualne podejście do klienta, łączące „coaching, hipnoterapię (…), techniki NLP, EFT, edukację psychodietetyczną, radiestezję i pracę z dźwiękiem”. To jednak nie wyczerpuje katalogu metod stosowanych przez C., w „Akademii Neurocoachingu” możemy bowiem wraz z C. „wybrać się w fascynującą podróż w głąb swojego umysłu, by dowiedzieć się, jak działa i odkryć w nim (…) drzemiące talenty” – oczywiście nie za darmo.
Z. „od 20 lat (…) korzysta z bogatych tradycji, m.in. buddyzmu, zen, qiqong, dzogczen”. „Najgłębszym procesem terapeutycznym, jakiemu podlegamy, jest życie – przekonuje sentencjonalnie psychoterapeuta z Częstochowy. – Od każdego z nas zależy, jak głęboka będzie ta terapia… jak głęboko wnikniemy w proces zwany życiem”, czytamy na stronie.
Z kolei L., przedstawiająca się jako „psychoterapeuta, psycholog i seksuolog”, deklaruje chęć podejmowania się spraw wyjątkowo „trudnych i zawikłanych”, w szczególności poleca opracowaną przez siebie, „skuteczną terapię homoseksualizmu”: „Moim szczególnym osiągnięciem jest opracowanie autorskiej, skutecznej terapii homoseksualizmu opartej na połączeniu terapii indywidualnej i rodzinnej – pisze psychoterapeutka z Warszawy. – Niewielu terapeutów potrafi skutecznie przeprowadzić taką terapię!”.
„Zajrzenie w głąb siebie”, służące uruchomieniu „ukrytego potencjału naszego umysłu”, „naukowo potwierdzone metody”, „indywidualne podejście” czy „podświadomość” to wyrażenia, których wręcz nie wypada nie użyć, anonsując usługi psychoterapeutyczne. Używają ich również C., Z. i L. Padają nobliwe i mniej znane nazwiska oraz specjalistycznie brzmiące nazwy metod, sporym powodzeniem cieszy się prefiks neuro- , przymiotniki tworzone od niemieckich nazwisk i skróty, np. NPD, EFT, PPS. Jeśli w literaturze metody nie ma, oznacza, że jest ona „autorska”. Pośród neurocoachingów, hipnoz i warsztatów w znajdowaniu szczęścia, co jakiś czas pojawiają się metody mniej rewolucyjne: terapia behawioralno-poznawcza, systemowa czy Gestalt. Jednak niewprawne ucho laika odbiera je wszystkie jako kakofonię niezrozumiałych dla siebie dźwięków.
– Problem polega na tym, że termin psychoterapia jest bardzo pojemny – mówi psycholog dr Tomasz Witkowski, autor dwutomowej „Zakazanej psychologii” i wydanej niedawno „Psychoterapii bez makijażu”. – Trudno jest porównywać pracę coacha, który sprzedaje ludziom recepty na rozwój osobisty, z psychoterapią prowadzoną w szpitalu psychiatrycznym z ludźmi chorymi np. na depresję. To jak włożyć do jednego worka chirurga i pedikiurzystę tylko dlatego, że obaj używają skalpela i dezynfekują narzędzia.
Z prawnego punktu widzenia stosujący hipnozę neurocoach i certyfikowany psychoterapeuta behawioralno-poznawczy reprezentują tę samą grupę zawodową. Rozporządzenie ministra zdrowia z listopada 2013 r. definiuje wprawdzie psychoterapeutę jako lekarza lub magistra wybranych kierunków studiów (nie tylko psychologii, także innego kierunku społecznego lub humanistycznego), który ukończył lub jest w trakcie trwającego przynajmniej cztery lata szkolenia podyplomowego przygotowującego do zawodu i zakończonego uzyskaniem odpowiedniego certyfikatu. Kłopot w tym, że ustawy o zawodzie psychoterapeuty w Polsce nie ma. Brakuje zatem również ogólnie obowiązujących standardów prowadzenia psychoterapii.
Ministerstwo nie określa też jednostek uprawnionych do kształcenia przyszłych psychoterapeutów. Teoretycznie taką jednostką powinno być stowarzyszenie psychoterapeutyczne reprezentujące wybraną szkołę psychoterapii. Takie stowarzyszenie może jednak założyć każdy, poszerzając tym samym gamę szkół psychoterapeutycznych praktykowanych w Polsce i otwierając sobie drogę do kształcenia przyszłych psychoterapeutów.
– Dla nas też jest to duży problem – przyznaje Natalia Żuk-Michałowska, psychoterapeutka pracująca w nurcie Gestalt. – W środowisku informujemy się nawzajem o pseudoterapeutach i pseudosuperwizorach. Dla ustawodawcy różnicy nie ma.
