
O psychoanalizie, pseudoterapiach i szarlatanerii w psychologii piszę w pierwszym tomie „Zakazanej psychologii. Pomiędzy nauką a szarlatanerią”. Książka w księgarni Bonito »
Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

O psychoanalizie, pseudoterapiach i szarlatanerii w psychologii piszę w pierwszym tomie „Zakazanej psychologii. Pomiędzy nauką a szarlatanerią”. Książka w księgarni Bonito »
Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.
Wielu czytelników tego bloga prosiło mnie o zamieszczanie relacji filmowych z wykładów i spotkań z czytelnikami. Dzięki profesjonalnej obsłudze Kongresu w wykonaniu telewizji szwedzkiej, mój wykład został zarejestrowany i jest dostępny zarówno w wersji angielskojęzycznej, jak i z przetłumaczonymi na język szwedzki napisami. Zapraszam do oglądania i do dzielenia się uwagami.

O tym, jak psychologia upodabnia się do nauki kultu cargo, piszę w drugim tomie „Zakazanej psychologii. Nauka kultu cargo i jej owoce”. Książka w księgarni Bonito »
Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.
W zeszłym tygodniu w „Gazecie Wrocławskiej” ukazała się rozmowa przeprowadzona przez red. Macieja Sasa ze mną na temat konfliktów. Pdf przedstawiam poniżej, a chętnych zapraszam do lektury wydania papierowego.
Kliknij tutaj: konflikty (1)

