O psychoterapii wolno rozmawiać – zadecydował Sąd. Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

A czy kiedyś nie było wolno? Cóż, z psychoterapią jest trochę tak jak z kierownictwem Związku Radzieckiego – zawsze wolno było o nim mówić, pod warunkiem, że dobrze. Nieprzestrzeganie tej zasady groziło sporymi kłopotami. Przekonała się o tym dość dotkliwie Sylwia, która o swoich nieudanych psychoterapiach opowiedziała dziennikarzom, blogerce zajmującej się nadużyciami w psychoterapii i napisała na forum internetowym. Nie pomogło jej to, że opowieści były anonimowe, ani fakt, że Komisja Etyki stowarzyszenia, do którego należał terapeuta zajęła stanowisko  o popełnieniu przez niego dziewięciu podstawowych błędów w procesie terapeutycznym. Psychoterapeuta, który najwyraźniej nie poradził sobie z pacjentką w gabinecie ani myślał nawet przeprosić. Co więcej, tenże przedstawiciel biznesu (notabene lukratywnego – pacjentka zapłaciła ok 30 tyś zł za terapię) postanowił prowadzić dalej leczący proces, ale już przy pomocy sądu.

Oskarżył swoją byłą pacjentkę o pomówienie z art. 212§ 1 i 2 k.k, a także złożył zawiadomienie do prokuratury  i pozew do Sądu cywilnego. Oto, co dzieje się dalej – Sąd karny dnia 14 grudnia 2017 roku (sygn. akt III K 716/17) publicznie ogłasza orzeczenie – umorzyć postępowanie wobec oskarżonej albowiem zarzucany jej czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego. Jednak wrażliwe ego psychoterapii dalej domaga się ścigania pacjentki i powoduje wznowienie sprawy, co powoduje trzy lata procesu, koszty (które częściowo zapłaci pozywający terapeuta, a częściowy my, podatnicy) i niezliczone godziny nieprzespanych przez oskarżoną nocy, które w końcu doprowadziły do wyroku uniewinniającego, stwarzając w ten sposób precedens w prawie polskim (Wyrok).  Wyrok z mocy samego prawa jest jawny.  Niestety, detale tego tyleż dramatycznego, co interesującego dla środowiska psychoterapii, procesu, zeznania świadków oraz uzasadnienie wyroku z woli terapeuty-oskarżyciela pozostaną okryte tajemnicą. To kolejny raz, kiedy psychoterapia pokryje milczeniem swoje tajemnice.

Jawny charakter wyroku pozostawia jednak nadzieję, że mówienie o psychoterapii nie będzie automatycznie narażone na represje ze strony terapeutów, że o tym, co wydarzyło się w gabinecie terapeutycznym można mówić tak, jak o tym, jak zostaliśmy potraktowani przez mechanika samochodowego.

Czy rzeczywiście groźba tych represji jest tak paraliżująca? Podobnie jak w przypadku wielu niekorzystnych zjawisk takich, jak przemoc w rodzinie, korupcja, mobbing itd., których nie da się badać wprost, dane są fragmentaryczne. Z moich doświadczeń zdobytych podczas pracy nad książką Psychoterapia bez makijażu, jak również z codziennych kontaktów z pacjentami wynika, że lęk przed odwetem ze strony terapeutów jest przemożny. Nie znam jednak w Polsce ludzi, którzy byliby bardziej niż ja zainteresowani gromadzeniem podobnych danych, więc muszę polegać jedynie na swoich doświadczeniach.

Ci poszukujący pomocy w gabinetach terapeutycznych, których poznałem, nadszarpnęli już swój budżet i są najczęściej są w gorzej sytuacji finansowej niż terapeuci, więc nie są w stanie ryzykować konieczności pokrycia kosztów sądowych, nawet tych bieżących związanych z prowadzeniem sprawy. Terapeuci z racji swoich rozlicznych kontaktów nierzadko znają prawników , którzy chętnie im doradzą, podczas gdy pacjenci to często osoby wyizolowane społecznie. Wreszcie, kondycja psychiczna niezbędna do tego, aby przystąpić do wieloletniego sporu, w przypadku pacjentów jest najczęściej w opłakanym stanie. Wszystko to powoduje, że jeden na kilkunastu pacjentów decyduje się o tym, aby anonimowo ale publicznie zacząć mówić o swoich psychoterapeutycznych doświadczeniach. Nigdy nie spotkałem pacjenta, który zdecydowałby się zrelacjonować je zaświadczając własną twarzą i nazwiskiem. Dotyczy to oczywiście tylko przypadków terapii zakończonych niepowodzeniem. Świadectwa pacjentów zadowolonych są mile widziane i powszechne. Lęk pacjentów przed angażowaniem się w spory sądowe, jak widać ma racjonalne podstawy.

W tym konkretnym przypadku psychoterapeuta nie pozwał, tak, jak to jest w zwyczaju na całym świecie, gazet i ludzi, którzy opublikowali niekorzystne dla niego informacje lecz osobę, która była tylko jednym z wielu źródeł informacji. A przecież to dziennikarz decyduje o tym, ile wrażliwych informacji zamieścić w swoim tekście, a redaktor akceptujący jego tekst przyzwala na to. Czyżby terapeuta spodziewał się uzyskać wyższe odszkodowanie od osoby pozbawionej zasobów materialnych (do pozbawienia których sam się również przyczyniał żądając zapłaty  honorariów) w porównaniu z tym, które mogłaby mu wypłacić bogata spółka, właściciel wiodących mediów w Polsce, jakim jest Agora lub pozostałe firmy – właściciele mediów, w których ukazywały się wymienione w pozwie publikacje? Jeśli czuł, że mimo negatywnego stanowiska Komisji Etyki prawo stoi po jego stronie, to dlaczego nie zdecydował się skonfrontować tego przekonania z profesjonalnymi prawnikami zatrudnianymi przez spółkę medialną, lecz ze swoją byłą pacjentką wspieraną przez przydzielonego jej z urzędu adwokata?

