To tytuł mojego najnowszego artykułu, który ukazała się właśnie w portalu HolisticNews. Zapraszam do lektury!
Już w 1987 roku, w swoim raporcie o stanie kościoła przyszły papież, kardynał Joseph Ratzinger wyrażał swoje zaniepokojenie faktem, że psychologia stanowi zagrożenie dla religii. Obwiniał ją nawet o pustoszenie zakonów i wypieranie teologii. Podobnego zdania był George Carey, arcybiskup Canterbury, który w wypowiedzi dla „Guardiana” w 2000 r. stwierdził, że psychoterapia powoli zastępuje religię, a Chrystusa Zbawiciela zastępuje Chrystus Doradca (ang. Christ the Counsellor). Czy mieli rację?
Tak psychologia podbiła świat
Psychologia jest dzisiaj jednym z najbardziej popularnych kierunków studiów na całym świecie. Amerykańskie Towarzystwo Psychologiczne (ang. APA – American Psychological Association) ogłosiło, że jeszcze nigdy w historii nie cieszyła się takim powodzeniem. Szacuje się, że w samych tylko Stanach Zjednoczonych pomiędzy 1,2 a 1,6 milionów studentów rocznie wybiera kurs wprowadzenia do psychologii. Rocznie 120 tys. amerykańskich studentów otrzymuje tytuł licencjata z psychologii. U.S. Bureau of Labor Statistics szacuje, że ogólne zatrudnienie psychologów wzrośnie o 7 proc. w latach 2023–2033, znacznie szybciej niż średni wzrost dla wszystkich innych zawodów (3 proc.). Przewiduje się, że w tym okresie co roku będzie otwieranych średnio około 13 tys. miejsc pracy dla psychologów.
W Polsce w 2019 roku psychologię studiowało 34 178 osób, a w 2022 roku już 56 370, co oznacza wzrost o około 65 proc. Wcześniej, w 2018 roku dostępnych było 144 programów studiów psychologicznych, a z kolei w 2023 roku liczba ta wzrosła do 254. W 2022 roku psychologia wyprzedziła prawo, jako najbardziej oblegany kierunek w Polsce.
Fala zainteresowania psychologią
Rozkwit zainteresowania psychologią jest bezprecedensowy. Większość magazynów ilustrowanych posiada stałe rubryki wypełnione radami psychologów formułowanymi dla ich czytelników. Mnóstwo ludzi ma w swoich planach systematyczne spotkania ze swoimi psychologami lub psychoterapeutami i spędza kilka godzin tygodniowo w ich gabinetach. Z ekranów telewizyjnych przemawiają do nas psychologowie, którzy jako eksperci wyjaśniają nam, dlaczego ktoś zabił, zgwałcił, zdefraudował pieniądze lub popełnił samobójstwo.
Psychologowie pojawiają się zawsze w sytuacjach poważniejszych wydarzeń społecznych, aby przedstawić nam interpretację tego, czego byliśmy świadkami. W większości księgarń znajdziemy osobne półki, lub nawet całe regały, wypełnione książkami oferującymi rady i wsparcie psychologiczne. Celebryci publicznie opowiadają o swoich problemach psychologicznych i terapiach, w których biorą udział.
Podczas spotkań towarzyskich ludzie wymieniają się opiniami na temat swoich psychoterapeutów. Bardzo często psychologowie pojawiają się w miejscu wypadków lub katastrof. Pracują w szkołach, szpitalach, hospicjach, opiece społecznej i w działach zarządzania personelem większości korporacji. Odnajdziemy ich w policji i armii, w kościołach i więzieniach. Bez wątpienia psychologia jest wszechobecna.
Jednak sama popularność psychologii nie świadczy o nabieraniu przez tę dziedzinę wiedzy religijnego charakteru. Aby odpowiedzieć na pytanie, czy tak faktycznie jest, należałoby zastanowić się, czy psychologia i psychoterapia zaspokajają te same potrzeby co religia i czy przejmują jej funkcje.