Jak rozpoznawać manipulację i jak się przed nią bronić, piszę w książce „Psychomanipulacje. Jak je rozpoznawać i jak sobie z nimi radzić”. Książka w księgarni Bonito »
Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.
Film PSSiAP o potrzebie nowej ustawy o zawodzie psychologa: dlaczego obecne przepisy nie chronią pacjentów i czego można się nauczyć z licencjonowania zawodu w USA.
Film przygotowany przez PSSiAP w ramach działań na rzecz nowej ustawy o zawodzie psychologa. Punkt wyjścia jest prosty: obowiązująca ustawa w praktyce nie działa, więc tabliczkę z napisem „psycholog” może powiesić na drzwiach właściwie każdy i nie poniesie za to żadnych konsekwencji. Dla pacjentów i klientów oznacza to brak jakiejkolwiek ochrony przed nierzetelnością i nadużyciami.
W materiale pojawiają się głosy przechodniów o tym, czego oczekują od psychologa – przede wszystkim zaufania i dyskrecji – oraz wypowiedzi psychologów z kraju i z zagranicy. Amerykański przykład pokazuje, jak licencjonowanie zawodu, z określoną liczbą godzin szkolenia i praktyki, daje ludziom pewność, że osoba nazywająca się psychologiem ma odpowiednie kwalifikacje. Nikt rozsądny nie zgodziłby się, by amator orzekał w sądzie albo leczył, a w psychologii wciąż to tolerujemy.
Publikuję ten film, bo sprawa regulacji zawodu psychologa od lat jest dla mnie ważna: bez jasnych reguł i miejsca, w którym można złożyć skargę, najbardziej tracą ci, którzy zwracają się o pomoc.
O tym, co dzieje się, gdy w psychologii i psychoterapii brakuje standardów, piszę w swoich książkach – znajdziesz je na stronie Moje książki.
Zadziwiającym dla mnie jest, jak przedstawiciele Polskiego Towarzystwa Psychologicznego (które od kilku lat nie odpowiada na skierowany do niego list podpisany przez blisko 500 psychologów, które broni praw szarlatanów i zarabia na sprzedaży bezwartościowych metod diagnozy, i które od lat nie robi nic w sprawie ustawy) potrafią sprawiać wrażenie zaangażowanych w działania na rzecz uchwalenia nowej ustawy. Cóż, umiejętność podpisywania się pod czyimś dziełem zawsze była u nas w cenie…
O psychoanalizie, pseudoterapiach i szarlatanerii w psychologii piszę w pierwszym tomie „Zakazanej psychologii. Pomiędzy nauką a szarlatanerią”. Książka w księgarni Bonito »
Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.
„Forum Akademickie” zamieściło na swoich łamach recenzję drugiego tomu „Zakazanej psychologii”. Autorem recenzji jest Aneta Zawadzka. Recenzję można przeczytać w oryginalnym wydaniu tutaj: http://forumakademickie.pl/recenzje/kiedy-rozum-spi/ lub poniżej:
Tomasz Witkowski zasłynął jako Renata Aulagnier, fikcyjna autorka artykułu dotyczącego nieistniejącej w rzeczywistości nowej formy psychoterapii zwanej rezonansem morficznym. Celem tej prowokacji było wykazanie łatwości, z jaką można wprowadzić do obiegu naukowego kompletny nonsens, którego nikt przed publikacją naprawdę nie weryfikuje.
Podobne działania Witkowski podejmuje na co dzień, już to włączając się w akcje społeczne, mające na celu udowodnić w sposób racjonalny, że popularne tezy lansowane przez autorytety po prostu nie mają żadnego zaplecza merytorycznego – jak w przypadku kampanii „10:23. Homeopatia, nic w tym nie ma” – już to na stronach swojej najnowszej książki Zakazana psychologia .
Motywem przewodnim drugiego tomu dzieła jest chęć zdemaskowania „twierdzeń, które pod pozorami obietnic i dobrych intencji kryją błędne przekonania, fałsz, żądzę zysku, a czasem wręcz ślepe okrucieństwo”. Witkowski nie chce, by psychologia, będąca przecież prawdziwą nauką, zmieniała się w kult cargo, popularny wśród mieszkańców Nowej Gwinei przesąd bazujący na przekonaniu, że samoloty transportujące różne produkty są ptakami zesłanymi przez przodków i dysponują nadprzyrodzonym mocami, dzięki którym ludzie mogą zmienić swoje życie; co brzmi podobnie jak zapewnienia wielu psychoterapeutów uzurpujących sobie prawo do bycia kimś w rodzaju wszechwiedzącego guru mającego wpływ na ludzką egzystencję.
Autor postuluje odrzucenie niesprawdzonych teorii, zastępując je w zamian krytycznym myśleniem i podawaniem w wątpliwość oferowanych rozwiązań. Jak niebezpiecznie staje się uleganie złudnym przyrzeczeniom, jest szczególnie widoczne w rozdziale poświęconym eksperymentalnym terapiom, którym poddawane są dzieci z różnymi dysfunkcjami. Autor ostrzega rodziców przed podejmowaniem działań o nieprzewidywalnych skutkach, mogących w skrajnych przypadkach doprowadzić nawet do śmierci dziecka.
Witkowski, choć sam jest psychologiem, bardzo nieufnie i sceptycznie podchodzi do uprawianej dziedziny wiedzy. To czyni go wiarygodnym w oczach czytelnika, który mógłby początkowo mieć wrażenie, że ma do czynienia z pewnego rodzaju anarchistą, chcącym obalić cały dotychczasowym porządek naukowy. W całej książce czuć wyraźnie poczucie misji i chęć niesienia pomocy ludziom potrzebującym porady psychologicznej, a niemającym rozeznania w jej odmianach.
Witkowski rozszyfrowuje popularne tezy psychologiczne: mit dzieciństwa, syndrom dorosłych dzieci alkoholików, zespół alkoholowy płodu (FAS) czy metoda Simontona, jako twierdzenia niepotwierdzone dowodami, a będące świetnym sposobem zarabiania na pacjentach.
Co ważne, autor wielokrotnie podkreśla, że psychologia jest nauką i jej metody mogą być stosowane tylko wówczas, kiedy zostaną wiarygodnie potwierdzone i sfalsyfikowane. Wówczas klient nie będzie musiał płacić za takie eksperymenty, jak koloroterapia, dotykoterapia czy spaceroterapia, chyba że zrobi to na własną odpowiedzialność.
„Po raz kolejny zatem, niczym zdarta płyta, powtórzę – jeśli pracujemy jako terapeuci, lekarze, pedagodzy, rehabilitanci, nic nie zwalnia nas z obowiązku sprawdzania metod, którymi posługujemy się w pracy z potrzebującymi, cierpiącymi ludźmi. Naszym obowiązkiem wobec nich jest racjonalność i sceptycyzm”.
Czytelnicy Witkowskiego powinni być mu wdzięczni za odsłonięcie kulis prowadzenia działalności, która powinna służyć bezradnym często pacjentom, a niejednokrotnie wpędza ich w dodatkowe koszty, nie tylko materialne niestety.