Opisywany tutaj przypadek pokazuje, że próby odwetu terapeutów mogą być niezwykle dotkliwe. Myliłby się jednak ktoś, kto sądziłby, że wyrok uniewinniający jest happy endem tej historii. Zanim jeszcze rozpoczęła się sprawa, która zakończyła się omawianym wyrokiem uniewinniającym, przedstawiciele ośrodka, w którym odbywała się terapia i sam terapeuta złożyli kilka zawiadomień  o popełnieniu rzekomych przestępstw przez pacjentkę. Ponieważ były one umarzane przez organa ścigania, pacjentce założono kilka innych spraw – karnych i cywilną, które nadal się toczą, a rozstrzygnięcie których zajmie kolejnych kilka lat, kilkadziesiąt, lub nawet kilkaset godzin rozpraw, spowoduje znaczne koszty sądowe i niewyobrażalne koszty psychologiczne. Czy tak się kończy psychoterapia? Czyżby zdobyte na salach sądowych i trzymane w ukryciu doświadczenia pomagały terapeutom w lepszym prowadzeniu przyszłych psychoterapii? A może ten przypadek jest tylko kolejnym, pojedynczym zgniłym jabłkiem w koszu zdrowych i dorodnych owoców psychoterapii?

P.S. Opisany tutaj terapeuta cały czas prowadzi działalność terapeutyczną. Przedstawione wydarzenia w żaden sposób nie wpłynęły na możliwości wykonywania przez niego pracy.

 

Posty o podobnej tematyce: 

O nadstawianiu drugiego policzka

Dziesięć przykazań i psychoterapia

Postprzyzwoitość w ponowoczesnych czasach

Lekcja psychoterapii na sali sądowej

 

Więcej w mojej książce: 

Zamów książkę


Defekt – okładka

O tym, co terapia potrafi zrobić z człowiekiem, opowiadam nie tylko jako psycholog. Moja powieść „Defekt” to historia zdolnego młodego człowieka, jego związków i kolejnych terapii – o tym, co się dzieje, gdy za wszelką cenę próbujemy dopasować się do normy. Książka w księgarni Bonito »

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

36 myśli na temat “O psychoterapii wolno rozmawiać – zadecydował Sąd. Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej”

  1. W Polsce nie ma prawa precedensu. To pojedyńczy wyrok i inna sprawa może mieć zupełnie inne zakończenie… Ta Pani powinna złożyć pozew o nękanie z dużym odszkodowaniem, bo zakładanie tylu spraw jest celowym działaniem. Potrzebny jest jej dobry prawnik.
    Ja miałam przyjemność być przez około roku chyba na terapii u Pana, który miał certyfikat (t. psychodynamiczna). Prócz tego, że sugerował mi, abym podjęła pracę w dziedzinie, do której się nie nadaję, próbował wmówić, że coś jest nie tak w moim pożyciu seksualnym z narzeczonym, bo nie chciałam o tym mówić (po prostu przyszłam z innym problemem), to najlepsze było to, że usłyszałam od niego, żebym się zastanowiła, bo zwlekam z decyzją o dziecku, a moja wartość na rynku maleje, za to mojego partnera rośnie i że niedługo może być za późno…jak znalazłam dobrze płatną pracę w miejscu, które sama wybrałam to był szczerze zdziwiony… Totalna porażka… Jak zobaczyłam moją kartę (to buło na NFZ), to nic nie dało się tam przeczytać. Zapytałam o to, a on powiedział, że specjalnie tak pisze… Na szczęście są również osoby które chcą szczerze pomóc i potrafią zrezygnować z prowadzenia pacjenta, jeśli nie ma tz. flow.

    1. Mnie gość mówił, że powinnam pracować w banku, mimo że powiedziałam mu od razu że umarłabym z nudów. Jestem anglistką, akurat miałam wtedy różne pomysły na zmianę zawodu. Dopiero po jakimś czasie do mnie dotarło że gość chyba uważał, że ja NIE CHCĘ mieć pieniędzy. to jest po prostu chore, zdałam sobie sprawie po pewnym czasie dopiero jakie przekonania stały za jego dziwacznymi komentarzami, „wnioskami,” sugestiami..co do komentarzy nt. spraw intymnych to nawet nie będę w to wchodzić. Psychodynamiczna, oczywiście.certyfikaty wszelkie, utytułowany osobnik.
      Najlepsze jest to, że nie był to mój pierwszy raz u tego terapeuty. Kilka lat wcześniej miałam dość poważny problem, który chciałam rozwiązać. Odbyłam wizyty u kilku terapeutów i za każdym razem rezygnowałam, bo osoba ta albo żywiła niczym nieuzasadnione przekonania w rodzaju „zawsze kiedy x to y,” albo próbowała mnie przekonać do swoich poglądów, albo wyciągała wnioski kompletnie bzdurne z jakiegoś pojedynczego wypowiedzianego przeze mnie zdania. No i ten wyżej opisany terapeuta był jedyną osoba, która postępowała sensownie i etycznie, nie nakłaniając mnie do niczego i stwarzając przestrzeń na wygadanie się i poprzez to mówienie, odczuwanie różnych emocji związanych z moim problemem, rozwiązałam go. JA go rozwiązałam przy jego wsparciu emocjonalnym.
      Fast forward kilka lat później: gość okazuje się kompletnym wariatem. Bez wątpienia wyrwałabym się z tego wcześniej, ale miałam do niego zaufanie związane z wcześniejszym epizodem terapeutycznym i zaczynałam wątpić we własną intuicję i rozum.

