Terapia trwała prawie 4 lata, w tym czasie odeszłam z toksycznej pracy, skończyłam chujowe studia oraz próbowałam bezskutecznie nawiązywać relacje z ludźmi. Obecnie nie pracuję i nie uczę się, nie utrzymuję z nikim kontaktów, wróciłam do leków, nie wiem kim jestem. Potrzebuję pomocy, ale nie zaufam już nikomu.

T.W.: Co spowodowało, że rozpoczęła pani psychoterapię?
S.R.: Na terapię zgłosiłam się w fatalnym momencie życia, pozbawiona jakichkolwiek nadziei – zawaliłam maturę, nie wyjechałam na studia, zmarnowałam jedyną szansę na inne, lepsze życie. Przeleżałam rok w domu z silnymi objawami lękowymi i poczuciem przegranego życia, a potem pracowałam przez 1,5 roku na produkcji będąc na lekach psychotropowych, codziennie myśląc o samobójstwie. Za namową psychiatry rozpoczęłam jedyną wtedy dostępną, półdarmową psychoterapię w ramach specjalistycznych usług opiekuńczych działających w MOPS.
T.W.: Czy rozpoczynając terapię miała pani postawioną diagnozę?
S.R.: Tak. Terapię rozpoczęłam z rozpoznaniem zaburzeń lękowo-depresyjnych i adaptacyjnych, skończyłam z rozpoznaniem zaburzeń osobowości mieszanych – niesprecyzowanych.
T.W.: Czy te diagnozy sformułował terapeuta?
S.R.: Nie, to były diagnozy postawione przez psychiatrę.
T.W.: Czy terapeuta, który rozpoczynał terapię był świadomy tych diagnoz?
S.R.: By móc skorzystać z terapii trzeba było przedłożyć skierowanie od lekarza specjalisty – więc tak, terapeutka wiedziała jakie mam rozpoznanie, miała także wgląd do innych informacji które w skierowaniu zawarł lekarz tj. brak hospitalizacji, przyjmowane leki, rokowanie (wtedy pozytywne) etc.
T.W.: W jakiej modalności była prowadzona psychoterapia?
S.R.: W podejściu psychodynamicznym z elementami systemowymi. Spotkania miały odbywać się raz w tygodniu.
T.W.: W jaki sposób rozpoczęła się terapia?
S.R.: Pierwsza sesja dodała mi nadziei, ustaliliśmy cel terapii – poznanie siebie, poprawa funkcjonowania (niesprecyzowana) co w konsekwencji miało prowadzić do zmiany, odstawienia leków. Dziś już wiem że cel był zupełnie niemierzalny i niedookreślony.
T.W.: A jest pani w stanie dzisiaj powiedzieć jak ten cel powinien zostać sprecyzowany?
S.R.: Nie mam pojęcia jak formułuje się cele, wiem jedynie że musi być mierzalny, dobrze byłoby określić go w czasie oraz ustalić co w sytuacji, gdy do realizacji tego celu nie dojdzie? Jeśli idę do fryzjera czy mechanika i nie wykona on usługi lub zrobi ją nienależycie to po prostu mu nie zapłacę lub zapłacę mniej lub złożę reklamację. Dlaczego usługa psychoterapii ma być traktowana inaczej? Celem i ideą psychoterapii jest zmiana, tyle tylko że jest to dość subiektywne. Moja terapeutka wmawiała mi, że widzi w moim zachowaniu duże zmiany i postępy, a ja oraz psychiatra ich nie widzieliśmy, obiektywnie jestem w tym samym lub gorszym momencie życia, więc o jakiej my mierzalności mówimy? Czy ktoś bada losy osób po przejściu procesu psychoterapeutycznego? Po czym możemy stwierdzić, że psychoterapia się udała? Poprawa funkcjonowania to bardzo subiektywne poczucie, najpierw trzeba byłoby się dowiedzieć co to znaczy – dla mnie wtedy byłoby to nawiązanie satysfakcjonującej relacji damsko-męskiej, określenie swojej drogi zawodowej. Generalnie realne działania które wpłynęłyby realnie na moje życie. Wtedy można byłoby łatwo to zweryfikować. Psychoterapeuci zaraz zaczną się bronić, że głównym celem jest zmiana myślenia, a ją już nie tak łatwo zweryfikować. Poza tym nawet jak nie czujemy zmiany to coś tam się zmienia (zasada ciasta drożdżowego – słyszałam to wiele razy, bzdura!). Myślę, że klient sam powinien czuć czy psychoterapia mu pomogła, a należałoby zweryfikować to w określonych odstępach czasowych (np. tuż po zakończeniu, rok po zakończeniu, kilka lat po zakończeniu terapii). Z tego co wiem wiele osób wraca na terapię, czy w takim razie oznacza to, że poprzednie procesy nie zrealizowały swoich celów ? Psychoterapia jest tak niesprecyzowana, że żeby bardziej się nie kompromitowała musi mieć mierzalne efekty, potwierdzone niezależnymi badaniami których aktualnie brak. Uważam ze każdy proces terapeutyczny powinien być badany pod takim właśnie kątem.
T.W.: Wróćmy do początków psychoterapii. Jak wyglądała pani relacja z terapeutką?
S.R.: Psychoterapeutka zainteresowała mnie już od samego początku – była ciepła, spokojna, przyciągała mnie swoją „energią”, charyzmą, ciekawymi uwagami. Tak jak wspomniałam byłam w kiepskiej sytuacji, nie miałam wokół siebie nikogo, a tutaj pojawiła się „taka” osoba – idealna pomyślałam. Była namiastką kontaktów z ludźmi o których zawsze marzyłam – ludzi ambitnych, którzy gdzieś w życiu idą, tak jak ja jeszcze niedawno chciałam iść. Dziś wiem, że od początku zagrało bardzo silne przeniesienie, wiem, że Iluzja jakiej doświadcza się w kontakcie z terapeutą jest zaplanowana.
T.W.: Może pani powiedzieć coś więcej na temat tej zaplanowanej iluzji? Jak pani to rozumie?
S.R.: Trzeba wziąć pod uwagę fakt, że na terapię zazwyczaj zgłaszają się ludzie w kiepskiej sytuacji życiowej – jeśli wasze życie niekoniecznie wygląda tak jakbyście chcieli to prawdopodobnie usiądzie przed wami osoba, która ma te wszystkie rzeczy. Będzie to magnetyczne i może być uzależniające. To trochę jak patrzenie na czyjeś fajne życie w nadziei, że od obcowania z tą osobą i moje życie się polepszy. Psychoterapeuci na tej podstawie budują autorytet – są na swoich zasadach, uchodzą za omnipotentnych, zazwyczaj są dobrze sytuowani (wykształcenie psychoterapeutyczne jest kosztowne). Autorytet jest wpisany w zawód psychoterapeuty. Oprócz wykreowania na wszechwiedzącego guru, w większości nurtów terapeuta wychodzi z pozycji „czystej karty” – nie wiemy z jakiej rodziny pochodzi, z iloma osobami sypia, czy jest zdrowy psychicznie, ani nawet czy jest miły. Przez 50 minut widzimy wyidealizowany obraz, który odpowiada na nasze potrzeby – jest empatyczny i słucha jak nikt inny. Wydaje mi się, że każdy nawet najbardziej autentyczny terapeuta tworzy obraz, taka jest jego rola. To co przyciąga w terapii to poczucie wyjątkowości, jakie kreuje terapeuta, a którego nie mają zwykli ludzie. Obraz jest wspaniały, interesujący, wyjątkowy. Ta wyjątkowość jest potrzebna w terapii, zwykłym ludziom nie płaci się 100zł za godzinę rozmowy. Poczucie to minie dopiero po zakończeniu terapii (albo i nigdy). Dzisiaj wiem że to ta iluzja mnie przyciągnęła, a potem na wiele lat zatrzymała. Dzisiaj wiem że nie potrzebowałam terapii – potrzebowałam wsparcia, ludzi, wysłuchania, życzliwości, nie terapii.
T.W.: Czym zajmowałyście się panie podczas psychoterapii?
S.R.: Rozmawialiśmy o rodzinie, rozkładaliśmy na czynniki pierwsze sytuację, która doprowadziła mnie do kryzysu. Dowiedziałam się, że moje myślenie jest czarno-białe, a świat zazwyczaj jest szary. Wierzyłam w te słowa, miałam przed sobą zadowoloną, tryskającą energią kobietę i wychodziłam z podziwu pytając w myślach – jak można być zadowolonym pracując w mopsie ? Psychoterapeuci kojarzyli mi się górnolotnie, a Pani M. robiła na mnie wrażenie skromnej, autentycznej, to było bardzo magnetyczne. Coraz bardziej wierzyłam, ze można zacząć od nowa, że skoro ona jest zadowolona z pracy w miejscu, które zawsze uważałam za okropne to może faktycznie wszystko zależy od mojego przeżywania ? To był bardzo dobry czas. Chodziłam na spotkania i obserwowałam to miejsce – czułam tam zupełny spokój, byłam zdziwiona, że ludzie w pracy zwracają się do siebie życzliwie, że nikt nie wydaje poleceń, nie krzyczy.
T.W.: I mimo to coś zazgrzytało?
S.R.: Wtedy nie, to pojawiło się dopiero potem, a wiąże się z tym, że podczas terapii podjęłam kilka decyzji, których byłam zupełnie nieświadoma i choć teraz jestem w stanie to jakoś wytłumaczyć to wtedy zupełnie nie zdawałam sobie z tego sprawy. Jedną z tych decyzji było podjęcie studiów na kierunku praca socjalna, co zbiegło się z miejscem moich terapeutycznych sesji. Ważny jest kontekst tej sytuacji – miałam wtedy problemy z pracą, stresowała mnie niemiłosiernie. Ciągłe pretensje, niepewność zatrudnienia, kamery, odbijanie dyskietki przy wejściu – niewolniczy rynek pracy. Wiedziałam, że nie zniosę takiej kontroli, że chce mieć więcej swobody, chce mieć taką pracę jak terapeutka! To co wtedy mnie w tym pociągało to fakt dużej dowolności którą miała – sama ustalała datę i czas spotkań, nikt jej nie kontrolował, piła w czasie sesji i bez żadnych konsekwencji notorycznie odwoływała sesje z powodu nieobecności w pracy.