O tym, jak psychologia upodabnia się do nauki kultu cargo, piszę w drugim tomie „Zakazanej psychologii. Nauka kultu cargo i jej owoce”. Książka w księgarni Bonito »
Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.
To była jedna z tych prywatnych książek, do przeczytania których trzeba było zapisać się w kolejce, a kiedy ta nadeszła, dostawało się ją, mocno już wymęczoną, z pozawijanymi od ciągłego czytania narożnikami, przybrudzoną od nieustannego trzymania w rękach. Można się nią było cieszyć najczęściej przez jedną dobę, więc jeśli ktoś wybierał w tym czasie sen lub inne przyjemności, musiał przekazać ją nieprzeczytaną następnemu w kolejce. Nic dziwnego zatem, że większość z nas wolała nie przespać nocy. Biblioteki wówczas zapchane były nudnymi tomami „prawomyślnych” myślicieli i naukowców, a te nieliczne perełki wydane w wydawnictwach podziemnych, sprowadzone z zagranicy lub niezrozumiałym trafem przeoczone przez cenzurę i wydane w Polsce w małym nakładzie, krążyły z rąk do rąk. Wydana w oprawie paperback, w nieatrakcyjnej okładce na kiepskiej jakości papierze, prawdopodobnie makulaturowym, rozpalała w latach 80. poprzedniego stulecia umysły studentów psychologii. Została dopuszczona do druku w oficjalnym obiegu prawdopodobnie dlatego, że krytykowała to co zachodnie. Ale jakże ograniczonym musiał być cenzor, który rozumował w ten sposób! Ten niemal kieszonkowy wybór tekstów poświęconych psychologii i psychiatrii zawierał więcej wybuchowego i łatwopalnego materiału niż wszystkie ówczesne biblioteki. Opis eksperymentu więziennego Zimbardo, badania posłuszeństwa Milgrama, rozważania Tomasza Szasza na temat mitu choroby psychicznej, kilka prac Ronalda Davida Lainga i wiele, wiele innych. Dość, aby poprzewracać w głowach młodym ludziom studiującym psychologię wciśniętą w gorset prymitywnego materializmu dialektycznego[1].
W zbiorze znalazł się również artykuł Davida Rosenhana Sane in insane places, który wówczas zrobił na nas szczególne wrażenie. Jego autor postawił sobie za cel sprawdzenie czy psychiatrzy potrafią odróżnić chorobę psychiczną od normalności. Sprawdzał to razem z siedmioma innymi ochotnikami, którzy nigdy nie mieli żadnych psychicznych problemów. Udali się oni do wybranych szpitali psychiatrycznych w USA i zgłaszając się do dyżurującego psychiatry, oświadczali, że słyszą „głosy”. Każdy z tej ósemki został zdiagnozowany jako chory psychicznie, a następnie zatrzymany w szpitalu. Siedmiu z nich zostało zakwalifikowanych jako schizofrenicy. Każdemu podawano silne leki psychotropowe.
Rosenhan został zwolniony ze szpitala po dwóch miesiącach. Nagłośnił wówczas swoją prowokację w mediach. Natychmiast został oskarżony o oszustwo i fałszywe oszczerstwa. Jeden ze szpitali rzucił mu wyzwanie, twierdząc, że może on podesłać do niego więcej oszustów i tym razem zostaną oni bezbłędnie rozpoznani. Rosenhan zgodził się na ten test. Po miesiącu szpital z dumą oświadczył, że rozpoznał 41 oszustów. Niestety, okazało się, że Rosenhan nie wysłał tam nikogo[2]. Efekty tej prowokacji były szokujące dla psychiatrii amerykańskiej. Wykazały jednoznacznie, że psychiatrzy nie mają narzędzi, które umożliwiłyby im rozróżnianie ludzi zdrowych od chorych.
„Eksperyment” Rosenhana bez wątpienia był jednym z najbardziej przełomowych momentów w historii psychiatrii i psychologii klinicznej. W naszych studenckich głowach wywołał zamęt i sprowokował ogromną liczbę pytań, którymi zasypywaliśmy prowadzących nasze zajęcia. Co się zmieniło po upływie kilku dekad? Czy dokonaliśmy postępu w diagnozie i terapii? Czy raczej zaangażowaliśmy się w tworzenie mocnych uzasadnień dla kiepskich diagnoz i nieefektywnych terapii? Czy pokolenie inspirowane tymi rewolucyjnymi przemyśleniami i działaniami nie sprzedało swojego młodzieńczego zapału i nonkonformizmu na wolnym rynku, którym zbyt mocno się zachłysnęło?
Kiedy patrzę na swoich kolegów z zapałem broniących każdej terapeutycznej bzdury i uzasadniających wszelkie psychologiczne nonsensy, kiedy widzę jak groteskową formę przybrał DSM-5 nafaszerowany sfabrykowanymi zaburzeniami, mam nieodparte wrażenie, że historia zatoczyła koło. Znaleźliśmy się w tym samym punkcie, w którym byliśmy 40 lat temu, kiedy Rosenhan wraz z kolegami wyruszali do szpitali psychiatrycznych, aby pokazać światu, że „coś tu nie gra”. Pardon! Jedną rzecz potrafimy robić zdecydowanie lepiej – ubierać naszą ignorancję i niekompetencję w naukowe, diagnostyczne kostiumy.

