A Cancelling at Poland’s Jagiellonian University

Odpowiadając studentom UJ na mój cancelling w październiku 2025 r., wyraziłem nadzieję, że ich akt zapisze się w niechlubnej historii takich wydarzeń. Moje nadzieje się spełniają, bo historię opisującą to wydarzenie opublikował Genspect – najbardziej wiarygodna organizacja zajmująca się medycyną i psychologią transpłciową.

My lecture on Evidence-Based Psychology was too much for trans activists, by Tomasz Witkowski

“The topics you discuss in your books have always been close to me; they were close to me primarily because of the fight against disinformation, post-truth and the decline of the authority of the academy. After four years of studies at my institution, I recognize many of the sins that you have written about. I like what you do and I want to work with it!”

This is what the president of the PRAGMA Scientific Club, who is also a student of psychology at Jagiellonian University, wrote to me in August 2025, the year he asked me to give the key lecture at the student-doctoral conference “Psychodebutions.” I agreed and we exchanged several more e-mails determining the details of my speech, including the topic of the lecture: Evidence-based psychology. Our exchanges included many equally enthusiastic words of appreciation about my work, and I began preparing the presentation and lecture.

Then, just a month before the conference, I received an e-mail from him canceling my lecture. He explained, “Facebook posts about transgender people recently shared by you harm their well-being, and we want the space of our Conference to be a safe place for every student.” Instead, he proposed holding the lecture “on a different date and under different conditions.” Only two days after it was announced that I would no longer be participating in the conference, this lecture too was cancelled.

I was surprised. I have never hidden my views. Since I have published 19 books, maintain a regular blog, and have my essays published a few times a year in both the mainstream Polish press and the international press, learning about my views is hardly an insurmountable obstacle for the average student. In my publications I warn against the hasty decision to transition, especially among minors, and highlight the danger to women’s rights posed by men identifying as transwomen, etc. So, what was so outrageous about these Facebook posts?

Czytaj dalej na stronach GENSPECT klikając TUTAJ

Inne posty dotyczące mojego cancelingu:

Cancel culture w natarciu

Przeciwko cancelingowi na Uniwersytecie Jagiellońskim – Polskie Stowarzyszenie Racjonalistów

Oświadczenie Klubu Sceptyków Polskich przeciwko cancelingowi na Uniwersytecie Jagiellońskim

Cenzura na UJ. Wybitny psycholog ostro: „To naganna decyzja”

Canceling na uniwersytecie – rozmowa z Racjonalista.tv

Tomasz Witkowski w obronie wolności słowa

Canceling – stanowisko dr hab. Dobrosławy Szumiło-Kulczyckiej, prof. UJ Rzeczniczki Praw i Wartości Akademickich Uniwersytetu Jagiellońskiego

Jaki student, taki pracownik? Rozpieszczone umysły wchodzą na rynek

Psycholog kontra cenzurze „poprawności” – rozmowa we Wnikliwym Kanale


Zawracanie statków głupców i inne eseje – okładka

Szerzej o tym, jak ideologia wypiera naukę, debatę i zdrowy rozsądek, piszę w zbiorze esejów „Zawracanie statków głupców i inne eseje”. Książka w księgarni Bonito »

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Przesada psychologii, psychologia przesady

Piąta rozmowa w podcaście „Kroniki odchodzenia od rozumu”: o „żałobie po wyborach”, nadużywaniu słowa trauma, epidemii samotności i o tym, dlaczego tracimy poczucie proporcji.

To tytuł piątej już rozmowy, którą dla podcastu Kroniki odchodzenia od rozumu przeprowadzili ze mną dr Katarzyna Szumlewicz i red. Bojan Stanisławski. Ponownie rozmawiamy po części o sprawach bieżących, po części o problemach poruszanych w mojej najnowszej, przygotowywanej do druku książce Zawracanie statków głupców i inne eseje. Zapraszam do wysłuchania!

O czym rozmawialiśmy

Po wyborach w internecie pojawiły się propozycje psychologicznej pomocy w „przepracowaniu żałoby” po przegranej kandydata. To absurdalne, ale przede wszystkim szkodliwe. Tracimy skalę, która pozwala odróżniać wagę zdarzeń: stawiamy na jednej półce śmierć partnera, z którym przeżyliśmy kilkadziesiąt lat, i wybór polityka, którego nigdy nie spotkamy.

