Skąd się bierze zło?

Od wielu dziesięcioleci naukowcy próbują zrozumieć, dlaczego ludzie mogą stać się skłonni do stosowania najbardziej przerażającej przemocy – choćby takiej, jak żołnierze niemieccy w czasie II wojny śmwiatowej. Odpowiedzi na to pytanie miały udzielać m.in. eksperymenty psychologiczne: Stanleya Milgrama z początku lat 60. i późniejszy o dekadę eksperyment więzienny Philipa Zimbardo. Jednak ostatnio ten drugi jest coraz częściej krytykowany. Jakie błędy popełnił Zimbardo? Czy dopuścił się manipulacji? I jak w związku z tym możemy dziś wyjaśnić, skąd w ludziach bierze się zło? O tym, w rozmowie z red. Janem Stradowskim opowie dr Tomasz Witkowski. Aby posłuchać podcastu audycji Człowiek 2.0 z moim udziałem, kliknij ikonkę PLAY.  P.S. Więcej na temat fałszerstw związanych ze słynnym eksperymentem więziennym w innych moich publikacjach i audycjach: https://tomwitkow.wordpress.com/2018/06/29/wlasnie-rozpoczyna-sie-jeden-z-najciekawszych-eksperymentow-w-historii-psychologii/ https://tomwitkow.wordpress.com/2018/07/02/lucyfer-ktorego-wymyslil-zimbardo-o-konsekwencjach-stanfordzkiego-eksperymentu-wieziennego-i-skandalu-ktorego-stal-sie-obiektem/ http://www.newsweek.pl/wiedza/nauka/eksperyment-wiezienny-podwazony-co-to-oznacza-,artykuly,429673,1.html http://audycje.tokfm.pl/podcast/Wiezienny-eksperyment-Zimbardo-przeklamaniem-Wielki-skandal-wisi-w-powietrzu/64386 https://tomwitkow.wordpress.com/2018/07/10/czego-dotychczas-nauczyl-mnie-skandal-wokol-stanfordzkiego-eksperymentu-wieziennego/

O czym rozmawialiśmy

Wróciliśmy do eksperymentu więziennego Philipa Zimbardo i pytania, skąd w ludziach bierze się zło. Mówiłem o błędach, które zarzucano mu od początku – braku grupy kontrolnej, ingerencji badaczy, sposobie doboru uczestników – i o tym, że nowe ustalenia wskazują nie tylko na zaniedbania, lecz na świadome przeinaczenie opisu procedury.

Porównałem to z eksperymentami Stanleya Milgrama: wobec nich istnieją wątpliwości interpretacyjne, ale procedura została opisana wiernie. Zimbardo de facto badał uległość wobec autorytetu, nie mówiąc o tym, a jego wyjaśnienie o przemożnym wpływie sytuacji posłużyło mu nawet jako świadkowi obrony w sprawie nadużyć w więzieniu Abu Ghraib.


Inteligencja makiaweliczna – okładka

O ewolucyjnych korzeniach ludzkiej natury piszę w książce „Inteligencja makiaweliczna. Rzecz o pochodzeniu natury ludzkiej”. Książka w księgarni Bonito »

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Więzienny eksperyment Zimbardo przekłamaniem? Wielki skandal wisi w powietrzu

Image result for philip zimbardo 7 lipca 2018 roku w radiu TOK FM w Weekendowym Poranku rozmawiałem z redaktor Karoliną Głowacką na temat wydarzeń związanych ze skandalem wokół stanfordzkiego eksperymentu więziennego. By posłuchać podcastu wystarczy kliknąć ikonę PLAY poniżej.  Więcej na temat tych wydarzeń i ich konsekwencji w moich poprzednich postach, a także w linkach poniżej. Zapraszam do lektury. https://tomwitkow.wordpress.com/2018/06/29/wlasnie-rozpoczyna-sie-jeden-z-najciekawszych-eksperymentow-w-historii-psychologii/ https://tomwitkow.wordpress.com/2018/07/02/lucyfer-ktorego-wymyslil-zimbardo-o-konsekwencjach-stanfordzkiego-eksperymentu-wieziennego-i-skandalu-ktorego-stal-sie-obiektem/ https://tomwitkow.wordpress.com/2018/07/05/eksperyment-zimbardo-jakie-szkody-wyrzadzil-nam-i-nauce/ Wywiad online z Le Texier: https://www.contretemps.eu/entretien-texier-experience-stanford/ Artykuł Bena Bluma: https://medium.com/s/trustissues/the-lifespan-of-a-lie-d869212b1f62 Artykuł w LiveScience: https://www.livescience.com/62832-stanford-prison-experiment-flawed.html Artykuł w The Psychologist: https://thepsychologist.bps.org.uk/time-change-story https://exposenews.info/world/2018/06/28/philip-zimbardo-defends-the-stanford-jail-experiment-his-most-well-known-work.html https://psyarxiv.com/b7crx Griggs, R.A. (2014). Coverage of the Stanford Prison Experiment in introductory psychology textbooks. Teaching of Psychology, 41, 195-203. http://www.prisonexp.org/response

O czym rozmawialiśmy

Rozmawialiśmy o doniesieniach francuskiego dokumentalisty Thibault Le Texiera, który zamierzał nakręcić film o stanfordzkim eksperymencie więziennym, a w archiwach odkrył przekłamania: strażników nakłaniano do brutalności. Jeśli eksperyment miał badać wpływ sytuacji, badacze nie powinni byli w nią ingerować.

Mówiłem, jak głęboko wyjaśnienie Zimbardo weszło do kultury – korzystają z niego filozofowie, a nawet sędziowie – i o jedynej próbie powtórzenia eksperymentu, przeprowadzonej przez Alexa Haslama i Stephena Reichera we współpracy z BBC. To być może najbardziej znany eksperyment w historii nauki, a skandal oznacza spadek zaufania do wyników nauk społecznych.


Zakazana psychologia, t. III – okładka

Więcej historii o nadużyciach i przemilczeniach w świecie nauki opisuję w trzecim tomie „Zakazanej psychologii. O cnotach, przywarach i uczynkach małych, wielkich uczonych”. Książka w księgarni Bonito »

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Czwarta rozmowa o „Psychoterapii bez makijażu” w Racjonalista.tv

Kilka tygodni temu Jacek Tabisz z Racjonalista.tv przeprowadził ze mną pierwszą z cyklu zaplanowanych rozmów, na temat mojej nowej książki Psychoterapia bez makijażu. Rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach.

Kilka tygodni temu Jacek Tabisz z Racjonalista.tv przeprowadził ze mną pierwszą z cyklu zaplanowanych rozmów, na temat mojej nowej książki Psychoterapia bez makijażu. Rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach. (kliknij żeby obejrzeć), później ukazała się druga (kliknij aby obejrzeć), a następnie trzecia (kliknij aby obejrzeć). Dzisiaj kolejna z zaplanowanego cyklu. Zapraszam do obejrzenia i wysłuchania!

Czy psycholog lub terapeuta może narzucać swój światopogląd pacjentowi? Tomasz Witkowski i Jacek Tabisz

Wszystkich żądnych krytyki i hejtu zapraszam niezmiennie do mojego Zwięzłego poradnika dla hejterów. Jestem przekonany, że ułatwi wam zadanie. Więcej informacji o książce, linki do fragmentów, opinie o książce, artykuły prasowe i audycje radiowe, po kliknięciu w okładkę książki.

Zamów książkę

Defekt – okładka

O tym, co terapia potrafi zrobić z człowiekiem, opowiadam nie tylko jako psycholog. W powieści „Defekt” śledzę zdolnego młodego człowieka przez jego związki i kolejne terapie i pytam, co się dzieje, gdy za wszelką cenę próbujemy dopasować się do normy.

Przeczytaj fragment (EPUB)  ·  Przeczytaj rozmowę o powieści

Jak wyleczyć dłubanie w nosie i chodzenie na wagary – „Psychoterapia bez makijażu” w radiu TOK FM

4 czerwca 2018 roku w radiu TOK FM w audycji zatytułowanej OFF Czarek rozmawiałem z redaktorem Cezarym Łasiczką na tematy poruszane w mojej najnowszej książce „Psychoterapia bez makijażu. Rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach”.

4 czerwca 2018 roku w radiu TOK FM w audycji zatytułowanej OFF Czarek rozmawiałem z redaktorem Cezarym Łasiczką na tematy poruszane w mojej najnowszej książce „Psychoterapia bez makijażu. Rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach”.
Dr Tomasz Witkowski – autor książki „Psychoterapia bez makijażu. Rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach” (wyd. „Bez Maski”) – wyjaśnia, że brakuje badań nad skutecznością psychoterapii. Jego rozmówcy, których relacje znalazły się w książce, czują się skrzywdzeni psychoterapią. Do każdego opisanego przypadku odnoszą się też psychoterapeuci. Witkowski zwraca uwagę, że w Polsce bardzo łatwo zostać terapeutą, wystarczy zarejestrować działalność i odpowiednio ją nazwać. Nie ma żadnej instytucji, która zweryfikowałaby kompetencje takiego przedsiębiorcy. Gość audycji przyznaje, że choć większość terapeutów uważa to za niedozwolone, dochodzi do związków między psychoterapeutą a pacjentem. Kodeksy etyczne terapeutów są nieskuteczne.
Zapraszam do wysłuchania tutaj: http://audycje.tokfm.pl/podcast/Jak-wyleczyc-dlubanie-w-nosie-i-chodzenie-na-wagary-psychoterapia-bez-makijazu-Rozmowa-z-dr-Tomaszem-Witkowskim/63061 Aby dowiedzieć się więcej na temat książki, kliknij w okładkę poniżej.

O czym rozmawialiśmy

Rozmawialiśmy o „Psychoterapii bez makijażu”. To literatura faktu, a nie książka popularnonaukowa: rozmowy z osobami, które czują się skrzywdzone przez psychoterapię, a po każdej z nich rozmowa ze znanym polskim terapeutą, który próbuje wyjaśnić, co się wydarzyło. Moja rola ogranicza się do stawiania pytań – czasem bardzo trudnych.

Mówiłem o lukach w wiedzy: wśród badań nad skutecznością psychoterapii opublikowanych w 2010 roku tylko 3% w jakikolwiek sposób monitorowało jej negatywne skutki, a te – jak pokazują nieliczne badania i moja książka – występują. W Polsce terapeutą może zostać każdy, kto zarejestruje działalność gospodarczą, a różnice między szkołami terapeutycznymi utrudniają stworzenie wspólnego standardu usługi.

Defekt – okładka

O tym, co terapia potrafi zrobić z człowiekiem, opowiadam nie tylko jako psycholog. W powieści „Defekt” śledzę zdolnego młodego człowieka przez jego związki i kolejne terapie i pytam, co się dzieje, gdy za wszelką cenę próbujemy dopasować się do normy.

