NAUKA – NIE UROJENIA

Pod takim hasłem odbędą się tegoroczne Dni Ateizmu organizowane przez Ateistyczną Fundację im. Kazimierza Łyszczyńskiego. Wśród wielu znamienitych gości, niekwestionowana gwiazda – prof. Richard Dawkins.

Miło mi poinformować, że na zaproszenie organizatorów wraz z Prof. Ewą Bartnik, Sanalem Edamaruku i Sami Abdallahem również wystąpię w programie pierwszego panelu zatytułowanym: Nauka jako źródło wiedzy vs. poglądy nienaukowe, pseudonaukowe, paranaukowe, religijne.

Zapraszam serdecznie w imieniu organizatorów i własnym!

WSTĘPNY PROGRAM KONFERENCJI „ NAUKA – NIE UROJENIA”*

Piątek, 31.03.2023 r.

8.30 Rejestracja

9.30 Powitanie – Marek Łukaszewicz, Nina Sankari (FKŁ), Dorota Wójcik (WOR)

9.40 Intro – Nina Sankari

10.00 Wykład otwierający – Prof. Paweł Golik

10.40 Dyskusja

11.00 Przerwa kawowa

11.30 Panel I: Nauka jako źródło wiedzy vs. poglądy nienaukowe, pseudonaukowe, paranaukowe, religijne: Prof. Ewa Bartnik, Dr Tomasz Witkowski, Sanal Edamaruku, Sami Abdallah

12.30 Dyskusja

12.50 Łukasz Polowczyk wiersze z tomiku „Sąd Ostateczny na wynos”

13.00 Gra Dan Barker

13.30 Richard Dawkins podpisuje książki

14.00 Przerwa obiadowa

15.30 Panel: Etyka, bioetyka vs. religijne nakazy i zakazy – Prof. Jan Hartman, Dan Barker, dr Joanna Różyńska, Prof. Stanisław Obirek

16.30 Dyskusja

17.00 Panel: Edukacja – nie indoktrynacja! – Rafał Betlejewski, Shirajum Erin, Christian Kobluk, (+1). Moderator: Maciej Podgórski

18.00 Dyskusja

18.30 Koniec 1-szego dnia

Sobota, 01.04.

08.30 Rejestracja

9.00 Emancypacyjna rola nauki vs. ideologie i instytucje ograniczające wolności i prawa człowieka

Panel I: Prawa osób LGBT – Anna Zawadzka, Kuba Gawron, Jimmy Bangash, (+1)

Panel II: Prawa kobiet- Annie Laurie Gaylor (online), Maryam Namazie (on line), Marta Lempart, Nada Peratovic,

Panel III: Prawa ateistów: Dr hab. Paweł Borecki, Mohamed Hisham, Michael Nugent. Moderuje: Anna Dryjańska

10.30 Dyskusja

11.00 Przerwa kawowa

11.30 Wolność sztuki – do potwierdzenia

11.45 Panel IV: Autorzy i wydawcy promujący światopogląd oparty na wiedzy naukowej – Prof. Krzysztof Dołowy, David Rand, Piotr Szwajcer, Stanisław Pisarek, dr Anjuli Pandavar

13.00 Przerwa obiadowa

14.15 Rafał Betlejewski

14.30 10-lecie Fundacji im. Kazimierza Łyszczyńskiego

15.00 Ogłoszenie wyników konkursu na Ateistę/Ateistkę Roku i Nagrody Specjalnej 2023

15.10 Wywiad z Richardem Dawkinsem

16.00 Dyskusja

16.30 Panel V: Proces odchodzenia od religii. Humaniśći, ateiści na rzecz społeczeństwa otwartego i światopoglądu opartego na wiedzy naukowej: Tonoy Emroz, Hugo Estrella, Urtė Žukauskaitė-Zabukė, Piotr Szumlewicz.

17.30 Dyskusja

17.50 Zamknięcie konferencji KLF, WOR

Ze względu na wysokie koszty tego wydarzenia rejestracja jest płatna. Link do formularza rejestracyjnego poniżej:

dniateizmu.conrego.com

KOSZT UCZESTNICTWA:

1. Uczestnik/uczestniczka: 199,00 zł

2. Uczestnik-Student/studentka: 99,00 zł.


Zawracanie statków głupców i inne eseje – okładka

Szerzej o tym, jak ideologia wypiera naukę, debatę i zdrowy rozsądek, piszę w zbiorze esejów „Zawracanie statków głupców i inne eseje”. Książka w księgarni Bonito »

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Ewolucyjne korzenie kultury ofiar

To tytuł mojego wykładu, który wygłoszę podczas VIII Wrocławskich Dni Darwina, które odbędą się 18 lutego 2023 roku tradycyjnie w Instytucie Biologii Uniwersytetu Wrocławskiego. Swój udział potwierdzili również: prof. dr hab. Ewa Bartnik, dr Bartosz Borczyk, dr hab. prof. AWF Stanisław Czyż, dr hab. prof. UWr. Marcin Kadej. Szczegóły wydarzenia TUTAJ. Zapraszam serdecznie!

