Niedawno minęło 10 lat odkąd nawiązała ze mną kontakt pacjentka Sylwia L. Rozpoczynała terapię z diagnozą borderline. Zajmowali się nią dwaj psychologowie i psychoterapeuci warszawscy – Jacek O. i Paweł D. Przez lata terapii stan pacjentki nie uległ poprawie. Po rozprawie z terapeutą dodatkowo zdiagnozowano u niej F43.2 reakcja na ciężki stres i zaburzenia adaptacyjne oraz objawy z kręgu zaburzeń lękowo – depresyjnych w reakcji na przewlekły konflikt osobisty (tj. z terapeutą). Wygląda jednak na to, że jej stan ulegnie pogorszeniu, bowiem, jak zapowiedział pacjentce na korytarzu Sądu Okręgowego Warszawa-Praga, jej były terapeuta Paweł D.:
– A to dopiero początek!
Paweł D. i Jacek O. od lat twierdzą, że są ofiarami Sylwii L. oskarżając ją w sądach i zarzucając między innymi nękanie. Zanim do tego doszło, Jacek O. nie poradziwszy sobie z terapią pacjentki, wzywał na pomoc policję, pogotowie i straż pożarną aby usunąć ją z gabinetu. Drugi z terapeutów, Paweł D. ograniczył się „tylko” do policji i pogotowia. Straż pożarna nie przyszła mu do głowy.
W przypadku jednego i drugiego terapeuty wypowiedziały się komisje etyczne. Paweł D. został zawieszony na 2 lata w prawach członka Instytutu Analizy Grupowej Rasztów (w 2017 r. – decyzją Komisji Etyki IAGR Rasztów), błędy Jacka O. w prowadzeniu terapii pacjentki przyznała, również w 2017 r. Komisja Etyczno – Mediacyjna Stowarzyszenia Psychologów Chrześcijańskich.
Aktualnie, pacjentka żąda od Jacka O. zapłaty kwoty 85 tys. zł odszkodowania i zadośćuczynienia, w tym zwrotu ok. 30 tys. zł wydanych na nieskuteczną, a wręcz szkodzącą jej terapię. Od Pawła D. żąda zadośćuczynienia za negatywne skutki terapii w kwocie 140 tys. zł.
Obaj panowie połączywszy siły żądają dla Sylwii wyroku za niesłychane przestępstwa, o których nie dowiemy się więcej, bowiem skrupulatnie dbają o wyłączenie jawności założonych przez siebie spraw. Wycieńczające procesy toczą się już od kilku lat i nic nie zapowiada ich końca.
Oto krótki wywiad, którego Sylwia L. udzieliła mi po ostatniej rozprawie sądowej 31 października 2024 r. w Sądzie Okręgowym dla Warszawy – Pragi w Warszawie.
T. W.: Niedawno zgłaszała się Pani do mnie z prośbą o publikację rozprawy mającej odbyć się dnia 31 października br., sygn. II C 1467/18 w Sądzie Okręgowym dla Warszawy – Pragi. Czy ta rozprawa odbyła się?
S.L.: Tak.
Prosząc o ogłoszenie rozprawy i znalezienie publiczności skłonnej w niej uczestniczyć, twierdziła Pani, że terapeuta dręczy Panią w sądzie. Czy faktycznie tak było i tym razem?
Czułam się tam nie tylko dręczona, a rozszarpywana na kawałki. Paweł D. uważa siebie za gwiazdora, który pomylił sceny – bo dręczenie pacjenta to żaden powód do chluby. Jak już naprawdę nie dałam rady i usiadłam na podłodze korytarza pod ścianą, pod salą sądową, kuląc się i trzymając głowę w rękach, to on zbliżył się i stanął bardzo niedaleko mnie . Zaczął się odgrażać, takim triumfalnym tonem – prawie mi nad głową że: „A to dopiero początek!”. Wszyscy zebrani pod salą to widzieli i słyszeli. Mój mecenas kazał mi się położyć na ławce na tym korytarzu. Jednak jakoś mi nie wypadało, więc skuliłam się tylko i doczekałam końca przerwy aby znowu wejść na salę..