T.W.: Mówiąc „piła w czasie sesji” ma pani na myśli alkohol?
S.R.: Nie, mam na myśli napój – piła wodę herbatę, kawę, sok pomarańczowy, sok marchwiowy, sok pomidorowy, czy co tam akurat miała, trochę jak w kawiarni. Kiedyś zwróciłam jej na to uwagę – oczywiście rozpoczęła się analiza moich nieświadomych motywów, koniec końców okazało się, że po prostu boję się gdy tracę kontrolę, a że na pewne rzeczy nie mam wpływu to mnie to złości. Koniec końców dalej w trakcie sesji obecny był jej kubek. Ciekawa jestem czy teraz, pracując na rynku prywatnym również zachowuje się w ten sposób, ciekawa jestem również jaki jest poziom aktualnej absencji w pracy – jak się domyślam zgoła inny, rynek prywatny szybko by ją zweryfikował.
Odnosząc się do notorycznych zwolnień lekarskich to byłam tym zdziwiona i wkurzona jednocześnie – w mojej poprzedniej korporacyjnej pracy nie było l4, nawet chora musiałam przychodzić na zmianę, a Pani M. ustawiała sobie pracę pod siebie. W myśl za tym poszła decyzja o studiach. Wiedziałam, że satysfakcjonował by mnie zawód gdzie mogłabym mieć swoją działalność i być na swoich zasadach, ale o tym mogłam tylko pomarzyć – nie dostanę się na żadne dobre studia, zawaliłam maturę. Szybko pokojarzyłam miejsce pracy terapeutki i zapadła decyzja – studia na kierunku pracy socjalnej by potem móc pracować w mopsie na takich samych warunkach jak M. Dzisiaj wiem, ze było to przeniesienie, którego terapeutka nie rozpoznała. Studia zupełnie mnie nie interesowały, unikałam praktyk, i tak naprawdę nie chciałam być pracownikiem socjalnym. Patrzałam na wygodną prace psychoterapeuty, a pracownik socjalny zajmuje się zupełnie czymś innym – stosy dokumentów, brak możliwości rozwoju, kiepskie zarobki i bycie od wszystkiego, i nie jest – tak jak psychoterapeuta na swoich warunkach, nie ma rynku prywatnego. Nie tego chciałam, fascynowała mnie swoboda i omnipotencja psychoterapeuty, a wybrałam zupełnie inny zawód i to kierując się wyłącznie miejscem pracy. Wielokrotnie siedząc naprzeciw terapeutki złościłam się wewnętrznie: Dlaczego ta kobieta może się spóźniać?! Dlaczego ta kobieta może pić herbatę w trakcie sesji?! Dlaczego ta kobieta może chodzić na niekończący się ciąg zwolnień lekarskich?! Dlaczego ta kobieta może milczeć przez godzinę?! Dlaczego tej kobiety nikt nie kontroluje?! Dlaczego ta kobieta nie bierze odpowiedzialności za swoją pracę?! Czy zawód psychoterapeuty jest półboski?! Z tego co wiem terapeuta ma obowiązek nadzorować przebieg procesu. Uczciwym byłoby gdyby interweniował w momentach, kiedy terapia zaczyna przeradzać się w pogawędki dnia codziennego.
T.W.: Czy kiedykolwiek mówiła pani terapeutce otwarcie o swoich zastrzeżeniach?
S.R.: Tak. Pamiętam, że kiedyś oburzyłam się że w terapii nic się nie dzieje, że to takie „pogawędki przy kawie”. Usłyszałam wtedy od terapeutki, że to że nic się nie dzieje leży w mojej gestii, że to ja nadaję tempo terapii. Szybko to podłapałam i zaczęłam przygotowywać się do tych sesji już kilka dni wcześniej, wiedziałam co chce omówić i gdzie jest jeszcze problem. I wtedy dla odmiany słyszałam że w terapii nie wszystko może iść tak jakbym tego chciała, jak sobie zaplanuje, że ona nie będzie spełniać moich warunków, że nie mogę tak kontrolować … I wtedy miałam jeden wielki pierdolnik w głowie. Powoli nie wiedziałam na czym stoję i kim jestem, miałam wrażenie ze zupełnie się rozpadam, że cokolwiek zrobię będzie źle. Czasami miałam wrażenie ze jeśli spełniam oczekiwania terapeuty to jestem dobrym pacjentem. Jeśli miałam jakiekolwiek zastrzeżenia (np. co do tego że terapeutka bierze notoryczne zwolnienia albo spóźnia się na sesje) to słyszałam że ona pracuje w taki a nie inny sposób i jeśli mi to nie odpowiada to mogę zmienić terapeutę.
T.W.: Myślała pani o tym?
Nie chciałam, bo zainwestowałam mnóstwo czasu, zaufałam, nie chciałam odrzucenia od tak ważnej dla mnie wtedy osoby. Trzymałam się tego, chociaż wiedziałam że to nie jest takie jak powinno być. Wtedy znowu słyszałam że to przez moje zaburzenie” Pani X, Pani sobie życie wyobrażała inaczej to nic dziwnego, ze terapia nie jest taka jak ja sobie Pani w myślach stworzyła” I myślałam że to normalne i szłam w to dalej i dalej. Będąc w potrzasku (ciężko o terapię) godziłam się także na liczne nieobecności psychoterapeutki. L4 co drugi miesiąc plus urlopy wakacyjne i bezpłatne na potrzeby szkoleń i wyjazdów. Dzieląc to na dni w roku wychodzi niezła szachownica. Tak wyglądała moja terapia – wieczne odwoływanie sesji, ciągłe przerwy i zastępstwa z innymi terapeutami. Musiałam się na to godzić. Gdy miałam jakiekolwiek zastrzeżenia nie było dyskusji –wprost słyszałam że jak coś mi nie pasuje to mogę zmienić terapeutę.
T.W.: Jak się pani wtedy czuła?
S.R.: Strasznie mnie to wtedy dotykało, czułam się jak szmata, która musi się dostosować by brać ochłapy czyli terminy, które mi wygospodarowała pomiędzy tymi licznymi przerwami. Nienawidzę nie mieć wyjścia. Zawsze (czy to w życiu czy w pracy) z racji swojej niskiej pozycji musiałam godzić się na rzeczy które mi nie pasują i tutaj na terapii ta sytuacja się powtórzyła. Byłam wkurwiona, że nie mam tyle hajsu by zostać terapeutką i wieść tak wygodne życie na swoich zasadach!
T.W.: Czy kiedykolwiek rozmawiała pani o swojej terapii z kimś trzecim?
S.R.: Nie, ale kilka razy słyszałam od psychiatry, żebym zmieniła terapeutę, bo nie widać w ogóle efektów.
T.W.: Jak pani na to reagowała?
S.R.: Odbierałam takie uwagi agresywnie. Tłumaczyłam sobie, że przecież ona się nie zna, przepisuje tylko leki – musze o tym rozmawiać z terapeutką z która jestem w „procesie”. W takich momentach i momentach jakiejś stagnacji, braku sensu reflektowałam się, że to co się dzieje w terapii nie do końca jest takie jak powinno, ale zaraz znajdowałam wiele powodów by w niej pozostać – bo ciągle „dostaje się” – bezpieczną, wyjątkową, jednostronną relacje bez żadnego wysiłku. Poza tym wtedy działał pewien rodzaj haju, to chyba odpowiednik zakochania. Widziałam terapeutę idealnego pod każdym względem. Nieomylny, wspaniały, wyrocznia – uwierzę w wszystko co powie, wybaczę wszystko co złe. To jest z mojego punktu widzenia najgorszy moment. Moment w którym może dość do największych nadużyć. Osoby które udają się na terapię często są samotne i nie są w stanie zreflektować czy to co się dzieje jest w porządku czy już powinno niepokoić. Zawsze myślałam „ to ja jestem zaburzona, więc zdaję się na terapeutkę, ona jest zdrowa, ma fajne życie, chce być taka jak ona”.
T.W.: Co stanowiło treść poszczególnych sesji terapeutycznych?
SR.: Sesje, po przeanalizowania po stokroć losów mojej rodziny ograniczały się do rozmów na tematy dnia codziennego. Żyłam od sesji do sesji, dużo analizowałam, w przypadku dylematów często pytałam się w myślach – Co by na to wszystko powiedziała M.? Jak by zareagowała? Często też miałam potrzebę by ją zainteresować celowo wnosząc na sesję tematy inne niż zwykle. Teraz widzę jak bardzo tamta sytuacja mnie zatrzymała, ile czasu straciłam. Wtedy paradoksalnie miałam poczucie postępu, rozwoju, tego że to wszystko gdzieś zmierza, nawet jeśli sesja ogranicza się do obgadywania jakiś błahych, nic nieznaczących sytuacji.
T.W.: Czy rzeczywiście coś się zmieniało, rozwijało?