Przeczytaj fragment (EPUB)  ·  Przeczytaj rozmowę o powieści

W TVP Kultura o „Psychoterapii bez makijażu”

W Studio Kultura Rozmowy Małgorzata Niecicka-Mac rozmawia ze mną na temat „Psychoterapii bez makijażu”. Zapraszam do wysłuchania i obejrzenia.

Na rynku pojawiła się nowa książka, o której będzie głośno. „Psychoterapia bez makijażu” obala mit, że psychoterapia zawsze jest tylko dobrym pomysłem. Autor, dr Tomasz witkowski, który sam jest psychologiem, zdradza, dlaczego napisał taką książkę…
W Studio Kultura Rozmowy Małgorzata Niecicka-Mac rozmawia ze mną na temat „Psychoterapii bez makijażu”. Zapraszam do wysłuchania i obejrzenia. Więcej na temat książki TUTAJ.  
Defekt – okładka

O tym, co terapia potrafi zrobić z człowiekiem, opowiadam nie tylko jako psycholog. W powieści „Defekt” śledzę zdolnego młodego człowieka przez jego związki i kolejne terapie i pytam, co się dzieje, gdy za wszelką cenę próbujemy dopasować się do normy.

Przeczytaj fragment (EPUB)  ·  Przeczytaj rozmowę o powieści

Trzecia rozmowa o „Psychoterapii bez makijażu” w Racjonalista.tv

Kilka tygodni temu Jacek Tabisz z Racjonalista.tv przeprowadził ze mną pierwszą z cyklu zaplanowanych rozmów, na temat mojej nowej książki Psychoterapia bez makijażu. Rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach. (kliknij żeby obejrzeć), później ukazała się druga (kliknij aby obejrzeć).

Kilka tygodni temu Jacek Tabisz z Racjonalista.tv przeprowadził ze mną pierwszą z cyklu zaplanowanych rozmów, na temat mojej nowej książki Psychoterapia bez makijażu. Rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach. (kliknij żeby obejrzeć), później ukazała się druga (kliknij aby obejrzeć). Dzisiaj kolejna z zaplanowanego cyklu. Zapraszam do obejrzenia i wysłuchania!

Czy psychoterapia może poważnie zaszkodzić pacjentowi? Tomasz Witkowski i Jacek Tabisz

Wszystkich żądnych krytyki i hejtu zapraszam niezmiennie do mojego Zwięzłego poradnika dla hejterów. Jestem przekonany, że ułatwi wam zadanie. Więcej informacji o książce, linki do fragmentów, opinie o książce, artykuły prasowe i audycje radiowe, po kliknięciu w okładkę książki.

Zamów książkę

Defekt – okładka

O tym, co terapia potrafi zrobić z człowiekiem, opowiadam nie tylko jako psycholog. W powieści „Defekt” śledzę zdolnego młodego człowieka przez jego związki i kolejne terapie i pytam, co się dzieje, gdy za wszelką cenę próbujemy dopasować się do normy.

Przeczytaj fragment (EPUB)  ·  Przeczytaj rozmowę o powieści

Kolejna rozmowa o „Psychoterapii bez makijażu” w Racjonalista.tv

Kilka tygodni temu Jacek Tabisz z Racjonalista.tv przeprowadził ze mną pierwszą z cyklu zaplanowanych rozmów, na temat mojej nowej książki Psychoterapia bez makijażu. Rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach. (kliknij żeby obejrzeć) Dzisiaj kolejna z zaplanowanego cyklu.

Kilka tygodni temu Jacek Tabisz z Racjonalista.tv przeprowadził ze mną pierwszą z cyklu zaplanowanych rozmów, na temat mojej nowej książki Psychoterapia bez makijażu. Rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach. (kliknij żeby obejrzeć) Dzisiaj kolejna z zaplanowanego cyklu. Zapraszam do obejrzenia i wysłuchania!

Psychoterapia – jak często leczy, jak często szkodzi? Dr Tomasz Witkowski i Jacek Tabisz

Wszystkich żądnych krytyki i hejtu zapraszam niezmiennie do mojego Zwięzłego poradnika dla hejterów. Jestem przekonany, że ułatwi wam zadanie. Więcej informacji o książce, linki do fragmentów, opinie o książce, artykuły prasowe i audycje radiowe, po kliknięciu w okładkę książki.

Zamów książkę

Defekt – okładka

O tym, co terapia potrafi zrobić z człowiekiem, opowiadam nie tylko jako psycholog. W powieści „Defekt” śledzę zdolnego młodego człowieka przez jego związki i kolejne terapie i pytam, co się dzieje, gdy za wszelką cenę próbujemy dopasować się do normy.

Przeczytaj fragment (EPUB)  ·  Przeczytaj rozmowę o powieści

Quasireligijne pułapki relacji z terapeutą – o „Psychoterapii bez makijażu” w TOK FM

13 kwietnia w piątek z redaktor Hanną Zielińską rozmawialiśmy w studiu radia TOK FM o „Psychoterapii bez makijażu„. Aby posłuchać podcastu kliknij w logo TOK FM poniżej. http://audycje.tokfm.pl/widget/61264

O czym rozmawialiśmy

Rozmawialiśmy o „Psychoterapii bez makijażu” i jej formule: po rozmowie z osobą, która czuje się skrzywdzona przez terapię, następuje rozmowa z wybitnym terapeutą, bo oddawanie głosu wyłącznie pacjentom nie byłoby uczciwe wobec psychoterapii. Nie narzucam czytelnikom wniosków, choć swoich rozmówców stawiam czasem w narożniku, żeby wyczerpująco odpowiedzieli na pytania.

W kilku rozmowach przewija się analogia między psychoterapią a religią – jeden z moich rozmówców po latach terapii stwierdził wprost, że psychoterapia jest religią. Opowiedziałem anegdotę o Michale Aniele, który rzeźbił, odrzucając zbędne elementy marmuru; psychologia i psychoterapia przypominają bryłę, która wciąż się powiększa o kolejne koncepcje. Mówiliśmy też o modzie na samorozwój.


Psychoterapia bez makijażu – okładka

Historie pacjentów skrzywdzonych w terapii i rozmowy z terapeutami zebrałem w książce „Psychoterapia bez makijażu. Rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach”. Książka w księgarni Bonito »

Defekt – okładka

O tym, co terapia potrafi zrobić z człowiekiem, opowiadam nie tylko jako psycholog. W powieści „Defekt” śledzę zdolnego młodego człowieka przez jego związki i kolejne terapie i pytam, co się dzieje, gdy za wszelką cenę próbujemy dopasować się do normy.

Przeczytaj fragment (EPUB)  ·  Przeczytaj rozmowę o powieści

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

W radiowej Czwórce o „Psychoterapii bez makijażu”.

– „Nieudana” terapia to szeroki i złożony problem, bo wiele zależy od punktu widzenia i perspektywy. Miernikiem jest często zadowolenie pacjenta, ale także to, na ile ustąpiły symptomy, z którymi pacjent się zgłosił – mówił ekspert, dr Tomasz Witkowski, psycholog i pisarz. – Ostrożne szacunki mówią o 5-10 proc. osób, dla których psychoterapia kończy się źle.
 Co zrobić, gdy pacjent zaczyna przejmować wartości, wyznawane przez terapeutę, i zmienia sposób komunikowania się z bliskimi. Jakie niebezpieczeństwa czyhają na ludzi oddających swój los w ręce terapeutów? Jak odnaleźć się w gąszczu psychoterapeutycznych ofert i czym kierować sie, wybierając terapeutę? O tym w nagraniu rozmowy ze studia Czwórki.
Posłuchaj podcastu na stronie radiowej Czwórki klikając w obrazek: Image result for polskie radio czwórka Tytuł audycji: „Strefa prywatna” Prowadzi Jakub Jamrozek Gość: dr Tomasz Witkowski, psycholog, pisarz, założyciel Klubu Sceptyków Polskich („Psychoterapia bez makijażu. Rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach”) Data emisji: 13.04.2018 Godzina emisji: 20.08
Psychoterapia bez makijażu – okładka

Historie pacjentów skrzywdzonych w terapii i rozmowy z terapeutami zebrałem w książce „Psychoterapia bez makijażu. Rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach”. Książka w księgarni Bonito »

Defekt – okładka

O tym, co terapia potrafi zrobić z człowiekiem, opowiadam nie tylko jako psycholog. W powieści „Defekt” śledzę zdolnego młodego człowieka przez jego związki i kolejne terapie i pytam, co się dzieje, gdy za wszelką cenę próbujemy dopasować się do normy.

Przeczytaj fragment (EPUB)  ·  Przeczytaj rozmowę o powieści

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

TVP Tygodnik o „Psychoterapii bez makijażu”

Image result for tvp tygodnik kulturalnyW najnowszym TVP TYGODNIK rozmowa o „Psychoterapii bez makijażu„przeprowadzona ze mną przez Ewelinę Pietrygę. Zapraszam do lektury rozmowy.
TYGODNIK.TVP.PL: Pranie mózgu, próba samobójcza, drenaż kieszeni. Trudno uwierzyć by psychoterapia mogła szkodzić, a jednak po lekturze pańskiej nowej książki psychoterapeutów aż strach się bać … TOMASZ WITKOWSKI: Przedstawione tam historie rzeczywiście są dość szokujące, ale to jedynie kilka z wielu przypadków nieudanej psychoterapii, do których dotarłem. A zajmuję się badaniem jej negatywnych skutków od wielu lat. Zdarza się bowiem, że źle prowadzona psychoterapia poważnie szkodzi. Może nie tylko unieruchomić pacjenta w kłopotach czy chorobie, ale nawet doprowadzić do tragedii i zmarnować mu życie. Pogłębić alkoholizm, zmienić system wartości, skłonić do porzucenia kariery czy obranej drogi życiowej. Także uwikłać w niszczącą relację seksualną. Nie znaczy to jednak, że namawiam, by się jej bać. Proponuję tylko by zastosować wobec psychoterapii myślenie krytyczne. W książce rozmawia pan z Włodkiem. Jak to możliwe, że młody, zdrowy psychicznie człowiek poddany szkoleniowej psychoanalizie skończył jako kaleka, żyjąc dziś dzięki dializie i przeszczepowi wątroby?  Jak widać, przestępując próg gabinetu psychoterapeuty nie zdajemy sobie sprawy, co może nam grozić. Tym bardziej, że nie przeczytamy o tym ani w popularnym poradniku psychologicznym ani w pracach naukowych. To fakt, że w wielu dziedzinach wiedzy, m.in. medycynie czy farmacji, bada się skutki uboczne sposobów leczenia czy samych leków. Inaczej jednak jest w psychoterapii: tu nieliczni tylko terapeuci i naukowcy są zainteresowani negatywnymi konsekwencjami takiego leczenia. Dlaczego tak pan uważa?  Podam przykład: W 2014 ukazało się studium przeglądowe 132 prac poświęconych efektywności psychoterapii. Aż w 79% analizowanych badań nie uwzględniono nawet rubryki, by wspomnieć o ewentualnych negatywnych skutkach. Rzetelnie opisano je w zaledwie 3% prac. A gdy przygotowując moją książkę zwróciłem się do 48 znanych polskich terapeutów, większość odmówiła lub zignorowała moją propozycję. Rozmowy ze mną zakończyło tylko pięciu z nich. Co czyha na nas w gabinecie psychoterapeuty?  To zależy. W wielu z nich pracują dobrze przygotowani, empatyczni terapeuci skłonni nam pomóc. W innych zaś obojętni na nasz los zawodowi wypaleńcy, ignoranci lub wyrachowani naciągacze. Nie znamy ich wzajemnych proporcji. W gabinetach tej drugiej grupy trzeba liczyć się przede wszystkim z nietrafną diagnozą lub jej brakiem. Włodek, o którym pani wspomniała, był młodym psychologiem. Rozpoczął właśnie terapię szkoleniową. Czuł się jednak ustawicznie zmęczony i przygnębiony. Dokuczało mu też poczucie beznadziei spowodowane, jak okazało się w tragicznym finale, niedoczynnością tarczycy. Niestety, terapeuta zamiast rozpocząć leczenie od wykluczenia przyczyn somatycznych czyli zlecenia badań laboratoryjnych, poddał go psychoanalizie. Czytaj dalej…
Tych, którzy chcieliby pohejtować, zapraszam do lektury mojego Zwięzłego poradnika dla hejterów i komentowanie przy pomocy numerków. Szkoda ścierać palce na klawiaturze!
Premiera książki 16 kwietnia 2018 roku! 
O książce napisali również:
Tomasz Witkowski udowadnia po raz kolejny, że zdrowy rozsądek jest największym skarbem człowieka, a wiedza wciąż stanowi pewną lokatę. Bartosz Panek, Polskie Radio 2, Laureat Prix Italia w 2014 r. 
 
