Początek upadku legendy?

To tytuł mojej obszernej analizy nadużyć w badaniach prowadzonych przez Hansa Eysencka, która ukazała się w listopadowym numerze FORUM AKADEMICKIEGO. Zapraszam do lektury!   Czy legendarny psycholog Hans Eysenck zostanie głównym bohaterem jednego z najgorszych naukowych skandali wszech czasów? Naukowcy określają wyniki badań nad przyczynami raka i metodami jego leczenia jako „niebezpieczne” (unsafe ). Co to dokładnie oznacza? Czy zagrażają zdrowiu ludzi, którzy się nimi kierują? Czy wprowadzają w błąd lekarzy? A może innych naukowców? Takim właśnie, dość dyplomatycznym przymiotnikiem, w wyniku przeprowadzonego przez siebie dochodzenia, King’s College w Londynie opatrzyło 26 artykułów opublikowanych przez Hansa Jürgena Eysencka, jednego z najwybitniejszych psychologów wszech czasów, który w 1997 roku, w chwili swojej śmierci, był najczęściej cytowanym psychologiem na świecie. Więcej w elektronicznym i drukowanym wydaniu FA. Informacja dla cierpliwych – FORUM AKADEMICKIE po pewnym czasie od publikacji (chyba po 3 miesiącach) udostępnia pełne wersje tekstów.

*****

O problemach związanych z badaniami Eysencka pisałem wcześniej tutaj:

Philip Zimbardo, Hans Eysenck, Cyril Burt. Jak bardzo sławnym musi stać się psycholog, aby jego oszustwa uznano za prawdę?

A także w tygodniku „Polityka”:

Nadpalony autorytet

Rozmawiałem także na ten temat z Jackiem Tabiszem, a rozmowę nagrał i udostępnił Racjonalista.tv:

Zakazana psychologia, t. III – okładka

Więcej historii o nadużyciach i przemilczeniach w świecie nauki opisuję w trzecim tomie „Zakazanej psychologii. O cnotach, przywarach i uczynkach małych, wielkich uczonych”. Książka w księgarni Bonito »

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Hans Eysenck. Jak oszukano chorych na raka. Tomasz Witkowski i Jacek Tabisz

Rozmowa z Jackiem Tabiszem (Racjonalista.tv) o nadużyciach Hansa Eysencka: 26 prac uznanych za niewiarygodne, badania finansowane przez przemysł tytoniowy i to, dlaczego środowisko naukowe tak długo milczało.

Kolejna rozmowa wyemitowana w Racjonalista.tv stanowi rodzaj suplementu do ostatniego tomu mojej Zakazanej psychologii. 
Hans Eysenck to jeden z filarów światowej psychologii. Na jego prace powołują się niemal wszyscy badacze zagadnień ludzkiej psyche, dr Witkowskiego nie wyłączając. Ostatnio jednakże okazało się, że Eysenck sfałszował część swoich badań. Stawiają one ważne wnioski – na przykład o wpływie charakteru na zachorowalność na raka.
Zapraszam do wysłuchania i obejrzenia rozmowy!

O czym rozmawialiśmy

Hans Eysenck był w chwili śmierci w 1997 roku najczęściej cytowanym żyjącym psychologiem na świecie, a wśród wszystkich badaczy nauk społecznych ustępował tylko Marksowi i Freudowi. Opublikował ponad 900 artykułów i kilkadziesiąt książek. W 2019 roku King’s College London uznał za niewiarygodne 26 artykułów, które napisał wspólnie z Ronaldem Grossarthem-Maticekiem, dotyczących wpływu osobowości na zachorowania na raka i choroby serca.

