Cudowny sposób na zapobieganie i leczenie raka? – artykuł w Science-Based Medicine

Zapraszam do lektury najobszerniejszego jak do tej pory opracowania poświęconego naukowym nadużyciom Hansa Eysencka, które napisałem wraz z Maciejem Zatońskim: A miracle cancer prevention and treatment? Not necessarily as the analysis of 26 articles by legendary Hans Eysenck shows.

Zapraszam do lektury najobszerniejszego jak do tej pory opracowania poświęconego naukowym nadużyciom Hansa Eysencka, które napisałem wraz z Maciejem Zatońskim:

A miracle cancer prevention and treatment? Not necessarily as the analysis of 26 articles by legendary Hans Eysenck shows.

opublikowanego w: It is currently estimated that at least one in four readers of this article will die of cancer. This rather simple statistic leads rational readers to consider such cause of their death as quite likely. As a result, some of us will make conscious efforts to follow certain lifestyle that could potentially minimize the above risk. The fact is that we are not able to influence the vast majority of known factors that contribute to our individual risks of developing cancer, not mentioning the causes that still remain unknown. Despite the progress made in medical oncology in the last two decades, many of us will receive a death sentence long before it will be actually carried out. Unlucky diagnosis of certain malignancies, or other currently untreatable and unmanageable conditions, can constitute such a sentence for many of us. In such moments, support that we receive from those that surround us is of exceptional importance. Some of us consider doctors to be oracles, and we can often be inclined to perceive capabilities of physicians as superhuman; at the right moment, a nurse can transform into an angel of hope. MORE

 
Zakazana psychologia, t. III – okładka

Więcej historii o nadużyciach i przemilczeniach w świecie nauki opisuję w trzecim tomie „Zakazanej psychologii. O cnotach, przywarach i uczynkach małych, wielkich uczonych”. Książka w księgarni Bonito »

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

O nadużyciach w badaniach Hansa Eysencka w radiu TOK FM

Skandal w świecie nauki: Hans Eysenck, wybitny psycholog, kłamał w swoich badaniach. Data emisji: 2020-01-17 23:00 Audycja: Wieczór Radia TOK FM Prowadzący: Hanna Zielińska W studio: dr Tomasz Witkowski Czas trwania: 48:07 min. Aby posłuchać podcastu kliknij ikonkę play poniżej.

Znalezione obrazy dla zapytania hans eysenckSkandal w świecie nauki: Hans Eysenck, wybitny psycholog, kłamał w swoich badaniach

Wieczór Radia TOK FM
Data emisji:
2020-01-17 23:00
Prowadzący:
Czas trwania:
48:07 min.
Aby posłuchać podcastu kliknij ikonkę play poniżej.

O czym rozmawialiśmy

Rozmawialiśmy o skandalu wokół Hansa Eysencka – jednego z najczęściej cytowanych psychologów – którego badania nad związkiem osobowości z zachorowaniem na raka okazały się niewiarygodne. Opowiadałem o wynikach przedstawianych z rzekomo matematyczną precyzją, m.in. że osoby o „osobowości skłonnej do raka” chorują ponad sto razy częściej, oraz o broszurach, które miały pomóc pacjentom zmienić osobowość.

Na tych badaniach opierano programy wsparcia dla pacjentów onkologicznych, a chorym wmawiano, że umysłem mogą wpłynąć na przebieg choroby – szkody są więc bardzo poważne. Mówiłem też o prawidłowości, którą pół żartem nazywam swoim prawem: tolerancja uczonych wobec oszustw rośnie wraz z pozycją oszusta, zwłaszcza gdy jego wyniki są zgodne z tym, w co ludzie chcą wierzyć.


Zakazana psychologia, t. III – okładka

Więcej historii o nadużyciach i przemilczeniach w świecie nauki opisuję w trzecim tomie „Zakazanej psychologii. O cnotach, przywarach i uczynkach małych, wielkich uczonych”. Książka w księgarni Bonito »

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Gdy łzy zmieniają się w perły. Potraumatyczny wzrost u dzieci i młodzieży z diagnozą raka

Trudno sobie wyobrazić bardziej okrutne wyroki losu niż te, kiedy dziecko otrzymuje diagnozę ciężkiej choroby takiej jak rak. Nagle i nieodwracalnie młoda, niewykształcona w pełni istota ludzka stawiana jest w sytuacji, z którą nie radzi sobie wielu dorosłych.