Wstrząsające opowieści o złowrogiej rzeczywistości, której na co dzień nie mamy możliwości zobaczyć. Non-fiction, choć chciałoby się wierzyć, że to tylko literacka fikcja. Konrad Szołajski – reżyser i scenarzysta
 
Psychoterapia jest działalnością wyjętą w Polsce spod prawnych regulacji i społecznej kontroli. Na szczęście jest Tomasz Witkowski. W tej książce znowu tropi terapeutyczne nadużycia. Oddaje głos zarówno ich ofiarom, jak i wybitnym psychoterapeutom, z którymi krytycznie omawia każdy przypadek. Ktokolwiek chce uczciwie uprawiać psychoterapię – albo się jej poddać – musi skonfrontować się z tym, co na kartach tej książki opisano.  Tomasz Stawiszyński, filozof, eseista, autor książki Potyczki z Freudem. Mity, pokusy i pułapki psychoterapii 
 
Czy psychoterapia rzeczywiście stanowi remedium na współczesne problemy człowieka? Czy może, jak podnosi w swojej książce Tomasz Witkowski, potrafi być pozbawionym logiki i odpowiedniej wiedzy narzędziem do krzywdzenia i tak już skrzywdzonych ludzi? Publikacja Witkowskiego w przejmujący sposób ukazuje rozdźwięk pomiędzy medialno-marketingowym optymistycznym wizerunkiem psychoterapii a rzeczywistością, w której ludzkie odpady są pozostawione samym sobie. To zapis bezsilnego krzyku ludzi słabych i poranionych za przyzwoleniem większości. Must read nie tylko dla tych, którzy mają cokolwiek wspólnego z psychoterapią.
Anna Szulc, dziennikarka społeczna „Newsweeka”,
laureatka Grand Press w kategorii reportażu
Witkowski otwiera przed czytelnikami mroczne tajemnice szczelnie zamkniętego środowiska psychoterapeutów.  Stawia tezy, dając jednocześnie szansę na własną interpretację ciemnej strony psychoterapii. To lektura nie tylko dla „wtajemniczonych“, ale też doskonały przewodnik  dla literatów i filmowców. Kontrowersyjne i mocne.
Robert Wichrowski, reżyser, wykładowca, dr sztuki filmowej
Zamów książkę Przeczytaj fragmenty: Rozmowa 1;     Rozmowa 2;     Rozmowa 3;     Rozmowa 4;     Rozmowa 5;     Rozmowa 6;    Rozmowa 7;     Rozmowa 8;     Rozmowa 9; Przeczytaj również wywiad z autorem w: Posłuchaj i obejrzyj rozmowę o książce:
Premiera książki: 16 kwietnia 2018 r.
Defekt – okładka

O tym, co terapia potrafi zrobić z człowiekiem, opowiadam nie tylko jako psycholog. W powieści „Defekt” śledzę zdolnego młodego człowieka przez jego związki i kolejne terapie i pytam, co się dzieje, gdy za wszelką cenę próbujemy dopasować się do normy.

Przeczytaj fragment (EPUB)  ·  Przeczytaj rozmowę o powieści

„Psychoterapia bez makijażu” w Racjonalista.tv

Kilka dni temu Jacek Tabisz z Racjonalista.tv przeprowadził ze mną pierwszą z cyklu zaplanowanych rozmów na temat mojej nowej książki „Psychoterapia bez makijażu. Rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach”. W kolejnych rozmowach wezmą udział również osoby, z którymi przeprowadziłem składające się na książkę wywiady.

Wstrząsające opowieści o złowrogiej rzeczywistości, której na co dzień nie mamy możliwości zobaczyć. Non-fiction, choć chciałoby się wierzyć, że to tylko literacka fikcja.

Konrad Szołajski reżyser i scenarzysta filmowy

Kilka dni temu Jacek Tabisz z Racjonalista.tv przeprowadził ze mną pierwszą z cyklu zaplanowanych rozmów, na temat mojej nowej książki Psychoterapia bez makijażu. Rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach. W kolejnych rozmowach wezmą udział również osoby, z którymi przeprowadziłem składające się na książkę wywiady. O książce pisałem już kilkakrotnie, zamieszczałem też na blogu jej fragmenty. W poprzednich wpisach można znaleźć fragment rozmowy z pacjentem oraz z prof. Jerzym Aleksandrowiczem, w którym omawialiśmy problemy poruszone przez pierwszego pacjenta. Następnie opublikowałem  fragment rozmowy z pacjentką Paulą i rozmowę z Mają Filipiak komentującą przypadek Pauli. Trzeci przypadek został omówiony w rozmowie przeprowadzonej z Andrzejem Śliwerskim – psychoterapeutą behawioralno-poznawczym. Ostatni z dotychczas opublikowanych fragmentów opowiada historię Michała. Zapraszam serdecznie do obejrzenia i wysłuchania rozmowy o książce, jak również do lektury materiałów archiwalnych.  
Psychoterapia bez makijażu – okładka

Historie pacjentów skrzywdzonych w terapii i rozmowy z terapeutami zebrałem w książce „Psychoterapia bez makijażu. Rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach”. Książka w księgarni Bonito »

Defekt – okładka

O tym, co terapia potrafi zrobić z człowiekiem, opowiadam nie tylko jako psycholog. W powieści „Defekt” śledzę zdolnego młodego człowieka przez jego związki i kolejne terapie i pytam, co się dzieje, gdy za wszelką cenę próbujemy dopasować się do normy.

Przeczytaj fragment (EPUB)  ·  Przeczytaj rozmowę o powieści

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Sztuczna inteligencja przejrzy nas na wylot – wywiad dla „Służby zdrowia”

Zapraszam do lektury wywiadu, który przeprowadziła ze mną redaktor Ewa Biernacka dla magazynu „Służba Zdrowia”. Aby przeczytać całość, proszę kliknąć tutaj: 61-63 Sztuczna inteligencja.
Zawracanie statków głupców i inne eseje – okładka

Szerzej o tym, jak ideologia wypiera naukę, debatę i zdrowy rozsądek, piszę w zbiorze esejów „Zawracanie statków głupców i inne eseje”. Książka w księgarni Bonito »

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Psychoterapia bez makijażu – Większość terapeutów nie działa po omacku

Już dzisiaj można przeczytać kolejny fragment mojej nowej książki „Psychoterapia bez makijażu. Trudne rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach”. Tym razem początkowa część wywiadu z terapeutą behawioralno-poznawczym – Andrzejem Śliwerskim.

Już dzisiaj można przeczytać kolejny fragment mojej nowej książki „Psychoterapia bez makijażu. Trudne rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach”.  Tym razem początkowa część wywiadu z terapeutą behawioralno-poznawczym – Andrzejem Śliwerskim. Podczas rozmowy analizujemy to co zdarzyło się w trakcie terapii Oli, o której pacjentka opowiadała w poprzedniej odsłonie książki.   Zapraszam do lektury! Andrzej Śliwerski, doktor psychologii i certyfikowany terapeuta poznawczo-behawioralny (certyfikat terapeuty PTTPB nr 267). Od 2007 roku pracuje w Zakładzie Psychopatologii i Psychologii Klinicznej Instytutu Psychologii Uniwersytetu Łódzkiego, na którym prowadzi m.in. zajęcia z interwencji kryzysowej oraz z etyki zawodu psychologa. Naukowo zajmuje się badaniem teorii podatności poznawczej na zaburzenia emocjonalne, sprawdzając jakie czynniki aktywują negatywne style myślenia rozpoczynające epizody depresji. Od 2008 roku pracuje jako terapeuta w Pracowni Psychologicznej w Łodzi, gdzie prowadzi terapię pacjentów z zaburzeniami depresyjnymi i lękowymi. Początkowo poddawał swoją pracę indywidualnej superwizji u dr Joanny Michałowskiej (certyfikat terapeuty PTTPB nr 8). Wraz z rozwojem placówki jest uczestnikiem superwizji zespołowych (11 terapeutów i 1 psychiatra), które odbywają się w Pracowni Psychologicznej raz w miesiącu. Od 2013 roku jest terapeutą-dydaktykiem w Centrum Terapii Poznawczo-Behawioralnej. W ramach szkoły psychoterapii prowadzi zajęcia, które przygotowują przyszłych terapeutów do uzyskania certyfikatu terapeuty poznawczo-behawioralnego. Prowadzone przez niego kursy obejmują terapię PTSD, depresji i tendencji samobójczych, zaburzeń psychosomatycznych i interwencji kryzysowej.