  2. Trochę obok tematu artykułu…Jestem ciekawa, co Pan myśli o treningach interpersonalnych? Jestem w trakcie kształcenia w szkole trenerów biznesu, odbycie takiego treningu było zalecane jako wartosciowe podczas przygotowania zawodowego. Zdecydowałam się na niego i mam bardzo mieszane uczucia – czułam się jak na spotkaniu jakiejś sekty. Czy to kwestia wykonania czy koncepcji? Czy to ma jakieś naukowe uzasadnienie?

    1. Nie jestem specjalistą w tym temacie. Trenowanie umiejętności interpersonalnych nie jest niczym złym, ale to co widziałem i o czym słyszałem raczej mnie odrzuca od tego. Może to kwestia wykonania? Podejrzewam, że to wynika stąd, że większość prowadzących w Polsce to psychoterapeuci psychodynamiczni, a to jest podejście, które człowiekowi może narobic sporo szkody. Sam jestem współtwórcą szkoły treneró biznesu i wiele lat prowadziłem w niej zajęcia. Nigdy nie znaleźliśmy sensownego uzasadnienia dla właczania treningu interpersonalnego do programu. Naszym zdaniem jest dużo więcej umiejętności niezbędnych trenerowi, któremu powinien poświęcić swój czas, niż spotkania uznawane u nas za treningi interpersonalne.

      1. Bardzo Panu dziękuję za odpowiedź. Dzisiaj na pewno wybrałabym za te 1000 zł sensowny warsztat komunikacji albo nawet (już typowo narzędziowo) emisji głosu czy technik trenerskich online. Mam poczucie dania się zrobić w bambuko i jestem na siebie zła. Akurat treningi w tej szkole prowadzi zwykły trener biznesu – z przygotowaniem PTP, ale nie psycholog. Zresztą jestem w trakcie lektury zakazanej psychologii 3 i mam wątpliwości, czy rekomendacja PTP to rzeczywiście rekomendacja, czy może jednak ostrzeżenie. Na tym trening pierwszy raz w życiu doswiadczyłam tak silnego dysonansu – całe moje doświadczenie i rozum mówiły mi „to szarlataneria”. Z drugiej strony kilkanaście innych osób – wykształconych, sympatycznych, z doświadczeniem trenerskim, czasem psychologów, coachów – było wyraźnie zafascynowanych i po skończonym treningu opowiadało o katharsis, wyjściu ze strefy komfortu i powtarzaniu TI co parę lat. Chciałam zostawić tu komentarz, bo informacji o treningach interpersonalnych jest mało w polskim internecie. Wiele z nich to reklamy, być może znajdzie to ktoś z podobnymi odczuciami i będzie wiedział, że nie on jeden.

    2. Oczywiście, że taki trening jest potrzebny. Jeśli trener biznesu nie wie; jak jest odbierany przez innych, nie potrafi się prawidłowo komunikować oraz nie potrafi budować dobrych relacji z innymi – to co z niego za trener?

      1. Większość przeciętnie inteligentnych ludzi nabywa tych umiejętności w okresie dojrzewania. Moją szkołę skończyło kilkaset osób, które z powodzeniem sobie z tym radzą bez dodatkowego treningu. Ani komunikacji, ani relacji z innymi nie wymyślili psycholodzy. Choć to dla nich niewyobrażalne, ludzie potrafili to robić od tysięcy lat bez ich pomocy.

      2. Na treningach interpersonalnych nie uczy się komunikacji jako takiej. Przynajmniej mnie tak przedstawiono ideę IP – to ma być zwierciadło społeczne, a nie trening efektywnej/empatycznej/jakiejkolwiek komunikacji.

        Jeśli chodzi o to, jak się jest odbieranym – czy naprawdę próbka kilkunastu osób to wystarczająca próba? Warto też pamiętać, że często na tę treningi przychodzą psychologowie, inni trenerzy, coachowie, osoby specjalizujące się w NVC. Ich spojrzenie może być całkiem inne niż przeciętnego uczestnika szkolenia z racji skrzywień zawodowych. Dlatego trzeba być ostrożnym z wdrażaniem ich uwag. Warto wysłuchać, przemyśleć, ale mieć na uwadze, że większość ludzi jednak inny odbiór zachowań niż specjaliści od zachowań.

  3. I to wszystko dzieje się na marginesie życia publicznego, kiedy codziennie możemy zobaczyć różnych terapeutów w przeróżnych telewizjach, dających przeróżne rady na wszystkie tematy.

    A co to za blog? Może Pan podac jego adres, albo naziwsko osoby, która go prowadzi?