Setki lat obowiązująca wśród ludzi kultura honoru została zastąpiona w XIX i XX wieku przez kulturę godności. Dzisiaj jesteśmy świadkami wypierania tej ostatniej przez kulturę ofiar. O ile korzenie ewolucyjne kultury honoru są oczywiste, o tyle kultura ofiar wydaje się być, intuicyjnie sprzeczna z doborem naturalnym – latami przecież uczono nas o przetrwaniu najsilniejszych. Czy na pewno tak jest? Czy jednostki słabsze, skrzywdzone są skazane na wyginięcie? A może w pewnych warunkach bycie ofiarą przynosi ewolucyjne korzyści? A jeśli tak, to jakie warunki muszą zostać spełnione, aby doszło do konkurencji pomiędzy skrzywdzonymi, tak charakterystycznej dla kultury ofiar? Na te i szereg podobnych pytań spróbuję odpowiedzieć w trakcie swojego wykładu.

Posty o podobnej tematyce:

Uroda, moda i wygoda. Memetyka jako przymiarka teorii Darwina do kultury. Zapraszam do obejrzenia mojego wykładu wygłoszonego podczas VII Wrocławskich Dni Darwina

Ewolucja sztucznej inteligencji – wykład wygłoszony podczas V Wrocławskich Dni Darwina

O dziedziczeniu traumy i przeżyć naszych przodków – epigenetyczny „przełom” w teorii dziedziczenia

Ewolucja boga w naszych umysłach – wykład

Miłość, ewolucja, matematyka

Inteligencja makiaweliczna. Rzecz o pochodzeniu natury ludzkiej


Zawracanie statków głupców i inne eseje – okładka

Szerzej o tym, jak ideologia wypiera naukę, debatę i zdrowy rozsądek, piszę w zbiorze esejów „Zawracanie statków głupców i inne eseje”. Książka w księgarni Bonito »

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Puste hasła cywilizacji życia

To tytuł mojego artykułu, który ukazał się w najnowszym numerze Plus Minus Rzeczpospolita (Publikacja: 30.12.2022). Starałem się pokazać w nim podstawowe błędy poznawcze, jakie leżą u podłoża poglądów obrońców życia za wszelką cenę, przeciwników prawa do śmierci na własnych warunkach i tych, którzy mienią się przedstawicielami „cywilizacji życia”. Zapraszam do lektury!

Ryc: Mirosław Owczarek

Czy powszechne deklarowanie chęci obrony życia jest dowodem, że faktycznie go bronimy?

W niedzielę, 8 czerwca 2014 roku Johann Westhauser, 52-letni naukowiec z Karlsruhe Technology Institute został zraniony w głowę przez spadającą skałę w najgłębszej jaskini Niemiec. Wypadek miał miejsce na głębokości 950 metrów i 6,5 km od wejścia do jaskini. Natychmiast przystąpiono do akcji ratunkowej spodziewając się zakończyć ja do środy. Niestety, fakt, że Westhauser został poważnie zraniony i trudny układ korytarzy jaskini ze 180 metrowym pionowym szybem i zaciskami spowodowały, że akcja ratunkowa trwała znacznie dłużej. Ostatecznie rannego naukowca wydostano z jaskini dwunastego dnia po wypadku i przetransportowano do szpitala w Murnau w Bawarii.

Podczas konferencji prasowej, zorganizowanej w Berchtesgaden po zakończeniu akcji, Norbert Heiland z bawarskich służb ratunkowych stwierdził, że otworzyła ona „nowy rozdział w historii alpinizmu”. Wcześniej uważano przeprowadzenie akcji ratunkowej na głębokości tysiąca metrów za niemożliwą. Lider szwajcarskiego zespołu ratowniczego, Andy Scheurer stwierdził, że w trakcie realizacji misji ratunkowej, grupy ratownicze z różnych krajów “stworzyły jedną wielką rodzinę”, zaś przedstawiciel Austrii wyznał, że „nawet najtwardsi chłopcy mieli łzy w oczach”, kiedy zespół ratunkowy wyłonił się na światło dzienne. W operacji zaangażowanych było w sumie 728 osób z pięciu krajów. Jej koszt wyniósł kilka milionów euro.

Życie, które nie ma ceny

Podobne relacje przepełniają nas podziwem dla niosących bezwarunkową pomoc i napełniają dumą z faktu przynależności do gatunku ludzkiego i do cywilizacji, która za najwyższą wartość przyjęła ludzkie życie. Życie, które nie ma ceny.

Ta wartość stawiana jest ponad wszystkie w wielu stworzonych przez nas kodeksach honorowych, w przysięgach lekarskich i ratowniczych, za jej obronę przyznajemy odznaczenia, tych, którzy są jej wierni traktujemy jak bohaterów, piszemy o nich książki i kręcimy filmy. Przekonanie człowieka o tym, że jeśli jego życie znajdzie się w niebezpieczeństwie, będzie równie cenne dla innych, buduje w nim morale – żołnierza, górnika, ratownika, marynarza, alpinisty a nawet zwykłego turysty udającego się w góry.

Z tego głębokiego szacunku dla życia wyrasta również niezgoda na szafowanie nim. Uwidacznia się szczególnie intensywnie w sytuacjach, kiedy ktoś sam decyduje się zakończyć je przedwcześnie. Pojawianie się wśród nas samobójców i statystyki wskazujące na rosnącą ich liczbę traktujemy jako cywilizacyjną porażkę. Podobną niechęć budzą postulaty dotyczące legalizacji samobójstwa wspomaganego czy eutanazji. Z protestu przeciwko tym postulatom wyrosło nawet określenie „cywilizacja życia” i przeciwstawiana jej „cywilizacja śmierci”.

Czy jednak powszechne deklarowanie obrony życia, tak wszechobecne w naszej rzeczywistości i tak często potwierdzane spektakularnymi wydarzeniami, jest dowodem tego, że rzeczywiście stworzyliśmy cywilizację życia?