Większość terapeutów nie działa po omacku

Trzeba mocno weryfikować pracę wszystkich terapeutów. Jeśli ktoś nadużywa swojej roli i wykorzystuje sytuację terapeutyczną powinien odpowiadać za to przed sądem dokładnie tak samo jak lekarze.
 T. W.: Dziękuję, że zgodziłeś się na tę, prawdopodobnie niełatwą, rozmowę. Jakie były twoje pierwsze refleksje po przeczytaniu wywiadu z p. Olą? Andrzej Śliwerski: Moja pierwsza myśl była taka, że to nie powinno w ogóle się zdarzyć. Jest mi niezmiernie przykro, że osoba, która doznała w swoim życiu wiele cierpienia została skrzywdzona przez ludzi, którzy mieli z zasady być dla niej pomocni. T. W.: W historii p. Oli można wyróżnić trzy etapy, z którymi wiążą się różne problemy. Etap pierwszy, to to, co działo się zanim trafiła do terapeuty gestalt. Etap drugi, to właśnie ta terapia i relacje jakie rozwinęły się pomiędzy terapeutą i pacjentką. Trzeci etap, to to, co działo się z pacjentką po przerwaniu terapii gestalt, próby poszukiwania zadośćuczynienia i wyjścia z kryzysu, w jakim się znalazła. Pozwolisz, że zacznę od pytań dotyczących tego pierwszego okresu? A. Ś.: Jasne. T. W.: Przede wszystkim powiedz mi, czy bulimię się leczy? Oczywiście nie chodzi mi tutaj o twoje doświadczenia, ale stan wiedzy na temat efektywności psychoterapii w leczeniu bulimii. A. Ś.: Oczywiście, że się leczy. Badania pokazują, że skuteczność psychoterapii w tym zakresie jest dobra. Problem z badaniem efektywności polega jednak na tym, że wybiera się do nich osoby, które cierpią na „czystą” bulimię bez zaburzeń współwystępujących. Jeśli więc na samą bulimię nakładają się np. zaburzenia osobowości wszystko się komplikuje. Ważne jest też, aby postawić dobrą diagnozę przed terapią. To ogromna różnica, czy mamy do czynienia z bulimią, czy też z anoreksją bulimiczną. Mimo, że oba zaburzenia znajdują się w jednej grupie „zaburzeń odżywiania”, to są to dwa bardzo różne problemy, które leczy się w zupełnie inny sposób. Badania pokazują, że terapia poznawczo-behawioralna ma dobrą skuteczność w leczeniu bulimii, natomiast słabą w przypadku anoreksji. T. W.: Sumując wszystkie doświadczenia terapeutyczne, pacjentka uczęszczała na terapię ponad 12 lat i nie przygotowało jej to do samodzielnego życia. Czy na podstawie tych informacji, jakie zebrałem w wywiadzie i biorąc pod uwagę dodatkowe komplikacje, byłbyś w stanie określić po ilu latach powinna by się zakończyć terapia w tym przypadku? A. Ś.: Nie jestem w stanie tego określić – byłoby to wróżenie z fusów. Bez pełnej diagnozy i kontaktu z nią jest to szalenie trudne. Jednak 12 lat to strasznie długo. O wiele za długo. Biorąc pod uwagę, że część tych terapii była prowadzona 2-3 razy w tygodniu jest to okres, który mnie przeraża. T. W.: Rozumiem, ta odpowiedź w zupełności mnie satysfakcjonuje, nie chcę wymuszać precyzyjnych odpowiedzi formułowanych na podstawie niewystarczających przesłanek. Pani Ola jednak kilkakrotnie podczas rozmowy stwierdzała, że bulimia wraca, że nie da się jej wyleczyć, że przypadki, w których udało się tego dokonać należą do rzadkości. Kiedy zestawiam to z tym, o czym ty mówisz, a o czym również czytałem i wspominałem w rozmowie z pacjentką, nasuwa się pytanie, czy to jej przekonanie nie jest przypadkiem wynikiem indoktrynacji terapeutycznej? A. Ś.: Aż tak daleko posuniętego wniosku bym nie postawił. Rozumiem, że ona ma poczucie, że po tylu latach terapii bulimia wraca. Wierzę w to, że w jej przypadku leczenie nie było skuteczne. Trudno mi określić dlaczego. Wielu pacjentów zgłaszając się do terapii z problemem jako cel stawiają sobie zlikwidowanie tego problemu. Mam lęki – nie chcę mieć lęku; mam depresję – nie chcę się smucić; mam zaburzenia odżywiania – nie chcę w ogóle o tym myśleć itd. Żaden z tych celów nie jest realny do osiągnięcia, bo przecież wszyscy odczuwamy lęk i smutek. Ogromna liczba ludzi przejmuje się swoim wyglądem, a jednak nie spełnia kryteriów zaburzenia odżywiania. To czego więc w tym wywiadzie mi brakuje, to celów jakie chciała zrealizować w terapii i określenia, które z tych celów nie zostały osiągnięte. T. W.: Relacjonując swoją pierwszą, trwającą 8 lat terapię psychodynamiczną, pacjentka mówi o tym, że pomogła jej poradzić sobie z bulimią, stwierdza nawet, że wspólnie z terapeutką uratowały jej życie, ale kosztem wytworzenia neurozy, który określa mianem haraczu, jaki trzeba zapłacić za uzyskane efekty. Myślę, że wielu czytelników może się zastanawiać nad tym, czy w podobnych przypadkach zawsze trzeba płacić taki haracz? Czy decydując się na psychoterapię powinni brać pod uwagę możliwość takich skutków? A. Ś.: A co to jest neuroza? Pytam całkiem serio. W żadnej klasyfikacji zaburzeń psychicznych jej nie znajdziesz. Chciałbym, żeby było to jasne, że nie śmieję się z pacjentki. Ktoś jej powiedział, że ma neurozę – czyli co? T. W.: Stan, który opisała pacjentka, nie chcę tutaj sprawdzać, czy trafiła w klasyfikację. Dla niej neuroza, to: „Nowa osobowość, dziwaczność, nadwrażliwość, neurotyczność. Fala nowych objawów. Nerwica natręctw, jakieś lęki, płaczliwość, skrajny pesymizm, myśli samobójcze, i egocentryzm, rozrost osobowości do granic możliwości, dekadencja, umiejętność słuchania ciągłego słuchania, i wielka samotność, wszystko na około i nie do zniesienia.” To jej zdaniem haracz, jaki trzeba zapłacić za uzyskane efekty, a ja chciałbym wiedzieć, czy zawsze trzeba płacić taki haracz? A. Ś.: Ale to ważne pytanie. To trochę tak, jakby lekarz powiedział „ma Pan chory układ pokarmowy i będziemy to leczyć”. Ale co jest chore – żołądek, wątroba, jelita? Jak dobrać leczenie skoro nie określiliśmy co jest nie tak? Przecież pod stwierdzeniem neuroza może kryć się wszystko. Wracając do Twojego pytania. Nie trzeba płacić haraczu. Terapia ma poprawiać stan funkcjonowania, a nie go pogarszać – szczególnie po 8 latach terapii. Pytanie jednak, czy jej stan to rzeczywiście haracz. Miałem kiedyś pacjentkę, która zgłosiła się z biegunkami psychogennymi. Za każdym razem kiedy chciała wyjść z domu musiała szybko biec do toalety. Gastrolodzy przebadali ją na wszystkie sposoby i powiedzieli, że problem jest natury psychicznej. W terapii udało się opanować jej biegunki. Pacjentka zaczęła więc robić wszystko to, czego nie mogła przez swoje schorzenie. Gdy „wyszła do ludzi” okazało się, że boi się ich oceny i obawia się odrzucenia. Czy to konsekwencja terapii? Czy też przez koncentrację na objawie i walczenie z nim nie miała możliwości zobaczenia jak naprawdę wchodzi w relacje z innymi? Zdarza się więc tak, że pracując w terapii z jednym zaburzeniem okazuje się, że u podłoża leży zaburzenie osobowości. Czy tak było w przypadku Twojej bohaterki? Nie wiem. Jestem w stanie sobie wyobrazić, że 8 lat terapii może rzeczywiście dużo namieszać w psychice człowieka. T. W.: Nie boisz się, że tym ostatnim zdaniem możesz odstraszyć pacjentów od terapii? A. Ś.: Jeśli odstraszę ich od terapii, które trwają 8 lat to super. Ciąg dalszy rozmowy z Andrzejem Śliwerskim w książce, która ukaże się drukiem w pierwszej połowie 2018 roku.  W poprzednich wpisach zamieściłem fragment rozmowy z pacjentem oraz z prof. Jerzym Aleksandrowiczem, w którym omawialiśmy problemy poruszone przez pierwszego pacjenta. Następnie opublikowałem  fragment rozmowy z pacjentką Paulą i rozmowę z Mają Filipiak komentującą przypadek Pauli. Omawiany powyżej przez Andrzeja Śliwerskiego przypadek został udostępniony tydzień temu. W sumie stanowią one sześć z piętnastu rozmów, które składają się na książkę.
Psychoterapia bez makijażu – okładka

Historie pacjentów skrzywdzonych w terapii i rozmowy z terapeutami zebrałem w książce „Psychoterapia bez makijażu. Rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach”. Książka w księgarni Bonito »

Defekt – okładka

O tym, co terapia potrafi zrobić z człowiekiem, opowiadam nie tylko jako psycholog. W powieści „Defekt” śledzę zdolnego młodego człowieka przez jego związki i kolejne terapie i pytam, co się dzieje, gdy za wszelką cenę próbujemy dopasować się do normy.

Przeczytaj fragment (EPUB)  ·  Przeczytaj rozmowę o powieści

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Psychoterapia bez makijażu – Obowiązkiem terapeuty jest dbać o dobro pacjenta

Kolejna odsłona mojej nowej książki „Psychoterapia bez makijażu. Trudne rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach” zawiera fragment rozmowy ze znaną terapeutką – Mają Filipiak. Podczas rozmowy staramy się przyjrzeć terapii Pauli, o której pacjentka opowiadała mi w poprzednim wywiadzie.

Kolejna odsłona mojej nowej książki „Psychoterapia bez makijażu. Trudne rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach” zawiera fragment rozmowy ze znaną terapeutką – Mają Filipiak. Podczas rozmowy staramy się przyjrzeć terapii Pauli, o której pacjentka opowiadała mi w poprzednim wywiadzie.   Zapraszam do lektury! Maja Filipiak, psycholog, psychoterapeuta. Ukończyła Wydział Psychologii Uniwersytetu Warszawskiego w 1997 r., gdzie jeszcze podczas studiów rozpoczęła pracę w Katedrze Psychopatologii i Psychoterapii w Akademickim Ośrodku Psychoterapii należącym do tejże Katedry. Przez 5 lat  współpracowała z prof. Jadwigą Rakowską w kierowanych przez nią projektach badawczych dotyczących uwarunkowań skuteczności strategicznej psychoterapii krótkoterminowej. Od 2002 roku pracuje na Uniwersytecie SWPS, w Akademickim Centrum Psychoterapii i Rozwoju Uniwersytetu SWPS (ACPIR), gdzie od kilku lat pełni funkcje kierownika klinicznego. W 2005 roku otrzymała certyfikat terapeuty poznawczo-behawioralnego Polskiego Towarzystwa Terapii Poznawczej i Behawioralnej (PTTPB). Kieruje programem podyplomowych staży szkoleniowych dla psychologów realizowanym w ACPIR, prowadzi zajęcia dydaktyczne zarówno dla studentów studiów magisterskich, jak i podyplomowych, realizuje w zespole naukowym badania dotyczące uwarunkowań  rozwoju kompetencji klinicznych. Specjalizuje się problematyce standardów diagnozy psychologicznej. Jest współautorką wielu publikacji (artykułów naukowych, rozdziałów w książkach)  dotyczących problematyki diagnozy psychologicznej, ustawicznego kształcenia w obszarze psychologii, a także psychoterapii. Od wielu lat prowadzi działalność na rzecz promowania dobrych praktyk w środowisku zawodowym psychologów: m.in. organizuje sympozja i konferencje naukowe, a także aktywnie działa na rzecz wypracowania przez psychologów standardów realizowania usług diagnostycznych w różnych obszarach praktyki. Od 2013 roku kieruje pracami Ogólnopolskiej Sekcji Diagnozy Psychologicznej Polskiego Towarzystwa Psychologicznego.