    1. Z ostrożności procesowej wolę nie. Zresztą, ten blog już nie istnieje. Zachowały się jedynie jakieś archiwa.

      1. aha…to już chyba wiem jaki, bo znalazłem blog, którego nazwa by wskazywała na tematykę, ale jeśli chodzi o konkretną treść to był pusty. No ale chyba wiem o jaką historię chodzi

  4. Psychoterapia psychodynamiczna opiera się w głównej mierze (nie całkowicie) iż pacjent jest zły, nieetyczny, zaburzony wynaturzony i na podstawie takich przesłanek wyszukując wszędzie zaburzenia i choroby nie można nikogo wyleczyć. Czasem wystarczy zmiana otoczenia czy warunków bytowych, życiowych, ekonomicznych, społecznych, jeżeli by istniała inżynieria genetyczna dzięki której można byłoby wyeliminować pewne dysfunkcje w działaniu pewnych hormonów, neuroprzekaźników itp. byłoby to możliwe. Wmawianie chorym ludziom iż za pomocą siły woli i pracy nad sobą można wszystko zmienić nawet bilogie (coś można w wieku młodzieżowym ale nie definitywnie charakter) jest szkodliwe.

    1. Ja mogę napisać, że terapia psychodynamiczna, na której spędziłem kilka lat, to najgorsze co mi się w życiu przytrafiło i nie przesadzam, nie hiperbolizuję. To jak się zmieniłem i moje podejście do świata, jest w zasadzie opisane krok po kroku w książce Richarda Heysa W pułapce umysłu. Ja nie wiem jak to wszystko może funkcjonować w zasadzie na zasadzie upuszczania krwi. Upuszczanie krwi działa, a jak nie działa to patrz pkt pierwszy, działa…bo tak. Pacjent zmarł? No patrz jaki był chory. Nawet upuszczanie mu nie pomogło. Terapeuci to chyba najbardziej niekompetentna grupa zawodowa w Polsce i to niekompetentna w sensie strukturalnym.

      1. Mi nie chodzi o to, że mój problem nie zniknął. Chodzi o to, że ja funkcjonowałem dużo lepiej przed terapią. Przed terapią istniał dla mnie tylko świat realny i życie..no i oczywiście był jeszcze problem lękowy, który owo życie ograniczał. Psychoanaliza sprawiła, że ja jakbym się odwrócił od świata i skierował ku swojemu wnętrzu….i jakbym tak pozostał. Jakbym psychicznie nie wyszedł z gabinetu, choć fizycznie już mnie tam od dawna nie ma. Jakby wektor działania libido, umysłu odwrócił się o 180 stopni i nie mogę go odwrócić. Jakbym się psychicznie pogrzebał żywcem, bo to mnie izoluje od problemu lękowego, czyli w jakimś sensie mój problem rozwiązało. Lęku nie odczuwam, bo nie mam kontaktu z czynnikami wywołującymi lęk, a nie mam bo życie prowadzę ograniczone, nadal czekając na wyzdrowienie.Im więcej się leczę, tym, gorzej się czuję i tym bardziej się musze leczyć itd…a czas mija . Jakbym unikał, unikał i jeszcze raz unikał na wszelkie sposoby. Za pomocą psychologii i pod okiem terapeutów.

        Przed terapią potrafiłem żyć, pomimo bólu psychicznego. Było jedno i drugie.
        Terapia sprawiła, że nie potrafię doświadczać bólu z którym poszedłem na terapię i jednocześnie nie potrafię żyć.

        To nie jest kwestia 1 przypadek na 1000 bo rozmawiałem z innymi specjalistami. To, że unikając przykrych emocji, unikasz wszystkich innych, to jest doświadczenie powszechne. To, że wpadasz w ruminacje tak samo. To, że emocje które niby to odkrywasz, nie tylko cię nie opuszczają, ale jakby cały czas ci towarzyszą też jest kwestią powszechną.

        To jest jak chęć zmierzenia temperatury linijką. Za pomocą umysłu, poprawa siebie, emocji itd..za pomocą psychologicznego imaginarium pojęciowego, które niby coś znaczy, ale tak na prawdę nie znaczy nic. Jest tylko pojęciowo-myślową inflacją. Dmuchaniem balona próżnią. Można się w tym zatracić a terapeuta psychoanalityczny ci nie pomoże.

        To wszystko co ja opisywałem swoimi słowami, będąc jeszcze w gabinecie terapeuty jak: strategiczne wycofanie, bladnięcie, umysł jak silnik samochodu z gazem wciśniętym do dechy, a jednocześnie będącym na luzie….to wszystko znalazłem w książce W pułapce umysłu R. Heysa. To co on tam opisał, ja w jakimś stopniu realizowałem, czyjąc że coś jest nie tak, ale wierząc że terapeuta wie co robi.

        Nie wiedział. Podejrzewam, że takich osób jak ja są tysiące.

      2. Nie chodzi o intelektualizację po prostu. Ja bym to opisał jako psychoanalityczne złudzenie optyczne. Pierwotnie szedłem na terapię bo uważałem, że moje objawy lękowe dyskredytują mnie jako faceta w oczach dziewczyny. Chciałem się zbliżyć do dziewczyny i mieć po prostu większe szanse itd…No ale jest ten cały objaw lękowy, który istnieje.