Trudno sobie wyobrazić bardziej okrutne wyroki losu niż te, kiedy dziecko otrzymuje diagnozę ciężkiej choroby takiej jak rak. Nagle i nieodwracalnie młoda, niewykształcona w pełni istota ludzka stawiana jest w sytuacji, z którą nie radzi sobie wielu dorosłych. A statystyki wskazują na to, że staje się to udziałem coraz większej liczby dzieci i młodzieży. Co roku na całym świecie u około 160 tys. z nich diagnozuje się raka, a tendencja ta ma charakter wzrostowy w społeczeństwach zindustrializowanych. W obliczu takich faktów szczególnie istotne jest znalezienie odpowiedzi na pytania o to, jak radzą sobie dzieci z tak trudnymi sytuacjami? Jakie ślady pozostawiają takie wydarzenia w ich psychice jeśli uda im się przeżyć? Więcej na ten temat w moim najnowszym poście napisanym dla Research Digest.

When tears turn into pearls: Post-traumatic growth following childhood and adolescent cancer

GettyImages-619368670.jpg It’s hard to imagine a crueller fate than when a child receives a diagnosis of an illness as difficult as cancer. A young human being, still not fully formed, is suddenly and irrevocably thrown into a situation that many adults are unable to cope with. Each year, around 160,000 children and youngsters worldwide are diagnosed with cancer, and this trend is growing in industrialised societies. Faced with such facts, it is particularly important to understand how children cope. What traces of the experience remain in their psyche if they manage to survive? Partial answers to these questions come from a trio of Australian researchers in their systematic review and meta-analysis of existing research into the psychological effects of cancer on children, published recently in Psycho-Oncology. Their findings give us reason for some optimism. It turns out children and adolescents affected by cancer are no more likely to develop post-traumatic stress symptoms than their healthy peers. In fact, several studies have found that children affected by cancer go on to experience greater than usual adjustment and quality of life and lower anxiety and post-traumatic stress symptoms. In psychology, we refer to this as the post-traumatic growth (PTG) effect, which can arise from the struggle with highly challenging life circumstances or trauma. Read more…
Przepędźcie guru, którzy radzą, jak żyć – okładka

Ten wątek rozwijam w zbiorze esejów „Przepędźcie guru, którzy radzą, jak żyć i inne eseje” – o tych, którzy sprzedają nam gotowe recepty na życie. Książka w księgarni Bonito »

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Keep smiling? To nie sposób na życie, to mit

Zapraszam do lektury wywiadu, który przeprowadziła ze mną redaktor Hanna Zielińska, a który ukazał się na łamach magazynu „Newsweek Psychologia” 22 sierpnia 2017 roku.

Mogę jako psycholog powiedzieć – jeżeli będziesz postępował tak, to będziesz żył długo, spokojnie i bezpiecznie. Jeżeli będziesz robił inaczej, to pożyjesz krótko, burzliwie i dogłębnie. Ale skąd mogę wiedzieć, która droga jest bardziej wartościowa? – pyta dr Tomasz Witkowski

(…)

Newsweek Psychologia: Do naszego rozumienia szczęścia wkradło się sporo mitów.

Tomasz Witkowski: Najgroźniejszym jest przekonanie, że optymistom żyje się lepiej. Do tego sądu należy dodać więc fakt, że pesymiści żyją dłużej i zdrowiej. Optymiści jedynie relacjonują, że żyją lepiej. A na to, jak się wyrażamy, nakłada się kultura. Przeciętny Amerykanin przez cały rok przeciętnie czuje się lepiej niż przeciętnie. Co jest niemożliwością. Natomiast przeciętny Polak jeszcze niedawno czuł się przeciętnie gorzej niż przeciętnie. Co też jest niemożliwe.

W trudnej chwili bądź pozytywny i optymistyczny nawet na siłę, bo to podniesie jakość twojego życia. Tak się wyraża popularyzowana dzisiaj postawa keep smiling.

– W 2010 r. Barbara Ehrenreich napisała książkę „Smile or Die: How Positive Thinking Fooled America and the World”. Przeżyła raka piersi. Obala w niej powszechne przekonanie, że emocje negatywne same w sobie rujnują stan zdrowia. Nie ma w tej chwili dowodów na to, że osoby, które doświadczają w życiu więcej stresu, częściej i z tego tylko powodu zapadają na konkretne choroby.

A choroby układu krążenia? Chyba można połączyć je z wysokim poziomem napięcia psychicznego?

