Noszę w sobie chęć spojrzenia w oczy terapeutce i zapytania jej, jak może patrzeć w lustro…

Za zgodą autorki, udostępniam publicznie list, który dostałem kilka dni temu.

Piszę do Pana ponieważ powiedziano mi, że może mi Pan pomóc…. 

1,5 roku temu obiecałam swojej córce, że każdy winny jej krzywdy poniesie konsekwencje… Wtedy jeszcze żyła 💔Od jej śmierci minął rok a nikt za to nie odpowiedział… Oprócz oczywistych sprawców jej krzywdy są też inni… w cieniu, którzy mogli pomóc ale zabrakło im chęci, kompetencji, wiedzy, wrażliwości? M. in. psychologowie, psychiatrzy i psychoterapeuci. W ich sprawie piszę do Pana.

W styczniu ubiegłego roku dowiedziałam się, że moja córka od 6 roku życia była molestowana przez własnego dziadka. Od 2014 roku… To był też rok kiedy ministerstwo zobligowało 6 latków do obowiązku szkolnego. Zmiany w jej zachowaniu zauważyłam szybko, były subtelne ale dla mnie widoczne bardzo. Otwarte, radosne, przebojowe i otoczone wianuszkiem przyjaciół dziecko nagle straciło całą pewność siebie, poczucie wartości, zamknęło się w sobie i nie mogło odnaleźć wśród rówieśników. Pracowałam wtedy w przedszkolu jako nauczyciel terapeuta i jako pierwszą o pomoc poprosiłam koleżankę na etacie psychologa. To jedyna osoba do której nie mam żalu. Wiedziałam, że jest świeżo po studiach, bez doświadczenia ale… byłam przekonana, że powodem zmiany zachowania jest szkoła. Wbrew zapewnieniom rządu Hania trafiła do klasy 7 latków jako jedna z dwóch sześciolatek. Wychowawczyni bez podejścia do dzieci.

Temat złego dotyku poruszałam z dziećmi i… po pierwsze byłam przekonana, że dobrze je przygotowałam, po drugie, byłam pewna, że mając z nimi super relacje powiedzą mi, po trzecie nigdy nie przyszłoby mi do głowy, że coś takiego mógłby zrobić ktoś z rodziny… tej rodziny….

Koleżanka mimo braku współpracy szkoły starała się wzmocnić Hanię na zajęciach socjoterapeutycznych. Widziała, że ma problem ale nie potrafiła zdiagnozować. W 2016/2017 roku byłyśmy dwukrotnie u psycholog, która jest biegłą sądową. Pani psycholog nie chciała na pierwszej wizycie rozmawiać ze mną i od razu zaczęła od spotkania z Hanią. Wnioski po tym spotkaniu były identyczne z moimi – ogólne zauważenie problemu. W 2021  zabrałam Hanię do swojej byłej psychoterapeutki. Tuż przed pandemią byłam u niej na kilku wizytach i uważałam, że bardzo mi pomogła. Ufałam jej. Po roku chodzenia do pani pracującej w nurcie psychodynamicznym, która podczas sesji znudzona wpatrywała się w zegar nade mną i mówiła tylko „już koniec”, ta na kilku spotkaniach zrobiła na mnie wrażenie kogoś kto wie jak pomagać… Hania wtedy już zaczęła się głodzić, samookaleczać i praktycznie nie wychodzić z łóżka. Uczyła się w ramach edukacji domowej w przyjaznej szkole demokratycznej… 