O tym, jak psychologia upodabnia się do nauki kultu cargo, piszę w drugim tomie „Zakazanej psychologii. Nauka kultu cargo i jej owoce”. Książka w księgarni Bonito »
Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.
Wywiad dla niemieckich sceptyków z 2013 roku: o Klubie Sceptyków Polskich, akcji 10:23, egzorcyzmach, modzie na wróżki i o tym, jak skutecznie działać na rzecz racjonalnego myślenia.
W 2013 roku rozmawiałem z niemieckimi sceptykami o tym, jak wygląda ruch sceptyczny w Polsce. Opowiadam o Klubie Sceptyków Polskich, który współzakładałem: wtedy była to jeszcze niewielka grupa kilkunastu aktywnych osób, ale już miesiąc po powstaniu zorganizowaliśmy w dwóch miastach akcję 10:23, a potem własną akcję „Psychologia to nauka, nie czary”.
Rozmawiamy o polskiej specyfice – o egzorcyzmach, po które sięgają nawet nauczyciele i pracownicy uczelni, o modzie na wróżki i astrologów wśród dobrze zarabiających mieszkańców dużych miast i o tym, że większość ludzi praktykujących medycynę alternatywną czy różdżkarstwo szczerze wierzy w to, co robi. Przypominam też odpowiedź Jamesa Randiego, który wśród tysięcy testowanych przez siebie osób umiał wskazać zaledwie kilka, które po nieudanym teście zmieniły zdanie o swoich zdolnościach.
Mówię o pracy z mediami i o tym, czego brakuje mi we współpracy międzynarodowej: mniej kolejnych wykładów o tym, że akupunktura czy wahadełko nie działają, bo słuchają ich przekonani, a więcej pokazywania, jak skutecznie działać – na przykład jak prowadzić zajęcia sceptyczne dla młodzieży. Na koniec wspominam pobyt na Zachodzie tuż po otwarciu granic i walizkę pełną skopiowanych artykułów naukowych, którą przywiozłem do Polski.
Wszystkie moje książki znajdziesz na stronie Moje książki.
Tomasz Witkowski ist einer der Mitgründer der polnischen Skeptiker. Ich sprach mit ihm über Skeptizismus, Polen, Atheismus, Wissenschaft – und was die europäische Skeptikerbewegung besser machen kann. Und wenn es ja mittlerweile für viele völlig unproblematisch ist englische Inhalte zu … Weiterlesen → Der Inhalt ist eine Audio-Datei aus dem Kanal des Podcasts Bartocast, die du hier downloaden und online anhören kannst. Informiere dich über denBartocast Podcast Download. weniger
O psychoanalizie, pseudoterapiach i szarlatanerii w psychologii piszę w pierwszym tomie „Zakazanej psychologii. Pomiędzy nauką a szarlatanerią”. Książka w księgarni Bonito »