– Żaden stres nie zabije dwudziestoparoletniego mężczyzny, który nie ma odłożonej blaszki miażdżycowej w układzie krążenia. Dosyć brutalne wyniki badań pokazują, że wielu zawałów serca ludzie doświadczają podczas wysiłku fizjologicznego w toalecie. O tym, że ktoś doświadczył zawału pod wpływem silnego przeżycia emocjonalnego, chętnie mówi się w mediach. Ale to, że ktoś zmarł w toalecie, pozostaje w strefie tabu. Negatywne emocje mogą, owszem, doprowadzić do ciężkich stanów, ale u osób, które mają do tego predyspozycje, na przykład rozwiniętą chorobę miażdżycową. U młodych kobiet, które mają inną gospodarkę hormonalną niż mężczyźni, żadne emocje negatywne również nie doprowadzą do zawału serca.

Czyli to, że myślimy w stresie – zaraz dostanę zawału – to mit?

– Silna emocja może być czynnikiem wyzwalającym zawał tylko jeśli występują inne czynniki ryzyka zawału.

A co z nowotworami? Osoby chorujące często są obciążane przez otoczenie lub własne sumienie oskarżeniem, że widocznie na swój stan zapracowały. Panuje mit, że choćby tłumione latami emocje mogą poskutkować nowotworem.

– Nie ma badań, które by jednoznacznie potwierdzały zależność raka od emocji negatywnych. Mało tego, są duże badania kohortowe, na przykład na grupie ponad 37 tysięcy kobiet chorych na raka piersi, pokazujące, że osoby, które relacjonują większe napięcie w swoim życiu, aż o 17 proc. rzadziej zapadają na raka. Bardziej jednoznaczne wyniki uzyskano w Kopenhadze na grupie niecałych siedmiu tysięcy kobiet. Te doświadczające większego stresu aż o 40 proc. rzadziej chorowały na raka piersi. Jest jeszcze jedno bardzo ciekawe badanie nad stresem, przeprowadzone niedawno w USA na grupie blisko 30 tysięcy osób, dotyczące umieralności. Ci, którzy wierzą, że stres zabija, rzeczywiście umierają wcześniej, niż to statystycznie powinno występować. Jakie jest tego wytłumaczenie? Prawdopodobnie te osoby podejmują mniej działań zapobiegawczych.

Sądząc, że ich zdrowie jest i tak zdeterminowane przez czynniki zewnętrzne, od nich niezależne?

– Tak. Okazuje się, że nie to, ile mamy stresu w życiu zabija, ale siła przekonania, co i ile od nas zależy.

To tylko fragment artykułu o znaczeniu stresu i pozytywnego myślenia dla naszego zdrowia. Całość przeczytasz w „Newsweeku Psychologia”. Możesz go kupić w nowym sklepie Newsweeka.

Image result for "newsweek psychologia"

Przepędźcie guru, którzy radzą, jak żyć – okładka

Ten wątek rozwijam w zbiorze esejów „Przepędźcie guru, którzy radzą, jak żyć i inne eseje” – o tych, którzy sprzedają nam gotowe recepty na życie. Książka w księgarni Bonito »

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Kolejna metaanaliza demaskująca mit o wpływie emocji na powstawanie raka

Niedawno czwórka koreańskich naukowców opublikowała metaanalizę, której wyniki wskazują na brak związków pomiędzy depresją a rakiem. To kolejna praca podważająca powszechne przekonanie o tym, że nasze emocje mogą powodować raka lub modyfikować przebieg tej choroby. Więcej szczegółów na ten temat w moim artykule napisanym dla Research Digest

New meta-analysis undermines the myth that negative emotions can cause cancer

By guest bloggerTomasz Witkowski At least one in four readers of this post will die of cancer. This is a simple statistic that leads rationally thinking people to treat the possibility as very likely. And this is what many do: they try to adopt a lifestyle that minimises the risk to some degree. But how do we know what minimises and what increases this risk? Of course, by listening to experts, the best of whom are scientists who research these things. However, whenever there is disquiet brought about by uncertainty, self-titled experts come out of the woodwork. Discussion of factors increasing the risk of cancer is today not only the domain of medical doctors and psycho-oncologists, but is also engaged in by some alternative medicine proponents, pseudopsychologists, and fringe psychotherapists, whose opinions are disseminated by journalists, some more thorough than others (see myth #26 in 50 Great Myths of Popular Psychology for more background). Among these opinions is the common claim that negative thinking, pessimism, and stress create the conditions for the cells in our body to run amok, and for cancer to develop. Similar declarations accompany therapeutic propositions for changing our way of thinking into a more positive one that will protect us from cancer, or even cure us of the disease. Should you, therefore, begin to fear the possibility of cancer if you are not prone to optimism, or – even worse – have bouts of depression? Read more…
Czytelnicy zainteresowani tą problematyką mogą również sięgnąć do innych moich publikacji lub programów:

Psychoonkologia O. Carla Simontona

Czy stres istnieje?

Psycholgoy Led Astray: Cargo Cult in Science and Therapy


Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.