        No i tutaj pojawia się psychoanaliza, która daje mi receptę na pozbycie się problemu lękowego. Tylko że owa recepta jest natury intelektualnej. Jeśli określić cel jako 1-kę(realizacja uczucia) a przeszkodę jako 2-kę(zaburzenie). 2-ka jest przeszkodą na drodze do jedynki. Może się wydawać, że droga do punktu pierwszego, wiedzie przez likwidację/terapię punktu drugiego. Tylko że to nie jest jedna droga, bo emocje to jest jakby droga w lewo, a intelekt to jest droga w prawo. To są zupełnie różne kierunki! Intelektualnie wydaje ci się, że idziesz w odpowiednim bo analizujesz, przypominasz sobie i pracujesz z tym wszystkim…a na końcu ma być uwolnienie się od lęku. Tylko że to jest jak biegnięcie coraz szybciej w lewo, chcąc dobiec do końca drogi w prawo. Schodzisz z drogi emocjonalnej ku uczuciu, bo ci powiedziano że może być przeszkoda, którą możesz znieść poprzez analizę czyli poprzez intelekt…więc to robisz.

        Bardziej konkretnie. Ja idąc na terapię uważałem, że miałem super dzieciństwo. No ale jeśli tak myślisz, a jednocześnie masz zaburzenia to oznacza, że jest z tobą bardzo źle, że wszystkie emocje zepchnąłeś i musisz je wydobyć. Więc to robisz i przyglądasz się wszystkiemu w życiu rodzinnym i można tym sposobem znaleźć pełno potencjalnych zranień, krzywd itd..Do tego dochodzi determinizm psychologiczny, czyli jeśli twoja matka jest agresywna i cie zdominowała, to to samo z tobą zrobi dziewczyna itd…Więc ja jak to „odryłem” to byłem wręcz szczęśliwy, że terapia obroniła mnie przed błędem miłości, która jawiła się wręcz jako pułapka. itd…itp…No tylko że jak dochodzisz do wniosku że jesteś psychologicznie skonstruowany tak, że kobieta cię będzie dominować..to do czego to ma prowadzić? Jak to naprawić? itd…itp…Jakby mój lęk się zobiektywizował. Wcześniej był tylko lękiem, ale poprzez analizę doszedłem do wniosku, że ów lęk wypływa z obiektywnych problemów natury osobowościowej. Jak uważałem, że jestem słaby, to w analiza dała ku temu obiektywne przesłanki. Jak uważałem, że jestem nie męski to analiza to potwierdzała. Jakby lęk karmił się informacją i nabierał wymiarów obiektywnych.

        Tego jest pełno i ja w tym siedziałem 24h/dobę. Ja nawet zacząłem być świadomym wewnątrz swoich snów, żeby wyciągać z nich wnioski. Nawet nie wiem jak to zrobiłem, ale jakby świadoma część mnie potrafiła podczas znu się uaktywnić i na bieżąco sen interpretować. Ja nie mogłem sobie pozwolić na zwykłe zapomnienie np: herbaty bo to było już zachowanie pomyłkowe i przejaw działania nieświadomości itd…Świat przestał być dla mnie miejscem życia, tylko stał się jak zestaw klocków, które starałem się przestawiać żeby rozwiązać swój problem neurotyczny. Wyprowadziłem się z domu będąc jeszcze na studiach, bo jak zabraknie mi pieniędzy, to mnie to zmobilizuje żeby przełamać swój lęk. Poszedłem do pracy nie żeby zarobić pieniądze, tylko że jak będę miał pracę to podniesie to pewność siebie itd…itp…Jakby świat i życie nie był celem samym w sobie, tylko jakbym przez świat starał się zmienić swój stan emocjonalny.

        Ja z natury jestem intelektualnie nadaktywny i mi to nie przeszkadza. Mój umysł 24/h coś robi. Albo szukam wzorów, symetrii itd..i jest to dla mnie jak oddychanie. Mój objaw lękowy jest we mnie i jest czymś podobnym do erytrofobii. To powoduje że jestem bardzo samo świadomy z zasady, a psychoanaliza to spotęgowała x 10. Tak jak w niektórych książkach opisuje sie problemy jakie stwarza psychoanaliza, to u mnie one mogły być zwielokrotnione.

        Ja mógłbym pisać, pisać i pisać i to też jest pochodna psychoanalizowania. Raz że intelektualizacja się wzmaga, dwa że egocentryzm się potwornie podnosi. Cały czas zwracasz uwagę na siebie, analizujesz sobie, myślisz o sobie, analizujesz swoją historię itd..itp…Jak dmuchanie balona.

      3. To tak jakby pierwotny jeden problem, roztrzaskać jak lustro na tysiąc kawałków i każdy z tych kawałków musisz obejrzeć i się przyjrzeć, więc to robisz i się w tym gubisz. To jest jak lawina, jak kosmos, kosmos intelektualnej papki, hipotez bo przecież nie wiesz jakie zdarzenie z dzieciństwa mogło spowodować lęk. no ale jak je znajdziesz to lęk się ulotni, więc jesteś jak oko Saurona, które pchane niepokojem nigdy nie śpi i ciągle szuka. Tylko że nie przeszukujesz śródziemia, tylko własne wnętrze, emocje, historie relacji itd…to wszystko co psychoanaliza każdy ci przeszukiwać.

        Z jednej strony nie chce mi się o tym już nawet gadać, ale z drugiej to ja nie wiem jak można coś takiego ludziom robić. Jak można kogoś zachęcić do tego procesu tylko w niego wierząc i patrzeć na drugiego człowieka jak się pograza w tym gównie i wszystko przeczy założeniom, ale najwyraźniej łatwiej zjebać komuś życie niż się przyznać, że założenia mogą być błędne. Do tego ta cała aura rozwoju, wspinania się na wyższe dojrzalsze stopnie egzystencji..te wszystkie farmazony i to całe czary mary, w które wierzyłem jeszcze długo po tym jak już miałem go dość. Po prostu myślałem, że to ja coś źle zrobiłem.