Brzmi dość przerażająco…
Bo takie jest. Jak siedzisz ledwo żyjąc, skulony, a ktoś ci tonem aroganckiej przechwałki podchodzi i zapowiada, że to dopiero początek, to co myślisz, czujesz? Chore to. To ja mam borderline, ale nigdy nie byłam tak okrutna dla ludzi. Ale sam fakt ścigania mnie po sądach tyle lat i próba ukarania za nie wiem co? Za to, że byłam trudna na terapii? Za to, że to terapeuta popełnił błędy, a ja mu to udowodniłam? Najwidoczniej robi ze mnie obiekt do bezpardonowego zniszczenia. Wczuł się tak bardzo w rolę rzekomej ofiary, że nie zauważa, że jest prowokatorem i sprawcą – to się nieraz zdarza. Ale ja jestem przerażona – i mam nadzieję, że całe środowisko psychoterapeutyczne i psychologiczne też, że coś takiego bez żadnej kontroli występuje u terapeuty.
Jak skończyła się ta sytuacja w sądzie?
Trafiłam na izbę przyjęć szpitala psychiatrycznego w stanie ostrym. Rozpoznanie: reakcja na ciężki stres. Do dzisiaj nie mogę dojść do siebie.
Z tego co wiem, Pani oczekuje jawności prowadzonych spraw?
Tak.
Dlaczego terapeuci nie chcą się na to zgodzić?
Bo mają więcej do ukrycia niż ja.
Widzi Pani jakieś wyjście z tej sytuacji?
Moim zdaniem środowisko terapeutów powinno interweniować w takich sytuacjach. Ich brak działania świadczyć może wyłącznie o tym, że są zainteresowani terapią tak długo, jak długo pacjent jest zadowolony i płaci. Jeśli terapia im nie wychodzi, zamykają drzwi gabinetu przed pacjentem wiedząc, że są bezkarni. Zdrowie i dobro pacjenta są tylko pustym sloganem.
Czy ci terapeuci korzystają z superwizji?
To znowu pytanie do nich. Być może tak. Może to właśnie podczas superwizji wymyślają metody pognębienia mnie? W końcu to oni są specjalistami w zakresie wpływu na innych.
Ponura konstatacja…
A do jakich innych wniosków mogę dojść? Oskarżający widzą, jak mój stan się pogarsza, wiedzą lepiej niż ktokolwiek, jak mnie pognębić i robią to, a ich otoczenie konsekwentnie milczy.
Czy ci terapeuci są aktywni zawodowo? Nadal prowadzą terapię?
Z tego co wiem, tak.
Co poradziłaby Pani ich pacjentom?
Tylko to, żeby przyszli choć raz na salę sądową, lub choćby tylko na korytarz sądu, aby zobaczyć, jak się to może skończyć…
***
POSTY O PODOBNEJ TEMATYCE:
Płać i milcz, a jak się nie podoba to wynocha!
Noszę w sobie chęć spojrzenia w oczy terapeutce i zapytania jej, jak może patrzeć w lustro…
Psychoterapia w Sądzie Najwyższym – wielki finał!
Mieli mi pomóc, a każą walczyć o życie…
Gadał dziad do obrazu, a obraz ani razu
Nie oceniam źle swojej terapeutki…
Taka sobie zwykła historia psychoterapeutyczna…
Czy każdy potrzebuje terapeuty – pomoc czy przemysł?
O psychoterapii wolno rozmawiać – zadecydował Sąd. Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Czat Czwórki o psychoterapii – podcast PR 4
Zawracanie statku głupców – mój najnowszy felieton w Plus Minus Rzeczpospolita
W pułapce psychoterapii – rozmowa w miesięczniku „Moje zdrowie”

O tym, co terapia potrafi zrobić z człowiekiem, opowiadam nie tylko jako psycholog. Moja powieść „Defekt” to historia zdolnego młodego człowieka, jego związków i kolejnych terapii – o tym, co się dzieje, gdy za wszelką cenę próbujemy dopasować się do normy. Książka w księgarni Bonito »
Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.