Tak samo jest z traumą. Osoby z zespołem stresu pourazowego potrafią przez dziesięciolecia cierpieć na bezsenność i nawracające wspomnienia. Dziś traumą nazywamy to, że ktoś na nas nakrzyczał w pracy albo wyśmiał nas w internecie. Rozczulanie się nad sobą i podtrzymywanie emocjonalnego rozchwiania to prosta droga do zaburzeń, a nie do zdrowia.

Rozmawiamy też o tym, dlaczego część elit i akademii podporządkowuje się tym modom: najłatwiej coś w ten sposób ugrać, a przy okazji wejść w rolę celebryty. Ludzie, zamknięci w bańkach mediów społecznościowych, coraz gorzej odróżniają autorytet od blagiera. A na „epidemię samotności” psychologia znała kiedyś proste lekarstwo: pomaganie innym. Odwiedź babcię, której nikt nie odwiedza – trzeba przekroczyć własne „ja” i zachować poczucie proporcji.

O modach, które psychologia sprzedaje jako naukę, piszę w zbiorach esejów „Zawracanie statków głupców” i „Przepędźcie guru, którzy radzą, jak żyć”.

Inne moje rozmowy w Kronikach odchodzenia od rozumu

Ignorancja jako cnota i mit złej natury ludzkiej

O mojej najnowszej książce w „Kronikach odchodzenia od rozumu”

Jak się gotuje żabę? Raport Cass i pliki WPATH

Kuszenie młodego Wertera


Przepędźcie guru, którzy radzą, jak żyć – okładka

Ten wątek rozwijam w zbiorze esejów „Przepędźcie guru, którzy radzą, jak żyć i inne eseje” – o tych, którzy sprzedają nam gotowe recepty na życie. Książka w księgarni Bonito »

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Ignorancja jako cnota i mit złej natury ludzkiej

Czwarta rozmowa w podcaście „Kroniki odchodzenia od rozumu”: ignorancja przebrana za otwartość, sfałszowany eksperyment Zimbardo, mit złej natury ludzkiej i epidemia samotności.

To tytuł czwartej już rozmowy, którą dla podcastu Kroniki odchodzenia od rozumu przeprowadzili ze mną Katarzyna Szzumlewicz i Bojan Stanisławski. Tym razem rozmawiamy o problemach poruszanych w mojej najnowszej, przygotowywanej do druku książce Zawracanie statków głupców i inne eseje. Zapraszam do wysłuchania!

O czym rozmawialiśmy

Rozmawialiśmy o tematach z książki, która wtedy dopiero miała się ukazać – „Zawracania statków głupców”. Pierwszym była ignorancja, dziś często przedstawiana w ładnym opakowaniu wieloznaczności i otwartości. Psychologia jest nauką empiryczną i nie mogą być w niej jednocześnie prawdziwe wzajemnie sprzeczne twierdzenia. Gdy pluralizm epistemologiczny zamienia się w pluralizm metodologiczny, a każde podejście traktujemy z równym szacunkiem, relatywizujemy rzeczywistość. Postmodernizm chętnie przykłada do tego rękę: zamiast rzeczywistości mamy już tylko sądy o niej i konstrukty językowe.

Drugim tematem był mit złej natury ludzkiej i fałszowanie eksperymentów. Stanfordzki eksperyment więzienny Zimbardo był bardziej reality show niż nauką. Analiza nagrań i rozmowy z uczestnikami pokazały, że Zimbardo aktywnie zachęcał strażników do agresji, a ich „własne” pomysły pochodziły od konsultanta więziennego. W brytyjskiej replikacji z udziałem BBC efekt w ogóle nie wystąpił – więźniowie i strażnicy zawarli sojusz przeciwko eksperymentatorowi.

Zło w człowieku może się ujawnić, ale zwykle potrzebuje inspiracji z zewnątrz. Już w latach 60. Albert Bandura pokazał, że dzieci naśladują agresję, którą oglądają, a my wciąż nie wyciągamy z tego wniosków. Mówiliśmy też o biologicznych korzeniach moralności, w tym o roli wstrętu, i o „epidemii samotności”, która w moim przekonaniu szkodzi dobrostanowi bardziej niż sama samotność.

Te wątki rozwijam w zbiorze esejów „Zawracanie statków głupców i inne eseje”, a o fałszerstwach w psychologii piszę też w „Zakazanej psychologii”.