Obowiązkiem terapeuty jest dbać o dobro pacjenta

Żaden terapeuta nie jest na tyle wszechstronny, by skutecznie móc pracować z każdym człowiekiem nad każdym problemem w dowolnym momencie własnego życia i w oderwaniu od tego, jakie kontrakty terapeutyczne równocześnie realizuje.
T. W.: Bardzo dziękuję, że zgodziła się pani na tę rozmowę. Proszę powiedzieć, jakie są pani ogólne wrażenia po przeczytaniu wywiadu z panią Paulą? M. F.: Trudno mi uogólnić wrażenia. Myślę, że w państwa rozmowie pojawiały się niezwykle istotne kwestie merytoryczne: potrzeba transparentności usług psychoterapeutycznych, świadomość standardów świadczeń zdrowotnych realizowanych w ramach NFZ, problematyka standardów diagnozy, potrzeba wstępnej diagnostyki psychologicznej, na podstawie której formułowane są wskazania i przeciwwskazania do określonego sposobu pomagania, czy wreszcie standardy szkolenia psychoterapeutów, czy superwizji w psychoterapii. Odniosłam też wrażenie, że w części pana pytań przewijał się negatywny stereotyp psychoterapeuty – przedstawiciela „tych terapeutów” (czyli jeśli dobrze sobie wyobrażam: „kliki wzajemnej adoracji”), który wykorzystuje materialnie pacjenta dysponując umiejętnościami wywierania wpływu, dewaluuje przy tym rozsądek pacjenta, odmawia mu prawa do refleksyjności czy potrzeby kontroli i jednocześnie nie czuje własnej odpowiedzialności (ja bym powiedziała współodpowiedzialności) za dobrostan osoby, od której bierze pieniądze za usługę. Jestem też pod wrażeniem metafory psychoterapii, którą pan przywołał odwołując się do wypowiedzi profesora Aleksandrowicza. Nie znam szerszego kontekstu tej wypowiedzi, ale w pana wywiadzie z panią Paulą opresyjność tego porównania mocno mnie uderzyła. W żaden sposób nie umiem znaleźć analogii miedzy rzeźnikiem a psychoterapeutą. T. W.: Bardzo dużo kwestii pani dostrzegła, myślę że podczas naszej rozmowy będziemy w stanie większość z nich osobno przeanalizować. Zacznę od tego, że wielu terapeutów komentując przykłady negatywnych skutków terapii wskazuje na błędy pacjentów w wyborze terapeuty. pani Paula wybrała terapeutę, o którym sama napisała, że może być „szczytem marzeń” – certyfikat Polskiego Towarzystwa Psychologicznego oraz Polskiego Towarzystwa Psychoterapii Psychodynamicznej, renomowany ośrodek terapeutyczny, pozycja superwizora, rekomendacje fachowców. Czy to wszystko nie gwarantuje jeszcze jakości psychoterapii? M. F.: Po pierwsze wydaje mi się, że sformułowanie „błędy pacjentów w wyborze terapeuty” nie jest zbyt fortunne. W oczywisty sposób pacjent ma prawo dokonywać wyboru, ale ma także prawo, by od specjalistów uzyskać informacje jaki typ pracy, jak realizowany – z punktu widzenia współczesnej wiedzy – można mu polecić, a jaki jest potencjalnie obarczony największym ryzykiem porażki, czy wręcz byłby błędem w sztuce. Dopiero dysponując takimi informacjami można dokonywać względnie świadomego wyboru. Dostępne informacje o terapeutach nie pozwalają na rozeznanie w tym zakresie. Żaden terapeuta nie jest na tyle wszechstronny, by skutecznie móc pracować z każdym człowiekiem nad każdym problemem w dowolnym momencie własnego życia i w oderwaniu od tego, jakie kontrakty terapeutyczne równocześnie realizuje. Dostępność wiedzy o certyfikatach będzie w tym zakresie mało wnosząca. Osobiście jestem zdania, że w tej sprawie wiele jest jeszcze do zrobienia – sądzę, że zarówno pacjenci mają niewielką świadomość tego, że nie warto samemu szukać terapeuty kierując się „tylko” formalnymi kryteriami, czy „poczta pantoflową” dotyczącą jakichś postaci ze świata psychoterapeutów, ale także psychologowie i psychoterapeuci mają nierzadko zbyt małą świadomość tego, że należy dopasować usługę do pacjenta i jak to zrobić. Wydaje mi się (choć mam nadzieję, że się mylę), że bardziej powszechna jest wciąż usługa polegająca na diagnozie pt. „czy ten pacjent się do mnie nadaje” (a jak nie, to „proszę szukać gdzie indziej”). T. W.: Prawdopodobnie w czasie kiedy rozmawiamy, wielu ludzi zastanawia się do jakiego terapeuty się udać. Jakimi kryteriami powinni się kierować, jeśli nie można polegać na formalnych kryteriach a już tym bardziej na rekomendacjach znajomych? Jak się w tym gąszczu oferowanych usług psychoterapeutycznych odnaleźć? M. F.: Jeśli ktoś chce skorzystać z pomocy psychologa lub psychoterapeuty może najpierw postarać się od specjalisty dowiedzieć się, jaki rodzaj pomocy w jego przypadku byłby rekomendowany w pierwszej kolejności, z punktu widzenia wiedzy specjalistycznej. Czy jest coś, w charakterze tej pomocy, co jest szczególnie wskazane lub przeciwwskazane, a także czy można choć w przybliżeniu określić czas, jaki może być potrzebny na uzyskanie zmiany, którą jesteśmy zainteresowani. Takich informacji powinien udzielić psycholog realizujący usługę diagnozy wstępnej (poprzedzającej właściwą interwencję a podejmowaną właśnie w celu dobrania interwencji docelowej). Wyposażeni w taką wiedzę będziemy mogli poszukiwać właściwej osoby do współpracy z nami. Poza formalnymi kryteriami, czy rekomendacjami znajomych dostaniemy dodatkowe narzędzie do wykorzystania przy wyborze osoby, która ma nam pomóc. Formalne kryteria są informacją, że osoba, z którą rozmawiamy ubiegała się w środowisku zawodowym o weryfikacje jej kompetencji i została przez innych specjalistów rozpoznana jako kompetentna do świadczenia usług psychoterapeutycznych. Nie oznacza to jednak automatycznie, że posiada ona kompetencje do pracy z każdym klientem, dowolnymi technikami. Zazwyczaj preferuje jakiś styl pracy i posiada zróżnicowaną wiedzę i doświadczenie w odniesieniu do różnych typów problemów, czy grup klientów. Podobnie, jeśli jakiś psychoterapeuta był niezwykle skuteczny w pracy z jedną osobą, nie oznacza to, że z pewnością będzie równie skuteczny w pracy z inna osobą. Można mieć taką nadzieję, warto jednak sprawdzać, czy jego styl pracy i doświadczenie jest dopasowane do stylu interwencji, jaki jest dla nas rekomendowany. Sprawą równie istotną jest osobiste obciążenie terapeuty innymi kontraktami terapeutycznymi i sprawami życiowymi, tego jednak sami nie zweryfikujemy. Jeśli zgłosimy się do ośrodka, w którym uzyskać możemy diagnozę wstępną, będziemy mogli także otrzymać informację o przykładowych osobach, które określoną usługę mogłyby dla nas wykonać. Jeśli szukamy w prywatnym gabinecie – należy liczyć na to, że psycholog, czy psychoterapeuta powie nam, czy jest gotów podjąć się pracy z nami. Jeśli odmówi – proponuje nie nalegać, ponieważ taka odmowa może najzwyczajniej być umotywowana dbaniem o nasze dobro, a nie chęcią pozbycia się nas. Warto jednak dopytać i uzyskać informację, kogo szukać, jakimi wskazówkami się kierować, o co pytać kolejnych terapeutów, by wybrać właściwie. T. W.: Brzmi to bardzo logicznie obawiam się jednak, że swoją wypowiedzią narazi się pani wielu terapeutom. M. F.: Dziękuję za troskę. Uważam, że otwarta wymiana poglądów to nic zdrożnego. T. W.: Żeby zobrazować co mam na myśli zacytuję fragment komentarza umieszczonego na moim blogu „Kochani, proszę zacznijcie odróżniać psychologów od psychoterapeutów. Psycholog to zwyczajny mgr po studiach (…) nawet nie musi mieć własnej terapii. (…) Niestety nawet w placówkach medycznych często zatrudnia się‚ tylko psychologów bez własnej terapii, którym często wydaje się, że wiedzą już wszystko i psują rynek.” M. F.: No cóż, nie każdy certyfikowany psychoterapeuta ma za sobą własną psychoterapię. Własna psychoterapia to element szkolenia w zawodzie psychoterapeuty, ale nieuprawnionym uproszczeniem jest traktowanie jej jako czynnika, za pomocą którego można odróżnić osobę kompetentną od niekompetentnej w zakresie pomocy psychologicznej, czy psychoterapeutycznej. T. W.: Podobnych opinii, do tej cytowanej wcześniej, spotkałem bardzo wiele, wielu jest również w Polsce terapeutów, którzy nie mają ani wykształcenia psychologicznego ani medycznego i uważają, że nie jest ono potrzebne. Tymczasem pani stawia psychologa w bardzo ważnym miejscu, jako osobę decydującą o tym czy i jaki rodzaj pomocy powinien otrzymać pacjent. Nie obawia się pani sprzeciwu wobec takiej propozycji? M. F.: Nie stawiam psychologa na miejscu osoby, która ma decydować o tym, jaki rodzaj pomocy otrzymać powinien pacjent. Widzę go raczej, jako specjalistę, który posługując się swoimi kompetencjami w diagnostyce psychologicznej może pacjentowi dostarczyć informacji na temat tego jaki rodzaj pomocy można by uznać za optymalny dla niego ze względu na zgromadzoną do tej pory wiedzę psychologiczną i badania nad procesem psychoterapii. To pacjent decyduje, czy i jak wykorzysta te informacje. Poza tym uważam, że samo ukończenie pięcioletnich studiów z zakresu psychologii nie jest wystarczające do tego, by kompetentnie realizować jakąkolwiek usługę diagnostyczną związaną z diagnozą stanu zdrowia psychicznego drugiego człowieka. Zawód psychologa jest zawodem, który wymaga ustawicznego kształcenia, studia to dopiero początek tej drogi, a nie jej kres.[1] Podobnie jest z zawodem psychoterapeuty. Nie wystarczy więc pójść do dowolnego psychologa z zamówieniem na usługę diagnozy wstępnej, bo nie każdy psycholog będzie miał kwalifikacje, żeby ją wykonać. Uważam, że nie ma żadnych podstaw do tego, by uznać przedstawiciela któregokolwiek z tych zawodów za kompetentniejszego tylko na podstawie faktu, że przynależy do jednej lub drugiej grupy. Szkolenie w każdym z tych kierunków daje podstawy do specjalizowania się w zakresie określonych kompetencji. Bez uwzględnienia rodzaju aktywności i przygotowania do podejmowania tejże aktywności przez danego człowieka nie sposób wymiernie ocenić jego profesjonalizmu. T. W.: Boję się, że teraz potencjalnym pacjentom jeszcze bardziej skomplikowaliśmy sytuację wyboru, bo o ile wcześniej zastanawiał się jakiego terapeutę wybrać i na jakiej podstawie, teraz jeszcze będzie musiał ocenić kompetencje diagnostyczne psychologa, który będzie pośredniczył w wyborze psychoterapeuty. Jak ma tego dokonać ktoś, kto z psychologią miał dotychczas do czynienia wyłącznie za pośrednictwem kolorowej prasy i Internetu? Ciąg dalszy rozmowy z Mają Filipiak w książce, która ukaże się drukiem w pierwszej połowie 2018 roku.  W poprzednich wpisach zamieściłem inne fragmenty rozmowy z pacjentem oraz z prof. Jerzym Aleksandrowiczem, które składają się na książkę. Zawiera ona przeprowadzone przeze mnie wywiady z ludźmi, którzy czują się skrzywdzeni przez psychoterapię oraz z neutralnymi terapeutami wyjaśniającymi i komentującymi problemy poruszone w rozmowie z pacjentem. [1] Patrz np. Zalewski, B., Tarnowska. M., Filipiak, M. (2015) Proces profesjonalizacji zawodu psychologa w Europie, w: M. Filipiak, W.J. Paluchowski, B. Zaleski, M, Tarnowska (red.), Diagnoza psychologiczna: kompetencje i standardy. Wybrane zagadnienia, (15-34), Warszawa: Pracownia Testów Psychologicznych PTP.; FILIPIAK,M., TARNOWSKA,M., ZALEWSKI, B., PALUCHOWSKI W.J. (2015).  O systemie kształcenia ustawicznego psychologów diagnostów w Polsce, Roczniki Psychologiczne, 18 (2), 159-183.  
Psychoterapia bez makijażu – okładka