Wątpliwości zgłaszano od dawna. Już w 1991 roku jedno z czasopism poświęciło cały numer krytyce tych prac i nieudanym próbom ich powtórzenia – i przez prawie 30 lat nikt tego nie podjął. Badania finansował w dużej mierze przemysł tytoniowy, któremu wnioski o „osobowości nowotworowej” były bardzo na rękę. Anthony Pelosi przez trzy lata szukał wydawcy dla rzetelnej analizy tych nadużyć, bo czasopismo założone przez Eysencka ją odrzuciło. Gdy w końcu się ukazała, redaktor David Marks wezwał do zbadania łącznie 61 prac.

Ta historia pokazuje ciemniejszą stronę nauki: gdy ktoś zdobywa tak silną pozycję, podważanie jego prac oznacza narażenie się dużej części środowiska. Jeden oszust pociąga za sobą rzesze badaczy, którzy budowali na jego wynikach. Ja sam cytowałem w pierwszym tomie „Zakazanej psychologii” jedną z prac objętych dziś śledztwem. Zarazem teoria osobowości Eysencka, budowana w jego głównym nurcie badań, wciąż jest solidnym fundamentem współczesnej wiedzy – nadużycia dotyczyły jego pobocznych, kontrowersyjnych zainteresowań.

Ta rozmowa jest suplementem do ostatniego tomu „Zakazanej psychologii”, w którym piszę o fałszerstwach i nadużyciach w nauce.

O problemach związanych z badaniami Eysencka pisałem wcześniej tutaj:

Philip Zimbardo, Hans Eysenck, Cyril Burt. Jak bardzo sławnym musi stać się psycholog, aby jego oszustwa uznano za prawdę?

A także w tygodniku „Polityka”:

Nadpalony autorytet

Wkrótce ukaże się również mój obszerniejszy tekst na ten temat w Forum akademickim, o publikacji którego oczywiście napiszę na blogu.
Zakazana psychologia, t. III – okładka

Więcej historii o nadużyciach i przemilczeniach w świecie nauki opisuję w trzecim tomie „Zakazanej psychologii. O cnotach, przywarach i uczynkach małych, wielkich uczonych”. Książka w księgarni Bonito »

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Nadpalony autorytet

Pod takim tytułem akceptowałem pdf artykułu złożonego do druku w „Polityka” Musiało się w ciągu tych paru dni od akceptacji do druku sporo wydarzyć, bo redakcja ogłosiła „Koniec legendy…” Przeraża mnie ten pęd do klikalności.

Pod takim tytułem akceptowałem pdf artykułu złożonego do druku w „Polityka” Musiało się w ciągu tych paru dni od akceptacji do druku sporo wydarzyć, bo redakcja ogłosiła „Koniec legendy…” Przeraża mnie ten pęd do klikalności. Osobiście nie uważam, aby to był koniec legendy Eysencka. Jeszcze chyba długo nie. Mimo wszystko zapraszam do lektury, bo poza tytułem, cała reszta, to moje słowa.

Koniec legendy badacza osobowości Hansa Eysencka

Hans Jürgen Eysenck z synem, Michaelem Williamem.Anne-Katrin Purkiss/National Portrait Gallery / Forum
Czarne chmury zebrały się nad spiżową postacią Hansa Jürgena Eysencka, jednego z najwybitniejszych psychologów wszech czasów. Wygląda na to, że działał nieuczciwie i nieetycznie.
Eysenck był zamieszany w „jeden z najgorszych skandali w historii nauki” – stwierdził prof. Anthony Pelosi z Priory Hospital w Glasgow. W wyniku analizy przeprowadzonej przez King’s College w Londynie 26 jego artykułów uznano za niebezpieczne. Od Brytyjskiego Towarzystwa Psychologicznego zażądano zaś przeprowadzenia dochodzenia obejmującego 61 publikacji, w tym ponad 40 artykułów, 10 rozdziałów książek i 2 książki, z których każda miała trzy wydania. Powodem prześwietlania działalności psychologa są jego niejasne relacje z koncernami tytoniowymi. Czytaj dalej klikając TUTAJ.
O sprawie Eysencka pisałem wcześniej:

Philip Zimbardo, Hans Eysenck, Cyril Burt. Jak bardzo sławnym musi stać się psycholog, aby jego oszustwa uznano za prawdę?