Inne moje rozmowy w Kronikach odchodzenia od rozumu

O mojej najnowszej książce w „Kronikach odchodzenia od rozumu”

Jak się gotuje żabę? Raport Cass i pliki WPATH

Kuszenie młodego Wertera


Przepędźcie guru, którzy radzą, jak żyć – okładka

Ten wątek rozwijam w zbiorze esejów „Przepędźcie guru, którzy radzą, jak żyć i inne eseje” – o tych, którzy sprzedają nam gotowe recepty na życie. Książka w księgarni Bonito »

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Jak się gotuje żabę? Raport Cass i pliki WPATH

Rozmowa w podcaście „Kroniki odchodzenia od rozumu” o raporcie Cass i plikach WPATH: jak instytucje zdobywają pozór naukowości, dlaczego serce wygrywa z rozumem i czemu w niepewności lepiej się powstrzymać.

„Nasz współczesny doktor Mengele” – takim mianem określił obecną prezes WPATH działacz na rzecz ochrony dzieci Billboard Chris po przeczytaniu oświadczenia w sprawie ujawnionych   plików tej organizacji. „Plikami Frankensteina” nazwała niejawne dokumenty WPATH lekarka pediatrka, kiedy zapoznał ją z nimi dziennikarz „New York Post” – Gerald Posner. Z aferą lobotomii porównuje obecny skandal Mia Hughes, autorka liczącego 216 stron raportu sporządzonego na podstawie analizy ujawnionych plików. Czym zajmuje się WPATH i co tak przeraziło tych, którzy zapoznali się z zawartością owych dokumentów?

Rozmowę na temat plików WPATH i raportu Hillary Cass dla podcastu Kroniki odchodzenia od rozumu przeprowadzili ze mną Katarzyna Szumlewicz i Bojan Stanisławski. Zapraszam do wysłuchania odcinka z moim udziałem.

O czym rozmawialiśmy

Rozmawiamy o raporcie dr Hilary Cass, który ocenił leczenie nieletnich w brytyjskich klinikach tożsamości płciowej i uznał stosowane tam procedury za oparte na słabych dowodach, oraz o ujawnionych wewnętrznych dyskusjach członków WPATH. Mnie interesuje przede wszystkim mechanizm, dzięki któremu takie instytucje zdobywają autorytet. Powstaje stowarzyszenie kilku naukowców, zakłada czasopismo, organizuje konferencje, wydaje monografie, w końcu zaczyna certyfikować specjalistów. Po kilkunastu latach sprawia wrażenie instytucji obiektywnej, wolnej od konfliktu interesów i mocno ugruntowanej naukowo. Tak przez ponad sto lat przetrwała psychoanaliza.

Skąd taka podatność? Z przeciwstawiania serca rozumowi. „Miej serce i patrzaj w serce” to dla mnie – z całym szacunkiem dla Mickiewicza – wiersz, który narobił w Polsce najwięcej zła. Ten sposób myślenia najłatwiej trafia do ignorantów z wyboru, bo sprawdzanie faktów wymaga wysiłku, a w czasach nadmiaru informacji to ciężka praca.

Przyznaję, że randomizowane badania w tej dziedzinie są trudne – zarówno z powodów etycznych, jak i dlatego, że dotyczą bardzo małej części populacji. Tym bardziej trzeba pamiętać o zasadzie primum non nocere. Debriefing po traumie, „odzyskiwanie” wypartych wspomnień i pośpieszne interwencje medyczne u młodzieży łączy jedno: wystarczyło powstrzymać się od działania, poczekać i zebrać dowody. W sytuacji niepewności to najlepsza metoda.

O tym, jak pseudonaukowe koncepcje zdobywają naukowy autorytet, piszę w „Zakazanej psychologii”, a o ideologii wypierającej naukę w zbiorze esejów „Zawracanie statków głupców”.