Aby czytać dalej kliknij TUTAJ

Posty o podobnej tematyce:

Przepis na samobójczą krucjatę

Prawo do śmierci

Eutanazja – za czy przeciw? Debata

CHORY NA ŚMIERĆ – moje kolejne opowiadanie

Zapobieganie samobójstwom a nauka kultu cargo

Porozmawiajmy o prawie do samobójstwa

Czy powinniśmy mieć prawo do decydowania o końcu swego życia?

Choosing the Final Freedom: Suicide in the Past and Present – mój nowy artykuł w Areo Magazine


Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Święta Bożego Narodzenia to czas…

Solitude by Daler Usmonov (2015)

Święta Bożego Narodzenia to czas eskalacji oddziaływań dyktatury kultury towarzyskości i socjalizacji. Jeśli ktoś woli być sam, lub okoliczności sprawiły, że sam byś musi, może liczyć na to, że otoczenie zrobi wszystko, aby przekonać go, że jest człowiekiem nieszczęśliwym, że odstaje od normy, że jest gorszy. Nie jest. Samotność jest darem, z którego trzeba umieć korzystać w nie mniejszym stopniu niż z obecności innych. To w samotności najczęściej zdarza się nam flirtować z tym, co głębokie i prawdziwe, a w otoczeniu ludzi szukać ucieczki od samych siebie. Chroniczny lęk przed samotnością to zaburzenie zwane monofobią. Opanował on bez reszty współczesną kulturę, która jak każda dyktatura, pragnie podporządkować sobie wszystkich bez wyjątku.

Tym, którzy bardziej cenią samotny spacer niż biesiady rodzinne, chwile z książką przedkładają nad wspólne oglądanie co roku tych samych filmów telewizyjnych przerywanych nachalnymi reklamami, męczą ich obowiązki towarzyskie i lepiej czują się w towarzystwie samych siebie życzę dużo siły i wytrwałości z okazji nadchodzących Świąt. Ale również tym, którzy z jakichś, niezależnych od nich powodów zostali sami. Pamiętajcie, że samotność to doświadczenie mędrców, a imperatyw socjalizowania się tkwi korzeniami w zwierzęcej, przepełnionej lękami zwierzęcej części naszej natury. Wraz z życzeniami przekazuję symboliczny prezent w formie rekomendacji doskonałej książki oraz w postaci linków do moich tekstów i audycji nawiązujących do życzeń. Wszystkiego dobrego!

The Benefits of Loneliness – mój nowy artykuł w Areo Magazine

Epidemia samotności – czy to fakt?

Epidemia samotności kontra dyktatura szczęścia

Warto być samotnym


Zawracanie statków głupców i inne eseje – okładka

Szerzej o tym, jak ideologia wypiera naukę, debatę i zdrowy rozsądek, piszę w zbiorze esejów „Zawracanie statków głupców i inne eseje”. Książka w księgarni Bonito »

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Epidemia samotności – czy to fakt?

Czy możemy mówić o zjawisku epidemii samotności? W audycji „O wszystkim z kulturą” Michał Szułdrzyński rozmawiał o tym z psychologiem Tomaszem Witkowskim.

Dla współczesnego człowieka samotność ma znaczenie negatywne. W powszechnej opinii wszechstronne kontakty zapewniają nie tylko powodzenie, lecz także poczucie wewnętrznej harmonii, spełnienia i szczęścia. Samotność nie jest jednak pojęciem jednoznacznym. Owszem, niekiedy ma destruktywny wpływ na psychikę człowieka, zwłaszcza jeśli jest wymuszona. Istnieje jednak jej drugie oblicze.

Ale jeśli samotność nie jest odrębną, potrzebną człowiekowi przestrzenią, a staje się egzystencjalnym problemem, niemożnością nawiązania dobrych dla siebie wymian z innymi – wtedy staje się źródłem cierpienia.

Aby posłuchać audycji przejdź na stronę z nagraniem audycji klikając na ikonę poniżej:

Tytuł audycji: O wszystkim z kulturą

Prowadził: Michał Szułdrzyński

Gość: dr Tomasz Witkowski (psycholog i pisarz)

Data emisji: 17.11.2022

Godzina emisji: 17.30

Posty o podobnej tematyce:

Epidemia samotności kontra dyktatura szczęścia

Warto być samotnym

The Benefits of Loneliness – mój nowy artykuł w Areo Magazine


Zawracanie statków głupców i inne eseje – okładka

Szerzej o tym, jak ideologia wypiera naukę, debatę i zdrowy rozsądek, piszę w zbiorze esejów „Zawracanie statków głupców i inne eseje”. Książka w księgarni Bonito »

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Przepis na samobójczą krucjatę

To tytuł mojego artykułu, który ukazał się w najnowszym numerze Plus Minus Rzeczpospolita (Publikacja: 28.10.2022). Zapraszam do lektury!

Współczesna kultura, w której wychowują się nasze dzieci, jest przesiąknięta ponurym bezrefleksyjnym marketingiem depresji, samobójstwa i afirmacją roli ofiary.