Historie pacjentów skrzywdzonych w terapii i rozmowy z terapeutami zebrałem w książce „Psychoterapia bez makijażu. Rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach”. Książka w księgarni Bonito »

Defekt – okładka

O tym, co terapia potrafi zrobić z człowiekiem, opowiadam nie tylko jako psycholog. W powieści „Defekt” śledzę zdolnego młodego człowieka przez jego związki i kolejne terapie i pytam, co się dzieje, gdy za wszelką cenę próbujemy dopasować się do normy.

Przeczytaj fragment (EPUB)  ·  Przeczytaj rozmowę o powieści

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Psychoterapia bez makijażu

W poprzednich wpisach zamieściłem fragmenty rozmowy z pacjentem oraz z prof. Jerzym Aleksandrowiczem, które składają się na książkę zatytułowaną „Psychoterapia bez makijażu. Trudne rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach”.

W poprzednich wpisach zamieściłem fragmenty rozmowy z pacjentem oraz z prof. Jerzym Aleksandrowiczem, które składają się na książkę zatytułowaną „Psychoterapia bez makijażu. Trudne rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach”. Zawiera ona przeprowadzone przeze mnie wywiady z ludźmi, którzy czują się skrzywdzeni przez psychoterapię oraz z neutralnymi terapeutami wyjaśniającymi i komentującymi problemy poruszone w rozmowie z pacjentem. W dzisiejszej odsłonie książki fragment kolejnej rozmowy z pacjentką. Zapraszam do lektury!