Rzadko pozwalam sobie na takie komentarze, ale ta historia jest wysoce bulwersująca. Ludzie, którzy powinni być nie tylko wykształceni, ale też i prezentować wysokie kwalifikacje moralne i etyczne, pozwalają sobie na takie zachowania! Nie znam się na tym, ale coś takiego wskazuje chyba na cechy psychopatyczne takich osobników. Sprawa ta zasługuje na nagłośnienie, by ci (w cudzysłowie) terapeuci nie mieli już sposobności krzywdzenia tych, których mieli chronić i wspierać…
Wyrazy współczucia i pełne wsparcie dla ofiar.
Niestety, nadużyć jest dużo więcej. Jesteśmy bezradni wobec hermetycznego środowiska psychoterapeutów. Nie sądzę, że na przestrzeni kilku najbliższych lat coś się zmieni. Osobiście uważam, że podjęcie długoterminowej terapii to błąd, a poniesione straty w każdej sferze życia, ciezkie do dźwignięcia. Pacjent to dla nich intratny finansowo kontrakt, nic poza tym. Empatia i wsparcie znikają, kiedy wyplyna naduzycia i błędy.
„Jesteśmy bezradni” – jeśli ktoś to sobie wmówi to tak z pewnością będzie. Ale nie rozumiem, skąd ta liczba mnoga, tak jakby nikt nie mógł mieć lub zyskać sprawczości. Psychoterapia jest usługą taką samą jak inne usługi. Dopóki klienci z niej korzystający będą pozostawać na stanowisku, że nie chcą wystąpić przeciwko swojemu terapeucie lub nie mają sił na sprzeciw, dopóty będą bezradni. Jeżeli zaczną stawiać opór – pokażą, że należy się z nimi liczyć. A to ostatnie zależy tylko od klientów.
Odezwę się w obronie tych terapeutów, ponieważ oni z racji obowiązującej ich tajemnicy zawodowej nie mogą bronić się sami. Nie wolno im wypowiadać się publicznie na temat pacjentki, pewnie dlatego wnioskowali o wyłączenie jawności rozprawy, żeby móc opowiedzieć w sądzie, co się wydarzyło. A nie, że mają coś do ukrycia. To w końcu oni pozwali tę panią do sądu, a nie ona ich, więc raczej nie po to, żeby coś ukrywać.
W wypowiedziach kobiety widać wyraźnie jej paranoiczne nastawienie. Terapeuci wraz z superwizorami „wiedzą lepiej niż ktokolwiek, jak mnie pognębić i robią to”.
„Może to właśnie podczas superwizji wymyślają metody pognębienia mnie?”
Terapeuta „robi ze mnie obiekt do bezpardonowego zniszczenia”.
Nikt o zdrowych zmysłach w coś takiego nie uwierzy. Żeby akurat ta pani miała takie „szczęście”, że trafiła do dwóch terapeutów – sadystów.
„Wczuł się tak bardzo w rolę rzekomej ofiary, że nie zauważa, że jest prowokatorem i sprawcą”. Stare polskie przysłowie mówi – Każdy sądzi według siebie. Myślę, że ta pani czuje się ofiarą i nie zauważa, że jest również prowokatorem i sprawcą.
Współczuję tym terapeutom takiej pacjentki, do której trzeba wzywać policję lub pogotowie, żeby wyszła z gabinetu i umożliwiła im pracę.
Trudno tego nie nazwać nękaniem terapeutów.
Ciekawe, jak poczulibyście się Państwo, gdyby to do Was przychodził ktoś i okupował miejsce pracy. Albo jakbyście Wy mieli termin sesji, stali pod drzwiami i musieli odejść z kwitkiem, bo ta pani okupuje gabinet.
Obawiam się, że podobne rozumowanie zawiera podstawowe błędy, co starałem się wykazać w tym artykule: https://tomwitkow.wordpress.com/2024/09/05/zawod-psychoterapeuty-nadal-nie-jest-uregulowany-ustawowo/
W tekście stwierdzam m.in.: „Ratownik wodny nie może oskarżać tonącego o to, że próbował go utopić podczas akcji ratunkowej. Strażak nie powinien narzekać i raczej nie narzeka, na to, że się poparzył podczas gaszenia pożaru, a policjant na to, że złodziej go oszukał albo pobił. Podobnie ratownik medyczny nie będzie oskarżał pijanego pacjenta, który podczas udzielania mu pomocy zwymiotował na ratownika, a do tego srodze mu naubliżał. Wybierając zawód ludzie są świadomi zarówno ryzyk, które się z nim wiążą, jak i profitów, jakie przynosi. Być może więc terapeuci, którzy pozywają swoich pacjentów zbyt lekkomyślnie wybrali swój zawód?”
