Stres nie ma znaczenia. Jesteśmy ofiarami klątwy rzuconej przez psychologów

Znalezione obrazy dla zapytania tygodnik tvpPod takim (nieco generalizującym) tytułem ukazała się niedawno w Tygodniku TVP rozmowa ze mną przeprowadzona przez red. Ewelinę Pietrygę, a poświęcona niektórym problemom opisanym przeze mnie w trzecim tomie „Zakazanej psychologii”.

W USA prowadzono badania zachorowalności na raka piersi w grupie prawie 38 tys. pielęgniarek na przestrzeni ośmiu lat. Okazuje się, że kobiety deklarujące wyższy poziom przeżywanego stresu są o 17% mniej podatne na zachorowanie niż żyjące w mniejszym napięciu ich koleżanki. W badaniach duńskich, trwających dwukrotnie dłużej, ryzyko zachorowań w grupie deklarującej wyższy poziom stresu było aż o 40% niższe. Podobny wynik uzyskano w przypadku nosicieli wirusa HIV: deklarowany poziom doświadczanego stresu nie miał przełożenia na późniejszą zachorowalność na AIDS w badanej grupie – mówi dr Tomasz Witkowski, psycholog, epistemolog psychologii i pisarz.

TYGODNIK.TVP.PL: Wywraca pan naszą wiedzę do góry nogami. „Psychologowie wysyłani do ofiar katastrof czy zamachów najczęściej im szkodzą.(…) To katastroficzny biznes” – czytam w najnowszym, trzecim tomie pana książki „Zakazana psychologia”. Skąd ta teza?

TOMASZ WITKOWSKI: Tak wynika z poważnych badań. Czy pamięta pani 11 września 2001 roku? Ludzie płonęli żywcem lub wyskakiwali z walących się wież World Trade Center. Zamach na miarę apokalipsy pochłonął prawie 3 tysiące ofiar. Tym, którzy przetrwali lub utracili bliskich na pomoc bardzo szybko ruszyła wtedy armia psychologów i psychoterapeutów. Szacuje się, że na nowojorskie zgliszcza przybyło ich kilka tysięcy. Przez wiele lat monitorowano potem stan psychiczny świadków zamachu, ocalałych ofiar i ich rodzin, aż powstał słynny raport zatytułowany „Ten years later”, który przyniósł szok.

Co było w nim szokującego?

Z raportu wynika, że osoby, które otrzymały pomoc psychologów poradziły sobie z traumą dużo gorzej niż te, które nie były jej beneficjentami. Badanie na tysiącach osób dowiodło zatem, że stosowana bezkrytycznie na całym niemal świecie metoda interwencji pokryzysowej jest nieskuteczna, a nawet szkodliwa.

Jaka to metoda?

Debriefing psychologiczny. Tuż po traumatycznym doświadczeniu, podczas jednej lub kilku sesji terapeutycznych, psycholog lub ratownik medyczny rozmawia z ofiarą zdarzenia analizując to, co przeżyła. Psychologowie mówią, że „przepracowuje się” emocje tej osoby. Tymczasem okazało się, że takie pogłębianie i intensywne mielenie świeżo przebytych, traumatycznych wydarzeń nie pozwala emocjom wygasnąć lecz przeciwnie: utrwala je.

Czytaj całość klikając TUTAJ

O podobnych zagadnieniach więcej w trzecim tomie Zakazanej Psychologii. 

 

ZAKAZANA PSYCHOLOGIA. 

O CNOTACH, PRZYWARACH I UCZYNKACH MAŁYCH WIELKICH UCZONYCH – TOM III

Odwaga jest dzisiaj chyba w odwrocie. Także odwaga pisania, mówienia ale także odwaga konfrontowania się z argumentami innych. Czy bez takiej odwagi można prowadzić badania naukowe? Czy bez takiej odwagi możliwy jest rozwój? Książka, którą trzymasz w dłoni jest odważna, bo odważny jest jej Autor. Dlatego ją polecam. Przeczytaj, o ile jesteś odważny.
dr Tomasz Rozek, dziennikarz naukowy, autor vbloga „Nauka. To lubię”

Tomasz Witkowski od lat bierze pod lupę psychologię, przyglądając się jej dokonaniom z dużą dawką zdrowego sceptycyzmu. Potrafi przystępnie opisać zarówno błędy popełniane przez badaczy, jak i zawiłości naukowej statystyki czy działanie najnowszych technologii. Warto przeczytać i (krytycznie) przemyśleć!