Szarlatani nie narodzili się w XXI wieku. W powieści „Tryptyk haniebny” cofam się do czternastowiecznej Europy Środkowej, do pracowni alchemika, który obiecuje kamień filozoficzny, i pytam, czy to poszukiwanie doskonałości, czy genialne oszustwo.
Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.
Często spotykam się z prośbami dziennikarzy o komentarze dotyczące kolejnej, głośnej medialnie sprawy sądowej, gdzie jakąś rolę odgrywają psychologowie. Nieodmiennie odsyłam do czwartego rozdziału, 2 tomu „Zakazanej psychologii”, gdzie starałem się gruntownie rzecz przedstawić. Może jednak, w czasach „pięciominutowego intelektualisty”, który uczy się „wszystkiego w weekend” to zbyt obszerny tekst, aby go przeczytać, przemyśleć i ewentualnie zacytować? Przygotowałem zatem taką „pięciominutową” wersję, którą zamieszczam poniżej.
Psycholog w Polsce, to ktoś, kto może się czuć niemal całkowicie bezkarny. Jeśli nie popełni przestępstwa ściganego przez prawo, istnieje nikła szansa, że ktokolwiek pociągnie go do odpowiedzialności związanej z wykonywaniem tego zawodu. Dotyczy to również, a może nawet w szczególności psychologów orzekających dla potrzeb sądu. Choć znam mnóstwo przypadków popełnienia rażących błędów, nadużyć i posługiwania się bezwartościowymi metodami diagnozy, przez psychologów sądowych to jednak nie znam ani jednego wyroku skazującego psychologa za składanie fałszywych zeznań. Chociaż spotkałem wielu ludzi w sposób ewidentnie skrzywdzonych przez terapeutów, a nawet poznałem kilku takich, którzy postanowili dochodzić jakiegoś zadośćuczynienia na drodze sądowej, nie znam ani jednego przypadku zakończenia takiej sprawy na korzyść skarżących się. Niezwykle rzadko psycholog bywa potępiony przez środowisko, a jeśli już, to niemal wyłącznie wtedy, kiedy jakaś sprawa staje się głośna medialnie. Znam za to wiele spraw umorzonych przez prokuraturę, liczne nieskuteczne i przedłużające się latami interwencje w sądzie koleżeńskim Polskiego Towarzystwa Psychologicznego.
Rozdmuchana ostatnio w mediach sprawa Państwa Bojkowskich, to jedynie wierzchołek góry lodowej na którą składają się pozbawione wartości metody diagnostyczne sprzedawane przez PTP, nierzetelne opinie psychologiczne, błędne zalecenia i przede wszystkim ogrom cierpienia ludzi, którzy z dnia na dzień stają się ofiarami już to ideologii przemocy, już to ignorancji psychologów.
Największe jednak przerażenie budzi fakt, że psychologowie nazbyt często odkrywają w sobie powołanie do wymierzania sprawiedliwości i przejmują na siebie rolę sędziów. Uzbrojeni we własne poglądy, w pełnym poczuciu bezkarności wyrokują tam, gdzie istnieją zaledwie nikłe przesłanki lub przypuszczenia o mocy przypadku. Mówią nam jak żyć, co jest dla nas dobre a co złe, co adekwatne a co nie. Uzurpują sobie prawo do wyrokowania o tym co autentyczne, toksyczne, przystosowawcze itd. Nie wiem, gdzie posiedli taką wiedzę, bo nauka jej nie odkrywa i nie daje podstaw do takich sądów. To domena religii i wygląda na to, że psychologia przejmuje jej funkcje. Psycholog staje się kapłanem, któremu media zastępują ambonę, a gabinet konfesjonał. Udziela pouczeń, decyduje o winie, wyznacza pokutę. Niestety, rzadko dysponuje czymś ponad to, czym dysponuje kapłan – objawieniem. I to najczęściej cudzym, przekazywanym przez innych, z ust do ust, przepisywanym tak długo, aż nabiera znamion prawdy, choć często o prawdę nawet się nie otarło.
Widziałem w życiu wiele opinii sporządzonych na potrzeby sądu. W dziewięciu przypadkach na dziesięć, autorzy nie mieli żadnych narzędzi, aby taką opinię sporządzić, bo po prostu psychologia takich narzędzi dotychczas nie stworzyła. W niezliczonej liczbie przypadków psycholog powinien uczciwie powiedzieć : nie mam podstaw aby odpowiedzieć na pytania stawiane przez sąd. Ale to oznaczałoby koniec uprzywilejowanej pozycji, intratnych zleceń a w zamian zaledwie poczucie przyzwoitości – rzecz niewiele warta na współczesnym targowisku próżności.