W maju 1212 roku dwunastoletni Stefan z Cloyes ogłosił światu, że Jezus Chrystus upoważnił go do zorganizowania krucjaty do Ziemi Świętej. Pociągnął za sobą tłumy dzieci, które ruszyły na południe. Większość z nich to byli chłopcy z rodzin chłopskich, ale trafiali się też synowie z rodów rycerskich. Niektórzy uciekli z domu, inni wyruszali z błogosławieństwem rodziców. Dołączyła też grupa dziewczynek i pewna liczba młodych księży oraz dorosłych pielgrzymów. Stefan nakłonił do udziału w krucjacie co najmniej 30 tysięcy dzieci, choć niektóre źródła podają nawet liczbę pół miliona. Wiele z nich zmarło po drodze wskutek głodu oraz dużych upałów. Kiedy dotarli do Marsylii, morze nie rozstąpiło się tak, jak prorokował Stefan. Część zniechęconych uczestników wróciło do domów. Pozostałym pewien sprytny handlowiec zaproponował, że przetransportuje ich do Ziemi Świętej na swoich siedmiu okrętach. Dwa z nich zatonęły, pasażerowie pięciu pozostałych zostali sprzedani do niewoli Saracenom.

Tuż po rozpoczęciu krucjaty Stefana, kiedy wieści o tym dotarły do Niemiec, Mikołaj z Kolonii zgromadził armię tamtejszych dzieci gotowych wyruszyć na południe. Grupa ta była znacząco mniej liczna, bo liczyła „zaledwie” 12 tysięcy. Kiedy dotarli na wybrzeże, morze również nie chciało się przed nimi rozstąpić. Postanowili wędrować dalej, aż dojdą do miejsca, gdzie wydarzy się zapowiadany cud. Nieliczni powrócili, o pozostałych słuch zaginął.

Epidemia samobójstw       

Historia krucjat dziecięcych jest nieoceniona jako pretekst do przeprowadzenia pewnego eksperymentu myślowego, który umożliwi nam lepszy wgląd we współczesność. Wszak, jak głosi potoczna, lecz jakże prawdziwa mądrość, ci, którzy nie studiują historii są skazania na to, aby ją powtarzać. Odpowiedz sobie zatem Drogi Czytelniku, na kilka pytań: Dlaczego dzieci wyruszyły na krucjaty właśnie w XIII wieku? Dlaczego takie krucjaty nie formowały się wcześniej i później w naszych dziejach? Dlaczego krucjaty wyruszyły z Francji i Niemiec, a nie z Polski lub Skandynawii? Dlaczego nie wyruszają dzisiaj? I najważniejsze pytanie: jakie elementy tamtej rzeczywistości początku XIII wieku należałoby wyeliminować, aby nie doszło do tych tragicznych krucjat? Pozwól sobie Czytelniku na dowolnie brutalne operacje. To tylko wyobraźnia.

Aby czytać dalej kliknij TUTAJ

Posty o podobnej tematyce:

Naprawianie dziecka w terapeutycznym pit stopie

O „naprawianiu dzieci” w radiowej dwójce

Czy da się zapobiegać samobójstwom

Zapobieganie samobójstwom a nauka kultu cargo

Krytycznie o kulturze i zdrowiu psychicznym

CHORY NA ŚMIERĆ – moje kolejne opowiadanie

Prawo do śmierci

Porozmawiajmy o prawie do samobójstwa

Moje kolejne opowiadanie w Kwartalniku Literackim MIGOTANIA

Moje opowiadanie w Kwartalniku Literackim WYSPA

Eutanazja – za czy przeciw? Debata

Wyścig ofiar

Podróż w jedną stronę

Kultura ofiar. Kto na niej zarabia?

Choosing the Final Freedom: Suicide in the Past and Present – mój nowy artykuł w Areo Magazine


Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Młodzież przeszłością świata

Starsi widzowie mogą jeszcze pamiętać hasło „Młodzież przyszłością narodu”. Komuniści podkreślali nim, że nowy człowiek, wychowany w nowym ustroju, przyniesie realizację haseł rewolucji. Czy dziś młodzież jest przyszłością, czy może przeszłością świata? Gośćmi programu są dr Tomasz Witkowski (psycholog, pisarz, publicysta) i Tomasz Rowiński (historyk idei, redaktor pisma i portalu Christianitas).

Zapraszam do obejrzenia i wysłuchania programu wyemitowanego przez TVP Kultura w październiku 2022 roku w cyklu „Co dalej?” Aby obejrzeć kliknij na obrazek poniżej.


Zawracanie statków głupców i inne eseje – okładka

Szerzej o tym, jak ideologia wypiera naukę, debatę i zdrowy rozsądek, piszę w zbiorze esejów „Zawracanie statków głupców i inne eseje”. Książka w księgarni Bonito »

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Wybieranie ze śmietnika wiedzy

To tytuł mojego artykułu, który ukazał się w najnowszym numerze Plus Minus Rzeczpospolita (Publikacja: 23.09.2022). Esej poświęcony został problemom związanym z przyrostem wiedzy i nadmiarem informacji, czyli w skrócie – epistemologii subtraktywnej. Zapraszam do lektury!

Foto Mirosław Owczarek

Zgromadzona przez ludzkość wiedza zaczyna przypominać ogromny śmietnik. Zamiast więc wrzucać do niego kolejne przedmioty, należałoby zabrać się do wielkich porządków.