Dlatego zdecydowałam się poprosić o pomoc kogoś komu ufam. Na wizycie jednak usłyszałam, że jestem histeryczką, matką wariatką, mam się odczepić od dziecka i nie mam prawa ingerować w jej życie i namawiać jej na terapię. Hania cały czas mówiła, że pójdzie jak skończy 18 lat (dzisiaj już wiem dlaczego)… W rozmowie z Hanią, terapeutką powiedziała, że współczuje jej takiej matki a mężowi, że ma mnie pilnować i trzymać z dala od Hani. Wyszłam załamana, czułam jakby ktoś odebrał mi dziecko. Widząc jak Hania niknie w oczach nie rozumiałam dlaczego nie muszę dwunastolatki pytać czy chce iść do lekarza gdy kaszle ale nie mogę jej zabrać do lekarza kiedy widzę jak choruje jej psychika. Czułam, że to złe a z drugiej strony- to specjalistka a ja? Ja wiedziałam, że mam do przepracowania jeszcze wiele rzeczy w życiu. Straciłam zaufanie do siebie, do własnej intuicji.

Po jakimś czasie zdecydowałam wrócić do niej na terapię. Myśląc, że ze mną jest coś nie tak. Terapia trwała prawie rok, na spotkaniach zwracała uwagę, że za mało myślę o sobie i dbam o siebie i swoje potrzeby, że jestem zbyt surowa dla siebie i za wrażliwa. Długo namawiała mnie na pójście na L4, w końcu się na to zdobyłam….

W międzyczasie okazało się, że Hania ma myśli samobójcze i 1 probę samobójczą za sobą. Poprosiłam by poleciła mi kogoś dla Hani. Hania chodziła na terapię od listopada 2022. Ja do tej Pani do lutego 2023. W tym czasie będąc na zwolnieniu moje życie zaczęło się rozpadać, co tydzień zamiast o postępach mogłam mówić o kolejnych tragediach… w lutym poszłam na spotkanie z mężem. Chciałam by pomogła mi wytłumaczyć mu mój stan, i Hani- mąż kompletnie nie rozumiał i nie umiał wspierać- zwłaszcza Hani. Wycofał się.

Na tym spotkaniu poczułam się zaatakowana. Terapeutka, która na wielu spotkaniach słyszała o moich problemach z mężem – totalnie zamkniętym na komunikacje i lubiącym kłamstwa, która na tych spotkaniach”uczyła” mnie jak sobie radzić na tym lutowym spotkaniu nagle stanęła po drugiej stronie barykady i powiedziała, że jej nie słucham… była w tamtym czasie jedyną osobą której ufałam i której słuchałam nawet jeśli nie byłam pewna, nie czułam, że mi to pomoże. Poczułam się odrzucona, opuszczona, oszukana, zawiedziona, zdradzona. Zrezygnowałam z terapii.

Hania uczęszczała na terapię do osoby poleconej przez moją psychoterapeutkę. Każda wizyta odbywała się w innym miejscu i gabinecie, co chwilę zmiany. Hania mówiła, że ta Pani jest miła ale nie wie czy jej pomaga. W międzyczasie odbyła się pierwsza wizyta psychiatryczna Hani na zalecenie terapeutki. Dostała leki. 

O przemocy seksualnej Hania powiedziała mi i jej terapeutka dowiedziała się ode mnie. Powiedziała wtedy, że teraz rozumie zachowanie Hani, która uciekała w dysocjację i unikała rozmów innych niż o niczym. Stwierdziła PTSD i powiedziała, że teraz już wie jak ma z Hanią pracować. Po informacji o molestowaniu byliśmy znów u psychiatry w ZIP w Szczecinie. Lekarz namawiał nas na oddział ale ostatecznie przepisał nowe leki i zalecił oddział gdyby się pogorszyło. Hania mówiła jej, że chce szukać sponsora. Nam też. Dzisiaj już wiem, że retraumatyzacja jest typowa u dzieci doświadczonych przemocą seksualną. Wtedy rozmawiałam z Hanią ale wiedząc, że terapeutka wie o tym i nie reaguje, byłam przekonana, że nie ma zagrożenia… Myliłam się. 