Czytaj dalej klikając TUTAJ
Posty o podobnej tematyce:
Przesada psychologii, psychologia przesady
Ignorancja jako cnota i mit złej natury ludzkiej
Ten prosty mechanizm trzyma ludzi w sektach i toksycznych związkach!
O POPpsychologii i psychobiznesie w radiu 357
Skąd obecny kryzys zdrowia psychicznego?
Jak żyć w obliczu współczesnych wyzwań?

Ten wątek rozwijam w zbiorze esejów „Przepędźcie guru, którzy radzą, jak żyć i inne eseje” – o tych, którzy sprzedają nam gotowe recepty na życie. Książka w księgarni Bonito »
Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Podzielę się moim doświadczeniem. Po wyjściu ze szpitala, w którym diagnozowano mnie na najgorsze zwyrodnienia z uwagi na błędnie wykonaną próbę miasteniczną, przestałam sypiać. Budziłam się w nocy pełna lęku i napięcia związana z ostatnimi wydarzeniami i problemami osobistymi. Psychiatra przypisał mi antydepresant i lek na sen o wydłużonym uwalnianiu. Całość sprawiała, że o poranku z wielkich trudem wstawałam z łóżka, nieważne ile spałam, mój organizm wręcz kapitulował, fundując mi tortury z samego rana. Uznałam, że pora ten lek na sen odstawić, ale tuż przed zaśnięciem łapał mnie znów ten sam lęk. Brałam wtedy tabletkę i natychmiast usypiałam, co było oczywiście efektem placebo, bo lek aktywujący swoje działanie po 1-2 godzinach nie mógłby farmakologicznie zadziałać w kwadrans. Psychiatra zalecił mi wrócić do brania leku z odpowiednim wyprzedzeniem, wypisał receptę, a następnie… zgłosić się na psychoterapię, która pozwoli mi go odstawić. Zamurowało mnie. A jeszcze bardziej, gdy przyłapałam go na kłamstwie, bo proponując mi zwolenie lekarskie nadmienił, że on nie daje na więcej niż cztery tygodnie zwolnienia swoim pacjentom i za miesiąc, jeśli nie nastąpi poprawa, mogę je ewentualnie przedłużyć. Szkopuł w tym, że zapomniał, że byłam u niego kilka miesięcy wcześniej i z góry proponował mi wtedy trzy miesiące zwolnienia… Antydepresant natomiast tak stłumił moją głowę, że doprowadził do derealizacji i skłonności do przesadzania z alkoholem – potrafiłam się upić w samotności tylko po to, by poczuć cokolwiek. O kacach chyba pisać nie muszę żadnej osobie, która miała do czynienia z takim psychotropowym koktajlem. Na drugi dzień miałam myśli samobójcze, które zdawały mi się być zupełnie obce i oderwane od mojej tożsamości. „Leczenie” przerwałam po czterech miesiącach, na papierach mam, że „pacjentka zaprzecza myślom suicydalnym”, choć nigdy nie zostałam o nie zapytana. Jednostka chorobowa, która mi przypisano, była zaś tak ogólna, że pod tę samą przypadłość podpadali ludzie, którzy twierdzą, że zostali opętani przez szatana. Przypomnę, że do psychiatry trafiłam przygnębiona doświadczeniami w szpitalu, które potęgowało poczucie osamotnienia, wyszłam z gabinetu samodzielnie po czterech miesiącach, mimo zachęt psychiatrów do zmiany leków i wszechobecnej kultury psychoterapii ciągnącej do dodatkowych wydatków na rozmowy w gabinecie. Psychiatrzy, z którymi miałam do czynienia, to osoby o wysokich notach na portalach dla pacjentów i równie wysokich stawkach.
Okropna historia, współczuję. Mam nadzieję, że czuje się już Pani choć trochę lepiej. Wszystkiego dobrego.