Rozmawiałem również na ten temat z jackiem Tabiszem na zaproszenie Racjonalista.tv:

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Gdy łzy zmieniają się w perły. Potraumatyczny wzrost u dzieci i młodzieży z diagnozą raka

Trudno sobie wyobrazić bardziej okrutne wyroki losu niż te, kiedy dziecko otrzymuje diagnozę ciężkiej choroby takiej jak rak. Nagle i nieodwracalnie młoda, niewykształcona w pełni istota ludzka stawiana jest w sytuacji, z którą nie radzi sobie wielu dorosłych.

Trudno sobie wyobrazić bardziej okrutne wyroki losu niż te, kiedy dziecko otrzymuje diagnozę ciężkiej choroby takiej jak rak. Nagle i nieodwracalnie młoda, niewykształcona w pełni istota ludzka stawiana jest w sytuacji, z którą nie radzi sobie wielu dorosłych. A statystyki wskazują na to, że staje się to udziałem coraz większej liczby dzieci i młodzieży. Co roku na całym świecie u około 160 tys. z nich diagnozuje się raka, a tendencja ta ma charakter wzrostowy w społeczeństwach zindustrializowanych. W obliczu takich faktów szczególnie istotne jest znalezienie odpowiedzi na pytania o to, jak radzą sobie dzieci z tak trudnymi sytuacjami? Jakie ślady pozostawiają takie wydarzenia w ich psychice jeśli uda im się przeżyć? Więcej na ten temat w moim najnowszym poście napisanym dla Research Digest.

When tears turn into pearls: Post-traumatic growth following childhood and adolescent cancer

GettyImages-619368670.jpg It’s hard to imagine a crueller fate than when a child receives a diagnosis of an illness as difficult as cancer. A young human being, still not fully formed, is suddenly and irrevocably thrown into a situation that many adults are unable to cope with. Each year, around 160,000 children and youngsters worldwide are diagnosed with cancer, and this trend is growing in industrialised societies. Faced with such facts, it is particularly important to understand how children cope. What traces of the experience remain in their psyche if they manage to survive? Partial answers to these questions come from a trio of Australian researchers in their systematic review and meta-analysis of existing research into the psychological effects of cancer on children, published recently in Psycho-Oncology. Their findings give us reason for some optimism. It turns out children and adolescents affected by cancer are no more likely to develop post-traumatic stress symptoms than their healthy peers. In fact, several studies have found that children affected by cancer go on to experience greater than usual adjustment and quality of life and lower anxiety and post-traumatic stress symptoms. In psychology, we refer to this as the post-traumatic growth (PTG) effect, which can arise from the struggle with highly challenging life circumstances or trauma. Read more…
Przepędźcie guru, którzy radzą, jak żyć – okładka

Ten wątek rozwijam w zbiorze esejów „Przepędźcie guru, którzy radzą, jak żyć i inne eseje” – o tych, którzy sprzedają nam gotowe recepty na życie. Książka w księgarni Bonito »

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Kolejna metaanaliza demaskująca mit o wpływie emocji na powstawanie raka

Niedawno czwórka koreańskich naukowców opublikowała metaanalizę, której wyniki wskazują na brak związków pomiędzy depresją a rakiem. To kolejna praca podważająca powszechne przekonanie o tym, że nasze emocje mogą powodować raka lub modyfikować przebieg tej choroby. Więcej szczegółów na ten temat w moim artykule napisanym dla Research Digest

