Strzeżcie się fałszywych humanistów – mój nowy felieton w Plus Minus Rzeczpospolita

Nie spotkałem jeszcze nigdy człowieka, który miałby trzy stopy. Nie udało mi się również natrafić na kogoś, kto miałby więcej niż pięć palców u dłoni. Zauważyłem też, że wszyscy ludzie, jakich dane było mi widzieć podczas posiłku, wkładają jedzenie do ust i nie próbują się odżywiać, wciągając je nosem. Z nudną regularnością większość ma dwoje oczu i uszu. Podobnie wydalają i podobnie posługują się mową. Nawet jeśli mówią kompletnie odmiennymi językami, to wykorzystują czasowniki i rzeczowniki i podobnie konstruują zdania. Kiedy są głodni – myślą i mówią o pożywieniu i szukają go, dopóki nie zaspokoją głodu. Nigdy też nie spotkałem człowieka, co do którego miałbym wątpliwości, czy jest człowiekiem, czy też przedstawicielem jakiegoś innego gatunku, nawet jeśli był to człowiek cokolwiek zaniedbany. A jednak niemal codziennie spotykam ludzi, którzy z całą mocą podkreślają: „Każdy człowiek jest inny!”. Czy mają na myśli takie szczegóły, jak długość owych dwóch stóp lub kolor owej pary oczu niezmiennie osadzonych po obu stronach zawsze jednego, choć czasami większego lub mniejszego, spłaszczonego lub kościstego nosa? Nie sądzę. Myślę, że takie stwierdzenia są formułowane z kilku różnych powodów. Jednym z nich jest bezmyślność. Nim nie warto się zajmować. Innym może być obrona indywidualności człowieka. Kiepska to jednak indywidualność… A dalej o tym, dlaczego szewcy, dentyści i chirurdzy nie wykorzystali szansy jaką daje fałszywy humanizm i jak skorzystali z niego klinicyści i terapeuci. Jak wykorzystując fałszywy humanizm zdeprecjonować naszego rozmówcę i zanegować jakiekolwiek konstruktywne rozwiązania, a także o bezradności, która musi stać się udziałem fałszywych humanistów.  Czytaj dalej klikając TUTAJ

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Czemu wszyscy są przekonani, że znają się na psychologii?

Czy wszyscy znają się na psychologii? Czy każdy człowiek jest inny i niepowtarzalny? Czy istnieją uniwersalne przyczyny naszych problemów? Jak rozpoznać fałszywe obietnice uproszczonej psychologii? Co to jest replikacja? Czy połowa wiedzy w psychologii jest fałszywa? Czym jest efekt schyłkowy? Czym jest zasada Goldwatera? Czy powinniśmy publicznie diagnozować polityków? Jak prezydent Trump przyczynił się do zmiany zasad etycznych obowiązujących psychologów? To tylko niektóre z wielu pytań, na które próbowaliśmy odpowiedzieć w trakcie zaledwie dwudziestominutowej rozmowy z redaktor Karoliną Głowacką w „Weekendowym poranku radia TOK FM”. Aby posłuchać podcastu audycji kliknij ikonkę PLAY.   

O czym rozmawialiśmy

Rozmawialiśmy o infantylizacji psychologii w rozmowach prywatnych i publicznych. Mówiłem o fałszywym humanizmie: powtarzamy, że każdy jest inny i niepowtarzalny, a potem wszystkie problemy – w rodzinie, w pracy, a nawet z zębami – tłumaczymy jedną przyczyną, na przykład stresem. Podpowiadałem, co powinno zapalić czerwoną lampkę: jedno wyjaśnienie dla wielu zjawisk i nadmierne obietnice.

Rozmawialiśmy też o kryzysie replikacji, o upraszczaniu wyników badań w mediach („bałaganiarze są inteligentniejsi”) i o zasadzie Goldwatera, która zabrania psychiatrom i psychologom diagnozowania polityków na odległość – oraz o pytaniu, czy kandydat na zwierzchnika sił zbrojnych nie powinien przechodzić badań, jakich wymagamy od właściciela broni.


Zakazana psychologia, t. I – okładka

O psychoanalizie, pseudoterapiach i szarlatanerii w psychologii piszę w pierwszym tomie „Zakazanej psychologii. Pomiędzy nauką a szarlatanerią”. Książka w księgarni Bonito »

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.