Przypomnę, że terapeuci, to profesjonaliści zajmujący się ludźmi ZABURZONYMI i CHORYMI PSYCHICZNIE, a takie osoby nie zawsze są grzeczne, miłe i uprzejme.
Panie Tomaszu, a co Pan by zrobił, gdyby pacjentka odmówiła opuszczenia Pana gabinetu?
To dość śmieszne pytanie, bo zakłada, że dopuściłbym się złamania wszelkich możliwych zasad prowadzenia terapii (które potwierdziły komisje etyczne), pozwalał sobie na nocną korespondencję z pacjentką zabarwioną treścią erotyczną itd. itp. Nie, to nie jest zachowanie w moim stylu, więc odpowiedź brzmi: NIE DOPUŚCIŁBYM DO TAKIEJ SYTUACJI. Zapewniam Panią, że takie zachowania, jak odmowa opuszczenia gabinetu nie pojawiają się ot tak, „out of blue”, lecz są wynikiem relacji, którą terapeuta współtworzy. W przypadku diagnozy borderline, z którą pacjentka przyszła do gabinetu, prawdopodobieństwo takich zachowań jest wysokie, więc należy im intensywnie przeciwdziałać, a nie je podsycać, jak to czynili terapeuci.
Czułabym, że popełniłam błąd, przyjmując osobę w stanie psychicznym, którego nie potrafię terapeutyzować, a nawet okiełznać, nie zaogniając go. Nie jest to mały błędzik, bo usługi są reklamowane jako specjalistyczne w tym właśnie kierunku. Nie jako pomoc osobom zdrowym, zadowolonym, w pełni sił psychicznych. Nie obiecywano tu np. warsztatów kowalstwa dla hobbystek jazdy konnej, którym przypadkiem uruchomiło się ich własne zaburzenie. Terapeuci nie przyjmowali na szkolenie z ziół w polskich lasach, nie byli też trenerami fitness. Ja będąc i psychologiem i trenerką, gdybym przyjęła na siłownię i miała taki rozstrój emocjonalny podopiecznej, to bym się x razy zastanowiła, czy przypadkiem w trakcie rozmów przy ćwiczeniach nie zabrnęłam w rewiry, w które nie powinno się iść w okolicznościach treningowych. A oni obiecywali, że znają się właśnie na osobach z takim zaburzeniem i tylko tym zajmą, więc pacjent mógł mieć nadzieję, że właśnie oni pomogą w tym konkretnie.
Diagnozy psychologiczne to tylko etykiety, bo niewiele z nich ma jakieś biomarkery, czy inne weryfikowalne empirycznie korelaty. Bazują na samoopisach. Niemniej, jeśli ktoś taką diagnozą się firmuje, inni mu ją zapisali, to nawet w ramach samospełniającej się przepowiedni spec od psychiki może przypuszczać, że coś z kryteriów DSM się objawi. Silne emocje, czarno-biały obraz świata, przeskakujący z jednego w drugi, paniczny lęk przed odrzuceniem i zachowania autodestrukcyjne. Jeśli ktoś uprawia terapię, wierzy też zapewne w niektóre modele powstawania takich zaburzeń jak borderline np. w niezaspokojenie bardzo pierwotnych potrzeb, zmienność, nieprzewidywalność opiekunów, co utrudnia wykształcenie się spójnego obrazu świata, po prostu względnie zdrowego ego. Nie pamiętam ich wszystkich dokładnie, choć jestem psychologiem, ale przy osobie z tego typu etykietą można przypuszczać, że odczuwa nieznośne cierpienie, ale inaczej niż w depresjach będzie się to objawiało i wściekłością. Wypadałoby albo współczuć albo po prostu chronić siebie, unikając podobnych wyzwań.