Jan Stradowski, dziennikarz magazynu Focus i Radio TOK FM

Posłuchaj również rozmowy z autorem na temat trzeciego tomu z red. Hanną Zielińską:
Posłuchaj rozmowy z autorem na temat trzeciego tomu z red. Cezarym Łasiczką:
Przeczytaj recenzję na blogu:
Posłuchaj rozmowy o książce przeprowadzonej przez red. Jakuba Jamrozka i wyemitowanej w radiowej Czwórce:
Obejrzyj poprzednie rozmowy w Racjonalista.tv:

Przeczytaj recenzję:
mala-psychologia-logo-final-2018Przeczytaj wywiad poświęcony zagadnieniom poruszanym w książce:

Gdy łzy zmieniają się w perły. Potraumatyczny wzrost u dzieci i młodzieży z diagnozą raka

Trudno sobie wyobrazić bardziej okrutne wyroki losu niż te, kiedy dziecko otrzymuje diagnozę ciężkiej choroby takiej jak rak. Nagle i nieodwracalnie młoda, niewykształcona w pełni istota ludzka stawiana jest w sytuacji, z którą nie radzi sobie wielu dorosłych.

Trudno sobie wyobrazić bardziej okrutne wyroki losu niż te, kiedy dziecko otrzymuje diagnozę ciężkiej choroby takiej jak rak. Nagle i nieodwracalnie młoda, niewykształcona w pełni istota ludzka stawiana jest w sytuacji, z którą nie radzi sobie wielu dorosłych. A statystyki wskazują na to, że staje się to udziałem coraz większej liczby dzieci i młodzieży. Co roku na całym świecie u około 160 tys. z nich diagnozuje się raka, a tendencja ta ma charakter wzrostowy w społeczeństwach zindustrializowanych. W obliczu takich faktów szczególnie istotne jest znalezienie odpowiedzi na pytania o to, jak radzą sobie dzieci z tak trudnymi sytuacjami? Jakie ślady pozostawiają takie wydarzenia w ich psychice jeśli uda im się przeżyć? Więcej na ten temat w moim najnowszym poście napisanym dla Research Digest.

When tears turn into pearls: Post-traumatic growth following childhood and adolescent cancer

GettyImages-619368670.jpg It’s hard to imagine a crueller fate than when a child receives a diagnosis of an illness as difficult as cancer. A young human being, still not fully formed, is suddenly and irrevocably thrown into a situation that many adults are unable to cope with. Each year, around 160,000 children and youngsters worldwide are diagnosed with cancer, and this trend is growing in industrialised societies. Faced with such facts, it is particularly important to understand how children cope. What traces of the experience remain in their psyche if they manage to survive? Partial answers to these questions come from a trio of Australian researchers in their systematic review and meta-analysis of existing research into the psychological effects of cancer on children, published recently in Psycho-Oncology. Their findings give us reason for some optimism. It turns out children and adolescents affected by cancer are no more likely to develop post-traumatic stress symptoms than their healthy peers. In fact, several studies have found that children affected by cancer go on to experience greater than usual adjustment and quality of life and lower anxiety and post-traumatic stress symptoms. In psychology, we refer to this as the post-traumatic growth (PTG) effect, which can arise from the struggle with highly challenging life circumstances or trauma. Read more…
Przepędźcie guru, którzy radzą, jak żyć – okładka

Ten wątek rozwijam w zbiorze esejów „Przepędźcie guru, którzy radzą, jak żyć i inne eseje” – o tych, którzy sprzedają nam gotowe recepty na życie. Książka w księgarni Bonito »

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.