Hania wykorzystała kilka dni ferii gdy wyjechałam z młodszym synem i spotkała się z mężczyzną. Zawiozłam ją na oddział Psychiatrii dzieci i młodzieży… sam moment przyjęcia był straszny. Pani doktor która wrzeszczała na mnie przy Hani, że wymuszam przyjęcie dziecka. Nie chciała słuchać mnie, zobaczyć wiadomości Hani która pisała, że teraz może i musi zakończyć swoje życie. Ta sama doktor która namawiała nas na oddział… 

Jak wyglądał pobyt Hani… może Pan częściowo przesłuchać tutaj…. przemoc, stres, strach…

https://www.facebook.com/share/v/ffYx88ACmtZqDx1A/?mibextid=WC7FNe

Zabrałam ją, pisałam skargi, nikt nie zareagował. Dopiero po tym, w marcu/kwietniu 2023 znalazłam psychiatrę i psychotraumatologa, którzy naprawdę zajęli się Hanią… Psychiatra na pierwszej wizycie po analizie wyników i stanu Hani wypisał skierowanie na cito do szpitala w Toruniu, gdzie ordynatorem jest psychiatra dziecięcy i seksuolog. Niestety odmówiono nam przyjęcia Hani. Została pod kontrolą psychiatry i miała wizyty 2 razy w tygodniu u psychotraumatolog, która oprócz pracy z Hanią, uczyła też nas jak ją wspierać, chronić i… ratować bo była na skraju samobojstwa. 

Niestety za późno….Hania się nie zabiła, nawet chwilę przed śmiercią odzyskała chęć życia. Ale przez cały ten czas…. Przez te kilka miesięcy w jej organizmie rozwijał się zespół hemofagocytarny, którego nikt nie zauważył, nie zdiagnozował… nikt nie zareagował. Zmarła 10 maja 2023 roku…

Przez cały ten czas noszę w sobie chęć spojrzenia w oczy tej „mojej” terapeutce i zapytania jej, jak może patrzeć w lustro bez wyrzutów sumienia i zastanawiam się ile jeszcze osób skrzywdziła… I boję się zaufać, skorzystać z pomocy terapeuty… bo nie wiem co jeszcze mogą mi odebrać skoro odebrali mi wszystko. Macierzyństwo było moją siłą, czułam się dobrą mamą i kochałam swoje dzieci nad życie. Dziś boję się samej siebie a lęk paralizuje całe moje życie…

***

POSTY O PODOBNEJ TEMATYCE:

Psychoterapia z M.

Nigdy nie pójdę na terapię

Podróż w jedną stronę

Gadał dziad do obrazu, a obraz ani razu

Nie oceniam źle swojej terapeutki…

Taka sobie zwykła historia psychoterapeutyczna…

Czy każdy potrzebuje terapeuty – pomoc czy przemysł?

O psychoterapii wolno rozmawiać – zadecydował Sąd. Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Psychoterapia w Sądzie Najwyższym. Gdzie kończy się szukanie sprawiedliwości a zaczyna kompromitacja?

Czat Czwórki o psychoterapii – podcast PR 4

Zawracanie statku głupców – mój najnowszy felieton w Plus Minus Rzeczpospolita

W pułapce psychoterapii – rozmowa w miesięczniku „Moje zdrowie”


Defekt – okładka

O tym, co terapia potrafi zrobić z człowiekiem, opowiadam nie tylko jako psycholog. Moja powieść „Defekt” to historia zdolnego młodego człowieka, jego związków i kolejnych terapii – o tym, co się dzieje, gdy za wszelką cenę próbujemy dopasować się do normy. Książka w księgarni Bonito »

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

5 myśli na temat “Noszę w sobie chęć spojrzenia w oczy terapeutce i zapytania jej, jak może patrzeć w lustro…”