New meta-analysis undermines the myth that negative emotions can cause cancer

By guest bloggerTomasz Witkowski At least one in four readers of this post will die of cancer. This is a simple statistic that leads rationally thinking people to treat the possibility as very likely. And this is what many do: they try to adopt a lifestyle that minimises the risk to some degree. But how do we know what minimises and what increases this risk? Of course, by listening to experts, the best of whom are scientists who research these things. However, whenever there is disquiet brought about by uncertainty, self-titled experts come out of the woodwork. Discussion of factors increasing the risk of cancer is today not only the domain of medical doctors and psycho-oncologists, but is also engaged in by some alternative medicine proponents, pseudopsychologists, and fringe psychotherapists, whose opinions are disseminated by journalists, some more thorough than others (see myth #26 in 50 Great Myths of Popular Psychology for more background). Among these opinions is the common claim that negative thinking, pessimism, and stress create the conditions for the cells in our body to run amok, and for cancer to develop. Similar declarations accompany therapeutic propositions for changing our way of thinking into a more positive one that will protect us from cancer, or even cure us of the disease. Should you, therefore, begin to fear the possibility of cancer if you are not prone to optimism, or – even worse – have bouts of depression? Read more…
Czytelnicy zainteresowani tą problematyką mogą również sięgnąć do innych moich publikacji lub programów:

Psychoonkologia O. Carla Simontona

Czy stres istnieje?

Psycholgoy Led Astray: Cargo Cult in Science and Therapy


Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Psychoonkologia O. Carla Simontona

Co prawda mineło już kilka tygodni, jak dotarł do mnie egzemplarz autorski książki pod redakcją Bożeny Płonki-Syroki, Mateusza Dąsala i Wiesława Wójcika zatytułowany Doradztwo-poradnictwo-wsparcie, ale dopiero dzisiaj znalazłem trochę czasu, żeby o tym napisać.

Co prawda mineło już kilka tygodni, jak dotarł do mnie egzemplarz autorski książki pod redakcją Bożeny Płonki-Syroki, Mateusza Dąsala i Wiesława Wójcika zatytułowany Doradztwo-poradnictwo-wsparcie, ale dopiero dzisiaj znalazłem trochę czasu, żeby o tym napisać. Wśród wielu niezwykle ciekawych artykułów (spis treści) znajdziecie również jeden mojego autorstwa zatytułowany Psychoonkologia O. Carla Simontona. Źródła, podstawy teoretyczne i przegląd badań. Książkę wydało wydawnictwo DiG z Warszawy, a redaktorzy tak piszą o niej we Wstępie:  
Współczesna medycyna kliniczna, analizując psychologiczne i pedagogiczne aspekty choroby, kładzie podstawowy nacisk na wytworzenie u osób chorych przewlekle, u których diagnoza nie przewiduje możliwości wyleczenia, specyficznej dla ich kondycji perspektywy poznawczej. Perspektywa ta powinna cechować się aktywizmem w podejściu do choroby, nastawieniem na zachowanie sprawności oraz podkreśleniem prawa chorego do uzyskiwania satysfakcji życiowej. Będzie to satysfakcja odmienna od tej, która dostępna bywa dla osób młodych, sprawnych i zdrowych, ale dążenie do jej osiągnięcia powinno stanowić dla chorych i ich rodzin podstawowy impuls terapeutyczny. W większości chorób, a także przypadków niepełnosprawności, jest bowiem możliwe zachowanie dbałości o prawa podmiotowe chorego, o jego godność, o zapewnienie mu możliwości zmniejszenia dolegliwości związanych z chorobą, o zapewnienie osobom chorym i niepełnosprawnym możliwości zachowania (a także nawiązania nowych) satysfakcjonujących kontaktów społecznych. Uświadomienie sobie pełni praw pacjenta do godnego przeżywania choroby zmienia perspektywę chorowania.
Zapraszam do lektury!  
Zakazana psychologia, t. I – okładka

O psychoanalizie, pseudoterapiach i szarlatanerii w psychologii piszę w pierwszym tomie „Zakazanej psychologii. Pomiędzy nauką a szarlatanerią”. Książka w księgarni Bonito »

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.