Zdarza się bowiem, że osoby zakładające stowarzyszenia pseudopsychoterapeutyczne szkolą swoich ludzi. A potem ci ludzie wystawiają pseudorekomendacje kolejnym. Niektórym superwizorom zdarza się wydawać rekomendację dla świętego spokoju. A bywa też i tak, że psychoterapeuci wykluczeni ze stowarzyszenia wciąż wykonują swój zawód, wiedząc, że nic im za to nie grozi. Ustawa mogłaby uregulować te problemy, chroniąc jednocześnie uczciwych psychoterapeutów i osoby korzystające z psychoterapii.
Cały tekst można przeczytać w „Przeglądzie” nr 35/2018, dostępnym również w wydaniu elektronicznym.Więcej na temat podobnych problemów przeczytasz w książce „Psychoterapia bez makijażu. Rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach.”
O tym, co terapia potrafi zrobić z człowiekiem, opowiadam nie tylko jako psycholog. W powieści „Defekt” śledzę zdolnego młodego człowieka przez jego związki i kolejne terapie i pytam, co się dzieje, gdy za wszelką cenę próbujemy dopasować się do normy.
Relacje z ludźmi bywają trudne. Niektóre z nich kończą się przy stole mediacyjnym. Te najtrudniejsze trafiają na sale sądowe. Czy psychoterapia reklamowana często jako „dobra, lecząca relacja” może się okazać aż tak trudna, że jej zakończenie da się wypracować wyłącznie na sali sądowej? Czy bywa aż tak najeżona niebezpieczeństwami, że zarówno pacjent jak i terapeuta muszą prosić o interwencję sąd?
Na te pytania już niedługo będzie można uzyskać odpowiedzi podczas publicznej rozprawy. Sprawę wytoczyła pacjentka, ale wkrótce została również oskarżona przez ośrodek terapeutyczny i terapeutę, z których usług korzystała. Powstał istny psychoterapeutyczny węzeł gordyjski, który już niebawem, bo 11 września będzie próbował rozstrzygnąć Sąd Okręgowy w Warszawie (szczegóły rozprawy tutaj: https://wokandaobywatelska.pl/przegladaj-rozprawy/so-warszawa-2018-09-11/)
Pacjentką, jako osobą pokrzywdzoną zainteresowało się m. in. Centrum Praw Kobiet, Rzecznik Obywatelski, została także objęta Rzadowym Programem Pomocy Osobom Pokrzywdzonych Przestępstwem Ministerstwa Sprawiedliwosci z tytułu oszustwa w psychoterapii.
Podobne wydarzenie może stanowić lekcję psychoterapii, której nie znajdzie się w programie żadnego kursu terapeutycznego. Zachęcam do udziału w rozprawie wszystkich tych, którzy interesują się psychoterapią i chcą rozszerzyć swoją wiedzę ponad to, co mogą przeczytać w kolorowych magazynach i na stronach reklamujących psychoterapię. To może być niepowtarzalne doświadczenie dla adeptów psychoterapii, dla jej nauczycieli, superwizorów, osób zainteresowanych etyką psychoterapeutyczną ale również tych, którzy czują się skrzywdzeni przez psychoterapię i prawników interesujących się zawiłościami psychoterapii. Sam nie omieszkam skorzystać z okazji, aby skonfrontować to, co czytam na temat psychoterapii i co słyszę z ust terapeutów z rzeczywistością. Uczestnictwo w rozprawie jak największej liczby osób z pewnością doda sił tej stronie, po której leży moralna racja, dlatego gorąco zachęcam do przyjścia!
P.S. Nieco wcześniej inna rozprawa wytoczona tej samej pacjentce przez terapeutę (https://wokandaobywatelska.pl/przegladaj-rozprawy/sr-warszawa-dla-m-stolecznego-2018-08-28/). Niestety, w tym wypadku możliwe jest wyłączenie przez sąd jawności rozprawy.
O wielu innych trudnych terapiach rozmawiam z pacjentami i terapeutami w swojej najnowszej książce Psychoterapia bez makijażu. Rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach.
O tym, co terapia potrafi zrobić z człowiekiem, opowiadam nie tylko jako psycholog. Moja powieść „Defekt” to historia zdolnego młodego człowieka, jego związków i kolejnych terapii – o tym, co się dzieje, gdy za wszelką cenę próbujemy dopasować się do normy. Książka w księgarni Bonito »
Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.
Jedyna w swoim rodzaju księgarnia wrocławska „Tajne komplety” była gospodarzem spotkania autorskiego poświęconego mojej najnowszej książce „Psychoterapia bez makijażu”. Spotkanie odbyło się 21 maja 2018 roku o godzinie 18:00. Organizatorem spotkania były: Polskie Stowarzyszenie Racjonalistów i Klub Sceptyków Polskich. Rozmowę prowadziła i moderowała spotkanie Kaja Bryx. Zapraszam wszystkich czytelników mojego bloga do obejrzenia i wysłuchania zapisu video tego spotkania.