Mieszkańcy jednego z bloków w Gorzowie Wielkopolskim zaalarmowali policję po tym, jak przez kilka tygodni nie widzieli swojej siedemdziesięcioletniej sąsiadki. Funkcjonariuszom nie udało dostać się do mieszkania przez drzwi, ponieważ były zasypane zgromadzonymi tam przedmiotami. Ostatecznie poproszono o pomoc straż pożarną. Po wejściu do lokalu przez okno odnaleziono ciało kobiety pod jednym ze stosów przedmiotów, które przygniotły ją i unieruchomiły. W ciągu doby z 42-metrowego mieszkania usunięto cztery kontenery śmieci i zamówiono kolejnych dziesięć. Kobieta cierpiała na syllogomanię – patologiczne zbieractwo. Psychologia dobrze poznała i opisała to zaburzenie, które bywa przyczyną śmierci, jak w opisanym wyżej przypadku. „Kolekcje” osiągają takie rozmiary, że praktycznie uniemożliwiają poruszanie się po domu, a zbieracz, żeby gdzieś się dostać, musi korzystać z karkołomnych ścieżek wśród zwałów rupieci. W badaniach psychologów z Worcester Polytechnic Institute Project Center w Melbourne okazało się, że patologiczne zbieractwo jest, przynajmniej w Australii, przyczyną prawie jednej czwartej tragicznych śmierci w pożarach domów.

Aby czytać dalej kliknij TUTAJ

Posty o podobnej tematyce:

Epistemologia subtraktywna, czyli dodawanie przez odejmowanie

Epistemologia subtraktywna, czyli dodawanie przez odejmowanie – zapraszam na wykład

Dodawanie przez odejmowanie czyli epistemologia subtraktywna


Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Prawo do śmierci

To tytuł mojego nowego artykułu, który właśnie ukazał się w Areo Magazine. Zapraszam do lektury!

„Reading from Goethe’s Sorrows of Young Werther.” Wilhelm Amberg, 1870.

The Right to Die

On 24 February 2022, the first day of Russia’s invasion of Ukraine, two Russian warships attacked Snake Island. When the Moskva warship demanded that the crew defending the island surrender or he would bomb them, they responded, “Russian warship, go fuck yourself.” The Russians occupied the island, and two days later the world heard the news that the island’s thirteen defenders had died (in fact, they had been taken prisoner by the Russians, but that was not known until months later). Their defiance became a symbol of Ukrainian resistance.But was the sailors’ choice to defy the warship heroic or just a daring form of attempted suicide?

A suicide is not a beneficial event for the community in which it is committed. It can implicitly call into question the shared values of those who choose to live, raise basic philosophical questions about the meaning of life, undermine the existing order and bring other negative consequences. If one parent commits suicide, the burden falls on the survivor. A strong and healthy person who dies by her own hand impoverishes everyone who benefits from her work.

It is not surprising, therefore, that for millennia most human societies have stigmatised suicide.

The early Christians were an initial exception to this tendency. Many of them committed suicide to free themselves from the curse of sin. Some would even ask passers-by whom they met on the road to deliver the fatal blow, on pain of death. Only Saint Augustine found a justification for condemning suicide by interpreting the fifth commandment—Thou shalt not kill—as including an injunction against killing oneself.

As late as 2020, suicide was illegal in Cyprus, Georgia and several other countries. Today, while no European country punishes suicide, there are still countries in which the penalty for attempting suicide is severe.

Read more by clicking HERE.

Posty o podobnej tematyce:

Eutanazja – za czy przeciw? Debata

CHORY NA ŚMIERĆ – moje kolejne opowiadanie

Porozmawiajmy o prawie do samobójstwa

Moje kolejne opowiadanie w Kwartalniku Literackim MIGOTANIA

Moje opowiadanie w Kwartalniku Literackim WYSPA

Choosing the Final Freedom: Suicide in the Past and Present – mój nowy artykuł w Areo Magazine


Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Siły psychohistorii

Z Piotrem Plebaniakiem, socjologiem, autorem wielu książek poświęconych sztuce wojny i kulturze chińskiej, mieszkańcem Tajwanu, współpracuję od wielu już lat. Kilkakrotnie zapraszał mnie jako współautora przy tworzeniu redagowanych przez niego książek. Ostatnio była to Sztuka Wojny. Filozofia i praktyka oddziaływania na bieg zdarzeń, w której znalazł się rozdział mojego autorstwa. Tym razem z prawdziwą przyjemnością informuję, że ukazało się kolejne dzieło tego niezwykle płodnego i inspirującego pisarza – Siły psychohistorii. Jej autor wybrał takie motto i jednocześnie wizję filozoficzną książki:

Przemierzałem świat w poszukiwaniu wyjaśnień zjawisk, których nie rozumiałem. Skąd brały się muszle na szczytach gór. Dlaczego grzmot trwa dłużej niż to, co go powoduje i dlaczego natychmiast po jego stworzeniu błyskawica staje się widoczna dla oka, podczas gdy grzmot wymaga czasu na podróż. Dlaczego kamień rzucony na wodę tworzy kręgi fal, i dlaczego ptak utrzymuje się w powietrzu. Te pytania wypełniały moje myśli przez całe życie.

一 Leonardo da Vinci

 | Zdjęcie artystyczne wntrza książki

W książce znajdziecie też mój krótki rozdział zatytułowany Poczucie kontroli – od kołyski, po grób. Bezradność i determinacja oraz sposoby ich powstawania.

Zapraszam serdecznie do lektury całego dzieła!

Książka do kupienia TUTAJ


Zawracanie statków głupców i inne eseje – okładka

Szerzej o tym, jak ideologia wypiera naukę, debatę i zdrowy rozsądek, piszę w zbiorze esejów „Zawracanie statków głupców i inne eseje”. Książka w księgarni Bonito »

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

The presumption of innocence – Domniemanie niewinności

Nie byłoby Świąt Wielkanocnych, gdyby trzy dni wcześniej tłum nie zdecydował o winie i niewinności krzycząc: „Uwolnij Barabasza!” Dwa tysiące lat później tłum nadal decyduje o winie i niewinności, życiu i śmierci. Zapraszam do lektury mojego nowego artykułu, który ukazał się w Wielką Sobotę w portalu:

Zapraszam do lektury!

