Nigdy nie pójdę na terapię

Cóż, nigdy nie pójdę na terapię. Mam depresję, to trwa już całymi latami, miewałam myśli samobójcze, generalnie czuję się do dupy. Mimo to nigdy nie będę się leczyć.

Pierwszy powód jest prosty – nikt nie przeżyje za nas życia. Nie powinniśmy oczekiwać, że ktokolwiek nam pomoże. Oczekiwania nasze jako pacjentów są nierealne, a możliwości pomocy terapeutów – niewielkie.

Drugi powód jest bardziej skomplikowany – psychologiem jest moja siostra. Była też w wielu różnych terapiach w ciągu ostatnich 10 lat. Ponadto, studiowała na znanej krakowskiej szkole psychoterapii. Opowiadała mi co nieco zarówno o wykładowcach, uczestnikach kursu, innych psychologach, a w szczególności warsztatach letnich. Wreszcie, za jej sprawą, dane mi było poznać środowisko psychologów i psychiatrów w naszym mieście (w szczególności biegłych sądowych, ale i innych, terapeutów i specjalistów). Powiem tak: wolę już żyć beznadziejnie niż dać choćby złotówkę tym ludziom.

Gabinet psychologiczny, w którym pracowała moja siostra przez kilka lat, jest najbardziej toksycznym środowiskiem pracy, jakie dane było mi poznać (a to wiele powiedziane – mieszkamy w tzw. Mieście Archipelagu czyli prowincjonalnym byłym mieście wojewódzkim). Jej szefowa odniosła olbrzymi sukces. Jest najbardziej znaną psycholożką i biegłą w mieście. Pomaga ludziom od dziesięcioleci. Jednocześnie mogłaby posłużyć za żeńską wersję słynnego Janusza Alfa z memów. Moja siostra była gnojona, zastraszana i mobbowana np. poprzez okresowe zmniejszanie pensji (w istocie, jej pensja zależna była od widzimisię szefowej), zmuszanie do nadgodzin, opieki nad wnukami szefowej etc. Szykany wcale się nie skończyły z chwilą, gdy wreszcie odeszła z pracy – była szefowa wciąż jej szkodzi, i grozi. Być może siostra będzie musiała zrezygnować z pracy w zawodzie lub/i po prostu wyjechać z miasta (nie, nie ma możliwości zgłoszenia tego gdziekolwiek, elita miasta jest zbyt zblatowana, w szczególności jeśli chodzi o wymiar sprawiedliwości).

Znam rozliczne anegdoty z terapii różnych ludzi (w tym mojej siostry), obejmujące: terapię grupową polegającą na rozmowie z pacjentkami o butach i kosmetykach, terapeutę rozmawiających z pacjentami o awarii turbosprężarki (to nie żart, pan terapeuta ma dobrą intuicję odnośnie naprawy samochodów, btw: pacjent w terapii: 12 lat, leczył się z nerwicy, rozwinął sobie alkoholizm, pacjent jest uzależniony od terapeuty), specjalistów wydających żółte papiery dla lokalnych bandytów, przepraszam, biznesmenów, psychiatrów organizujących konsultacje z lokalnym egzorcystą (liczba mnoga to nie żart). Wspomniana już szkoła psychoterapii też była „specyficzna”: przyjęli na kurs schizofrenika, pozwolili mu studiować przez rok, po czym wyrzucili go za niedostateczny wgląd.

Znam też oddanych psychologów i psychiatrów – w szczególności zajmujących się osobami starszymi i z demencją. Oddział psychiatryczny pomaga nie tylko im, ale też schizofrenikom, CHAD-owcom, ludziom w ciężkiej depresji.

Ligeja

Powyższy tekst jest komentarzem, który umieściła jedna z czytelniczego mojego bloga pod postem Psychoterapia z M. Uznałem, ze warto, aby podobne wypowiedzi dotarły do szerszej publiczności, dlatego umieszczam go w postaci osobnego postu. Niestety, nie udało mi się skontaktować z jego autorką i przeprowadzić dłuższej rozmowy.

POSTY O PODOBNEJ TEMATYCE:

Podróż w jedną stronę

Gadał dziad do obrazu, a obraz ani razu

Nie oceniam źle swojej terapeutki…

Taka sobie zwykła historia psychoterapeutyczna…

Czy każdy potrzebuje terapeuty – pomoc czy przemysł?