Więcej o mojej książce TUTAJ.
Tych, którzy chcieliby pohejtować, zapraszam do lektury mojego Zwięzłego poradnika dla hejterówi komentowanie przy pomocy numerków. Szkoda ścierać palce na klawiaturze!
Tym razem o „Psychoterapii bez makijażu” rozmawiałem z publicznością, wśród której nie brakowało osób sceptycznie, a nawet wrogo nastawionych do pokazywania wątłych podstaw naukowych wielu odmian psychoterapii. Na nagraniu można zobaczyć, jak odpowiadałem na niewygodne pytania.
O tym, co terapia potrafi zrobić z człowiekiem, opowiadam nie tylko jako psycholog. W powieści „Defekt” śledzę zdolnego młodego człowieka przez jego związki i kolejne terapie i pytam, co się dzieje, gdy za wszelką cenę próbujemy dopasować się do normy.
Collegium Minus, Wydział Humanistyczny UMK w Toruniu będzie gospodarzem kolejnego spotkania autorskiego poświęconego mojej najnowszej książce „Psychoterapia bez makijażu” 14 czerwca 2018 roku o godzinie 18:00. Zapraszam serdecznie na to spotkanie. To jedyna i niepowtarzalna okazja, aby porozmawiać o trudnych problemach poruszanych w książce bez pośrednictwa mediów społecznościowych – twarzą w twarz, tak, jak jeszcze do niedawna ludzie rozmawiali ze sobą.
Spotkanie poprowadzi dziennikarz „Gazety Wyborczej” – Grzegorz Giedrys.
W trakcie spotkania będzie możliwość kupienia książki i otrzymania autografu.
Miejsce spotkania:
Tych, którzy chcieliby pohejtować, zapraszam do lektury mojego Zwięzłego poradnika dla hejterówi komentowanie przy pomocy numerków. Szkoda ścierać palce na klawiaturze!
Parę wspomnień z ostatniego spotkania autorskiego we Wrocławiu:
O tym, co terapia potrafi zrobić z człowiekiem, opowiadam nie tylko jako psycholog. W powieści „Defekt” śledzę zdolnego młodego człowieka przez jego związki i kolejne terapie i pytam, co się dzieje, gdy za wszelką cenę próbujemy dopasować się do normy.
4 czerwca 2018 roku w radiu TOK FM w audycji zatytułowanej OFF Czarek rozmawiałem z redaktorem Cezarym Łasiczką na tematy poruszane w mojej najnowszej książce „Psychoterapia bez makijażu. Rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach”.
4 czerwca 2018 roku w radiu TOK FM w audycji zatytułowanej OFF Czarek rozmawiałem z redaktorem Cezarym Łasiczką na tematy poruszane w mojej najnowszej książce „Psychoterapia bez makijażu. Rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach”.
Dr Tomasz Witkowski – autor książki „Psychoterapia bez makijażu. Rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach” (wyd. „Bez Maski”) – wyjaśnia, że brakuje badań nad skutecznością psychoterapii. Jego rozmówcy, których relacje znalazły się w książce, czują się skrzywdzeni psychoterapią. Do każdego opisanego przypadku odnoszą się też psychoterapeuci.
Witkowski zwraca uwagę, że w Polsce bardzo łatwo zostać terapeutą, wystarczy zarejestrować działalność i odpowiednio ją nazwać. Nie ma żadnej instytucji, która zweryfikowałaby kompetencje takiego przedsiębiorcy.
Gość audycji przyznaje, że choć większość terapeutów uważa to za niedozwolone, dochodzi do związków między psychoterapeutą a pacjentem. Kodeksy etyczne terapeutów są nieskuteczne.
Rozmawialiśmy o „Psychoterapii bez makijażu”. To literatura faktu, a nie książka popularnonaukowa: rozmowy z osobami, które czują się skrzywdzone przez psychoterapię, a po każdej z nich rozmowa ze znanym polskim terapeutą, który próbuje wyjaśnić, co się wydarzyło. Moja rola ogranicza się do stawiania pytań – czasem bardzo trudnych.
Mówiłem o lukach w wiedzy: wśród badań nad skutecznością psychoterapii opublikowanych w 2010 roku tylko 3% w jakikolwiek sposób monitorowało jej negatywne skutki, a te – jak pokazują nieliczne badania i moja książka – występują. W Polsce terapeutą może zostać każdy, kto zarejestruje działalność gospodarczą, a różnice między szkołami terapeutycznymi utrudniają stworzenie wspólnego standardu usługi.
O tym, co terapia potrafi zrobić z człowiekiem, opowiadam nie tylko jako psycholog. W powieści „Defekt” śledzę zdolnego młodego człowieka przez jego związki i kolejne terapie i pytam, co się dzieje, gdy za wszelką cenę próbujemy dopasować się do normy.