        No i tutaj musiałbym podziękować autorowi bloga, bo to były pierwsze informacje jakie podważały świętość psychoanalizy. Dziś wracam powoli do stanów emocjonalnych sprzed terapii i płakałem chyba już ze 100 razy nad tym chłopakiem, który 15 lat temu przeszedł próg gabinetu terapeutycznego. Zwykły naiwny koleś, który miał po prostu problem, z którego zrobił się jak mieszkaniec księżyca. Nie wiem co czuje, kim jestem , kim powinienem być…ale jak pisałem. Powoli dzięki wartościowym publikacjom potrafiłem zejść z tej psychoanalitycznej drogi i potrafiłem skierować się ku życiu i światu.

      4. Cześć Michał, Potworne jest to co Ci zrobiono. Uważam że psychoanaliza i terapia psychodynamiczna powinny być nielegalne. Ja też uważam doświadczenie z terapią za najgorsze w moim życiu. Też czuję że już mi się nawet nie chce o tym gadać, a równocześnie siedzi to we mnie, reperkusje tego odczuwam na co dzień, W żadnym zawodzie nie spotkałam sie z taką arogancją jak wśród terapeutów (bo na opisanym przeze mnie w osobnym komentarzu osobniku się nie skończyło, szukałam pomocy żeby się „wyleczyć” z tego co mi zrobił). Pozdrawiam Cię, Ania

    2. tak, jest to okrutna praktyka zakładająca „unconditionally negative regard,” dająca terapeucie pole do rozgrywania – na kliencie – własnych chorych założeń.

    3. @C
      Problem polega na tym, że ja sam to sobie zrobiłem w pewnym sensie. Ja po prostu od samego początku wierzyłem że za sprawą pracy myślowej, można zmienić charakter i pozbyć się niechcianych cech, emocji…no a terapeuta psychoanalityczny mnie w tym utwierdzał, a to jest nie prawda. Ja zostałem przez psychoanalizę omotany i byłem zbyt głupi, niedojrzały żeby to przerwać i uciec. Człowiek chce wierzyć, że jest metoda i że polega ona na pracy intelektualnej….

      Walka z Hydrą jest dobrym symbolem obrazującym paradoks tego typu pracy intelektualnej. Pracy psychoanalitycznej. Pra stary symbol pokazujący, że ludzie żyjący tysiące lat temu byli chyba od nas mądrzejsi i mniej pyszni.
      Im bardziej walczysz, im szybciej ścinasz te łby, im jesteś szybszy, silniejszy, sprawniejszy…tym twój przeciwnik szybciej zdobywa nad tobą przewagę. Tak wygląda umysł w stanie ruminacji i w stanie psychoanalitycznej pracy. Walczy z Hydrą za pomocą miecza.

      1. @klocek12 Przepraszam, że dopiero teraz odpisuję. Nie wiem czemu, nie dostałam powiadomienia na maila że komentowałeś (zapomniałam zaznaczyć?). Chcesz powiedzieć, że czujesz się jakoś winny, że sam się do tego przyczyniłeś? No, to jest kusząca idea – zmienić się pod wpływem „pracy umysłowej.” Poszedłeś na terapię, do „specjalisty” w dziedzinie wychwalanej niemal wszędzie (patrz: komentarze pod ostatnim artykułem autora tego bloga na Krypie), mało tego: wychwalanej jako „bezpieczne miejsce.” Dla mnie potworną rzeczą było naruszenie tego zaufania że jestem w bezpiecznym miejscu właśnie, i to gdy byłam w skrajnie trudnej sytuacji zyciowej. Wiem jak to jest gdy nie da się kontrolować własnego umysłu, niestety – choć pewnie nie w takim stopniu jak Ty. To trafne co piszesz o pysze dzisiejszych ludzi – wielokrotnie w kontaktach z terapeutami i im podobnymi (psychiatrzy) byłam zaszokowana ich brakiem pokory. Wiem, że piszesz tutaj o sobie – ale kuzwa sprzedano Ci to gówno przecież jako metodę leczenia.Trzymaj się!

  5. Ja się zupełnie nie zgadzam z Panem dr Witkowskim co do zasadności wprowadzenia treningu interpersonalnego w szkoleniu trenerów biznesu. Uważam za jak najbardziej taki trening potrzebny.

  6. A cóż psycholodzy i psychoterapeuci na temat powyższego?
    Psychologia zawsze wspierająca. W szczególności, gdy sądzi, że nikt jej nie widzi.
    W myśl tego, w środowisku nie padło jak dotąd publicznie ani jedno „przykro mi” pod adresem nękanego sądami pacjenta, za to szyderstwo i hejt rozlały się już szeroką strugą…

  7. Chciałam odnieść się do wypowiedzi Pana Michała. Zjawisko, o którym Pan pisze jest chyba dosyć częste. Moja znajoma od wielu lat jest w terapii, jest to osoba bardzo skupiona na sobie, analizuje każdy szczegół, wygląda to nieraz komicznie i tragicznie w jednym. Kilka razy powiedziałam jej, że to terapia utrudnia jej zycie- nie dość że zakłada skupianie na sobie, a tym samym odcięcie od świata, to dodatkowo polega na wyszukiwaniu trudnych momentów z dzieciństwa i przeżywanie ich raz po raz. Ona jednak nie chce mnie słuchać, być może jest już od tego uzalezniona. Mnie też namawia na terapię, choć nie widzę żadnego powodu po temu, poza tym nie umialabym oddać swojego życia tak łatwo a ręce drugiego człowieka, nawet gdyby obiecywał mi cuda.
    Mam nadzieję, że Pan się z tego podniesie, wierzę, że to możliwe, choć pewnie trochę potrwa.