The likelihood of us being in the position of a groundlessly accused person, and thus experiencing a complete loss of security, is unknown. Many of us, however, live in the blissful delusion that we remain far outside the factors and events that may bring us to such a fate, and many join the mob that, by demanding the ruthless prosecution of crimes, forget the right of the presumption of innocence.
 
For many years a clapboard sign stood in the small town of Snow Hill in Utah: “Men’s boots can kick up the dust of this place for a thousand years, but nothing man can ever do will wipe out the blood stains of the poor folk who fell here.” It commemorated the massacre that took place there in 1899, known as “The Great Blizzard of 1899”. During this exceptionally severe winter that affected most of the United States, many men who had stolen food were killed. They were killed by bounty hunters on the basis of arrest warrants issued by the judicial authorities of the time. The events of Snow Hill led to a public condemnation of the judiciary’s use of bounty hunters.

The need for security is one of the most basic human needs. Since the dawn of time, people have been trying to eliminate not only threats posed by the forces of nature, but also those posed by others. It is precisely from a fear of the unwanted actions of others that we have created laws, on the basis of which we prosecute criminals who pose a threat to our safety. Crime rate is one of the most important indicators used to measure the well-being of people living in a particular country or city.

It seems that there are no threats contained in the collective pursuit of the need for security, and that fighting crime is a good thing in itself. Unfortunately, it only seems like that, and it’s not just about the old days in the Wild West. Equally, in communities living in countries with developed democracies, the pressure to eliminate crime often takes the form of an auto-immune disease in which the organism’s immune system destroys its own cells and tissues. Likewise, a society concerned about bestial crimes destroys individuals in an effort to restore safety.

The Innocence Project – an American non-governmental organization – has used DNA tests to launch an appeal against convictions in a trial where DNA material had not been analyzed. As a result, it turned out that the system failed the accused in at least one of the following six ways: eyewitness misidentification, invalid forensic science, false confessions, unreliable police informants, government misconduct, or insufficient public defense system. The Innocence Project has helped in acquitting 375 convicts for crimes they never committed, 21 of them facing the death penalty. The total number of years served in prison by these convicts was 5,824. In the persuit of security, society has deprived these people of their secure lives.

The search for security is not the only reason why innocent people are punished. The urge to punish and retaliate has even more serious consequences. Even though people do not rely on the death sentence as a fair punishment and it is a declining event worldwide, it is still responsible for the loss of innocent human lives. Members of the Innocence Project believe that one in nine death sentences in the United States is given to an innocent person, but no one knows exactly the scale of this phenomenon, as DNA tests only show us an outline of its true size. The figures collected by The Innocence Project show the vast amount of harm that society is doing to such an unjustly accused person. Does security really have to cost so much?

The data collected by The Innocence Project show not only the scale of false accusations, but also indicate the fundamental biases accompanying the identification and conviction of suspects. As much as 60% of all their cases related to black people, 31% Caucasian, 8% Latino, about 1% Asian American; less than 1% Native American and less than 1% others, which reflects the stereotype of a criminal still present in many people’s minds. According to their data, innocent black people are seven times more likely to be wrongfully convicted of murder than innocent white people. Data collected by The National Registry of Exonerations confirm this woeful stereotype. While African-Americans make up only 13% of the US population, 47% of known exonerations are related to them. This stereotype is probably shared by law enforcement officers, because of the more than 149 unarmed people killed by the police in 2017, 49 were black, according to Mapping Police Violence. According to the National Registry of Exonerations, cases of black people exonerated from wrongful murder convictions were 22% more likely to involve police misconduct than similar cases involving white defendants. Studies have shown that black people, Latino people, and communities of color are more likely to be stopped, searched, and suspected of a crime — even when no crime has occurred.

Click HERE to read more.

Posty o podobnej tematyce:

Domniemanie niewinności

Usprawiedliwianie pedofilii


Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Eutanazja – za czy przeciw? Debata

22 listopada 2021 roku we Wrocławiu odbyła się debata poświęcona eutanazji zorganizowana przez Polskie Stowarzyszenie Racjonalistów. Moim adwersarzem w debacie był Jacek Tabisz, wiceprezes PSR. Podczas rozmowy staraliśmy się znaleźć odpowiedzi na szereg pytań. Dlaczego samobójstwo jest uznawane za zło? Czy człowiek nie mogący odebrać sobie życia rzeczywiście jest wolnym człowiekiem? Czy sens życia zawiera się w przedłużaniu go za wszelką cenę, czy też bardziej sensownym jest świadome nadawanie czasowych ram własnej egzystencji? Czy działając na rzecz społeczeństwa i humanizmu powinniśmy zabiegać również o wolność decydowania o własnej śmierci, czy też raczej winniśmy za wszelką cenę przywoływać do świata żywych tych, którzy chcą z życia zrezygnować? Czy eutanazja powinna być udzielana każdemu, kto chce odejść z tego świata, czy tylko nieuleczalnie i przewlekle chorym? Czy obok sytuacji takich, jak mocne fizyczne cierpienie, paraliż, bolesne zabiegi, powodem do eutanazji może być także ostra depresja, czy inna choroba psychiczna? Kto i na jakich zasadach powinien przyznawać prawo do eutanazji, jeśli w danym kraju eutanazja stanie się legalna?