S.R.: Realnie nie zmieniało się nic. Podczas terapii często dostawałam informacje, że przyczyną problemów jest mój brak kontaktu z ludźmi. Próbowałam nawiązywać jakieś kontakty (również z mężczyznami), ale po pierwsze miałam w sobie bardzo dużo wstydu, po drugie to nie było „to” – ludzie którzy mnie otaczali byli nudni i toksyczni. Terapeutka była pierwszym człowiekiem, (w całym moim życiu!) który wydał mi się interesujący. Można by powiedzieć, że po raz pierwszy się zakochałam (w kobiecie!) Mówię tutaj oczywiście o osobie, osobowości, sposobie radzenia sobie w życiu, sposobie patrzenia na świat. Terapeutka pokazywała mi zupełnie inny obraz świata, a ja próbowałam spijać tą perspektywę. Krótko mówiąc, żyłam trochę jej życiem, a nic nie robiłam ze swoim. W procesie wszystko jest inaczej, nadszarpuje się schematy, walczy z myślami, próbuje zmieniać podejście a potem idzie się w świat i nic się nie sprawdza. Nie wiem czy takie okłamywanie pomaga – mi nie pomogło. Funkcjonuję w normalnym życiu i tu nie ma nic co mnie tak w tych opowieściach terapeutki porywało. Co ciekawe, wielokrotnie będąc w terapii szukałam ludzi podobnych do mojej terapeutki, chciałam mieć taką koleżankę. Szukałam jakiejkolwiek osoby do niej podobnej i jak się można domyśleć nie znalazłam. Ludzie na co dzień nie odpowiadają na nasze potrzeby, na tym polega „magia” psychoterapii. To właśnie dlatego po przerwaniu terapii zastanawiałam się wielokrotnie dlaczego pomimo tego, że obiektywnie nic nie zmieniło się w moim życiu, uczęszczając na terapię czułam się lepiej niż bez niej.
T.W.: Ale mimo całego zafascynowania osobą terapeutki przerwała pani terapię. Co było tego powodem?
S.R.: Przełomowym momentem był dzień w którym przez przypadek dowiedziałam się o kilku faktach z życia M. Stało się to w trakcie praktyk które miałam w tej samej instytucji, choć w innej jednostce, Wtedy czar prysł. M. zawsze jawiła mi się jako osoba silna psychicznie, taka co sobie w życiu radzi, potrafi zadbać o swój interes i dostaje od życia to co chce. Bezczelna w pozytywnym tego słowa znaczeniu, silna i delikatna zarazem. Była taka jak ja zawsze chciałam być i jak się później okazało, miała takie życie o którym i ja zawsze marzyłam. Podczas tamtej sytuacji dowiedziałam się, że ma wysoko postawionego męża, bardzo wygodne życie. Wszystko zaczęło mi się układać. Obraz jaki widziałam nie wynikał z odpowiedniego przeżywania życia ale realnie dobrej sytuacji. Wiele razy twierdziłam że życie jest kurewsko niesprawiedliwe, ale ona zapewniała ze ludzie osiągają wszystko ciężka pracą, latami dochodząc do pewnych rzeczy, że wszystko zależy od naszego przeżywania. W wierzyłam jej. Wtedy też karmiona tymi frazesami o wiele lepiej postrzegałam obecna sytuację – „mam beznadziejne studia, ale to początek, potem zrobię kolejne, otworzę swoja działalność, poznam kogoś, wyprowadzę z tego beznadziejnego domu i wszystko się ułoży”. Żyłam tym. Tamten czas był momentem zmiany moich przekonań. W życiu wiele razy czułam się zagubiona, jednak w temacie związków z mężczyznami zawsze dokładnie wiedziałam czego chcę. Pociągali mnie zaradni i inteligentni mężczyźni, w liceum miałam spore powodzenie. Potem gdy nie poszłam w życiu tam gdzie chciałam nie było też i takich ludzi, wielokrotnie narzekałam, że zwracają na mnie uwagę jedynie faceci, którzy absolutnie mnie nie interesują, faceci z jakimi nigdy w życiu nie chciałabym być.
T.W.: Rozmawiała pani o tym ze swoją terapeutką?
S.R.: Tak. W ramach zmiany moich przekonań terapeutka sugerowała, że może powinnam obniżyć wymagania, że kategoryzuję ludzi, że „facet z produkcji nie jest wcale zły i mogę mieć fajne życie i być z nim szczęśliwa”. Ruszałam sztywne mury moich wymagań, bo jeśli terapeutka tak twierdziła, to wtedy było to dla mnie święte. Robiłam to pomimo, że gdzieś wewnętrznie czułam że to nie jest to, że spotykanie się z takimi ludźmi nie ma sensu, że nie wmówię sobie tego, że ktoś mnie pociąga. Co ciekawe próbowała mi to wmówić osoba, która z jakiegoś powodu związała się z dość konkretnym mężczyzną o wyraźnie wyższej od siebie pozycji społecznej – hipokrytka! – myślałam. Informacje o prywatnym życiu terapeutki obnażyły wszystko i sprawiły, że mój zachwyt jej osobą diametralnie się zmniejszył, choć nie minął. Te wydarzenia potwierdziły moje przypuszczenia dotyczące ciekawej pracy, ludzi, pracy mającej sens i tego że nie wszystko zależy od naszego przeżywania. M. podczas terapii powtarzała mi że pieniądze to nie wszystko, a ja się zastanawiam czy myślała tak samo spędzając wakacje w USA, czy wybierając się na kolejne szkolenie. Najbardziej wkurwiało mnie jak próbowała mi wmówić, że wszystko zależy od mojego przeżywania, że mogę być szczęśliwa w takim życiu jakie wybiorę. Kiedyś narzekając na kapitalistyczny świat, prace w korpo i mój brak perspektyw powiedziała mi że zawsze mogę zostać bezdomną… Tak, to był taki poziom dyskusji , pomocy. Mówiła mi to osoba która, żyła na zupełnie innym poziomie, na poziomie który był dla mnie tak upragniony, a tak nieosiągalny. Wiedziałam, że nie potrzeba mi zmiany przeżywania siebie a realnej zmiany życia, która wtedy była już bardzo trudna, w moim odbiorze nieosiągalna bez pomocy z zewnątrz. Wiedziałam, że dobre życie M. nie jest kompilacją ciężkiej pracy, chęci i rozwoju jak zawsze mi sugerowała, a rodzajem mezaliansu który ją spotkał. Potem do mnie dotarło, że to co mnie w niej zafascynowało to nie ona sama ale postawa wynikająca z życia na własnych zasadach, które może wieść dzięki dobrej sytuacji finansowej. Wiedziałam też że to ustawiony mąż przydaje jej wartości, że pewnie bez niego byłaby taką samą zwykła i nudną osoba jakie spotykam przez całe życie. Terapia była zderzeniem z tym światem.
T.W.: O tym wszystkim dowiedziała się pani przypadkiem?
S.R.: Tak. Terapeutka nigdy nie mówiła mi nic o sobie, to taki rodzaj terapii gdzie terapeuta ma być „czystą kartą”, więc kiedy dowiedziałam się o jej prywatnym życiu, a rodzaj zachwytu jej osobą się zmniejszył upłynęło trochę czasu zanim się do tego przyznałam. Bałam się stracić jedyną relację jaką miałam. Tak jak mówiłam, moje życie realnie się nie zmieniało, te spotkania to była jedyna pozytywna rzecz, jedyny element w tygodniu który nadawał namiastkę sensu. W terapię zaabsorbowałam się tak mocno, że zaczęłam po kryjomu nagrywać sesje na dyktafon. Chciałam jeszcze bardziej analizować, odczytywać ton wypowiedzi, niuanse na które normalna osoba nie zwraca żadnej uwagi. Poza tym chciałam „ją” mieć przy sobie, by w chwilach samotności odtworzyć ten ciepły głos dodający nadziei. Wspominam to teraz jako obłęd. Od sesji do sesji, nic innego się nie liczyło. Nic dziwnego, że wizja zakończenia terapii przerażała mnie wtedy tak bardzo. Znowu spotkałabym się z tą beznadzieją i pustką która w sobie miałam, a którą spotkania z terapeutką skutecznie zagłuszały. Okłamywanie terapeutki i „podwójne” życie jakie wtedy prowadziłam wiele mnie kosztowało. Myślałam, że wariuję – ciągła obawa, że wszystko wyjdzie na jaw, że zostanę usunięta z terapii, że mnie wywalą . Z drugiej strony gdzieś tam z tyłu głowy dochodziło do mnie ”co Ty do cholery wyprawiasz ?!”, ciągły stres, lęk przed odrzuceniem, nie rozumiałam siebie i tego co się ze mną działo.
T.W.: I nigdy pani nie przyznała się terapeutce, że dowiedziała się pani pewnych szczegółów dotyczących jej życia?
S.R.: Po około pół roku nie wytrzymałam i płacząc przyznałam się M. do tego co wiem o jej prywatnym życiu. Sytuacja podobno została poddana superwizji po czym dostałam informację , że nie przeszkadza to w procesie. Ucieszyłam się, czułam że ktoś dał mi szansę, ale z drugiej strony nie wiem czy nie przeszkadzało, bo ja czułam się jak gówno. Przede mną siedziały wszystkie niespełnione aspiracje. W tamtym czasie również, ze względu na zwielokrotnienie się nieobecności terapeutki (myślę, że już wtedy szykowała się do przejścia na grunt prywatny) złożyłam skargę do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, którą umotywowałam brakiem realizacji decyzji (na te usługi psychoterapii wydawana była decyzja, która zawierała wymiar – cotygodniowe, godzinne spotkania ), a która w efekcie nigdy nie była realizowana. Otrzymałam odpowiedź, że terapeuta ma prawo chodzić na zwolnienia, a ja zawsze mam możliwość zastępstwa z innym terapeutą. W tej sprawie rozmawiałam również z kierownikiem placówki, zgłaszałam jak wyglądają te spotkania i jaka jest ich jakość – bezskutecznie, choć kierowniczka zdawała się mieć świadomość, że moje pretensje są słuszne. Nawet sekretarce która notorycznie odwoływała te spotkania było po prostu głupio do mnie dzwonić, próbowała się tłumaczyć, ale czułam, że niezręcznie jej znowu powiadamiać mnie o kolejnej odwołanej wizycie. Dowiedziałam się wtedy również, że nie jest prowadzona żadna dokumentacja. Tak wyglądało leczenie mnie i innych osób. Dodam, że ludzie którzy uczęszczali do tego Ośrodka mieli krótko mówiąc przejebane życie. Tam nie chodziło o żadną zmianę, bo nie była w ich przypadku możliwa, chodziło o to żeby ci ludzie przychodzili, gadali i tak bez końca. Nikt nie mierzył efektów, nie było celu albo był on zupełnie niemierzalny. Ja chciałam zmiany, konkretu, wyjścia z toksycznej rodziny, podniesienia się a nie przegadywania spotkań. Byłam niewygodna, zadawałam niezręczne pytania, a przy tym nie byłam zaburzona tak mocno jak pozostali i nie było mnie tak łatwo zbyć.