  1. Ciężko czytać takie historie, a jeszcze trudniej je przeżywać…

    Choruję na raka, jestem po operacji i przed leczeniem systemowym. Po przeczytaniu powyższej historii postanowiłam opowiedzieć moją drogę do „zdrowia” w gabinecie psychoterapeuty psychodynamicznego. Rozpoczęłam terapię prawie dziewięć lat temu, przerwałam w zeszłym roku z hukiem rozbijając bańkę iluzji relacji, która „leczy”. Trafiłam do gabinetu w momencie, kiedy moje życie było pasmem cierpienia, byłam samotna, nieufna wobec ludzi, wykończona trwającym 12 lat małżeństwem, w którym przemoc fizyczna i psychiczna była codziennością i całkowicie pozbawiona siły po rozwodzie i konsekwencjach związanych z toksyczną relacją. Pierwsze półtora roku terapeuta pracował nad moją depresją, przynajmniej z taką diagnozą się zgłosiłam i tak byłam prowadzona. Poza psychoterapeutą prowadziła mnie też lekarz psychiatra ( w tym samym miejscu), która przepisywała tony leków uspokajających i nasennych. Przyjmowałam leki i jeździłam dwa razy w tygodniu na 50 minut rozmowy terapeutycznej. Po półtora roku przerwałam terapię uznając, że do niczego ona nie prowadzi, samopoczucie bez zmian, tkwienie w przeszłości i brak kroku do przodu. Niecały rok później miałam wypadek samochodowy, jechałam po dawce codziennych leków przepisanych przez lekarza i straciłam panowanie nad kierownicą, uderzyłam w dwa drzewa…To był dzień, w którym ostatni raz wzięłam leki przepisane przez psychiatrę. Po kilku miesiącach wróciłam na terapię i wtedy usłyszałam diagnozę, nie depresja, a zaburzenie borderline. I wtedy wszystko się zaczęło, postanowiłam w pełni zaufać w wiedzę terapeuty, który powtarzał jak mantrę, że jeżeli przerwę terapię, to nigdy moje życie się nie zmieni, że tylko bycie w relacji leczącej może pomóc zapanować nad chaosem emocji i wypracować we mnie zdrowe mechanizmy funkcjonowania. Trwałam w tej relacji wiele kolejnych lat, jeździłam dwa razy w tygodniu do odległej o 70 km. miejscowości na terapię, pracowałam bez urlopu, bez chwili odpoczynku, wszystko w imię bycia uleczoną. Z zawodu jestem chemikiem – fizykiem, potrafię bardzo logicznie łączyć punkty w całość układanki, jestem mocna w analizie i mam niesamowitą pamięć. Przeżywałam wciąż powrót do przeszłości, do dramatycznych zdarzeń z mojego życia i analizowałam to każdego dnia. Byłam zmęczona ciągłym tkwieniem w przeszłości, nie potrafiłam żyć w chwili obecnej. Kiedy pytałam, jak długo będzie trwała terapia, dlaczego trwa już tyle lat i nie ma końca, usłyszałam, że co by się złego stało, gdybym miała przyjeżdżać nawet całe życie. Miałam wpajane, że tylko w gabinecie terapeutycznym nauczę się bezpiecznej więzi i relacji, że jeżeli przerwę terapię to nigdy nie osiągnę spełnienia w życiu. Więc tkwiłam, jeździłam, rozkładałam przeszłość na małe kawałki i czekałam na UZDROWIENIE. W tym czasie moje dzieci dorastały, całą rodziną rezygnowaliśmy z wielu przyjemności, bo muszę być w terapii, a to generuje olbrzymie koszty. Mijały lata, mijało moje życie i mijały możliwości zmiany tego życia, nie zmieniało się jedno – fotel w gabinecie i dwa dni w tygodniu na leczącą rozmowę. Byłam przemęczona, przepracowana i kiedy tylko podnosiłam temat mojego złego samopoczucia, osłabienia, otrzymywałam informację zwrotną, ze to wydarzenia z przeszłości tak mnie osłabiają, że powinnam wreszcie odpuścić i ruszyć dalej. Prawda okazała się inna, to nie przeszłość mnie wykańczała, to rozwijający się na oczach terapeuty rak, maskowany rozmowami o przeszłości i zepchnięty przez łatę pacjentki boredrline.