    1. Jak jej to pasuje? Psychoanaliza jest bardzo kusząca, a niektórzy mam wrażenie że uwielbiają nią żyć. Mam wrażenie, że jest taki typ ludzi, którzy lubią ową psychoanalizą operować i wierzą, że ona im daje jakieś super talenty intelektualne, że stają się bardziej świadomi, mądrzejsi od innych. Sam w to wierzyłem i na pewnym etapie czułem nawet wyższość nad moimi znajomymi, którzy wchodzili w życie i brali śluby, podejmowali pracę. Uważałem ich za nieświadomych 🙂 biedaków, którzy nie wiedzą co robią. Za to siebie postrzegałem jak bohatera, co idzie ciężką ścieżką, na końcu której będzie …nowe, „prawdziwe” ja które wiedzie takie 100%-owe, soczyste życie lol. To jest dla mnie wręcz niesamowite jak to się potoczyło i jest to potwornie ciężka lekcja pokory.

      Generalnie nie radził bym wierzyć w mit o tym, że prawdziwe ja i prawdziwe życie jest gdzieś tam schowane w nieświadomości i dopiero jak tam dotrzesz to się staniesz sobą itd…Sam w to bardzo mocno wierzyłem, ale dziś to postrzegam jak bardzo wyrafinowany lep na muchy, taki trochę lep który w jakimś stopniu sam sobie rozwieszasz.

      1. Filozofowie i naukowcy na przestrzeni stuleci nie zdołali dać jednoznacznej odpowiedzi na pytanie- kim tak naprawdę jest człowiek… Te kwestie poruszają także liczne pozycje literatury klasycznej, proza, czy poezja… Dla mnie jako osoby w miarę oczytanej koncepcja, że w gabinecie terapeuty odnajdę jakąś absolutna prawdę o sobie jest albo niebezpieczna utopią albo sprytnym oszustwem… Gdybym jednak szła do terapeuty, oczekiwałabym rozwiązania jakiegos problemu w okreslonych ramach czasowych z wymiernymi efektami. Myślę, że to jest jakieś wyjście- dzięki tym założeniom można by uniknąć zejścia na manowce…

        Jeśli mogę zapytac- co było punktem zwrotnym w Pana myśleniu? Co zapoczątkowało proces uwalniania się!

      2. Punktem zwrotnym? Wątpliwości w zasadzie wystąpił po kilku miesiącach terapii. Chciałem ją przerwać, bo uważałem że mi szkodzi, ale byłem takim naiwniakiem i neofitą terapii, że o wszystkim mówiłem terapeucie, który jakoś mnie przekonywał do zostania. Myślałem, że robię błędy itd i że jak się bardziej postaram to będzie ok…generalnie po 10 latach wylądowałem w ośrodku leczenia ZO na terapii grupowej.

        Pomimo że była to terapia analityczna, ja otwarcie mówiłem że „zabawa w skojarzenia” już mnie nie interesuje i że raczej to co chce osiągnąć to stan sprzed terapii i żeby wszystko co sobie do głowy napchałem, żeby zabrać itd…Na takiej terapii się siedzi cały czas z ludźmi, więc myślałem że taka intensywna forma może mieć sens. I na tej terapii był punkt przełomowy. Pewien taki konkretny, który pozwolił mi jakby wydostać się z własnych myśli.

        Mój pierwotny problem to forma lęku społecznego. Na tej terapii grupowej siłą rzeczy byli inni ludzie i ja w pierwszym tygodniu odmawiałem w zasadzie wypowiadania się. Chciałem zrezygnować bo po co zajmować miejsce jak nawet gadać nie chcę, ale jakoś zostałem na następny tydzień, następny i zacząłem z czasem coś gadać…a po pewnym czasie zacząłem normalnie rozmawiać i mnie jakby olśniło. Chodzi o to, że gdybym zrezygnował w pierwszym tygodniu, to prawdopodobnie zasiadł bym do analizowania problemu lęku przez który nie mogłem być sobą na owej terapii. Szukał bym. Czytał. Diagnozował, zastanawiał bym się itd…ale zamiast tego zostałem na terapii i problem sam znikł. Po prostu znikł. Niepostrzeżenie zacząłem normalnie mówić i lęk przed ludźmi generalnie zniknął. Przynajmniej przed tymi tam ludźmi.

        Mój umysł się jakby zacierał. Jak mechanizm, który zamiast płynnie funkcjonować, to zastyga w pewnej pozycji. Gdybym uciekł z powodu lęku w pierwszym tygodniu to bym tak właśnie zastygł intelektualnie na tym konkretnym problemie. robiłem tak przez wcześniejsze 10 lat bez przerwy. Dosłownie bez przerwy 24/7, bo to utożsamiałem z terapią. Taką jaką znałem i taką jaką specjaliści mi oferowali i tak jak ją rozumiałem. Ja takich „zatarć” czyli intelektualnych zawieszeń się na jakimś wyizolowanym psychicznym problemie to dokonałem pewnie tysiące i wszystko to regularnie mieliłem bez przerwy, aż do postępującego wyczerpania.

