Profiler kryminalny to zawód tajemniczy, a nawet owiany mgiełką lekkiej grozy, choć kiedy w USA w latach 50. ubiegłego wieku amerykański psycholog James A. Brussel profilował sylwetkę ściganego złoczyńcy, policjanci słuchali go z powątpiewaniem. Okazało się jednak, że Brussel trafnie określił dla potrzeb policji jego wzrost, ubiór, a nawet wyznanie. Jego spektakularny sukces dał początek kariery zawodu profilera. Aby badać seryjnych przestępców, w 1974 r. FBI powołało do życia specjalną jednostkę – Behavioral Science Unit. Od tego czasu profilowanie kryminalne trafiło do niezliczonych książek, programów telewizyjnych i kultowych filmów, żeby wspomnieć chociaż Milczenie owiec. Profilerzy kryminalni to jednak nie tylko postaci uatrakcyjniające fabuły filmów i książek, od trafności ich ekspertyz często zależy bezpieczeństwo i życie innych ludzi.
Czy po upływie ponad 40 lat od czasu, kiedy powołano do życia ten zawód stał się on godnym zaufania rzemiosłem, którego przedstawiciele posługują się pewnymi, sprawdzonymi narzędziami, czy raczej sztuką opartą na intuicji dostarczającą nam słabo przewidywalnych prognoz? Odpowiedzi na te pytania udzielają Bryanna Fox z University of South Florida i David P. Farrington z University of Cambridge w grudniowym numerze Psychological Bulletin, w którym prezentują systematyczny przegląd i metaanalizę 426 publikacji poświęconych profilowaniu, które ukazały się w latach 1976 – 2016. Chociaż autorzy zapewniają nas, że wyniki ich pracy wskazują na to, ze w tej dziedzinie dokonał się znaczący postęp w zakresie dyscypliny naukowej prowadzonych badań, to jednak dokładniejsze przyjrzenie się rezultatom wcale nie nastraja pozytywnie. Kruczek w tym, że OP jest dziedziną, która w swoich początkach nie miała nic wspólnego z dyscypliną naukową, więc jakikolwiek postęp może zostać potraktowany jako znaczący.
Przeczytaj ciąg dalszy w oryginalnym artykule, który ukazał się niedawno w BPS Research Digest:
Are Criminal Profilers “Any Better Than A Bartender”? Not Necessarily, Suggests Review Of 40 Years Of Relevant Research
Lub w artykule źródłowym:What Have We Learned From Offender Profiling? A Systematic Review and Meta-Analysis of 40 Years of Research

Ten temat rozwijam w zbiorze esejów „Zawracanie statków głupców i inne eseje”. Książka w księgarni Bonito »
Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.
Psychologia jako dziedzina nauki cieszy się wśród zwykłych ludzi ogromną popularnością, czasami wręcz przypominającą fascynację religijną. Prawdopodobnie dlatego jest jednym z najbardziej popularnych kierunków studiów w Europie i Ameryce Północnej. Jednocześnie, wcale nie rzadko spotyka się stanowcze opinie, że psychologia w ogóle nie jest nauką. Tak skrajnie krytyczne opinie na temat psychologii bywają zapożyczone od autorytetów – nie kto inny przecież jak znany fizyk i laureat nagrody Nobla Richard Feynman porównał w swoim słynnym wykładzie z 1974 roku nauki społeczne i psychologię w szczególności do kultu cargo. Mogą też powstawać na skutek kontaktu z wszechobecnymi uproszczeniami i mitami rozpowszechnianymi przez pop-psychologię lub w wyniku braku zrozumienia czym jest nauka i jak rozwiązuje swoje dylematy. Te nieporozumienia mają brzemienne skutki między innymi dla rozróżniania pomiędzy twierdzeniami naukowymi i pseudonaukowymi.
William O’Donohue i Brendan Willis z University of Nevada, w swoim najnowszym artykule doszli do wniosku, że za taki problematyczny wizerunek psychologii jako nauki są odpowiedzialne również akademickie podręczniki psychologii. Autorzy swój wniosek sformułowali na podstawie przeglądu 30 podręczników, w których poszukiwali 18 kluczowych współczesnych zagadnień z filozofii nauki.
Więcej na ten temat w artykule mojego autorstwa opublikowanym w BPS Research Digest:

Celebryci to ludzie znani z tego, że są znani. Czy kiedykolwiek zastanawiałeś się, jak to się dzieje, że pop-kulturowe postaci stają się tak bardzo znane i rozpoznawalne, choć często nie ma najmniejszego racjonalnego powodu, który pozwoliłby zrozumieć wynoszącą ich na powierzchnie falę zainteresowania? Jaka jest rzeczywista przyczyna naszego owczego pędu, który powoduje, że śledzimy mało znaczące plotki dotyczące mało znaczących ale sławnych ludzi? Co powoduje, że dzielimy się tymi informacjami w mediach społecznościowych? Dlaczego odwiedzamy plotkarskie portale i czytamy tabloidy, choć na nic nam się to nie przydaje? Częściowych odpowiedzi na te pytania udzieliła trójka badaczy, którzy przeprowadzili serię czterech pomysłowych eksperymentów i opisali ich wyniki w artykule 


By guest blogger 
By guest blogger