Czy profilerzy kryminalni „są w tym lepsi od barmana?” Niekoniecznie, jak pokazuje najnowszy przegląd i metaanaliza 40 lat badań

Profiler kryminalny to zawód tajemniczy, a nawet owiany mgiełką lekkiej grozy, choć kiedy w USA w latach 50. ubiegłego wieku amerykański psycholog James A. Brussel profilował sylwetkę ściganego złoczyńcy, policjanci słuchali go z powątpiewaniem.

Znalezione obrazy dla zapytania research digest Profiler kryminalny to zawód tajemniczy, a nawet owiany mgiełką lekkiej grozy, choć kiedy w USA w latach 50. ubiegłego wieku amerykański psycholog James A. Brussel profilował sylwetkę ściganego złoczyńcy, policjanci słuchali go z powątpiewaniem. Okazało się jednak, że Brussel trafnie określił dla potrzeb policji jego wzrost, ubiór, a nawet wyznanie. Jego spektakularny sukces dał początek kariery zawodu profilera. Aby badać seryjnych przestępców, w 1974 r. FBI powołało do życia specjalną jednostkę – Behavioral Science Unit. Od tego czasu profilowanie kryminalne trafiło do niezliczonych książek, programów telewizyjnych i kultowych filmów, żeby wspomnieć chociaż Milczenie owiec. Profilerzy kryminalni to jednak nie tylko postaci uatrakcyjniające fabuły filmów i książek, od trafności ich ekspertyz często zależy bezpieczeństwo i życie innych ludzi. Czy po upływie ponad 40 lat od czasu, kiedy powołano do życia ten zawód stał się on godnym zaufania rzemiosłem, którego przedstawiciele posługują się pewnymi, sprawdzonymi narzędziami, czy raczej sztuką opartą na intuicji dostarczającą nam słabo przewidywalnych prognoz? Odpowiedzi na te pytania udzielają Bryanna Fox z University of South Florida i David P. Farrington z University of Cambridge w grudniowym numerze Psychological Bulletin, w którym prezentują systematyczny przegląd i metaanalizę 426 publikacji poświęconych profilowaniu, które ukazały się w latach 1976 – 2016. Chociaż autorzy zapewniają nas, że wyniki ich pracy wskazują na to, ze w tej dziedzinie dokonał się znaczący postęp w zakresie dyscypliny naukowej prowadzonych badań, to jednak dokładniejsze przyjrzenie się rezultatom wcale nie nastraja pozytywnie. Kruczek w tym, że OP jest dziedziną, która w swoich początkach nie miała nic wspólnego z dyscypliną naukową, więc jakikolwiek postęp może zostać potraktowany jako znaczący. Przeczytaj ciąg dalszy w oryginalnym artykule, który ukazał się niedawno w BPS Research Digest:

Are Criminal Profilers “Any Better Than A Bartender”? Not Necessarily, Suggests Review Of 40 Years Of Relevant Research

Lub w artykule źródłowym: 

What Have We Learned From Offender Profiling? A Systematic Review and Meta-Analysis of 40 Years of Research

 

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

O tym, jak podręczniki psychologii przedstawiają i zniekształcają wizerunek nauki

Psychologia jako dziedzina nauki cieszy się wśród zwykłych ludzi ogromną popularnością, czasami wręcz przypominającą fascynację religijną. Prawdopodobnie dlatego jest jednym z najbardziej popularnych kierunków studiów w Europie i Ameryce Północnej.

  GettyImages-3429097.jpgPsychologia jako dziedzina nauki cieszy się wśród zwykłych ludzi ogromną popularnością, czasami wręcz przypominającą fascynację religijną. Prawdopodobnie dlatego jest jednym z najbardziej popularnych kierunków studiów w Europie i Ameryce Północnej. Jednocześnie, wcale nie rzadko spotyka się stanowcze opinie, że psychologia w ogóle nie jest nauką. Tak skrajnie krytyczne opinie na temat psychologii bywają zapożyczone od autorytetów – nie kto inny przecież jak znany fizyk i laureat nagrody Nobla Richard Feynman porównał w swoim słynnym wykładzie z 1974 roku nauki społeczne i psychologię w szczególności do kultu cargo. Mogą też powstawać na skutek kontaktu z wszechobecnymi uproszczeniami i mitami rozpowszechnianymi przez pop-psychologię lub w wyniku braku zrozumienia czym jest nauka i jak rozwiązuje swoje dylematy. Te nieporozumienia mają brzemienne skutki między innymi dla rozróżniania pomiędzy twierdzeniami naukowymi i pseudonaukowymi. William O’Donohue i Brendan Willis z University of Nevada, w swoim najnowszym artykule doszli do wniosku, że za taki problematyczny wizerunek psychologii jako nauki są odpowiedzialne również akademickie podręczniki psychologii.  Autorzy swój wniosek sformułowali na podstawie przeglądu  30 podręczników, w których poszukiwali 18 kluczowych współczesnych zagadnień z filozofii nauki. Więcej na ten temat w artykule mojego autorstwa opublikowanym w BPS Research Digest:

Many undergrad psych textbooks do a poor job of describing science and exploring psychology’s place in it

Lub w źródłowym opracowaniu:

Problematic images of science in undergraduate psychology textbooks: How well is science understood and depicted?


Zakazana psychologia, t. III – okładka

Więcej historii o nadużyciach i przemilczeniach w świecie nauki opisuję w trzecim tomie „Zakazanej psychologii. O cnotach, przywarach i uczynkach małych, wielkich uczonych”. Książka w księgarni Bonito »

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Co popycha nas w ramiona popkultury?

GettyImages-845915006.jpg Celebryci to ludzie znani z tego, że są znani. Czy kiedykolwiek zastanawiałeś się, jak to się dzieje, że pop-kulturowe postaci stają się tak bardzo znane i rozpoznawalne, choć często nie ma najmniejszego racjonalnego powodu, który pozwoliłby zrozumieć wynoszącą ich na powierzchnie falę zainteresowania? Jaka jest rzeczywista przyczyna naszego owczego pędu, który powoduje, że śledzimy mało znaczące plotki dotyczące mało znaczących ale sławnych ludzi? Co powoduje, że dzielimy się tymi informacjami w mediach społecznościowych? Dlaczego odwiedzamy plotkarskie portale i czytamy tabloidy, choć na nic nam się to nie przydaje? Częściowych odpowiedzi na te pytania udzieliła trójka badaczy, którzy przeprowadzili serię czterech pomysłowych eksperymentów i opisali ich wyniki w artykule “Who’s That?”: The Negative Consequences of Being Out of the Loop on Pop Culture. Więcej na ten temat w tekście mojego autorstwa Even those participants who claimed pop culture is unimportant suffered psychological ill effects from feeling out of the loop, który niedawno ukazał się w Research Digest. Zapraszam do lektury!
Zawracanie statków głupców i inne eseje – okładka

Szerzej o tym, jak ideologia wypiera naukę, debatę i zdrowy rozsądek, piszę w zbiorze esejów „Zawracanie statków głupców i inne eseje”. Książka w księgarni Bonito »

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Ludzie, którzy myślą, że są mniej aktywni od swoich rówieśników umierają wcześniej

I to niezależnie od rzeczywistej aktywności fizycznej! Taki efekt pokazały badania kohortowe przeprowadzone na grupie ponad 60 tys. Amerykanów.  Nie wystarczy zatem ćwiczyć, trzeba jeszcze odpowiednio o tym myśleć. Skąd taki dziwny efekt? Kilka możliwych wyjaśnień i więcej szczegółów na ten temat w moim artykule napisanym dla Research Digest
Czytelnicy zainteresowani podobną problematyką mogą również sięgnąć do innych moich publikacji lub programów:

Czy stres istnieje?

Psycholgoy Led Astray: Cargo Cult in Science and Therapy


Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Kolejna metaanaliza demaskująca mit o wpływie emocji na powstawanie raka

Niedawno czwórka koreańskich naukowców opublikowała metaanalizę, której wyniki wskazują na brak związków pomiędzy depresją a rakiem. To kolejna praca podważająca powszechne przekonanie o tym, że nasze emocje mogą powodować raka lub modyfikować przebieg tej choroby. Więcej szczegółów na ten temat w moim artykule napisanym dla Research Digest