        Dopiero bezpośrednie skonfrontowanie się z lękiem, choć w warunkach cieplarnianych i jakby intelektualne odpuszczenie problemu sprawiło, że jakbym otworzył okno w pomieszczeniu. Jakby mój umysł, który był jak szczęka pitbula trochę odpuścił i to był moment przełomowy. Zacząłem szukać info. na temat szkodliwości terapii, szkodliwości terapii analitycznych i znalazłem tego bloga.

        Ja po prostu od samego początku powinienem być na terapii grupowej, na której musiałbym iść jedyną możliwą drogą, czyli drogą konfrontacji z lękiem. Nawet po kilku miesiącach pierwszej terapii o to pytałem terapeutkę. Mówiłem, że ta terapia analityczna nie działa i coś jest nie tak i może powinienem iść na jakąś terapię grupową? Odpowiedź padła, że nie…więc zostałem, bo specjalista się zna i przecież nikt by mi krzywdy nie zrobił bo to terapeuta.

        A taką bombą atomową było znalezienie książki Richarda Heysa „w pułapce umysłu”. Zupełnie przypadkowo w bibliotece zauważyłem ten tytuł i tam w zasadzie wszystko jest opisane klinicznym językiem. I od w zasadzie roku czuję, że te skostniałe intelektualne mury które stworzyłem puszczają i wracają do mnie emocje. To jest wręcz przerażające, bo wracają do mnie także te uczucia, które leżały u fundamentu pójścia na terapię. Mówię tu o zauroczeniu dziewczyną. Jakbym się odmrażał i wszystko powoli jakby puszcza….15 lat później.

      3. Gratuluję drogi terapeutycznej, wg mnie well done, good job, niezależnie od deklaratywnej wartości tychże procesów. Chętnie przeczytałabym więcej Pana przemyśleń, np w formie książki, wg mnie bardzo ciekawe refleksje Pan ma. Tak, jestem psychologiem, psychoterapeuta analitycznym (po ukończeniu szkolenia czteroletniego, w trakcie certyfikacji), praktykującym w szpitalu i prywatnym ośrodku, indywidualnie i grupowo.

      4. @Hanka Freud
        No dobra…ale to w takim razie gdzie tu jest miejsce dla mnie? Niech Pani poświęci minutę na zastanowienie się nad swoim wpisem i o czym on świadczy? Przecież terapia w założeniu ma polegać na : uczeniu się słuchać siebie, docieraniu do swoich emocji, na pozwalaniu sobie na odczuwanie różnych emocji. Terapeuta ma być empatyczny, ma traktować klienta jako podmiot i niejako towarzyszyć mu w stawaniu na nogi. Itd…A Pani ocenia moje doświadczenie z pozycji wręcz formalnych. Gdzie jest ta cała empatia i traktowanie jako podmiot? Przecież Pani napisała, że Pani zdanie na temat mojego doświadczenia jest ważniejsze niż moje doświadczenie. To jak Pani w sensie czysto ludzkim jest przygotowana do pracy jako terapeuta, skoro moja emocjonalna ocena doświadczenia jest mniej istotna niż Pani ocena intelektualna?

        Pani jest po szkoleniu i pracuje jako terapeutka i w zasadzie napisała Pan wprost, że to wszystko co wymieniłem jest tylko szyldem, a w rzeczywistości jest pewnego rodzaju granica, którą jest Pani i Pani interes i Pani komfort psychiczny. Wy niby to pomagacie innym mierzyć się z trudnościami życia, z trudnymi doświadczeniami i uczycie ludzi stawiać czoła problemom….a Sama Pani nie potrafi się skonfrontować z trudną treścią i ucieka na pozycje protekcjonalne.

        Przecież w założeniach psychoanalitycznych jest chyba napisane, że liczy się subiektywne doświadczenie o którym mówi klient. Jeśli się czujesz przez matkę zraniony, to nie drążymy czy rzeczywiście cię tak mocno zraniła, tylko szanujemy twoje emocje i pracujemy z nimi. Tak czy nie? A Pani pisze, że jeśli ja się czuje zraniony przez terapeutę to nie tylko nie będziemy się zastanawiać nad jego pracą, ale moje doświadczenie jest mało istotne, bo istotniejsza jest ocena intelektualna. Problem polega na tym, że ja już się w to bawiłem:)..i jestem ciekaw co się dzieje, jeśli ja odmówię Pani autorytetu ? Ja nie uznaję psychoanalitycznego imaginarium jako fundamentu dającego jakiekolwiek prawo do oceny. Uważam nie tylko że moje doświadczenie jest istotniejsze, ale uważam że Pani ocena jest nieistotna, a wręcz kompromitująca dla Pani…Oczywiście tylko wtedy, kiedy będzie Pani w stanie choć na chwilę porzucić etykietki: terapeuta=mądry i klient=korzysta z mądrości.

  8. Dziękuję za tak wyczerpującą wypowiedź… Cieszę się, że jest Pan na dobrej drodze i mimo lęku, ma Pan świadomość, że jest to droga właściwa. 15 lat to długo, ale myślę, że da się to naprawić… Takie głosy, wypowiedzi jak Pańska są bardzo ważne. Życzę wszystkiego dobrego i szybkiego uzyskania spokoju i zdrowia…

Skomentuj

Ta witryna wykorzystuje usługę Akismet aby zredukować ilość spamu. Dowiedz się w jaki sposób dane w twoich komentarzach są przetwarzane.