T.W.: Jak wyglądało zakończenie terapii?
S.R.: Na ostatniej sesji wygarnęłam terapeutce wszystko, nie odzywała się. Opowiedziałam co czułam będąc w terapii i dlaczego ją przerywam. Opowiedziałam czego żałuję, co było nie tak, co trzymało mnie w tej relacji oraz wszystko to co przyszło mi w tamtej chwili do głowy. Było dziwnie, nieswojo, nie tak jak zawsze. Wydaje mi się, że terapeutkę, pomimo, że nie dała po sobie tego poznać ucieszył fakt, że kończę spotkania. Usłyszałam ze potrzebuję stabilniejszej konstrukcji (?) poczucia własnej wartości, że to nie jest tak że marnowałyśmy czas. Próbowała mi to wmówić [!] a ja myślałam Boże! Jak można wychodzić z 4 letniej terapii czując się jak gówno?! Trzeźwiałam; jak mogło się nic nie zmienić? Jak ktoś po tak długiej terapii może dalej źle się czuć ? Przecież się starałam, zmieniłam kilka rzeczy, próbowałam. Nigdy nie rozmawialiśmy o moim poczuciu własnej wartości, o kompleksach itp. Nie kontrolowała tego że zawiesiłam się w terapii, że to poszło za daleko, że nic się w moim życiu nie zmienia, że uzależniłam się od terapii. Na koniec usłyszałam że nie rozwinęłam się jako dorosła osoba, że do tego potrzeba czasu i że zawsze mogę wrócić. Pomyślałam kurwa, to jakieś nieporozumienie! Ale wewnętrznie czułam radość, że zawsze w razie czego mogę wrócić – tak właśnie działa psychoterapia.
T.W.: Jak nałóg, który się odrzuciło, ale o którym wiadomo, ze można w każdej chwili do niego wrócić?
S.R.: Tak. Mam jednak żal do terapeutki za tyle zmarnowanych lat, o to że nie zauważyła przeniesienia i że tak to wszystko wyglądało – i do siebie, że dałam się na to wszystko nabrać. Po przerwaniu przez dwa dni odchorowywałam tą sytuację, następne dwa tygodnie przepłakałam. Mimo upływu czasu czuje pustkę, nie wiem kim jestem i co robić dalej. Byłam tylko jednym z wielu nic nie znaczącym pacjentem, królikiem na którym zdobywała doświadczenie przygotowujące się do dalszej pracy na prywatnym gruncie. Chciałabym żeby chociaż w pewnych kwestiach przyznała że zawaliła, że wykorzystywała mnie do swoich celów, że mi nie pomogła, że zrobiła wodę z mózgu. Nawet teraz mówiąc to, czuję dziwną powinność, że to niewłaściwe, że mówię źle o terapii…
T.W.: Skąd to poczucie winy?
S.R.: Chyba dlatego, że gdzieś w głowie dalej kołaczą mi słowa, że to pacjent bierze całą odpowiedzialność za przebieg terapii i to, że terapia się nie udała świadczy o tym że pacjent ciężki/beznadziejny/oporny, nie wiem sama.
T.W.: Jak pani podsumowałaby swoją terapię?
S.R.: Terapia trwała prawie 4 lata, w tym czasie odeszłam z toksycznej pracy, skończyłam chujowe studia oraz próbowałam bezskutecznie nawiązywać relacje z ludźmi. Obecnie nie pracuję i nie uczę się, nie utrzymuję z nikim kontaktów, wróciłam do leków, nie wiem kim jestem. Potrzebuję pomocy, ale nie zaufam już nikomu. Wszystko co teraz czuję przytłacza mnie tak bardzo, że jedynym ukojeniem jest szukanie informacji na temat osób, które tak jak ja zostały pokrzywdzone przez psychoterapię. Uspokaja mnie jedynie fakt, że nie jestem sama, że to nie zdarzyło się tylko mi, ale nikt o tym nie mówi. Chciałabym, żeby powstała jakaś organizacja, wsparcie lub coś na ten wzór, ponieważ terapia obecnie nie jest uregulowana prawnie ani kontrolowana w żaden sposób, występuje w niej wiele nadużyć. Dziękuję, że są ludzie, którzy stoją w opozycji do silnego lobby psychoterapeutycznego, które promuje tego typu usługi podszywając się pod przykrywką leczenia. Wierzę, choć pewnie naiwnie, że jako pacjent będę traktowana poważnie, będę mogła dochodzić swoich praw, żądać jawności procesu psychoterapeutycznego, mieć wgląd w dokumentację, złożyć skargę która faktycznie coś zmieni, a terapeuci zaczną ponosić konsekwencje swojej pracy. Dla uściślenia – nie jestem przeciwko terapii, prostu nie godzę się na to by nazywać ją leczeniem.
T.W.: Niektórzy czytelnicy tej rozmowy być może rozważają uczestnictwo w psychoterapii. Co by pani im poradziła z perspektywy swoich doświadczeń?
S.R.: Poradziłabym im przemyślenie kilku kwestii wynikających z moich doświadczeń, a mianowicie:
- Terapia nie leczy, nie powoduje trwałych zmian w funkcjonowaniu, nie poprawi jakości Twojego życia, ani niczego co dobry PR próbuje Ci wcisnąć. Często złudne poczucie zmian wynika z upływu czasu po prostu. Komuś bardzo zależy by psychoterapia stała tuż obok medycyny, obok leczenia, ale jest wsparciem tylko i wyłącznie i trzeba to powiedzieć uczciwie. Szczególnie wspierająca rozmowa – i być może wtedy ludzie świadomie zadecydują czy chcą płacić tak wysokie stawki jakich życzą sobie psychoterapeuci. Trzeba mieć świadomość, że psychoterapia nie zmieni naszego życia, nie sprawi ,że przepracujemy traumy i nagle przyciągniemy faceta marzeń, znajdziemy sens życia czy coś innego, NIE! To co działa w terapii i przynosi chwilową ulgę i „poprawę” to zainteresowanie, uwaga i poczucie bycia zrozumianym w tym poplątanym świecie.
- Psychoterapii nikt nie kontroluje, nie ma ustawy a wszystko dzieje się za zamkniętymi drzwiami. Jedno jest pewne – jeśli coś pójdzie nie tak to nikt Ci nie pomoże, nie zwróci pieniędzy, ani nawet nie wysłucha. Psychoterapeuta w Polsce jest bezkarny. Te wszystkie certyfikaty i superwizje to fikcja. Za te szkoły płaci się grube pieniądze. Osobiście nie znam nikogo kto podjąłby się studiowania psychoterapii i jej nie skończył. Superwizja służy psychoterapeucie nie wam – nie jest to spotkanie w którym do głosu dochodzą dwie strony, a sprawa jest badana przez obiektywnego i niezależnego superwizora. Za superwizję płaci terapeuta i jestem przekonana, że nawet gdyby coś było bardzo nie tak, to wszystko dzieje się za zamkniętymi drzwiami. To samo teoretyczne sądy towarzystw psychoterapeutycznych – w tych komisjach zasiadają często koledzy lub nauczyciele, którym chwilę wcześniej płaciliśmy za ukończenie szkoły. Wszystko jest skrajnie szemrane.
- Psychoterapia jest pewnym rodzajem rozwoju – przyglądasz się sobie, możesz zobaczyć się w innej perspektywie, dowiedzieć czegoś na swój temat. Niekoniecznie te informacje przydadzą Ci się w życiu i musisz mieć tego świadomość, bo jeśli przychodzisz do terapeuty z konkretnym problemem to niekoniecznie jakieś niuansowe kwestie przydadzą Ci się w realnym życiu.
- Nie masz żadnej gwarancji – za psychoterapię odpowiada pacjent. Jeśli nie będziesz zadowolony z efektów to szybko usłyszysz ze to tylko i wyłącznie twoja wina, bo nie wykorzystałeś informacji zwrotnych dostarczanych przez psychoterapię albo nie współpracowałeś tak jak należało. Chciałbyś iść do dentysty i usłyszeć ze może wyleczy Ci zęba, a może nie i jedyne co pewne to że poszerzysz swoje doświadczenia życiowe i to że skasuje za to odpowiednią sumkę?
- Terapia trwa długo. Szykuj się na to, że na pierwszej konsultacji usłyszysz „Panie X, tyle pracy przed nami, czeka nas długa droga” lub coś w stylu , że czasu nie da się dookreślić i terapeuta nic nie obiecuje. Uprzedzam, że jeśli przyjdziesz np. z problemami z partnerką to zaraz wyjdzie, że problemem tak naprawdę jest relacja twojej matki z prawnukiem stryja, a w ogóle to masz trochę rysu narcystycznego, który tłumaczy destrukcyjne zachowania z przeszłości i tak w kółko.
- W wielu nurtach psychoterapii elementem leczącym jest tzw. relacja terapeutyczna (tak przynajmniej to uzasadniają). Czy myślisz ze warto jest płacić za uzdrawiającą relację, która nic nie gwarantuje za tak wysoką stawkę? Nie, po prostu nie masz wyjścia. Jeśli to relacja byłaby elementem leczącym to mogłaby to być jakakolwiek relacja, a jej nie masz. A więc tak naprawdę twoim problemem jest samotność… psychoterapia zarabia na ludziach samotnych. Powszechnie używa się w kontekście psychoterapii pojęcia „przyjaźni za pieniądze” – nie lubię tego określenia, ale brzmi ono o wiele bardziej uczciwie niż porównywanie psychoterapii do leczenia. Dla mnie psychoterapia to dobrze wypromowana usługa pod przykrywką leczenia, a w mojej opinii bliżej jej do prostytucji niż medycyny, choć przyznam, że i prostytucja wydaje się bardziej uczciwa niż psychoterapia. W kontakcie z prostytutką od razu wiemy, za co płacimy, ile to będzie trwało i kosztowało i to jest okej. Jeśli natomiast prostytutka zapewniałaby nas, że życie seksualne po kontakcie z nią się polepszy to wtedy bym już bardzo się niepokoiła. Mogłaby np. twierdzić ze wyuzdane pozycje seksualne spowodują chęć dalszych doznań co spowoduje ich poszukiwanie w życiu, a poza tym pozwoli nakierować na to co jest dla nas dobre. Psychoterapeuci w tym tonie często mówią o relacji terapeutycznej– o tym, że jest to wzór zdrowej, bezpiecznej relacji w której możemy się przyglądać sobie. Dobry PR zadbał o wszystko.