Pierwszy terapeuta mógł być naiwny optymista z lekkim podejściem do zawodu. Drugi terapeuta wiedział co się zadziało u pierwszego, a mimo to wręcz zakpił z problemów pacjentki. No może i emocje to burza w szklance wody, a Ona przesadza, tylko po co w takim razie przyjmować taką osobę do gabinetu na psychoterapię (nie arteterapię np. albo na filozoficzny coaching). Dlaczego facet, spodziewając się, że jego granice będą testowane wchodził w smsy, maile, relację o podłożu erotycznym. I na to są przecież dowody, a i Pani Sylwia wytoczyła sprawy o odszkodowanie, które nadal się toczą plus Panów udało się zawiesić w stowarzyszeniach, mimo braku ustawy.
Myślę, że ci faceci zaskoczyli się, że te ich praktyki mogą nie być zabawą, wygodnym zawodem dla przemądrzałych, strategią na romans w pracy, a mają poważne konsekwencje. I zamiast wycofać się, przeprosić, walnąć w pierś, nawet spłacić choć część tej kasy, którą wydała pacjentka na zasadzie ugody – ja się tego typu zaburzeń więcej nie podejmuję, Pani nie kontaktuje się, zagoić te rozgrzebane rany postara się bezpłatnie specjalista x itp., to oni 10 lat się procesują, wygrażając przy tym na sali sądowej. W tej sytuacji, moim zdaniem ci ludzie zasługują na terapeutyczne metoo, żeby inni podobni zaczęli chociaż myśleć, skoro udawanie, że czują idzie znacznie gorzej.
Pani Sylwia reakcje ma jakie ma, ale przecież zostały one opisane. Gdy lekarz czyta w karcie nadciśnienie, a potem widzi, że pacjent ma wysokie ciśnienie na pulsometrze to chyba się nie dziwi…Nie zacznie pomstować, że znowu ci z kardiologii celowo mu niszczą karierę. Takie reakcje pokazują hipokryzję w podejściu do tzw. zdrowia psychicznego, bo z jednej strony bardzo poważna sprawa, analogia do somatycznego, z drugiej ludzie z problemami są pożałowania godni i lepiej się od nich oganiać.
A dlaczego ten komentarz jest taki jednokierunkowy? – z góry, wszystko co powiedziała kobieta z artykułu podważa Pani i dewaluuje. I to na zasadzie bardziej własnych wyobrażeń o tym jak przebiegała sprawa i tego jakimi motywami się kierowała bohaterka, a nie znajomości faktów.
Ta pani początkowo trafiła do dwóch przemiłych i uroczych terapeutów.
I jest niemożliwym, żeby potem jednak okazali się sadystami, przecież w tym zawodzie ludzie nie mają wad i ich też nie ukrywają wcześniej i samo już zdobycie tytułu terapeuty powoduje, że przez całe swoje życie będą kierować się dobrocią i empatią?
Tam gdzie kończą się interesy, tam kończy się i miłość i widać to wyraźnie na salach sądowych, bez wyjątku, w takich sprawach jeszcze wyraźniej, nie jest to odosobniony przypadek – żadna szkoła, żadne studia podyplomowe jeszcze nikogo nie uświęciły, bo nie mają takich narzędzi.
Wystarczy poczytać na grupach na FB relacje osób poszkodowanych w wyniku terapii, a to przecież kropla w oceanie, która nie ujawnia całej skali problemu, z którego wynika, że terapie, często więcej szkody niż pożytku przynoszą.
Ofiary zazwyczaj cierpią w samotności, bojąc się właśnie takich czy innych wypowiedzi, gdzie z racji tego, że były pacjentami, zawsze będą na przegranej pozycji i z góry będzie można do nich „strzelać z działka”, a to jest informacje o pacjentach, np. o ich zaburzeniu będą w takich sprawach działać przeciwko nim i w ten sposób właśnie będą wykorzystywane, np. przez nieświadomą zawiłości terapii opinię publiczną, ale przede wszystkim przez terapeutów i ich środowisko, którzy jako linię obrony w łatwy sposób mogą obrać atak.