    Po prawie siedmiu latach terapii, kiedy otworzyłam oczy na tą całą psychodynamikę i rozbiłam bańkę „bezpiecznej relacji terapeutycznej”, stałam się naczelnym wrogiem i agresorem terapeuty. Kiedy próbowałam porozmawiać o tym, jak terapia i rozmowy o przeszłości maskowały rozwijającą się chorobę, że na oczach terapeuty chudłam i pracowałam ponad siły żeby opłacić terapię, że wciąż miałam powtarzane, że nie mogę rezygnować, bo moje życie będzie pasmem cierpienia, zostałam zablokowana. Zaczęły wtedy wychodzić dodatkowe zaniedbania, brak poufności terapii, tunelowe myślenie terapeuty. Kiedy pojechałam powiedzieć prosto w twarz o zaniedbaniach, usłyszałam, że go wku…m i wciąż jestem zmęczona. To było nasze ostatnie spotkanie.

    Zostałam po terapii w gorszym stanie psychicznym i fizycznym niż kiedy się na nią zgłosiłam. Przeszłam załamanie nerwowe, sięgnęłam po pomoc specjalisty, leki na depresję i diagnoza ADHD. Próbowałam dotrzeć do Towarzystwa Psychodynamicznego, ich kodeks etyki zawodowej to farsa. Srodowisko psychoterapeutów psychodynamicznych to hermetyczna sekta tunelowych mózgów o średnicy szpilki. Ale jedno jest pewne, terapia psychodynamiczna jest kosztowna i długoletnia, więc my pacjenci jesteśmy gwarantem stałej gotówki. To nurt, który nie wnosi nic! To jest po prostu dobrze zorganizowany biznes żerujący na ludziach, którzy po traumatycznych przeżyciach szukają dla siebie pomocy. Z tak dużym lekceważeniem praw pacjenta nie spotkałam się nigdy wcześniej. Dla nich jesteśmy tylko „zaburzeni”, których nie warto słuchać.

    Terapeuta w czasie mojej terapii zdążył zrobić certyfikat psychoterapeuty, certyfikat TFP, a po dwóch miesiącach od mojej ostatniej wizyty, wskoczył na listę superwizorów aplikantów. Zdobywa szczyty hierarchii zawodowej, natomiast ja walczę z przerzutami i załamaniem nerwowym.

    Policzyłam….przez tak wiele lat jazdy na terapię okrążyłam równik i wydałam 60 tysięcy złotych. Można powiedzieć… PODRÓŻ ŻYCIA!!! ( przepraszam za ewentualne literówki i składnię, ale piszę pod wpływem silnych emocji).

      1. Dziękuję, to dużo głębsza sprawa. Przez ostatni rok stałam się „ śledczym” środowiska terapeutycznego i szczerze mówiąc jestem przerażona skalą ich zaniedbań, ograniczonego myślenia i tym, co reprezentują sobą poza gabinetem. Nie należę do osób mściwych, nie założę sprawy sądowej, chciałabym tylko jedno dotrzeć do jak największej liczby osób z moją historią i cofnąć choć jedną przed podjęciem decyzji terapii w nurcie psychodynamicznym. Jeżeli chociaż jedna osoba wycofa się z tego pomysłu, to będę szczęśliwa wiedząc, że nie zmarnowała do końca swojego życia. Pozdrawiam serdecznie.

      2. Dzien dobry, proszę mi powiedzieć, gdzie i w jaki sposób mogę skierować sprawę dotyczącą zaniedbań i nadużyć w mojej terapii? Potrzebowałam czasu żeby uporządkować myśli i nie działać pod wpływem impulsu. Pozdrawiam

Skomentuj

Ta witryna wykorzystuje usługę Akismet aby zredukować ilość spamu. Dowiedz się w jaki sposób dane w twoich komentarzach są przetwarzane.