- Jesteś tylko klientem i choć wydaje się inaczej to tak nie jest. Psychoterapia to rodzaj pracy, zarobku. Trzeba mieć świadomość, że jeśli terapia się skończy to skończą się też i korzyści z niej płynące, to nie jest nic trwałego. Poza tym należy zdawać sobie sprawę z niebezpieczeństw jakie niesie za sobą bycie w terapii – możliwość uzależnienia, rozchwianie emocjonalne, pogorszenie stanu zdrowia czy nieświadome decyzje, które i mnie zdarzyło się podjąć w czasie terapii. Pod koniec terapii miałam beznadziejne uczucie bycia nic niewartym. W terapii było fajnie, bo ktoś poświęcał mi czas ( a mówiąc bardziej dosadnie po prostu go sobie wykupiłam), w realnym życiu tego dalej nie ma.
Powtórzę raz jeszcze – psychoterapia jest odpowiedzią na potrzeby rynku i przeżywa właśnie swój rozkwit w myśl zasady „spełnij oczekiwania rynku a staniesz się bogaty”. To dobrze wypromowane wsparcie, rozmowa okraszona kilkoma psychotechnikami, przyprawiona nutą tajemnicy, unikatowości oraz ogromnej ilości uwagi, której wielu ludzi jest dziś tak bardzo spragnionych. Co ciekawe na studiach, gdy narzekaliśmy na przyszłe zarobki często alternatywnie powtarzano nam, że zawsze możemy zrobić studium psychoterapii i leczyć korpoludzi, że będzie to bardzo dochodowy sektor -ludzie są dziś tak samotni, że zapłacą każdą cenę, nawet ze złudne poczucie ze komuś na nas zależy (słowa dr pedagogiki na jednym w Uniwersytetów w Polsce), myślę ze dają dużo do myślenia.
T.W.: Czy podczas terapii wydarzyło się jeszcze coś, czego moje pytania nie ujawniły, a o czym chciałaby pani jeszcze opowiedzieć?
S.R.: Chyba tylko tyle, że psychoterapeutka która przyczyniła się do powstania tej historii dalej prowadzi terapię (teraz już na rynku prywatnym) – jest certyfikowanym psychologiem i psychoterapeutą stale pracującym pod superwizją, z dobrymi opiniami na portalach typu znanylekarz. Nikt nie domyśliłby się, jak wyglądały wcześniejsze procesy które prowadziła. Nikomu nie przyszłoby do głowy, że za takimi kwalifikacjami i doświadczeniem stoi tyle błędów, które popełniła na pacjentach (jestem przekonana, że nie jestem jednym takim przypadkiem na którym zdobywała doświadczenie pracując w Ośrodku Pomocy).
T.W.: Jeśli czytała pani „Psychoterapię bez makijażu”, to zna pani moją metaforę beczki pełnej jabłek. Gdzie, pani zdaniem, tkwi źródło problemów – w nadpsutym jabłku, do którego można porównać opisany przez panią przypadek terapii, czy też w samej beczce, jaką jest psychoterapia?
Przede wszystkim w założeniu samej psychoterapii i porównywaniu jej do leczenia. Osobiście uważam, że zawiera zbyt dużo dowolności, sprzeczności, tajemniczości i jak już wspomniałam braku namacalnych, potwierdzonych naukowo dowodów. Moglibyśmy przyjąć, że w każdym zawodzie znajdą się „zgniłe jabłka”, tyle tylko, że w każdym innym zawodzie możemy dokładnie zweryfikować co poszło nie tak, gdzie dana osoba popełniła błąd i te błędy wyeliminować z pewnością, że osoba która się tego dopuściła poniesie tego konsekwencje – krótko mówiąc weźmie odpowiedzialność, której z jakiegoś powodu psychoterapia unieść nie potrafi. W terapii nic nie jest jasne, nie ma konkretnych wskazań, a właściwie na miejscu możemy zbudować sobie hipotezę wszystkiego, to jest ta omnipotencja terapeuty o której także już wspominałam. Biorąc pod uwagę ilość wzajemnie wykluczających się nurtów zdecydowanie przychylam się do stwierdzenia, że psychoterapia wraz z wszystkimi jej założeniami (którymi możemy żonglować dowolnie w zależności od potrzeb) sama w sobie jest beczką problemów.
T.W.: Dziękuję pani za rozmowę.
POSTY O PODOBNEJ TEMATYCE:
Gadał dziad do obrazu, a obraz ani razu
Nie oceniam źle swojej terapeutki…
Taka sobie zwykła historia psychoterapeutyczna…
Czy każdy potrzebuje terapeuty – pomoc czy przemysł?
O psychoterapii wolno rozmawiać – zadecydował Sąd. Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Czat Czwórki o psychoterapii – podcast PR 4
Zawracanie statku głupców – mój najnowszy felieton w Plus Minus Rzeczpospolita
W pułapce psychoterapii – rozmowa w miesięczniku „Moje zdrowie”
WIĘCEJ TAKŻE W KSIĄŻCE:

O tym, co terapia potrafi zrobić z człowiekiem, opowiadam nie tylko jako psycholog. Moja powieść „Defekt” to historia zdolnego młodego człowieka, jego związków i kolejnych terapii – o tym, co się dzieje, gdy za wszelką cenę próbujemy dopasować się do normy. Książka w księgarni Bonito »
Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Fakt, ze Pani trafila na słaba terapeutę (i nurt psychoterapii) i ma prawo czuć sie oszukana ale nie powinna na podstawie swojego jednostkowego doswiadczenia wypowiadać sie o całej psychoterapii. Rozumiem ze ona moze mieć trudność w zaufaniu innemu terapeucie po 4 latach takiej terapii chociaż szkoda bo teraz ktoś profesjonalny mógłby pomóc jej sie podnieść po tej „relacji” ale dawanie rad innym ze terapia nie leczy w ogóle, ze nurty są całkowicie sprzeczne jest nieuprawnione.
I ten argument, ze terapeutka nie ma prawa wypowiadac sie o życiu bo swoja pozycję zawdzięcza mężowi… W tej historii nie jest napisane, jak terapeutka doszla do swojej pozycji zawodowej, jaki miala start, w ktorym momencie życia poznala męża i co mu zawdzięcza. Nawet jeśli mąż ja finansowo wspiera to nic nie znaczy o jej kompetencjach zawodowych.
Ma prawo się wypowiadać jak chce. Najwyżej my mamy prawo jej zdanie zlekceważyć, albo uznać za nadużycie itd…
Ja osobiście uważam się za ofiarę terapii i choć nie jestem naukowcem, to terapię i terapeutów oceniam jeszcze krytyczniej. Uważam, że terapia jaką dziś w Polsce mamy jest strukturalnie niekompetentna.
Rodzajów terapeutów niekompetentnych jest cała masa i różne rodzaje. Mi terapeutka powiedziała, że ma zaburzenia os. osobowość unikającą. Powiedziała mi to po 3 latach terapii, żeby mnie podnieśc na duchu :). Terapia u niej przypominała proces wychodzenia z pieskiem ze schroniska. Wystarczy pieskowi przez godzinę w tygodniu potowarzyszyć i już się spełniło dobry uczynek, za który się należy stówka. Świat pieska pozostaje taki sam, no ale dobry uczynek został spełniony.
Byłem też na innej terapii. Terapii psychodynamicznej, która za to jako proces przypomina mi upuszczanie krwi, które zawsze działa. Jak klient czuje się gorze? To więcej upuszczania. Klient zmarł? No patrz jaki chory? Nawet upuszczanie nie pomogło…
Nie chce mi się wszystkiego opisywać, ale czasem mam wrażenie, że pomimo swoich problemów jest od tych terapeutów 5 razy silniejszy psychicznie. Terapeuci to masa wszelkiego rodaju eskapistów, których świat realnego kapitalizmu/pracy przeraża i żyją sobie żerując na ludziach od siebie słabszych, czy potyrbowanych, obicując im głupoty. To jest realna emocjonalna prostytucja i kolegowanie się za 100 zł/h
Bardzo dziękuję pacjentce za podzielenie się z nami jej doświadczeniem. Informacje o negatywnych stronach psychoterapii są nieobecne, przez co pacjentom uniemożliwia się podjęcie poinformowanej decyzji.
Opinie na portalu ZnanyLekarz, wspomnianym w tym portalu, są ogłupiające i niewiarygodne.
Z jednej strony bardzo trudno jest tam zamieścić obojętną lub negatywną opinię, takie opinie odrzucają moderatorzy. W przypadku wizyty u lekarza pracującego w przychodni, na jakość usługi składa się nie tylko praca lekarza (lub zaniedbania lekarskie), ale także osób z przychodni. Dla przykładu – nie da się napisać w opinii, że przychodnia ignoruje reklamacje.
Z drugiej strony istnieją firmy, które za pieniądze, umieszczają lekarzom na portalu ZnanyLekarz, piękne, entuzjastyczne opinie.
Pacjentka opisała swoje doświadczenie. Było tak jak mówi. Opisuje też co działo się po terapii. Mówi o długookresowych konsekwencjach. To jest bardzo przemyślane, mądre, ciekawe i bardzo cenne.