Nie zdziwiłabym się, gdyby ci terapeuci przez konflikt z tą panią również mieli „reakcję na ciężki stres i zaburzenia adaptacyjne” oraz „objawy z kręgu zaburzeń lękowo – depresyjnych w reakcji na przewlekły konflikt osobisty”. Bez powodu raczej do sądu się nie wybrali.
Jest też stara, polska zasada: „najpierw pomyśl, potem się wypowiadaj”. Zachęcam doedukować się, przemyśleć, a dopiero potem stawiać twierdzenia. Np. w przedmiocie tajemnicy zawodowej w zawodach psycho. Brak uregulowań i wady prawne w ww. zawodach czynią tę tajemnicę formalnie nieistniejącą:
https://sip.lex.pl/komentarze-i-publikacje/artykuly/psycholog-jako-zawod-zaufania-publicznego-wybrane-problemy-151312222
Stąd nie należy domniemywać, iż to z powodu tajemnicy zostaje wyłączana jawność postępowań sądowych. Bardziej wstydliwe powody utajniania postępowań – szczególnie w świetle tej konkretnej historii terapeutycznej o której wielokrotnie można było publicznie czytać, są bardziej prawdopodobne.
Taka sama zasada myślenia obowiązuje w przypadku ferowania opinii. Np. dot. paranoi.
Dzięki przypadkom pacjentów terapeutycznych, które szeroko zaistniały w przestrzeni publicznej przeciętny czytelnik ma świadomość, że terapeuta przeciwko któremu pacjent np. złoży skargę lub w jakiś sposób sprawa „wyjdzie”, jest posądzany rutynowo przez terapeutę najczęściej, o paranoję. Wszak najłatwiej posądzić pacjenta o bycie wariatem.
Co ciekawe, te zarzuty nie potwierdzają się w dokumentacjach medycznych pacjentów, w badaniach sądowo – psychiatrycznych. Co równie ciekawe, skargi tych pacjentów na zachowanie terapeutów były uwzględniane przez komisje etyczne. A najbardziej ciekawe jest to, że coraz więcej byłych pacjentów zastanawia się nad wytoczeniem spraw za tego rodzaju udokumentowane wypowiedzi terapeutyczne na ich temat.
W kwestiach pozostałych, poruszonych w artykule dr. Witkowskiego nie ma potrzeby wiary (czy terapeuci to sadyści, czy ich akurat jest 2 sztuki, czy niszczą). Opis jak każdy opis – jest subiektywny w zakresie ocen i nie da się przeprowadzić dowodu prawdy na to czy ktoś jest sadystą czy nie.
Niemniej jednak, jeżeli taki ktoś przez x lat utrzymuje konflikt sądowy i dodatkowo, publicznie zachowuje się w sposób jak przedstawiony w artykule, to odczucia niejednej osoby zahaczą o równie subiektywne odczucie sadyzmu.
Odczucie to pojawia się także u osób ze środowisk terapeutycznych, a nawet prawniczych, które raczej nastawienia paranoicznego nie prezentują.
Conieco się da usłyszeć o tym bo zjawisko psychoterapii na sali sądowej jako nowy trend obiegło już świat kilka razy i mówi się o nim – w wątpliwych superlatywach, na temat takich czarnych owiec środowiska terapeutycznego.
Obiektywne są postępowania sądowe, które mają sygnatury, konkretne miejsca odbywania się oraz zapraszana jest publiczność, która jest zainteresowana weryfikacją wrażeń subiektywnych.
Z jednym się zgodzę – jeśli szkolony do radzenia sobie z emocjami innych – a więc i swoimi w pierwszej kolejności, terapeuta, dostał „reakcji na ciężki stres” to nie zdziwiłabym się, jeśli już wcześniej miał jakieś poważne problemy ze sobą. W tej sytuacji nie powinien się za leczenie innych osób w ogóle brać. Bo przeciętny statystyczny terapeuta raczej nie doznaje ciężkiego stresu na pacjenta. Co interesujące, zachowanie terapeuty w opisywanej w artykule sytuacji reakcji na stres w żadnym razie nie przypomina, a wyżywanie się nad osobą słabszą. Jeśli to reakcja na stres, to jeśli ten terapeuta uczy swoich pacjentów w terapii podobnego rozwiązywania konfliktów w sytuacjach stresowych – to brawo.