Wpisy o podobnej tematyce

Czy da się zapobiegać samobójstwom

Zapobieganie samobójstwom a nauka kultu cargo

Porozmawiajmy o prawie do samobójstwa

Komputer zrozumie samobójcę

Samobójstwo – kolejna ogromna porażka psychologii


Przepędźcie guru, którzy radzą, jak żyć – okładka

Ten wątek rozwijam w zbiorze esejów „Przepędźcie guru, którzy radzą, jak żyć i inne eseje” – o tych, którzy sprzedają nam gotowe recepty na życie. Książka w księgarni Bonito »

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

PO RÓWNO – rozmowa

Rozmowa z red. Radosławem Grucą (Reset Obywatelski): dlaczego psychoterapia nie monitoruje szkód, czemu kwestionuję syndrom DDA i kto decyduje, które odchylenie od normy jest chorobą.

O czym rozmawialiśmy

Rozmowę z red. Radosławem Grucą zaczęliśmy od zapowiadanych wtedy „Gigantów psychologii” i wywiadu z badaczem inteligencji, a potem przeszliśmy do mojego głównego zarzutu wobec psychoterapii. W medycynie skutki uboczne leczenia są monitorowane standardowo, w psychoterapii prawie wcale. Zanim zaczniemy pomagać ludziom, powinniśmy sprawdzić, czy im nie szkodzimy – to po prostu zasada primum non nocere. Tymczasem wielu praktyków nie widzi powodu, by uczyć się nowych metod, skoro starych nauczyli się raz i stosują je z zamkniętymi oczami.

Pytany przez widza, dorosłe dziecko alkoholika, wyjaśniam, dlaczego kwestionuję „syndrom DDA”. Nie istnieje żadne narzędzie, które pozwoliłoby odróżnić osobę z tym syndromem od osoby bez niego – poza własną deklaracją. To jak ze znakiem zodiaku: jeśli wierzę, że jestem Bykiem, nikt mi tego nie wyperswaduje, ale też nikt nie potrafi tego sprawdzić. Działa tu efekt horoskopowy – ogólne opisy pasują do niemal każdego.

Mówimy też o tym, co dostrzegają psychologowie krytyczni, choć nie ze wszystkim się z nimi zgadzam: psychoterapia bywa narzędziem przystosowywania jednostek do norm kulturowych. Inteligencja i aktywność seksualna rozkładają się podobnie, według krzywej Gaussa, ale geniusz intelektualny budzi podziw, a skrajna aktywność seksualna – etykietę „seksoholika” i skierowanie na terapię. To kultura, a nie nauka, decyduje, które odchylenie od normy uznamy za chorobę.

O syndromach, których nie da się zmierzyć, piszę w „Zakazanej psychologii”, a o skutkach ubocznych terapii w „Psychoterapii bez makijażu”.

Zapraszam do obejrzenia i wysłuchania rozmowy, którą dla telewizji internetowej Reset Obywatelski przeprowadził ze mną redaktor Radosław Gruca.


Zawracanie statków głupców i inne eseje – okładka

Szerzej o tym, jak ideologia wypiera naukę, debatę i zdrowy rozsądek, piszę w zbiorze esejów „Zawracanie statków głupców i inne eseje”. Książka w księgarni Bonito »

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Ciało – świętość czy moneta?

Ciało we współczesnym świecie. Jak zmienia się jego postrzeganie, wykorzystywania jego roli? Dlaczego ciało nie należy już do strefy sacrum? Co o dzisiejszym społeczeństwie mówi nam podejście do ciała? Co może powiedzieć o przyszłości rozwoju społecznego?

Zapraszam do obejrzenia i wysłuchania programu wyemitowanego przez TVP Kultura 7 września 2021 roku w cyklu „Co dalej?”, w którym wraz z dr. Kazimierzem Szałatą i red. Piotrem Goćkiem próbowaliśmy odpowiedzieć na powyższe pytania. Aby obejrzeć kliknij na obrazek poniżej.


Zawracanie statków głupców i inne eseje – okładka

Szerzej o tym, jak ideologia wypiera naukę, debatę i zdrowy rozsądek, piszę w zbiorze esejów „Zawracanie statków głupców i inne eseje”. Książka w księgarni Bonito »

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

The Victims’ Race

Magazyn, który jest nieoficjalnym forum the intellectual dark web opublikował właśnie mój najnowszy artykuł poświęcony kulturze ofiar, jej ewolucyjnym korzeniom i konsekwencjom społecznym. Zapraszam do lektury! The Victims’ Race