Bardzo dziękuję za ten wywiad.
A dlaczego na podstawie swojego doświadczenia na powinna się wypowiadać o całej psychoterapii? A jak psychoterapia jest co drugi dzień zachwalana i reklamowana przez psychoterapeutów w chyba już wszystkich możliwych mediach to wtedy wam nie przeszkadza? Ja też mam złe doświadczenia z terapii i też kiedy tylko mam sposobność to ją odradzam i będę to robić.
Bohaterka stanowi klasyczny przykład pacjenta roszczeniowego, traktującego psychoterapię jak substytut życia towarzyskiego wraz z oferowanym wsparciem społecznym, akceptacją, wymiana poglądów, informacją zwrotną i nawiązywaniem kontaktów intymnych. I na tym bodajże polega główne „przewinienie” terapeutki – że nie dostrzegła faktu, że przeniesienie-będące źródłem pozytywnej identyfikacji i motywacji do zmiany – idzie w kierunku symbiozy, toksycznej relacji, w której im bardziej ktoś nie chce związku, tym bardziej uzależniony go pragnie. Jeszcze kilka uwag na marginesie:
1. podstawą stanowienia celów i oceny przebiegu terapii jest kontrakt – to tam ustalamy co jest najważniejsze, czym zajmiemy się później, ile wstępnie ma trwać terapia i jakie zachowania, schematy myślowe będziemy odbierać jako polepszenie, a jakie jako pogorszenie sytuacji. Warto też ustalić kiedy terapię trzeba przerwać, a także co zrobimy w chwili pogorszenia samopoczucia. Wie o tym każdy terapeuta i to on jest odpowiedzialny za sporządzenie kontraktu, powinien się też upewnić że on sam i pacjent tak samo rozumieją to, co ustalili;
2. nie ma czegoś takiego jak mierzalne, obiektywne efekty terapii bo w tym procesie przedmiotem zmiany są nasze myśli, sposoby odczuwania świata i to my sami, w naszym umyśle decydujemy o tym co jest, a co nie jest dla nas satysfakcjonujące, ważne, raniące, my musimy odkryć i wskazać co nam pomaga w zdrowieniu, a co przeszkadza. Terapeuta może wskazać drogę do rozwoju poprzez ukierunkowanie na takie postrzeganie siebie i innych, które pomoże dostrzec mocne strony i posiadane zasoby i nie będzie ranić, ale nie może zmienić naszego sposobu myślenia czy odczuwania -możemy to zrobić jedynie my sami;
3. Jedynym czynnikiem jaki stanowi o „trwałym” efekcie terapii jest wzrastająca samoświadomość pacjenta i fakt, że potrafi on spojrzeć na siebie z boku i korygować swoje działania, eliminując negatywne przesłanki. które to blokują. Psychoterapeuta może pokazać jak to zrobić, pomóc w dostrzeżeniu pozytywnych stron takiej zmiany, ale znów- nie zrobi tego za pacjenta. Pacjentka taką samoświadomość w pewnym stopniu posiadła niestety używa jej ze szkodą dla siebie samej;
4. podstawą relacji pacjenta z terapeutą jest szczerość, identyfikacja, ale i dystans – nie można mieć żalu, że terapia nie przyniosła efektów jeśli oszukujemy siebie i terapeutę -jeśli mimo upływu czasu pacjentka czuła się gorzej, zamiast układać scenariusze terapii powinna wprost nazwać swoje odczucia, powiedzieć podczas sesji „czuję się jak gówno”, „czasem myślę, że pani nienawidzę”, „są chwile kiedy jestem zazdrosna o pani pozycję zawodową ” etc -gwarantuję, że terapeutka potrafiłaby wykorzystać te komunikaty z korzyścią dla pacjentki.
I ważne pytania: Dlaczego nie sformułowano kontraktu ?Dlaczego pacjentka nie zastanowiła się nad przyczynami kontynuacji spotkań, które nie przynosiły spodziewanych efektów? Dlaczego nie ustaliła własnych „mierników” swojego samopoczucia, a terapeutka jej w tym nie pomogła, nie zachęcała do większej podmiotowości w działaniu?( np. co będzie znakiem, że jest lepiej/gorzej ?po czym poznam, że idę w dobrym kierunku? co mogę zrobić żeby przerwać destrukcyjne zachowanie? jak skorygować swój sposób widzenia sytuacji ? jak pracować ze swoimi emocjami, żeby poczuć się lepiej? czego unikać, żeby nie pogarszać swojego nastroju? etc.)-znów są to rzeczy, które każdy certyfikowany terapeuta potrafi zrobić … Ale nie zrobi jeśli pacjent oporuje, nie jest szczery, nie czuje się odpowiedzialny za siebie, postrzega terapie jako zewnętrzną interwencję, a nie wewnętrzny proces zmiany.
Pani ocena jest nieuczciwa i podyktowana złością. nie podoba się Pani podsumowanie procesu terapii. W zasadzie jest po powszechne, bo jakim prawem ktoś bruździ i kala święte imie terapii. Tym bardziej ktoś taki jak klient terapeuty.
Ja osobiście nie dostrzegłem nic z tego co Pani raczyła napisać. Raczej o wymaganiach wobec terapeuty nie ma nic, chyba że coś przegapiłem, albo wymaganie punktualności to przekroczenie granicy? Bo moim zdaniem bardziej nie na miejscu jest mówienie że „pracują jak mi się podoba, możesz zmienić terapeutę jak ci nie pasuje”.
1. Tak cele ustala może 2% terapeutów. To co Pani napisała jako „wszyscy to wiedzą” to jest typowe „za górami za lasami” insidera tego całego rynku.
2. Może i jest to trudne, ale jest coś takiego jak DSM. Przecież to DSM jest podstawą skierowania na terapię i konkretna diagnoza o ów DSM oparta. Jeśli ktoś ma zdagnozewane stany lękowo-depresyjne, to może zlikwidowanie owych stanów jest dobrym, konretnym celem? Moim zdaniem jedynym uczciwym jaki można postawić.
3. „Jedynym czynnikiem jaki stanowi o „trwałym” efekcie terapii jest wzrastająca samoświadomość pacjenta i fakt, że potrafi on spojrzeć na siebie z boku i korygować swoje działania, eliminując negatywne przesłanki.” lol . Autentycznie się uśmiałem. Cóż za piękna poezja..Jaka szkoda, że generalnie poezji nie rozumiem, bo w przeciwnym wypadku pewnie bym wiedział o co chodzi. Zwłaszcza „..korygować swoje działania, eliminując negatywne przesłanki” mi się podobało. Na prawdę piękne 🙂
4. Ludzie nie są doskonali. Nie są..tak po prostu. Pewnych rzeczy najnormalniej w świecie nie potrafią mówić. dotyczy to wszystkich ludzi i także w tak bliskich relacjach jak małżeństwo. Myślę że zawiesza Pani bardzo wysoko poprzeczkę.
„znów są to rzeczy, które każdy certyfikowany terapeuta potrafi zrobić … Ale nie zrobi jeśli pacjent oporuje, nie jest szczery, nie czuje się odpowiedzialny za siebie, ”
No tak. Stare dobre „wszystko wina klienta” a terapeuta każdy to potrafi i wszyscy są kompetentni, no ale z niedobrym klientem sobie nie poradzą.
Pani Magdo, dziękuję za pani komentarz, pokazujący victim blaming na wiele sposobów.
Pani Magda zaczyna z grubej rury: „Bohaterka stanowi klasyczny przykład pacjenta roszczeniowego”. Jeb!
Przecież klientka przyznała się pośrednio do tych trudnych emocji, wyznając, że zna prawdę o dobrej sytuacji życiowej terapeutki, że terapeutką ma wysoko postawionego męża. Zwracała uwagę, że dyskomfort budzi w niej, że terapeutka pije herbatę w trakcie sesji. Przecież tam już od dawna musiała być dość napięta sytuacja. I terapeutka wykształcona w zakresie różnych zachowań, mowy ciała nie dostrzegła tego ? Na ostatniej sesji klientka wyznała wszystko co jej się w terapii nie podobało, swoje emocje w stosunku do terapeutki, a terapeutka czuła się nieswojo wcale nie wiedziała jak się zachować, co powiedzieć. Raczej w większości przypadków klient nie będzie informował, że czuje się gorszy od terapeuty czyli np. zazdrosny o pozycję zawodową, bo będzie starał się utrzymać resztki poczucia własnej wartości. A ja jako była klientka terapii też wiem, że takie wyznania nic nie dają, tylko się potem żałuję tego, że tak się odsłoniło, a terapeutka często nie wie jak się w takiej sytuacji zachować. Zdarza się, że terapeutka też jest osobą o dość chwiejnym poczuciu własnej wartości i ma problemy z porównywaniem się do innych, więc tym bardziej klientce w tej kwestii nie pomoże. Pani mówi by się przyznawać do zazdrości do czucia się w relacji terapeutycznej jak gówno, a ja z doświadczenia wiem, że jeśli klient tak się czuje w terapii to znaczy, że już się wytworzyła z terapeutą toksyczna relacja, która absolutnie nie ma potencjału leczniczego i raczej w większości przypadków jest to pierwszy sygnał, że należy z tej terapii zrezygnować, bo będzie coraz gorzej.
Chciałabym stanowczo odpowiedzieć Pani Magdzie na jej zarzut pod adresem bohaterki artykułu. Mianowicie pisze Pani „I na tym bodajże polega główne ‘przewinienie’ terapeutki – że nie dostrzegła faktu, że przeniesienie – będące źródłem pozytywnej identyfikacji i motywacji do zmiany – idzie w kierunku symbiozy, toksycznej relacji, w której im bardziej ktoś nie chce związku, tym bardziej uzależniony go pragnie.” Na tym polega główne przewinienie terapeutki, naprawdę? Jak można tak odwracać kota ogonem? Jest przecież zupełnie inaczej! W artykule opisane są liczne nadużycia terapeutki, świadczące o tym, że to właśnie ona toksyczną relację tworzyła. To, co Pani pisze, to zrobienie z bohaterki artykułu chorej, toksycznej osoby, a ślepe wybielenie terapeutki. Jak tak można?