Cześć, jestem Paula i piję zawsze w środy…

 Moim największym osiągnięciem podczas tej terapii było to, że z niej zrezygnowałam.
Tomasz Witkowski: Na stronach internetowych reklamujących psychoterapię psychodynamiczną przeczytałem, że: „Głównym czynnikiem leczącym jest relacja terapeutyczna, akceptacja, wsparcie, zaangażowanie oraz ciepło terapeuty. Jest to zdrowa relacja, w której pacjenci mogą uczyć się otwartości, kontaktu i bezpiecznej bliskości”. Tymczasem pani dzisiaj kontaktuje się ze swoim terapeutą za pośrednictwem aż dwóch prawników. Nie udało się stworzyć tej „zdrowej leczącej relacji”? Paula: Dobrze to pan nazwał – reklama. Nic dziwnego więc, że oczekiwałam tego od terapeuty. Podczas ostatniej sesji, na której byłam, usłyszałam wprost: „Ja mogłabym być z panią bardziej ciepła i wtedy lepiej by się pani czuła i też bardziej by pani ceniła tę terapię, ale nigdy nie nauczyłaby się pani inaczej zachowywać”. Dlaczego usłyszałam to dopiero po 2,5 roku spotkań? Dlaczego nikt mnie nie zapytał czy ja zgadzam się na taką formę kontaktu skoro w „reklamie” były zupełnie inne obietnice? Nie będę opisywać ile stanów lękowych przeżyłam przez te kilka lat terapii. Do tej pory, choć od czasu mojej ostatniej wizyty tam minął już ponad rok, nie zapuszczam się w okolice ośrodka, bo mi się nogi uginają i w oczach robi ciemno. Po kilku miesiącach od początku terapii zaczęłam pić po każdej sesji, powiedziałam o tym terapeutce, ale jej to wcale nie przeszkadzało „pracować” ze mną dalej. Po 2,5 roku takiej terapii piłam już codziennie. T. W.: Brzmi jak streszczenie kolejnego filmu Polańskiego. Cóż takiego zrobiła terapeutka, że doprowadziła panią do takiego stanu? P.: Moim najtrudniejszym „urazem psychicznym” było to, że rodzice mnie ignorowali, ojciec ze mną nie rozmawiał 5 lat, cały czas będąc przy tym obecny fizycznie (ignorował moje pytania, udawał, że mnie nie ma); natomiast metody pracy terapeuty polegały na milczeniu i komentowaniu przeniesienia negatywnego, czyli szybko poczułam się jak w znanej mi koszmarnej atmosferze (oczywiście, terapeutka wiedziała, że miałam takie a nie inne doświadczenia). Ze wszystkimi wątpliwościami przychodziłam do terapeutki, a ona potrafiła mi nie odpowiadać nawet na pytania typu: „Czy to jest tak, że ja nie nadaję się na terapię psychodynamiczną?” Zaczęłam szukać pomocy na zewnątrz, koleżanka (psychoterapeutka ze Stanów) wysłała mi książkę Andre Greena Martwa matka, gdzie jest wyraźnie i wprost napisane, że jeśli pacjent miał „martwych emocjonalnie” rodziców, czyli fizycznie obecnych i psychicznie niedostępnych, niewskazane jest stosowanie klasycznych metod psychodynamicznych (milczenie i komentowanie przeniesienia negatywnego), gdyż jest zbyt duże ryzyko, że dla pacjenta to będzie tylko i wyłącznie odtwarzaniem traumy. Płakałam nad tymi książkami, miałam wrażenie, że czytam o sobie, zaniosłam je terapeutce, powiedziałam jej, że ja naprawdę chciałabym do niej przychodzić, tylko już nie wytrzymuję tego, co ona robi i że może to nam coś da jeśli ona to przeczyta. T. W.: Przeczytała? P.: Nawet nie wzięła tych książek, kolejna rzecz, którą zignorowała. T. W.: Przerwała pani tę terapię? P.: Tak, zmieniłam ośrodek terapeutyczny i terapeutkę i już rok czuję się na „prawdziwej” terapii, w moim życiu też dużo się zmieniło. Moja obecna terapeutka mówi, że ona pierwszy raz z czymś takim się spotyka, żeby ktoś wyszedł z terapii w takim stanie jak ja. Oczywiście, teraz musimy przepracowywać nie tylko moje relacje z rodzicami, a jeszcze z moją poprzednią terapeutką. Postanowiłam więc podać poprzednią terapeutkę do sądu. Jesteśmy na etapie negocjacji miedzy prawnikami. T. W.: Czego pani oczekuje od sądu? Zadośćuczynienia? Pomocy w zemście? P.: Nie, ja po prostu naprawdę bardzo bym nie chciała, żeby ktokolwiek jeszcze kiedykolwiek przeżył taki horror emocjonalny podczas „terapii”. Metody pracy z XIX wieku, Freud i klasyczna psychoterapia psychodynamiczna mają przeciwskazania i to jest zadanie i odpowiedzialność terapeuty, żeby ocenić czy pacjent może korzystać z danej metody czy nie. Wszystkie kodeksy etyczne o tym mówią. T. W.: Gdyby udało się pani wygrać proces sądowy, to byłby to nieprawdopodobny precedens. P.: Też jestem raczej realistką, tym niemniej uważam, że cechą dobrego terapeuty nie jest nieomylność, ale umiejętność wzięcia na siebie odpowiedzialności za ewentualne zaniedbania. Nie muszę wygrać procesu, ale a nuż usłyszę słowo „przepraszam”, chociaż i to pewnie byłoby nieprawdopodobnym precedensem. Poza tym chodzi mi o to, żeby ktoś wytłumaczył mi wreszcie, co się stało i jak mogło dojść do czegoś takiego podczas terapii. Wielokrotnie zadawałam te pytania mojej byłej terapeutce podczas sesji (co ona robi i po co, co ma na celu jej zachowanie, jaki ma sens nieodpowiadanie na pytania) – wszystkie te pytania pozostały bez odpowiedzi. Wydaje mi się że za 7 tysięcy, które jej zapłaciłam jakieś wytłumaczenie mi się należy. T. W.: Czy to był pani pierwszy kontakt z psychoterapią? P.: Nie, to była moja druga terapia. Pierwsza trwała krótko, około roku i była w ramach NFZ. Terapeutka była dopiero w trakcie robienia dyplomu, sesje trwały 30 minut, trochę było chaosu i braku systematyczności, ale wtedy został nakreślony problem i spodobały mi się jej koncepcje i sugestie, dlatego po zakończeniu (na terapię finansowaną z NFZ nie można chodzić w nieskończoność) – a doszłyśmy do etapu, że już nie jestem dzieckiem i mam wpływ na sytuację, czyli jak czegoś nie rozumiem to mogę zapytać i tak dalej, a nie umierać ze strachu jak przed milczącym ojcem, stwierdziłam że chcę zgłębić to wszystko prywatnie, z osobą, która ma wszystkie możliwe certyfikaty, no i zgłębiłam… Ona mi rozwaliła wszystko co udało mi się zbudować podczas poprzedniej terapii i nie dała w zamian nic. T. W.: Terapeuci w rozmowach ze mną podkreślają, że problemy w terapii zaczynają się w momencie wyboru terapeuty. Czy pani wybrała terapeutę rozważnie, czy też na chybił trafił? P.: Jest certyfikowaną terapeutką Polskiego Towarzystwa Psychologicznego oraz Polskiego Towarzystwa Psychoterapii Psychodynamicznej, pracuje w renomowanym ośrodku terapeutycznym, oprócz tego uczy tam i, z tego co wiem, jest też superwizorem. Poleciła mi ją koleżanka, która uczyła się u niej w tym ośrodku, w którym pracuje. Wydawało mi się że taki terapeuta to jest szczyt marzeń. Oprócz tego wyglądała na ciepłą i wrażliwą osobę – i też tak się zachowywała na pierwszych trzech sesjach. Jednakże zaczynając od czwartej sesji zmieniła swoje zachowanie i nigdy już mnie do tego ciepła i wrażliwości nie dopuściła, zachowywała się jak maszyna do wydawania informacji, to było bardzo frustrujące. Moja obecna terapeutka nie ma polskiego certyfikatu, ale za to ma certyfikat zagraniczny, oraz ma 25 letnie doświadczenie w pracy, dokształca się także za granicą. T. W.: Swoją terapię nazwała pani horrorem. Dlaczego kontynuowała pani ten horror aż dwa i pół roku i nie przerwała go pani wcześniej? P.: No przecież obiecali mi korekcyjne doświadczenia, nie chciałam wyjść bez nich. Nie mogłam uwierzyć, że to wszystko, co się dzieje i jest tą obiecaną mi terapią miałoby być nieprawdą. Cały czas miałam nadzieję, że to tylko jakiś etap, że terapeutka na pewno wie, co robi, że wreszcie kiedyś do czegoś dojdziemy, coś zrozumiem… Obwiniałam się o wszystko. To ja wszystko robię nie tak, to ja jestem taka tępa, że nic nie rozumiem. Skoro wszystkie moje decyzje są złe, to jeśli zrezygnuję to będzie kolejna zła decyzja… Zresztą jak powiedziałam terapeutce, że chcę zrezygnować, usłyszałam: „Ja i tak za tydzień będę czekać na panią, bo uważam, że jest to zła decyzja”. Chyba ufałam jej bardziej niż sobie… Muszę się przyznać samej sobie, że nie umiałam siebie chronić, prawdopodobnie dlatego, że rodzice mnie nie chronili… Widzi Pan, kiedy mój ojciec ze mną nie rozmawiał, moja matka cały czas była obok, widziała to i w ogóle nie reagowała. Nieadekwatne mechanizmy obronne? Cokolwiek to było, to było coś destrukcyjnego, masochistycznego. Dużo czasu zajęło mi dojście do wniosku, że nieudana terapia jest przede wszystkim porażką terapeuty. To, że pacjent ma nieadekwatne mechanizmy obronne lub potrzeby masochistyczne jest zupełnie normalne – dlatego się znalazł na terapii. Natomiast terapeuta nie ma prawa zawierać „paktu” z częścią destrukcyjną pacjenta. T. W.: Na czym miały polegać te „korekcyjne doświadczenia” i kto je pani obiecał? P.: Na stronie ośrodka czytamy o tym, że niezwykle ważna jest więź między terapeutą a pacjentem i że zadaniem terapeuty jest stworzenie atmosfery bezpieczeństwa i zaufania tak, żeby dziecięce frustracje doszły do głosu i pacjent mógł je ponownie przeżyć, tym razem w leczącej atmosferze. Co więcej, wybór strategii terapeutycznej przez terapeutę powinien wynikać z diagnozy i być maksymalnie indywidualny. T. W.: I pani czekała dwa i pół roku na ponowne przeżycie tych dziecięcych frustracji? P.: Jak już wspominałam, „dziecięce frustracje” pojawiły się praktycznie od razu, ale nie byłam w stanie ich odreagować. Cały czas o tym mówiłam, terapeutka mogła więc z tym pracować. Zamiast tego unieważniała moje uczucia i stany emocjonalne. Nie byłam w stanie np. w jej obecności się rozpłakać, czułam przede wszystkim dziki lęk, który mnie paraliżował, czułam się bezsilna przy niej. Dla mnie samotność w obecności drugiej osoby jest najgorszą formą samotności. Nie czułam ani wsparcia od terapeuty, ani atmosfery bezpieczeństwa. Płakałam natomiast kilka godzin później w towarzystwie alkoholu. Wiedziałam, że potrzebuję terapii. Żaden pacjent nie przychodzi na terapię po to, żeby z niej zrezygnować. Wtedy zostałabym z przekonaniem, że nic w życiu mi nie wyszło, nawet terapia. Wydawało mi się, że jeśli zrezygnuję, świat się zawali, będę mogła „postawić krzyżyk” na swoim życiu. Zresztą okazało się, że nie jest to kwestia rezygnacji z terapii, tylko zmiany terapeuty i „szkoły” psychodynamicznej. T. W.: Kiedy pani powiedziała swojej terapeutce, że po powrocie z sesji terapeutycznych sięga po alkohol i jak ona na to zareagowała? P.: Po kilku miesiącach od pierwszego spotkania. Powiedziałam, że zastanawiamy się z koleżanką czy nie powinnyśmy się udać na terapię uzależnień. Ja nie wiedziałam jak wyglądają takie spotkania, a koleżanka mi powiedziała: „Normalnie. Powiesz: Cześć jestem Paula i piję zawsze w środy. Od godziny 11.00. I pierwsze pytanie będzie: A ciekawe co się dzieje w środy przed godziną 11.00? I wtedy powiesz: A, no bo chodzę na psychoterapię psychodynamiczną”. Terapeutka się uśmiała. Następnie powiedziała: „Jeśli pije pani po każdym spotkaniu terapeutycznym, to oznacza to, że to, co pani mogłaby odreagować i zostawić tutaj, wynosi pani na zewnątrz”. Na następnych sesjach opowiadałam jej dużo historii z mojego życia z alkoholem w tle, praktycznie każdą sesję zaczynałam następująco: „po poprzedniej sesji znowu się upiłam i myślałam, że…”. Opowiadałam jej nawet, że czasami mam pomysły samobójcze i że o ile wiem to realne samobójstwo w moim przypadku raczej nie wchodzi w grę, bo nie byłabym w stanie tego zrobić, ale całkiem realne w moim przypadku może być przedawkowanie alkoholu. Zwiększyła mi się tolerancja alkoholu do rozmiarów, których sama się nie spodziewałam. Opowiadałam nawet, że kiedyś podczas „pijackiej” imprezy, zaczęłam się zastanawiać dlaczego wszyscy znajomi idą spać, zamiast nich przychodzą następni, a ja mogę pić i pić z każdą nowo przybyłą grupą i nawet nie czuję się pijana. Znalazłam wtedy w Internecie „przelicznik promili”, wpisałam ile wypiłam, ile ważę itd., i po wciśnięciu „oblicz” strzałka przechyliła się do końca w prawą stronę, daleko za tak zwaną „dawkę śmiertelną”. Zresztą, kiedy pierwszy raz powiedziałam jej, że chcę zrezygnować (pół roku przed faktyczną rezygnacją), to podałam jej to jako powód – że dalej już tak być nie może, bo mam kilka dni wyjętych z życiorysu po każdej sesji, odwołuję wszystkie obowiązki, nie jestem w stanie konstruktywnie myśleć ani pracować i za bardzo mnie to „rozwala”. Natomiast informację zwrotną usłyszałam dopiero na przedostatniej sesji – czyli dwa lata od momentu, kiedy pojawił się problem  – „Właściwie, żeby ta terapia miała jakikolwiek sens, powinna pani przestać pić”. Ciąg dalszy rozmowy z Paulą w książce, która ukaże się drukiem w pierwszej połowie 2018 roku.   
Psychoterapia bez makijażu – okładka

Historie pacjentów skrzywdzonych w terapii i rozmowy z terapeutami zebrałem w książce „Psychoterapia bez makijażu. Rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach”. Książka w księgarni Bonito »

Defekt – okładka

O tym, co terapia potrafi zrobić z człowiekiem, opowiadam nie tylko jako psycholog. W powieści „Defekt” śledzę zdolnego młodego człowieka przez jego związki i kolejne terapie i pytam, co się dzieje, gdy za wszelką cenę próbujemy dopasować się do normy.

Przeczytaj fragment (EPUB)  ·  Przeczytaj rozmowę o powieści

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Psychoterapia bez makijażu

W poprzednim wpisie zamieściłem fragment jednej z rozmów, które składają się na książkę zatytułowaną „Psychoterapia bez makijażu. Trudne rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach”.

W poprzednim wpisie zamieściłem fragment jednej z rozmów, które składają się na książkę zatytułowaną „Psychoterapia bez makijażu. Trudne rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach”. Zawiera ona przeprowadzone przeze mnie wywiady z ludźmi, którzy czują się skrzywdzeni przez psychoterapię oraz z neutralnymi terapeutami wyjaśniającymi i komentującymi problemy poruszone w rozmowie z pacjentem. W dzisiejszej odsłonie książki fragment rozmowy z wybitnym terapeutą. Jerzy Witold Aleksandrowicz, ur. 07 07 1936, dyplom lekarza uzyskał w 1958 r (AM w Krakowie), w 1965 roku dyplom mgr. filozofii (UJ). Do 1998 pracował w Klinice Psychiatrycznej AM w Krakowie. Specjalista psychiatrii ( I stopień 1962, II – 1865), dr med. 1966, dr hab. 1979, prof. med. 1990. Zainteresowania badawcze dotyczyły początkowo związków zaburzeń psychicznych z procesami fizjologicznymi (krzepnięcie krwi, zaburzenia metabolizmu węglowodanów) oraz działania leków psychotropowych. Po 1967 roku – psychopatologia i psychoterapia zaburzeń nerwicowych, hipnoza i hipnoterapia, metodologia i narzędzia oceny efektów leczenia zaburzeń nerwicowych (m.in. kwestionariusze objawowe, kwestionariusz osobowości). Opublikował ok 300 publikacji naukowych, w tym podręczniki psychopatologii i psychoterapii. Przez wiele lat prowadził psychoterapię indywidualną i grupową, m in  w ramach oddziału dziennego (model kompleksowej terapii zaburzeń nerwicowych stworzony w latach 1974-5 w Pracowni Psychoterapii Katedry Psychiatrii). Od 1998 kierował Katedrą Psychoterapii CM UJ, m in uczącą studentów medycyny podstaw psychoterapii i podstaw psychoanalizy oraz prowadzącą szkolenia podyplomowe i superwizje przygotowujące do Certyfikatu Psychoterapeuty. Od 2006 r. prof. emeritus. Od 1970 związany z Sekcją Naukową Psychoterapii Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego. W 1972 roku założył kwartalnik „Psychoterapia”. Obecnie jest redaktorem „Archives of Psychiatry and Psychotherapy” i przewodniczy Komitetowi Redakcyjno-Wydawniczemu PTP.