O tym, jak psychologia upodabnia się do nauki kultu cargo, piszę w drugim tomie „Zakazanej psychologii. Nauka kultu cargo i jej owoce”. Książka w księgarni Bonito »
Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.
W styczniowym numerze 2014 (swoją drogą to wydawcy prasy chyba wynaleźli wehikuł czasu pozwalający im transportować w pierwszą połowę grudnia prasę ze stycznia 2014 roku!) moja rozmowa na temat mindfulness zainicjowana i prowadzona przez redaktora Grzegorza Giedrysa. Zapraszam do lektury i pozdrawiam. WO_Artykuł

Ten wątek rozwijam w zbiorze esejów „Przepędźcie guru, którzy radzą, jak żyć i inne eseje” – o tych, którzy sprzedają nam gotowe recepty na życie. Książka w księgarni Bonito »
Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

O tym, jak psychologia upodabnia się do nauki kultu cargo, piszę w drugim tomie „Zakazanej psychologii. Nauka kultu cargo i jej owoce”. Książka w księgarni Bonito »
Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.
W dzisiejszych czasach firmy sprzedające oprogramowanie zapewniają często ich bezpłatną aktualizację. Czynią to z dwóch powodów. Po pierwsze dlatego, aby wyeliminować błędy, które wkradły się do programów, zanim zdołano je zidentyfikować. Po drugie, aby rzeczywiście uaktualnić pewne funkcje, które nie były istotne w momencie tworzenia oprogramowania, a bez których program mógłby okazać się we współczesnych warunkach bezużyteczny.
Początki „Zakazanej psychologii” to rok 2005-2006. Premiera pierwszego tomu to rok 2009. Wiele się wydarzyło od tego czasu. Światem nauki wstrząsnęły afery, jakich autor „Zakazanej” nie spodziewał się w swoich najczarniejszych wizjach (np. oszustwa holenderskiego psychologa Diederika Stapela – do dzisiaj 54 retrakcji!). Niektóre badania, na które powoływałem się zdewaluowały się, a inne przyniosły nowe rozstrzygnięcia. Ale, podobnie jak do oprogramowania, tak i do „Zakazanej psychologii” wkradły się błędy, opuszczenia, a czasem po prostu przeoczenia.
Dzisiejsza technologia komunikacyjna umożliwia błyskawiczny kontakt z czytelnikiem, więc nie godziłoby się, gdyby i „Zakazana psychologia” nie miała swoich aktualizacji, szczególnie, że jak deklarowałem jeszcze przed opublikowaniem pierwszego tomu, jest to trwający w czasie projekt o szerokim zakresie, a poszczególne tomy są jedynie podsumowaniem jego kolejnych etapów.
Jakkolwiek treści uaktualniające „Zakazaną psychologię” pojawiały się w tym blogu, to dzisiaj deklaruję systematyczne działania zmierzające do uaktualniania treści opublikowanych już wcześniej tomów. Dla ułatwienia, aktualizacja pierwszego tomu będzie oznaczana numerem 1. + kolejny fragment aktualizacji i odpowiednio tom drugi będzie aktualizowany pod numerem 2. + kolejny fragment aktualizacji. Dzisiejszy wpis oznaczony 1.0 odnosi się do tomu pierwszego, choć jak wskazuje cyfra „0” nie zawiera jeszcze żadnych treści uzupełniających ten tom. W najbliższych dniach, tygodniach, miesiącach i pewnie latach, będą pojawiały się na moim blogu kolejne aktualizacje. Zapraszam do śledzenia bloga i aktualizacji wiedzy zdobytej podczas lektury „Zakazanej psychologii”.