Zauważmy przede wszystkim, że to terapeuta podtrzymuje i eskaluje konflikt sądowy od lat. Zwykli, normalni ludzie, nieszkoleni na terapeutów po upływie czasu potrafią dojść do ładu ze swoimi emocjami i nie kontynuować awantur.. Nawet pacjentka z tego artykułu, niby zaburzona zdaje się dawać publicznie dowód zdrowego rozumu albowiem nie zależy jej na kontynuowaniu tej awantury i takie stanowisko wyraża te publiczniem A terapeuta nie odpuszcza bo jemu zależy na konflikcie.
Cóż, jakie czasy, tacy terapeuci.
Czekajmy na wysyp weterynarzy (wystarczy dwóch) którzy będą chcieli oskarżyć psa za to, że ich ugryzł podczas nieumiejętnego podawania zastrzyku…
Pies będzie cierpiał z pewnością na paranoiczne nastawienie, a weterynarz na ciężki stres.
Bez powodu do sądu się nie wybrali, ale na pewno nie mieli go, wybierając zawód psychoterapeuty. Albo inaczej – co w ogóle wtedy mieli w głowach… Jest na świecie multum ciężkich przypadków. Te opisywane jako psychozy to najgorsze, za nimi problem Pani Sylwii („z pogranicza”), dalej zaburzenia seksualne, resocjalizacja i zaburzenia u dzieci. Warto się zastanowić, zanim zacznie w tym wszystkim radośnie grzebać.
Z tego co kojarzę, to ta Pani wnioskowała o jawność procesu, więc pisanie że terapeuci chcą ją „chronić” jest niepoważne
Tym bardziej, że podczas owego procesu by wyszły ich zaniedbania i grzeszki, które in udowodniono. Po co dywagować? Przecież im zostały udowodnione błędy i owe błędy by wyszły. Nie tylko to co miała im do zarzucenia klientka, ale też to co zostało udowodnione i potwierdzone.
Czy to tak trudno dodać 2+2? I Takich terapeutów jak tych dwóch jest większość. Czyli w najlepszym razie przeciętnych ludzi, którzy udają herosów dnia codziennego, a jak się wszystko wysypie to wielka histeria.
Ale oczywiście zaraz znajdzie się pełno ludzi, którzy zrobią wszystko żeby ich herosom podtrzymać aureolę, bo sami nie potrafią się skonfrontować z rzeczywistością. Żałosne
terapeuta też człowiek i może sobie nie radzić, od tego mamy możliwość poinformowania o tym pacjenta, zaproponowania mu godnego następcy terapeuty ( najlepiej kilku do wyboru), żeby nie przeciągać i nie naciągać pacjenta oraz przede wszystkim nie robić mu krzywdy.
To jest chwalebna teoria.
W praktyce, jak widzimy, gdy terapeuta sobie nie radzi to najpierw pacjenta przetrzymuje w terapii ile się da. Jak już pacjentowi mocno się pogorszy, to gwałtownie go releguje z terapii.
Kolejne długie lata taki terapeuta poświęca w sądach, pracowicie zabiegając o skazanie pacjenta. Oskarży np. o to, że pacjent prezentował objawy swojego zaburzenia. A oskarżonym można być za wszystko z terapii; to nie muszą być rzeczy kryminalne.
Taka jest właśnie praktyka. Warta medialnego nagłośnienia, gdyż w interesie społecznym jest uprzedzać potencjalnych pacjentów, że z ich dolegliwości, zaburzeń, terapeuta, mający z reguły środki na nawet kilku drapieżnych prawników, zrobi przestępstwa i przetrąci życie na kolejnych 10 lat po terapii. W sytuacji, gdy sobie z terapią nie poradzi.
Uciekać z gabinetów terapeutycznych pozostaje, skoro nikt nie pilnuje realizacji zaleceń teoretycznych, a dzieje się, co chce.