O psychoterapii wolno rozmawiać – zadecydował Sąd. Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Czat Czwórki o psychoterapii – podcast PR 4

Zawracanie statku głupców – mój najnowszy felieton w Plus Minus Rzeczpospolita

W pułapce psychoterapii – rozmowa w miesięczniku „Moje zdrowie”

WIĘCEJ TAKŻE W KSIĄŻCE:


Defekt – okładka

O tym, co terapia potrafi zrobić z człowiekiem, opowiadam nie tylko jako psycholog. Moja powieść „Defekt” to historia zdolnego młodego człowieka, jego związków i kolejnych terapii – o tym, co się dzieje, gdy za wszelką cenę próbujemy dopasować się do normy. Książka w księgarni Bonito »

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

2 myśli na temat “Nigdy nie pójdę na terapię”

  1. Niestety mam do terapii takie samo podejście jak autorka komentarza. Po moim ostatnim doświadczeniu obiecałam sobie, że nigdy już nie pójdę do psychologa i na żadną terapię. Choć akurat zdanie o psychiatrach mam dobre i uważam, że porządne dobranie leków potrafi zrobić olbrzymią różnicę. Przez jakieś pół roku miałam chroniczne myśli samobójcze, psychiatra stwierdziła, że hospitalizacja jest w moim przypadku konieczna. Dobrze dobrane w szpitalu leki bardzo mi pomogły i wyprowadziły z najgorszego stanu na tyle, że znów mogłam normalnie funkcjonować. Przy wypisie lekarka zaleciła psychoterapię.
    Jako że już moje poprzednie (co prawda tylko dwa) doświadczenia z psychologami miałam kiepskie, postanowiłam, że tym razem przy wyborze terapeuty będę się kierować jego kompetencją i wykształceniem. Znalazłam osobę z tytułami i z mnóstwem publikacji na koncie. Ale co z tego? Nic, bo tym razem wcale nie było lepiej. Sama nie wiem już, czy jestem takim beznadziejnym przypadkiem, że to może moja wina, że żaden z psychoterapeutów mi nie pasował, czy to oni zachowują się dziwnie.
    Ostatnia terapeutka, specjalista CBT i w trakcie szkolenia z terapii schematów chyba za bardzo wzięła sobie do serca „autentyczność wobec klienta”. Albo może opiekowanie się swoim wewnętrznym dzieckiem, nie wiem. W każdym razie nie myślała w ogóle nad tym, co mówi. Teraz przez to jeszcze dodatkowo mam ruminacje z terapii (a i bez terapii miałam wystarczająco, bo mam takie tendencje). Dźwięczą mi w głowie zdania terapeutki i obniża mi to samopoczucie i samoocenę.
    Poza tym każdy psycholog, z którym miałam do czynienia zachowywał się jak wyrocznia i miał monopol na rację. Każde moje „ale” było uznawane za mechanizm obronny, a ja nie miałam prawa do własnego zdania na jakikolwiek temat albo było ono od razu deprecjonowane, bo a) jestem zaburzona, a b) nawet gdybym nie była to nie skończyłam psychologii. To są trochę niebezpieczne klimaty, czasem czułam się jak w sekcie.
    Zauważyłam też, że sama terapia często opiera się na sprzecznościach. Na przykład, wyrażanie emocji jest dobre i potrzebne, jesteś do tego zachęcany. Ale uwaga! Musisz poczuć dokładnie to samo, co poczułby psychoterapeuta i w takim samym natężeniu. Jeżeli jakąś sytuację widzisz inaczej i, w związku z tym, czujesz co innego albo nawet to samo, ale mniej lub bardziej, to już niedobrze, bo albo wypierasz albo twoja reakcja jest nadmiarowa. Każdorazowo decyduje o tym psychoterapeuta.
    I coś, co też bardzo lubię. Terapeutka potrafiła trzy, cztery sesje z rzędu zadawać mi to samo pytanie o przyczynę jakiegoś stanu rzeczy lub jakiegoś mojego zachowania, a odpowiedzi z poprzednich sesji (za każdym razem takiej samej) nie zapamiętywała chyba dlatego, że nie potwierdzała jej założeń. Jak po ostatnim razie moja odpowiedź zdawała się do niej dotrzeć to i tak konkluzja była zawsze taka sama, że ona lepiej wie, co mną kieruje, bo przecież ma dostęp do tego, co dla mnie nieświadome… Paranoja.

Skomentuj

Ta witryna wykorzystuje usługę Akismet aby zredukować ilość spamu. Dowiedz się w jaki sposób dane w twoich komentarzach są przetwarzane.