Mnie uderza fakt, że bohaterka była ze swoją terapeutką bardzo szczera, to jest bardzo pozytywny aspekt tej relacji, bo w szczerej relacji można próbować się dogadać i dużo zdziałać, a w nieszczerej raczej niczego się nie zdziała.
Bohaterka mówi zaś o bardzo, ale to bardzo wyraźnym i poważnym nadużywaniu ze strony terapeutki: „Czasami miałam wrażenie ze jeśli spełniam oczekiwania terapeuty to jestem dobrym pacjentem. Jeśli miałam jakiekolwiek zastrzeżenia (np. co do tego że terapeutka bierze notoryczne zwolnienia albo spóźnia się na sesje) to słyszałam że ona pracuje w taki a nie inny sposób i jeśli mi to nie odpowiada to mogę zmienić terapeutę”. To zdanie dowodzi, że bardzo toksyczną relację tworzyła sama terapeutka, która bez poszanowania bohaterki, gdy ta miała jakiekolwiek zastrzeżenia!, obcesowo informowała ją, że może zmienić terapeutę. Aż ciśnie się na usta – jasne, no przecież mogła go zmienić, pewnie, po miesiącach, latach zaangażowania w relację z tą terapeutką, mogła ot tak podjąć decyzję o zmianie! Bardzo przepraszam, ale to zdanie znaczy po prostu: albo robisz to, co ja chcę, albo idziesz w siną dal. Gdy jednak w końcu bohaterka naprawdę postanowiła od niej odejść i wygarnęła jej całą prawdę o motywacjach swojej decyzji (biorąc pod uwagę powyższe, trudno się dziwić, że w klientce pretensje się skumulowały), gdy wzięła odpowiedzialność za siebie i jeszcze do tego wykazała się odwagą i szczerością, usłyszała, że „nie rozwinęła się jako dorosła osoba”. No to jest istna farsa!
Szkoda, że tak ważny zwrot w terapii, nawet kończący relację, nie został potraktowany jako element rozwoju klientki, tylko skwitowany tak bezczelnym zarzutem! Aż bije po oczach, że terapeutka na niewygodne dla siebie treści reagowała z potencjalną dużą szkodą dla klientki! Podejrzewam, że gdyby bohaterka tego artykułu była słabsza psychicznie, odeszłaby z terapii z podkulonym ogonem, a ten wywiad nigdy by się nie ukazał.
Droga Pani M.
Doświadczyła Pani w procesie terapeutycznym wielu strat na rzecz budowania relacji z terapeutką. Podjęła Pani również decyzje, które utrudniły (choć nie uniemożliwiły i tu zwracam uwagę na współodpowiedzialność pacjenta i terapeuty za proces) konstruktywne rozwiązanie Pani problemów. Pani historia jest zilustrowaniem lęku wielu pacjentów przed uzależnieniem się od terapeuty i bycia przez niego lub przez system niejako wykorzystanym. Na koniec utraciła Pani relację z terapeutką która przez 4 lata Pani życia była dla Pani najważniejsza. Przeżywanie straty, smutku i żałoby może być trudne, ale jest niezbędne, jeśli chce Pani ruszyć dalej. Z terapeutą czy bez to wciąż Pani odpowiedzialność za swoje życie i to Pani będzie je przeżywać. Każdego dnia podejmuje Pani decyzję, czy iść naprzód, czy bazując na romantyzmie terapeutycznej porażki sobie to życie doszczętnie spieprzyć. Trzymam kciuki za trafne wybory.
Fascynująca rada i pewnie bardzo wartościowa…ale rozmowa była o terapii, a nie o życiu osoby terapeutyzowanej, więc warto może nie tracić z oczu problemów jakie owa osoba terapeutyzowana naświetliła? Może zamiast pięknych życzeń i wspaniałych rad, warto by było się wykazać odrobiną realnego szacuknu wobec doświadczenia drugiej osoby? Może warto darować sobie protekcjonalny ton i „wyjaśnianie” drugiej osobie jej własnego doświadczenia?
Czasem naprawianie warto zacząć od siebie i to na poziomie takim prozaicznie ludzkim…i dopiero potem może przyjdzie czas na poziom wyjasniania z wyżyn intelektualnych. Bo często jest tak, że miałkie charaktery jak się zabierają za rzeczy intelektualnie wymagające, to wychodzi z tego groteska.
Myślę, że to bardzo łatwo mieć na wszystko taką odpowiedź. Tylko, że to jest równie mądre jak byłaby np. odpowiedź, że zawalona matura to nie koniec świata i można ją poprawić. To co jest oczywiste dla człowieka, który nie dźwiga ciężaru dla osoby z zaburzeniami adaptacyjnymi jest bardzo trudne, a warto pamiętać, że do terapeutów chodzą ludzie, z jeszcze poważniejszymi zaburzeniami którzy są niewolnikami własnego umysłu traumatycznych wspomnień, ruminacji, obsesji czy nawet urojeń. Mam wrażenie, że terapeuci mówiąc o współodpowiedzialności za terapię przykładają do pacjenta miarę jaką przykłada się do zwykłego dojrzałego emocjonalnie człowieka, niezaburzonego a może i nawet nie w kryzysie. I co się potem dziwić opiniom, że terapia to lekka praca bez żadnej odpowiedzialności skoro wszędzie słyszy się tylko ogólne frazesy o współodpowiedzialności ? „Romantyzm terapeutycznej porażki”,ale to chyba terapeutka poniosła terapeutyczną porażkę a nie klientka, w końcu klientka nie jest terapeutką. Nie widzę w tej sytuacji nic romantycznego zresztą, nawet jeśli chodzi o epokę literacką a nie relację międzyludzkie to nie widzę tu żadnych podobieństw. „Przeżywanie straty, smutku i żałoby może być trudne, ale jest niezbędne jeśli chce pani ruszyć dalej”. Tylko, że ona to przeżywa dopuszcza do siebie te uczucia daje sobie do nich prawo i jakoś nie pomaga jej to ruszyć dalej…
Ja zawsze zgłaszałam się na terapię w zaniedbanych złych stanach psychicznych, które uniemożliwiały mi stworzenie relacji z terapeutą. Natomiast nieumiejetność stworzenia relacji terapeutycznej nie znaczy, że nie umie się obiektywnie ocenić czy są to dobrze prowadzone terapie. U mnie nie były. Nikt nie zauważył jak wielki jest mój lęk, kończąc spotkania po kliku miesiącach najczęściej nie dostawałam nawet sugestii gdzie teraz iść co robić by choć trochę sobie pomóc, byłam zostawiana w próżni z hardkorowymi problemami. No i sobie nie wyobrażam co by było gdybym jednak dała radę w taką relację terapeutyczną wejść, całkowicie swobodnie i bez lęku i po czterech lat okazałoby się była to swego iluzja, że żadna z sugestii terapeutki w które tak wierzyłam, nie sprawdza się realnie ani w moim życiu, ani w stosunku do objawów mojego zaburzenia.A wygląda na to, że w przypadku S.R. mamy do czynienia z taką sytuacją
niezgadzam się z niektórymi tezami tej Pani (pacjentki) że terapia niemoże czegoś zmienić, dużo zależy od samego terapeuty…
niezgadzam się z niektórymi tezami tej Pani (pacjentki) że terapia niemoże czegoś zmienić, dużo zależy od samego terapeuty….
niech idzie np. do kołcza Majka bo ona to raczej nadaje się na sesje ale z coachingu…
Generalnie te wywiady są nie do przecenienia. Właśnie wywiady z realnymi ludzmi, którzy recenzują sam proces, nie koniecznie ekscesy. To pokazuje że problem jest z beczką, nie kilkoma jabłkami.
No i chyba jednak zaczyna się pojawiać pewien wzór. Bo chyba wszystkie te rozmowy dotyczą terapii psychoanalitycznych, psychodynamicznych.
Cóż, nigdy nie pójdę na terapię. Mam depresję, to trwa już całymi latami, miewałam myśli samobójcze, generalnie czuję się do dupy.
Mimo to nigdy nie będę się leczyć.
Pierwszy powód jest prosty – nikt nie przeżyje za nas życia. Nie powinniśmy oczekiwać, że ktokolwiek nam pomoże. Oczekiwania nasze jako pacjentów są nierealne, a możliwości pomocy terapeutów – niewielkie.
Drugi powód jest bardziej skomplikowany – psychologiem jest moja siostra. Była też w wielu różnych terapiach w ciągu ostatnich 10 lat. Ponadto, studiowała na znanej krakowskiej szkole psychoterapii. Opowiadała mi co nieco zarówno o wykładowcach, uczestnikach kursu, innych psychologach, a w szczególności warsztatach letnich. Wreszcie, za jej sprawą, dane mi było poznać środowisko psychologów i psychiatrów w naszym mieście (w szczególności biegłych sądowych, ale i innych, terapeutów i specjalistów). Powiem tak: wolę już żyć beznadziejnie niż dać choćby złotówkę tym ludziom.
Gabinet psychologiczny, w którym pracowała moja siostra przez kilka lat, jest najbardziej toksycznym środowiskiem pracy, jakie dane było mi poznać (a to wiele powiedziane – mieszkamy w tzw. Mieście Archipelagu czyli prowincjonalnym byłym mieście wojewódzkim). Jej szefowa odniosła olbrzymi sukces. Jest najbardziej znaną psycholożką i biegłą w mieście. Pomaga ludziom od dziesiecioleci. Jednocześnie mogłaby posłużyć za żeńską wersję słynnego Janusza Alfa z memów. Moja siostra była gnojona, zastraszana i mobbowana np. poprzez okresowe zmniejszanie pensji (w istocie, jej pensja zależna była od widzimisię szefowej), zmuszanie do nadgodzin, opieki nad wnukami szefowej etc.. Szykany wcale się nie skończyły z chwilą, gdy wreszcie odeszła z pracy – była szefowa wciąż jej szkodzi, i grozi. Być może siostra będzie musiała zrezygnować z pracy w zawodzie lub/i po prostu wyjechać z miasta (nie, nie ma możliwości zgłoszenia tego gdziekolwiek, elita miasta jest zbyt zblatowana, w szczególności jeśli chodzi o wymiar sprawiedliwości).