Jean-Auguste-Dominique Ingres, Roger Freeing Angelica, 1819, Wikimedia Commons

On August 2nd, 2013, 14-year-old Hannah Smith of Leicestershire, England, took her own life. She had been receiving cruel messages on the social networking site Ask.fm for months, and her parents concluded that cyberbullying was the main cause of her suicide. But then evidence emerged that the hatred Hannah had been receiving came from … herself—98 percent of the messages were posted from the IP address of the computer she was using. This tragic event inspired a research project by Sameer Hinduja and colleagues at the Cyberbullying Research Center in Florida. Their analysis of around 5,500 teenagers produced some surprising results: “We knew we had to study this empirically,” Hinduja remarked, “and I was stunned to discover that about 1-in-20 middle- and high-school-age students have bullied themselves online. This finding was totally unexpected, even though I’ve been studying cyberbullying for almost 15 years.” Boys reported digital self-harm more often (7.1 percent) than girls (5.3 percent). Asked why they participated in such behaviour, their replies included: “I already felt so bad with myself that I wanted to make myself feel even worse” and “I wanted to see if someone really was my friend.” However, there were also those who claimed that they did it to justify their aggressive behaviour towards others, or just for fun, to see how others would react. If teenagers are prepared to harm themselves in cyberspace to attain the status of victim, it should not be especially surprising that some adults do so in the real world. In the most notorious example of this behaviour, actor Jussie Smollett told police he had been the victim of a racist and homophobic attack on January 20th, 2019. He immediately found himself at the centre of media attention and public opinion. But the subsequent investigation revealed that Smollett had paid two men to assault him and that he had sent himself the threatening letters he had received the week before. This was not an isolated incident. In his book Hate Crime Hoax, political scientist Wilfred Reilly analysed 346 alleged hate crimes and found that fewer than a third were genuine. He provides detailed descriptions of almost a hundred high-profile cases that never actually happened, most of which were supposed to have taken place on university campuses. Reilly concludes that, contrary to popular belief, we are not experiencing an epidemic of hate crimes, but an epidemic of hate crime hoaxes perpetrated by people searching for public attention and sympathy. Nor is it only hate crimes that are the subject of hoaxes and false accusations. A meta-analysis conducted by Australian scholars Claire E. Ferguson and John M. Malouff in 2015 revealed that as many as 5.2 percent of all reported rape cases are false. The authors note, however, that their analysis only accounts for accusations that were disproven in the course of investigations—many others were never confirmed or were withdrawn for reasons unknown. The evolution and development of victimhood The advantages of victimhood are by no means unique to 21st-century millennials and Generation Z-ers, bored with life and addicted to social media. Indeed, they are not unique to humans. The Austrian zoologist Irenäus Eibl-Eibesfeldt has written about the discovery of an adult frigate bird with only one wing in a breeding colony, and a blind adult pelican at another breeding site. Both were mutilated long before they were found by researchers, which indicated that they’d survived by depending upon the help of other birds. Weaker, disabled animals are also sometimes used by others in a manipulative manner. Eibl-Eibesfeldt observed that male maggots would use borrowed offspring to mitigate the aggression of others. Most mammals also make effective use of the innate behavioural patterns of expressing humility and submission. Victimhood is of evolutionary importance, because it improves the chances of survival in difficult circumstances. In many different cultures, people cry and submit themselves in a similar way, not only in their movements and gestures but also in the use of similar wailing sounds. Even children born deaf and blind cry, and the body language of submission is remarkably similar across cultures—an individual signifies submission by becoming smaller, kneeling, and bowing. These gestures are sometimes accompanied by helplessness, weakness, and childlike behaviour, the aim of which is to release the protective instinct that inhibits aggression. Czytaj dalej klikając TUTAJ. Posty o podobnej tematyce:

Kultura ofiar. Kto na niej zarabia?

Wyścig ofiar


Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Wyścig ofiar

Poza zawodowymi żebrakami ludzie raczej unikali trwałej identyfikacji z byciem ofiarą. Tymczasem wygląda na to, że dziś staje się to atrakcyjnym wyborem.
Autor: Patryk Sroczyński

Gdyby zsumować wszystkie zbiorowości z USA, które uważają się za dyskryminowane lub za ofiary, liczba ta wyniosłaby prawie 400 proc. populacji kraju.

Po wielomiesięcznym nękaniu w internecie 14-letnia Hannah Smith z Leicestershire w Anglii odebrała sobie życie. Okrutne wiadomości docierały do niej przede wszystkim na portalu społecznościowym Ask.fm. Zdaniem rodziców dziewczynki to cyberprzemoc była główną przyczyną jej samobójczej śmierci 2 sierpnia 2013 r. Tę hipotezę zdawał się początkowo potwierdzać fakt utrudniania śledztwa przez zarządzających portalem. Z czasem jednak pojawiły się dowody na to, że hejt, który docierał do Hannah, pochodził… od niej samej.

O cyfrowych samookaleczeniach, o ewolucyjnych korzyściach bycia ofiarą i wszystkim tym, co składa się na współczesną kulturę ofiar czytaj dalej klikając TUTAJ.

Polityka 34.2021 (3326) z dnia 17.08.2021; Nauka i cywilizacja; s. 58 Oryginalny tytuł tekstu: „Wyścig ofiar”


Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Kultura ofiar. Kto na niej zarabia?

Wszechobecność pokrzywdzonych i coraz większa ich natarczywość prowadzi do zmęczenia współczuciem. Już dzisiaj ci, którzy dostrzegli korzyści z bycia ofiarą, wykorzystują to bez skrupułów.
W filmie „Brzdąc” z 1921 roku szklarz, w którego rolę wcielił się Charlie Chaplin, zapewnia sobie popyt na swoje usługi dzięki temu, że chłopak, którym się opiekuje, wybija wcześniej szyby, rzucając w nie kamieniami. Prosty schemat polegający na stworzeniu problemu po to, aby później zaoferować jego rozwiązanie, nie jest oryginalnym pomysłem Chaplina. Niejeden biznes działający na długo przed emisją tego filmu, jak i dzisiaj, działał w ten sposób. Schemat ten kształtuje również kulturę naszej cywilizacji z rozmachem, o jakim mogą tylko pomarzyć bezrobotni szklarze, strażacy podpalacze czy inni im podobni. Wynikiem tego jest tzw. kultura ofiar (z ang. victimhood culture), o której zaczęto głośno i dużo mówić po ukazaniu się w 2018 r. książki „The Rise of Victimhood Culture” („Początki kultury ofiar”) autorstwa amerykańskich socjologów Bradleya Campbella i Jasona Manninga, choć samo zjawisko na długo przed nimi, bo już w 1992 r., opisał Charles Sykes w ksią…

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.