New meta-analysis undermines the myth that negative emotions can cause cancer

By guest bloggerTomasz Witkowski At least one in four readers of this post will die of cancer. This is a simple statistic that leads rationally thinking people to treat the possibility as very likely. And this is what many do: they try to adopt a lifestyle that minimises the risk to some degree. But how do we know what minimises and what increases this risk? Of course, by listening to experts, the best of whom are scientists who research these things. However, whenever there is disquiet brought about by uncertainty, self-titled experts come out of the woodwork. Discussion of factors increasing the risk of cancer is today not only the domain of medical doctors and psycho-oncologists, but is also engaged in by some alternative medicine proponents, pseudopsychologists, and fringe psychotherapists, whose opinions are disseminated by journalists, some more thorough than others (see myth #26 in 50 Great Myths of Popular Psychology for more background). Among these opinions is the common claim that negative thinking, pessimism, and stress create the conditions for the cells in our body to run amok, and for cancer to develop. Similar declarations accompany therapeutic propositions for changing our way of thinking into a more positive one that will protect us from cancer, or even cure us of the disease. Should you, therefore, begin to fear the possibility of cancer if you are not prone to optimism, or – even worse – have bouts of depression? Read more…
Czytelnicy zainteresowani tą problematyką mogą również sięgnąć do innych moich publikacji lub programów:

Psychoonkologia O. Carla Simontona

Czy stres istnieje?

Psycholgoy Led Astray: Cargo Cult in Science and Therapy


Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Samobójstwo – kolejna ogromna porażka psychologii

Pół wieku badań, nie umożliwia psychologom przewidzieć zachowań samobójczych lepiej niż rzut monetą – to tytuł kolejnego mojego opracowania dla Research Digest.

Pół wieku badań, nie umożliwia psychologom przewidzieć zachowań samobójczych lepiej niż rzut monetą – to tytuł kolejnego mojego opracowania dla Research Digest. Zapraszam do lektury, a głodnych wiedzy zapewniam, że w ciągu paru tygodni zamieszczę na blogu nieco obszerniejszy materiał na ten temat.

After half a century of research, psychology can’t predict suicidal behaviours better than by coin flip

African American Depressive Sad Broken Heart Concept By guest blogger Tomasz Witkowski “There is but one truly serious philosophical problem and that is suicide” the French author and philosopher Albert Camus stated. But it is not only philosophers who are moved by this issue. Psychologists are seeking ways of preventing this tragic death, and health care organisations are sounding the alarm. Around a million people die at their own hand every year, which makes suicide the tenth most common cause of death. Additionally, for every completed suicide, there are 10 to 40 survived attempts, which means that in the USA alone 650,000 people each year are taken to emergency rooms following an attempt on their own life. Yet what is most disturbing is that the number of suicides is continually rising. The WHO reports that since the 1960s this number has grown over 60 per cent. Is psychology capable of identifying the risk factors that can push people to take their own lives? Read more…

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Dlaczego tak chętnie oglądamy reality shows?

Jakieś dwa miesiące temu Christian Jarret, redaktor naczelny Research Digest zaproponował mi współpracę przy prowadzonych przez niego i jego zespół poszukiwaniach, których celem jest odnajdowanie ciekawych badań psychologicznych i prezentowanie ich wyników szerokiej publiczności.

Jakieś dwa miesiące temu Christian Jarret, redaktor naczelny Research Digest zaproponował mi współpracę przy prowadzonych przez niego i jego zespół poszukiwaniach, których celem jest odnajdowanie ciekawych badań psychologicznych i prezentowanie ich wyników szerokiej publiczności. Podjąłem wyzwanie jako „guest writer” i oto moje pierwsze „wykopalisko” i jednocześniej debiut na łamach Research Digest. Chociaż minęło kilka zaledwie dni od publikacji, artykulik zamieściło również Science Info: http://scienceinfo.net/science/the-real-reason-we-love-reality-tv-has-nothing-to-do-with-watching-people-get-humiliated.html, znalazł się on także w kilku klasyfikacjach portalu Notey.com, między innymi w kategorii „The best of reality TV”: http://www.notey.com/blogs/reality-tv Zapraszam do lektury!

Why do we enjoy reality TV? Researchers say it’s more about empathy than humiliation

10060586965_48caa648e4_kBy guest blogger Tomasz Witkowski Television programs portraying ordinary people in unexpected situations are almost as old as the medium of television itself. First aired in 1984, Candid Camera is often seen as a prototype of the reality show. Its premise was simple – unsuspecting people were confronted with unusual, funny situations and filmed with hidden cameras. However, the genre exploded as a phenomenon in the late 1990s and 2000s with the global success of such series as Survivor, Idol, and Big Brother, and to this day many people continue to abandon their own activities for the voyeuristic other. Read more…  
Zawracanie statków głupców i inne eseje – okładka

Szerzej o tym, jak ideologia wypiera naukę, debatę i zdrowy rozsądek, piszę w zbiorze esejów „Zawracanie statków głupców i inne eseje”. Książka w księgarni Bonito »

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.