Inne posty o podobnej tematyce:

Afera w środowisku LGBTQ+: Pliki WPATH ujawniają niewygodną prawdę

Wyciek hipokryzji

Inkluzywność ponad wszystko

Stłamsić ofiarę


Zawracanie statków głupców i inne eseje – okładka

Szerzej o tym, jak ideologia wypiera naukę, debatę i zdrowy rozsądek, piszę w zbiorze esejów „Zawracanie statków głupców i inne eseje”. Książka w księgarni Bonito »

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Afera w środowisku LGBTQ+: Pliki WPATH ujawniają niewygodną prawdę

„Nasz współczesny doktor Mengele” – takim mianem określił obecną prezes WPATH działacz na rzecz ochrony dzieci Billboard Chris po przeczytaniu oświadczenia w sprawie ujawnionych   plików tej organizacji. „Plikami Frankensteina” nazwała niejawne dokumenty WPATH lekarka pediatrka, kiedy zapoznał ją z nimi dziennikarz „New York Post” – Gerald Posner. Z aferą lobotomii porównuje obecny skandal Mia Hughes, autorka liczącego 216 stron raportu sporządzonego na podstawie analizy ujawnionych plików. Czym zajmuje się WPATH i co tak przeraziło tych, którzy zapoznali się z zawartością owych dokumentów?

WPATH to akronim utworzony z nazwy World Professional Association of Transgender Health [Światowe Stowarzyszenie Specjalistów(-tek) do spraw Zdrowia Osób Transpłciowych – red.] – organizacji założonej w 1979 roku przez endokrynologa i seksuologa Harry’ego Benjamina. Celem organizacji było stworzenie międzynarodowej społeczności profesjonalistów specjalizujących się w leczeniu problemów związanych z tożsamością płciową. Cel udało się osiągnąć i WPATH zdobyła ogromne wpływy w świecie, stając się wiodącą organizacją w zakresie wyznaczania standardów opieki medycznej nad osobami transpłciowymi. Obecnie organizacja liczy sobie 2496 członków, z czego czwórka to Polacy. „Standardy opieki” WPATH przyjmuje WHO, rząd USA, National Institutes of Health i każda większa organizacja medyczna w USA. Z zaleceń WPATH korzysta większość australijskich klinik dokonujących zabiegów korygujących płeć. Poglądy specjalistów WPATH mają także duży wpływ w Wielkiej Brytanii. Przez lata organizacja ta i jej „Standardy opieki” ––były, i nadal są, wymieniane jako źródło „najlepszych praktyk” w zakresie opieki zdrowotnej dla osób transpłciowych przez British Medical Society i General Medical Council. Royal College of Psychiatrists odwołuje się do WPATH w swoich własnych zaleceniach dotyczących opieki nad osobami transpłciowymi. Kilku pracowników angielskich klinik płci dla dorosłych National Health Service to nie tylko członkowie WPATH (jeden z nich jest jej byłym prezydentem), ale także autorzy obecnych „Standardów opieki”, które znoszą wszelkie ograniczenia wiekowe dla osób starających się o tranzycję płci. Z zaleceń WPATH korzysta również Polskie Towarzystwo Seksuologiczne.

Pliki WPATH to głównie zapisy rozmów prowadzonych na forum internetowym organizacji, na którym dyskutowano poszczególne przypadki, nagrania wideo warsztatów i paneli dyskusyjnych itp., czyli materiały nigdy nieudostępniane publicznie. Materiały te przekazali sygnaliści, członkowie WPATH, Michaelowi Shellenbergerowi, dziennikarzowi, który wcześniej zaangażował się w ujawnienie plików Twittera, dekonspirujących pomoc pracowników tej platformy na rzecz armii amerykańskiej w wywieraniu wpływu na opinię publiczną i osiąganiu celów polityki USA.

Czytaj dalej klikając TUTAJ

Posty o podobnej tematyce:

Wyciek hipokryzji

Inkluzywność ponad wszystko

Stłamsić ofiarę


Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Wyciek hipokryzji

To tytuł mojego artykułu, który ukazał się 12 kwietnia 2024 r. w „Magazynie Dziennika Gazety Prawnej”. Opisuję w nim skandal związany z ujawnieniem plików WPATH, demaskuję niektóre kłamstwa na temat niepożądanych skutków ubocznych interwencji medycznych tzw. medycyny płci, mechanizmy psychologiczne, które sprawiają, że mimo ujawnienia prawdy, beztroska w eksperymentowaniu na dzieciach i nastolatkach nie zniknie zbyt szybko. Zapraszam do lektury!

Aby przeczytać ciąg dalszy artykułu, kliknij TUTAJ.

Posty o podobnej tematyce:

Inkluzywność ponad wszystko

Stłamsić ofiarę


Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.