Znam rozliczne anegdoty z terapii różnych ludzi (w tym mojej siostry), obejmujące: terapię grupową polegającą na rozmowie z pacjentkami o butach i kosmetykach, terapeutę rozmawiających z pacjentami o awarii turbosprężarki (to nie żart, pan terapeuta ma dobrą intuicję odnośnie naprawy samochodów, btw: pacjent w terapii: 12 lat, leczył się z nerwicy, rozwinął sobie alkoholizm, pacjent jest uzależniony od terapeuty), spejcalistów wydających żółte papiery dla lokalnych bandytów, przepraszam, biznesmenów, psychiatrów organizujących konsultacje z lokalnym egzorcystą (liczba mnoga to nie żart). Wspomniana już szkoła psychoterapii też była „specyficzna”: przyjęli na kurs schizofrenika, pozwolili mu studiować przez rok, po czym wyrzucili go za niedostateczny wgląd.
Znam też oddanych psychologów i psychiatrów – w szczególności zajmujących się osobami starszymi i z demencją. Oddział psychiatryczny pomaga nie tylko im, ale też schizofrenikom, chadowcom, ludziom w ciężkiej depresji.
Napisałem do Pani maila. Jeśli to możliwe, proszę o odpowiedź.
Ale to raczej typowe, że w szkołach psychoterapii uczą się osoby z poważnymi problemami. Ja osobiście znam dwie osoby z CHAD, które wykonują zawód psychologa. Jedna uczyła się w szkole psychoterapii. Ale też zrezygnowała po roku. Można cierpieć na zaburzenie psychiczne, ale być tzw. osobą wysokofunkcjonującą. Ten przynajmniej był uczciwy, że powiedział w szkole o swojej schizofrenii. Mogą zdarzyć się przypadki, że ktoś się wyleczy. Jest np. norweska psycholożka Arnhild Lauveng, która wyszła ze schizofrenii czy psychiatra dr Daniel Fisher również były schizofrenik. Albo Marsha Linehan- twórczyni terapii DBT, która cierpiałą w przeszłości na bpd. Oczywiście w przypadku bpd całkowite wyzdrowienie zdarza się cześciej niż w przypadku CHAD czy schizofrenii, ale takie przypadki też się zdarzają. Moim zdaniem problemu nie stanowi tu diagnoza co fakt, że do szkół psychoterapii, czy na studia psychologiczne garną się osoby, które wcale swoich zaburzeń nie wyleczyły ani nawet nie są w remisji tylko chcą udowodnić światu, że oni też mogą, że nie są gorsi. Bardzo często są to to osoby po terapiach, które wcale im nie pomogły, osoby, które nawet w te terapie nie wierzą. Ale nie. Te osoby muszą, bo są takie cudowne wrażliwe, mają misję by pomagać innym, bo swoje przeszły. Bardzo często pod takim altruistycznym obrazkiem kryje się zwykły narcyzm lub chwiejne poczucie własnej wartości raz wielkościowe raz niskie i depresyjne. Ale nie musi być tak w każdym przypadku, mogą być też bardzo dobrzy terapeuci z wyleczonym (powtarzam wyleczonym) zaburzeniem psychicznym.
Chciałam podziękować bohaterce tej historii, a także autorowi za wartościową pracę i głos rozsądku.
Sama przed 12 lat szukałam pomocy wśród różnych specjalistów.
Na szczególne miejsce w tym wpisie zasługuję „leczenie” bulimii z którego bardzo szybko rezygnowałam. Dla przykładu terapeuta wmawiał mi że konieczna będzie psychoterapia i wsparcie całej rodziny. Robił to mimo że poinformowałam go, że pochodzę z rodziny dysfunkcyjnej (choć wtedy nie znałam takiej terminologii). Z takiej terapii szybko rezygnowałam bo stawiała mnie na straconej pozycji.
Było jeszcze kilka prób, gdzie eksperymentowano że można mnie potraktować jak narkomankę i działać nie wiem nawet jakimi metodami.
Z perspektywy czasu dosyć ciekawe wydaje mi się to, że opowiadając o mojej bulimii i przemocy doznawanej w rodzinie, psychoterapeuta uznał że remedium na moje bolączki będzie pozbycie się bulimii. Wytłumaczono mi to tak, że przecież matka mnie kocha, więc…zdaje mi się.
Ostatecznie wyszłam z tego bez niczyjej pomocy- przeczytałam bloga byłej bulimiczki która napisała co i jak. Podziałało natychmiastowo i było za darmo.
(…)
Później była psychoterapia grupowa DDD/DDA- obędzie się od krytyki bo bardzo mi to pomogło. Jednak ja chciałam lepiej i więcej.
Byłam gotowa na pracę nad sobą dlatego wybrałam się do szanowanego terapeuty.
Ładny i dyskretny gabinet w stolicy. Dobry i wykwalifikowany zespół. Drogo. Nic nie może pójść nie tak- tak sobie myślałam.
Ustalenia:
Długość terapii: tak długo jak trzeba, minimum raz w tygodniu
Cele: poprawa jakości życia
Inne ustalenia i informacje:brak
Na początku mi się podobało, mogłam się wygadać. Nie zauważyłam drobnych zgrzytów jak podejrzenie terapeuty, że mój brat popełnił samobójstwo. Nie byłam przekonana- wydaje mi się że trudno się samobójczo utopić i nic na to nie wskazywało. Nie wracałyśmy do tematu.
Sesja wyglądała w ten sposób, że to ja wymyślałam temat. Terapeuta za każdym razem dopytywał o wspomnienia z dzieciństwa, udzielał empatycznego komentarza. Nawet zaczęłam sama czytać o emocjach i lepiej rozumiałam siebie.
Po pewnym czasie byłam przeszczęśliwa jak wpadłam na to co mi dolega. Otóż nie jestem nienormalna a mam jedynie niskie poczucie własnej wartości i mocno przeciętne kompetencje społeczne- to mój problem.
Kiedy ta świadomość do mnie dotarła moja terapia zaczęła się zmieniać na gorsze.
Dopytywałam co mogę zrobić w konkretnych sytuacjach, czy są jakieś metody aby być bardziej pewna siebie- zero rad. Mam dać sobie czas po tak trudnym dzieciństwie.
Dodatkowo pogodziłam się z tym, że moje dzieciństwo wyglądało tak jak wyglądało. Czasem podczas terapii pojawiał się smutek- trudno się z resztą nie smucić, jak co tydzień ktoś ci tłumaczy jak miałeś źle i jakie będziesz brzemię dźwigał do końca życia. Terapeutka twierdziła uparcie że ciągle czekam aż oni się zmienią.
Finalnie powiedziała mi, że skoro jest we mnie taka tęsknota za rodziną to mogłabym ją zrekompensować np przez założenie własnej i urodzenie dziecka. Dziecko miało rekompensować utracone dzieciństwo.
To było nasze ostatnie spotkanie.
Może nie jestem psychologiem, ale nie jestem głupia.
Mam nieprzyjemne wrażenie że po jakimś czasie przestało chodzić o moje dobro- chodziło wyłącznie o moje pieniądze.
(…)
W kontekście moich doświadczeń z dzieciństwa na uwagę zasługuje jeszcze dwóch terapeutów.
Pani nr 1: milczała. I to cała terapia- czułam się jak idiotka i szybko ją przerwałam.
Pan nr 2: stwierdził że moje dzieciństwo było dobre. Mam po prostu za duże oczekiwania w stosunku do obiektu i kiedy moje oczekiwania względem obiektu-matki zostają niespełnione to doznaję uczucia krzywdy. Zaproponował mi 10 spotkań aby sprawdzić co mi jest i wyeliminować albo ustalić chorobę psychiczną.
Pan był z tytułami.
(…)
Chciałam jeszcze raz podziękować, że krytykuje Pan nieskutecznie metody.
Trafiłam tu przypadkiem, kiedy targały mną wątpliwości odnośnie mojej terapii.
Pani Sylwio, bardzo ważny wpis. Dziękuję za podzielenie się swoim doświadczeniem. Wszystkiego dobrego.
Czy jest szansa jakoś się skontaktować z panią M.? Najbliższa mi osoba wpadła w to jak śliwka w kompot – nigdy nie słyszałam żeby człowiek aż tak wkręcił się w psychologię, rozwój osobisty, coaching i inne bzdury. Bardzo chciałabym jej pomóc się z tego wygrzebać zanim będzie (o ile już nie jest) za późno. Decyzje, jakie podejmuje są popierane argumentacją „tu i teraz”, szkoda dobrego człowieka.
Dla mnie osobiście jest to cenna rozmowa.
Droga Pani M. zachęcam do tego, by się nie poddawać. Z całego procesu jednak Pani sporo wyniosła, jako przykład wymienię odwagę wypowiedzi i krytyczne spojrzenie na sam przebieg terapii i osobę prowadzącą, nie dała się Pani też na bardzo długo „uwiązać”. Podziwiam też jakiś dystans do całej sprawy, który udało się już osiągnąć. Jestem przekonany, że są osoby, które mogą dać Pani wsparcie i poczucie wartości. Trochę przeraża mnie deklaracja: „Potrzebuję pomocy, ale nie zaufam już nikomu”. Sam doświadczyłem na przestrzeni ostatnich 30 miesięcy bardzo wiele zawodu i podstępu od ludzi, którym naprawdę ufałem. Dla mnie nie oznacza to jednak, że już nikomu zaufać nie mogę.
Drogi Wujku Dobra Rada, pani M. to psychoterapeutka, nie pacjentka.