Ciekawe rozwinięcie moich refleksji zawartych w artykule, który niedawno ukazał się w Merion West. Zapraszam do lektury i do dzielenia się opiniami na jego temat.

“What is needed is a return to a culture of common sense and personal well-being, in which one is judged according to what kind of person one is and how one conducts one’s life.”
A recent Merion West article by psychologist Tomasz Witkowski serves as a useful segue for entering into wider discussions about personal well-being, particularly when it comes to down-to-earth, common-sense notions of what it means to be a well-adapted, fully-functioning person. Additionally, Witkowski’s piece sheds light on what might be the best approach for addressing the psychological problems experienced by certain individuals. Witkowski recounts how psychotherapy has mushroomed into over 600 different therapeutic approaches, and yet the results achieved are not significantly better than everyday, common-sense methods to restoring psychological well-being. However, as with almost all attempts to characterize and address human problems, context is important.
Witkowski cites the work of Vikram Patel, who has written a book on how to deliver psychotherapy. Where There Is No Psychiatrist is aimed at lay-persons who can offer support to others. The premise is that poor, under-supported people may suffer from psychological problems as much as those with the time and money to dwell constantly on their mental health. The nature and distribution of the psychological problems might be somewhat different between the two groups; people without leisure or money tend to think and act very differently from those who have either or both. Still, there can be no doubt that poor mental health is not confined to those who have access to mental health services (i.e. wealthier people).
The barefoot doctor schemes introduced in the developing world more than half a century ago were very successful at delivering basic healthcare to those previously without any, and Patel’s (very successful) initiative looks very much like a kind of barefoot psychotherapy. It does not need any attendant infrastructure or organization. With none of the complications inherent in an expert/client relationship, the barefoot psychotherapist is delving into a kit-bag of possible solutions, while accepting that the recipient is ultimately the authority on which approach is acceptable and which works best.
This might seem a world away from the kind of therapeutic relationship we are accustomed to in the West, where theoretical orientation and technical skill are considered as important as the therapist’s personal qualities. This is why context is so important when assessing the cultural significance of psychotherapy and its allied pursuits of counseling and life-style coaching.
Having spent many years working in mental health settings before becoming an academic philosopher, and then many years studying the literature on theories of mental health and mental health treatments, I eventually came to the tentative conclusion that psychotherapy, in many cases, is an exercise in wishful thinking on the part of all concerned.
Czytaj dalej klikając TUTAJ
Posty o podobnej tematyce:
Bujany fotel z wachlarzem. Skąd wiemy, czy psychoterapia w ogóle działa?
Czy każdy potrzebuje terapeuty – pomoc czy przemysł?
O obrazie uczuć terapeutycznych
O słoniu, ślepcach i psychoterapii
Zasada primum non nocere w psychoterapii. Podejście oparte na nauce
Psychoterapia imitująca podejście oparte na dowodach. Cz. 1 Złoty standard
Psychoterapia imitująca podejście oparte na dowodach. Cz. 2 Przemilczenie
Psychoterapia imitująca podejście oparte na dowodach. Cz. 3 Konflikt interesów
Psychoterapia imitująca podejście oparte na dowodach. Cz. 4 Wizerunek bez cieni
Zapobieganie samobójstwom a nauka kultu cargo

Szerzej o tym, jak ideologia wypiera naukę, debatę i zdrowy rozsądek, piszę w zbiorze esejów „Zawracanie statków głupców i inne eseje”. Książka w księgarni Bonito »
Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.