Ence pence Mam dwie lewe ręce Wiec do szkoły terapeutycznej skręce Ja terapie każdą w mig poprowadzę A jak mi nie wyjdzie to w sądzie polecę się uwadze Po korytarzach ( sądu) biegac umiem Gróźb swych nie tłumię(bo to niezdrowo tłumić) Pacjent jest mi za nic Bo ja mam swój narcystyczny kicz! Border niech zdechnie gadzina jedna To ja jestem ofiara biedna! Ja kopne nawet leżacego Pod salą sądowa – bo to zdrowo Ja jestem legitny terapeuta!!! Zepsuje twoja terapie i jeszcze dostaniesz z buta
Opublikujcie go z imienia i nazwiska! Sąd nic wam nie zrobi. My, pacjenci, chcemy wiedzieć kogo unikać!!!!
Przerażające, jednak obawiam się, że nie tak odosobnione jak się nam wydaje. Prawdopodobnie to tylko wierzchołek góry lodowej, których rozmiarów nie jesteśmy świadomi. Z mojego doświadczenia ze środowiskiem psychoterapeutycznym, nie z perspektywy pacjenta, a partnera psychoterapeuty, mogę się tylko domyślać rozmiaru szkód wywoływanych przez tą szczególną grupę zawodową, której w pracy powinny przyświecać zasady etyki, a także moralność. Poczucie władzy i bezkarność przy wykonywaniu tego zawodu prowadzi do wielu szkód nie tylko w życiu osób, którym psychoterapeuci teoretycznie powinni pomagać, ale także w życiu ich rodzin. W artykule nie został przedstawiony problem, który w procesie „leczenia” pani Sylwii się pojawił, relacji emocjonalnej z psychoterapeutą, której w żadnym przypadku być nie powinno, a którą nazwałbym wręcz erotyczną. Znam przypadki trwającej trzy lata relacji pacjenta z psychoterapeutą, gdzie obie strony wzajemnie się uwodziły, nie bacząc na fakt posiadania własnych rodzin i pomimo cotygodniowych superwizji realizowanych przez certyfikowanych superwizorów. Zresztą, czy w takich okolicznościach może dziwić fakt całonocnych i suto zakrapianych imprez integracyjnych organizowanych przez tychże superwizorów dla swoich superwizantów? Czy w takich okolicznościach proces superwizji może być skuteczny? Czy w takich okolicznościach skłonności do uwodzenia psychoterapeuty nie mogą być wykorzystane przez superwizorów? Czy nie może on być wtedy obiektem manipulacji bądź szantażu?
Uważam, że zamiast szukać pomocy u osób, które w sferze etycznej i moralnej są wątpliwymi autorytetami, i zostawiać im niemałą kasę, warto zainwestować w relację z bliskimi, Rodziną, wspierać siebie nawzajem opierając się na szczerej miłości i empatii, czego i sobie, i Państwu szczerze życzę.
A Pana Tomasza serdecznie pozdrawiam i szczerze podziwiam za to co robi pomimo negatywnego odzewu środowiska psychoterapeutycznego.
Poruszył Pan bardzo ważną kwestię, moralności i uczciwości terapeuty, zarówno w relacji terapeutycznej, jak i w sferze życia prywatnego. Jeżeli ktoś przekracza granice, kłamie, manipuluje faktami, a jednocześnie próbuje uczyć ponoszenia odpowiedzialności i przyjmowania konsekwencji, to raczej mija się to ze spójnością. Problem jest duży, ponieważ psychoterapeuci nadużywają pacjentów, łamią zasady ustalane w czasie terapii, zachęcają do częstszego kontaktu, w pewien sposób też nas osaczają, kłamią przed swoimi bliskimi i ukrywają fakt nadmiernego zaangażowania w relacje z pacjentem, a kiedy bomba wybuchnie, chroni ich brak regulacji o zawodzie, zaczyna się odwracanie wzroku od wszystkich zaniedbań, nadużyć i mijającego się z etyką zachowania. Ale najsmutniejsze jest wykorzystywanie słabych stron pacjenta, który przez szczerość i zaufanie w trakcie terapii obnażył wszystkie słabe punkty swojej struktury osobowościowej.