O psychoanalizie, pseudoterapiach i szarlatanerii w psychologii piszę w pierwszym tomie „Zakazanej psychologii. Pomiędzy nauką a szarlatanerią”. Książka w księgarni Bonito »
Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

O psychoanalizie, pseudoterapiach i szarlatanerii w psychologii piszę w pierwszym tomie „Zakazanej psychologii. Pomiędzy nauką a szarlatanerią”. Książka w księgarni Bonito »

Szarlatani nie narodzili się w XXI wieku. W powieści „Tryptyk haniebny” cofam się do czternastowiecznej Europy Środkowej, do pracowni alchemika, który obiecuje kamień filozoficzny, i pytam, czy to poszukiwanie doskonałości, czy genialne oszustwo.
Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.
W sierpniu 2013 „Nowe Książki” zamieściły obszerną recenzję drugiego tomu „Zakazanej psychologii” autorstwa Bronisława Ejmonta. Z dużym opóźnieniem, za które przepraszam, udostępniam recenzję czytelnikom tego bloga. Aby przeczytać kliknij link: nowe książki

O tym, jak psychologia upodabnia się do nauki kultu cargo, piszę w drugim tomie „Zakazanej psychologii. Nauka kultu cargo i jej owoce”. Książka w księgarni Bonito »
Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

O psychoanalizie, pseudoterapiach i szarlatanerii w psychologii piszę w pierwszym tomie „Zakazanej psychologii. Pomiędzy nauką a szarlatanerią”. Książka w księgarni Bonito »

Szarlatani nie narodzili się w XXI wieku. W powieści „Tryptyk haniebny” cofam się do czternastowiecznej Europy Środkowej, do pracowni alchemika, który obiecuje kamień filozoficzny, i pytam, czy to poszukiwanie doskonałości, czy genialne oszustwo.
Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.
Odkrycia naukowe wpływają na nasze życie, nowe wynalazki towarzyszą nam na każdym kroku. Zmieniamy świat, a świat zmienia nas. Czy na lepsze? Jan Stradowski, szef działu nauki „Focusa” zaprasza do studia specjalistów od nauki, technologii i trendów cywilizacyjnych, by dyskutować z nimi o tym, jak wygląda dziś nowa wersja Homo sapiens – Człowiek 2.0 – i dokąd zmierza?
W cyklu Człowiek 2.0 emitowanym przez radio TOK FM audycja o racjonalizmie z udziałem Piotra Szwajcera – wydawcy tomu drugiego „Zakazanej psychologii” i moim. A oto dokładny link do nagrania:http://bi.gazeta.pl/im/8/14799/m14799558.mp3
Zapraszam do wysłuchania!

Szerzej o tym, jak ideologia wypiera naukę, debatę i zdrowy rozsądek, piszę w zbiorze esejów „Zawracanie statków głupców i inne eseje”. Książka w księgarni Bonito »
Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.
Autor postawił sobie prosty, lecz wymagający olbrzymiej wiedzy i determinacji cel: zdemaskować te nurty psychologii i psychoterapii, które obiecują wyniki, jakich nie mogą zagwarantować. Witkowski pragnie obalić fałszywe twierdzenia i pokazać, że choć pseudonaukowe teorie rozpleniły się, hochsztaplerów przybywa, a nauka stale wystawiana jest na ciężką próbę, to jednak psychologia nadal pozostaje rzetelną wiedza o ludzkich zachowaniach.
(…) Brakuje takich książek. Publikacji pomagających odróżnić hochsztaplerów od prawdziwych lekarzy. Tym bardziej cieszy, że Tomasz Witkowski nie ustaje w swojej krucjacie przeciwko gusłom, walcząc zarówno o przyszłość osób podejmujących terapię, jak i o dobre imię psychologii jako nauki.
Jakub Winiarski
To fragment kolejnej recenzji „Zakazanej psychologii tom 2″, która ukazała się we wrześniowym numerze „Wiedzy i życia”. Zapraszam do lektury całej recenzji tutaj: wiedza i życie

O psychoanalizie, pseudoterapiach i szarlatanerii w psychologii piszę w pierwszym tomie „Zakazanej psychologii. Pomiędzy nauką a szarlatanerią”. Książka w księgarni Bonito »
Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.
To tytuł tomu wydanego w serii Lectiones & Acroases Philosophicae VI, 1, 2013. Tom zawiera teksty referatów wygłoszonych rok temu podczas wrocławskiej konferencji poświęconej filozofii nauki. Jednym z nich jest tekst mojego autorstwa Atrybuty człowieczeństwa w konfrontacji z empirią. Pozorna, mentalna przyczynowość procesów rozwoju nauki i pseudonauki. Zapraszam do lektury!

Szerzej o tym, jak ideologia wypiera naukę, debatę i zdrowy rozsądek, piszę w zbiorze esejów „Zawracanie statków głupców i inne eseje”. Książka w księgarni Bonito »
Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.