Rys. José Guadalupe Posada, The Metropolitan Museum of Art, Nowy Jork
O samobójstwach nie piszemy w mediach, rzadko publicznie dyskutujemy o ich konsekwencjach. Ale czy nie przynosi to więcej szkody niż pożytku? Jeśli protestujemy dziś i domagamy się prawa do decydowania o własnym ciele, to dlaczego nie rozszerzyć tego na wolność do rozporządzania swoim ciałem także w celu ostatecznym?
Fala protestów, która przetacza się przez nasz kraj, poza żądaniami politycznymi, wyniosła na czołówki gazet również wartości ważne dla współczesnego człowieka Zachodu: prawo do rozporządzania własnym ciałem, do decydowania o życiu lub śmierci poczętego życia, do zapobiegania niepotrzebnym cierpieniom i skracania bólu.
Wielu z nas, bez względu na to, po której stronie stanęło, sięgnęło nieco głębiej w poszukiwaniu argumentów i uzasadnień własnego stanowiska, które nagle znalazły się w ogniu społecznych dyskusji. Porzuciwszy świeżo zdobyte pozycje ekspertów w tenisie ziemnym, ochoczo wcieliliśmy się w rolę specjalistów w zakresie wad letalnych płodów i znawców podstaw współczesnej bioetyki. Aby dać odpór naszym przeciwnikom, przestudiowaliśmy trochę statystyk, a część z nas sięgnęła do źródeł nieco głębszych niż Facebook czy Wikipedia.
Zdobyliśmy zręby wiedzy, która przygotowała nas, jak chyba nigdy dotąd, do rozmyślań na tematy zarezerwowane dotychczas dla etyków i filozofów. Kiedy rozpoczyna się życie? Jaka jest jego istota? Kto i jak dalece ma prawo ingerować w jego procesy? Kto może decydować o moim ciele?



Tomasz Komenda i inni. Gdzie się podziało domniemanie niewinności





Statek głupców to również metafora, która posłużyła Michelowi Foucaultowi do zobrazowania praktyk wykluczania ludzi chorych psychicznie w kulturze Zachodu. Jego dzieło „Historia szaleństwa w dobie klasycyzmu” stało się, wbrew intencji autora, manifestem ruchu antypsychiatrii, który zapoczątkowano u schyłku lat 60. XX w.
Gdybyśmy spojrzeli na naszą historię z odpowiedniej perspektywy, dostrzeglibyśmy, że zatoczyła ona koło i dziś również nie brak tych chętnie wsadzających odmieńców na statki wywożące ich w pełne morze, aby wkrótce zawrócić je stamtąd i skierować do swoich portów, gdzie czekają wyspecjalizowani profesjonaliści gotowi z nieukrywaną troską zająć się ich ładunkiem.
WHO szacuje, że obecnie ponad 350 mln ludzi na świecie cierpi z powodu depresji, co stanowi prawie 5 proc. populacji. W większości krajów odsetek ludzi chorujących w ciągu swojego życia na depresję waha się pomiędzy 8 a 12 proc. Według tych samych szacunków na świecie ponad jedna trzecia ludzi w jakimś okresie swojego życia spełnia wszystkie kryteria diagnostyczne dla co najmniej jednego zaburzenia psychicznego. Z tych danych wynika, że mamy do czynienia z pandemią chorób psychicznych o skali niespotykanej w całej historii rodzaju ludzkiego. Dla porównania – grypa hiszpanka, która była największą w historii pandemią, pochłonęła według różnych szacunków 20–100 mln ofiar. A liczby ilustrujące skalę zaburzeń i chorób psychicznych cały czas rosną.
Wygląda też na to, że ludzkość jest atakowana przez coraz to nowe choroby psychiczne, które mutują niczym wirusy. W 1952 r. pierwsze wydanie podręcznika „Kryteria diagnostyczne zaburzeń psychicznych” wyróżniało zaledwie 106 jednostek chorobowych i zaburzeń psychicznych. W 1968 r., w drugim wydaniu, było ich już 182. Wydanie trzecie z roku 1980 przyniosło zdecydowany wzrost tej liczby, bo zawierało ich aż 265. Ale choroby i dolegliwości psychiczne zdawały się mutować dalej, bowiem w trzecim uzupełnionym wydaniu z roku 1987 było ich 292. Wydanie czwarte przyniosło niewielki wzrost do 297. Zrewidowana wersja z roku 2000 zawierała ich już tyle, ile dni liczy rok – aż 365. Ostatnie piąte wydanie wyróżnia 374 zaburzenia psychiczne. W ciągu zaledwie 60 lat liczba zaburzeń psychicznych wzrosła ponad trzy i pół raza.
Czytaj dalej klikając
Prawdopodobnie oczekując na widowni w filharmonii na wejście orkiestry zdarzyło wam się obserwowaać ludzi wokół siebie zastanawiając się co ich skłoniło do przyjścia w to miejsce: Snobizm? Zamiłowanie do muzyki? Konformizm – bo inni ich znajomi tak robią? A może jakieś inne, głębsze motywy? A może zastanawialiście się również dlaczego ludzie trafiają na sale koncertowe muzyki pop? Czy po prostu ją lubią? Odpowiedzi naukowców na te pytania bywają zaskakujące, jak choćby ta, że