Czy psychoterapia może szkodzić?

 
Psychoterapia, która ma służyć leczeniu zaburzeń jest czymś innym i wymaga innego wykształcenia niż ta, która ma doprowadzić do wzrostu samoświadomości, zwiększenia sprawności interpersonalnej, podwyższenia samooceny itp.  Jak długo każdy będzie mógł otworzyć „gabinet psychoterapeutyczny” i udawać że leczy, tak długo wpadanie w rozmaite pułapki będzie bardzo prawdopodobne.
  Tomasz Witkowski.: Panie Profesorze, dziękuję, że zgodził się pan na tę rozmowę. Czy może pan skomentować przebieg opisanej psychoterapii? Jerzy Aleksandrowicz: Nie. Wypowiadanie się o osobach czy o terapiach znanych tylko „z drugiej ręki” byłby nieuczciwością. Wolałbym porozmawiać o niektórych ogólnych problemach, związanych z tą opowieścią. T. W.: Rozumiem, porozmawiajmy zatem na początek o terapii szkoleniowej. Wielu ludzi, którzy nie mają do czynienia z terapią zastanawia się nad tym, że przecież przeciętny lekarz nie musi przechodzić chemioterapii, żeby móc ją stosować, żeby zrozumieć, na czym ona polega, czy jakikolwiek inny specjalista świadczący usługi nie musi doświadczać na sobie tego procesu, który będzie później prowadził, żeby go rozumieć i móc stosować. W psychoterapii dość powszechnie twierdzi się, choć nie wiem czy we wszystkich modalnościach, że kandydat na psychoterapeutę musi przejść własną psychoterapię. Czy bylibyśmy w stanie to czytelnikowi wyjaśnić, dlaczego tak właśnie jest? J. A.: Bo psychoterapeuta jest w specyficzny, osobisty sposób zaangażowany w proces leczenia. On sam jest głównym, jeśli nie jedynym narzędziem oddziaływania terapeutycznego. Musi więc znać siebie, zwłaszcza powinien poznać wcześniej nieuświadamiane motywy swoich przeżyć i zachowań, umieć oddzielać to, co jest wynikiem jego własnych procesów psychicznych od tego, co spostrzega u pacjenta. Zdawać sobie sprawę z tego, co wnosi w proces terapeutyczny, jakie są jego schematy poznawcze, co chętniej dostrzega, a czego nie itp. W przeciwnym razie prawdopodobnie będzie popełniać błędy, przypisując pacjentowi swoje postawy, przeżycia czy trudności, „projektując” je. Własna, „treningowa” psychoterapia ma temu zapobiegać. Inna sprawa, czy zawsze rzeczywiście spełnia to zadanie. Nie jest też w pełni prawdziwe przekonanie, że w przypadku farmakoterapii tego typu własne doświadczenia nie są potrzebne. Profesor Antoni Kępiński twierdził, że zanim lekarz poda tabletkę pacjentowi, powinien sam doświadczyć działania tej tabletki na sobie. Więcej nawet: że wykształcenie psychiatry wymaga doświadczenia przeżycia psychozy. I dlatego zażywaliśmy LSD, powodujące krótkotrwałą psychozę intoksykacyjną. To były późne lata pięćdziesiąte, wczesne sześćdziesiąte, kiedy jeszcze nie było świadomości uzależniającego wpływu LSD i wielu leków psychotropowych. T. W.: Czy nadal się stosuje takie podejście w kształceniu psychiatrów? J. A.: Nie. To nawet wtedy nie było powszechne, ale dość częste. Natomiast nadal uważa się, że trzeba doświadczyć psychoterapii, by rzeczywiście rozumieć, na czym ona polega. I chyba zasadnie, bo bardzo niewiele można przekazać w opisach tego, co się dzieje w procesie oddziaływania. Zarazem, poznanie i uświadomienie sobie, co może przeżywać pacjent czy klient w czasie spotkania, jest jednym z warunków kompetentnego działania. T. W.: Próbuję sobie wyobrazić tę zasadę kształcenia i jakoś nie potrafię znaleźć uzasadnienia zalecenia dla kandydatów na terapeutów uzależnień, aby np. doświadczali ciągów alkoholowych. J. A.: Może nie ciągów, ale czy sądzi pan, że terapeuta, który nigdy nie doświadczył działania alkoholu (o ile tacy w ogóle bywają) jest w stanie w pełni zrozumieć, co to jest upojenie alkoholowe? T. W.: Myślę, że terapeuta, który nie upajał się alkoholem a zna dobrze fizjologiczne i psychologiczne mechanizmy uzależnienia jest w stanie bardziej pomóc pacjentowi niż taki, który doświadczył działania alkoholu a niewiele wie o fizjologii i psychologii uzależnienia. Boję się myśleć jakie mogłyby być konsekwencje takiego kształcenia terapeutów do pracy z uzależnieniami od ciężkich narkotyków. J. A.: Oczywiście, brak rzetelnej wiedzy o tym, co się leczy, najczęściej szkodzi chorym. W najlepszym razie prowadzi do braku skuteczności oddziaływań. Doświadczenie na sobie samym tego, co przeżywa pacjent nie wystarcza, jest tylko jednym z elementów wykształcenia psychoterapeuty. Ale skoro już mówi pan o leczeniu uzależnień: przecież właśnie osoby, które były uzależnione, są powszechnie uznawane za najlepszych terapeutów… T. W.: …i pewnie osoby molestowane seksualnie są najlepszymi terapeutami ofiar molestowania, a ludzie, którzy doświadczyli przeżyć traumatycznych najlepiej rozumieją ofiary katastrof. Panie profesorze, czy nie obawia się pan, że czytelnicy wyciągną taki oto wniosek z naszej rozmowy, że to, czego doświadczył w życiu terapeuta jest kluczowe w ocenie jego przydatności do pracy z ludźmi? Mógłby pan nieco bardziej jednoznacznie rozstrzygnąć wątpliwość dotyczącą tego co jest priorytetem w praktyce terapeutycznej i co powinni jako pierwsze brać pod uwagę pacjenci wybierający terapeutę – jego doświadczenia życiowe, czy wiedzę i umiejętności zdobyte w procesie kształcenia? J. A.: Jedno i drugie. Sama wiedza zaczerpnięta z książek nie wystarcza, by zrozumieć człowieka i jego zaburzenia przeżywania. Z drugiej strony, wprawdzie doświadczenie życiowe czyni każdego mądrzejszym, ale również nie jest wystarczającą kompetencją do prowadzenia psychoterapii. Natomiast doświadczenie zawodowe (będące przecież elementem doświadczenia życiowego), decydujące o krytycznym spojrzeniu na wiedzę uzyskaną w toku kształcenia sprawia, że ci bardziej doświadczeni są lepszymi terapeutami. Jednak nie możemy zapominać o tym, że najczęściej psychoterapia jest pomaganiem w różnych trudnościach życiowych, w zmaganiu się z rozmaitymi problemami, a nie leczeniem osób, u których występują zaburzenia zdrowia. W przypadku takiej psychoterapii, która sprowadza się do pomocy psychospołecznej, rola doświadczenia życiowego i osobowości terapeuty jest niewątpliwa i chyba większa, niż jego wiedzy teoretycznej, bo ona często wręcz utrudnia dostrzeganie rzeczywistych problemów klienta. Wróćmy do tych spraw w dalszym ciągu rozmowy, dobrze? T. W.: Dobrze, kontynuujmy zatem wątek dotyczący problemów związanych z terapią szkoleniową. Bardzo często spotykam się, zresztą nie tylko ja, również laicy, którzy nigdy nie uczestniczyli w terapii, otóż spotykamy się z takim stwierdzeniem, że nie powinniśmy w ogóle się wypowiadać na temat terapii, bo nie jesteśmy w stanie zrozumieć, co takiego dzieje się w tym procesie, dopóki sami jej nie przejdziemy. Sam pan to podkreślił mówiąc, że bardzo niewiele można przekazać w opisach z tego co dzieje się w procesie terapii. I szczerze mówiąc, ja to odbieram jako przejaw pychy i zadufania psychoterapeutów, no bo to jest właściwie poza religią jedyna dziedzina, w której mówi się ludziom, że żeby zrozumieć czym jest np. objawienie bądź powołanie, musisz sam go doświadczyć. Żeby zrozumieć, mówię tu o intelektualnym zrozumieniu, nie o doświadczeniu procesu terapii, musisz przez nią przejść. Jeśli nie rozumiem fizyki kwantowej to to, że się przebiegnę pięć razy po Wielkim Zderzaczu Hadronów w żaden sposób nie spowoduje, że będę więcej rozumiał. Po prostu moje ograniczenia intelektualne nie pozwalają mi pojąć fizyki kwantowej. Natomiast w przypadku terapii bardzo często słyszy się właśnie tego typu stwierdzenie, że nie zrozumiesz terapii, jeśli nie przejdziesz przez nią sam. W domyśle – nie masz takich zdolności intelektualnych, żeby pojąć tę tajemnicę, która się dzieje podczas terapii i tak dalej. Czy mógłby się Pan do tego ustosunkować? J. A.: Sądzę, że takie pobieganie sobie może, poza kondycją fizyczną, dostarczyć najwyżej jakiejś wiedzy o narzędziach pomiaru, a nie o tym, co nimi się mierzy. Natomiast gdybyśmy mogli przeżyć taki sam eksperyment, jakiemu jest poddawana cząsteczka, to kto wie… Mówiąc serio: na pewno zarzuty pychy i zadufania są uzasadnione wyższościowymi postawami i zachowaniami, spotykanymi u psychoterapeutów. Niektórzy są przeświadczeni, że ich szczególne, wrodzone cechy sprawiają, że potrafią pomagać ludziom albo że dysponują jakąś niezwykłą, niemalże tajemną wiedzą. Przekonanie, że jest się tym „wybranym” może przejawiać się lekceważeniem otoczenia, „niewtajemniczonych profanów”. Często odnoszę wrażenie, że jest to sposób kompensowania niepewności, zarówno dotyczącej rzeczywistej wartości tej wiedzy jak i własnych kompetencji. Ale przecież to dotyczy tylko niektórych z nas. Wracając do wymogu odbycia terapii treningowej: sądzę, że doświadczenie uczestniczące ma ogromny wpływ na intelektualne rozumienie każdego zjawiska, nie tylko psychoterapii. Więc chyba jest coś z prawdy w przekonaniu, że np. po to, by naprawdę zrozumieć, czym jest psychoanaliza, trzeba samemu poleżeć na kozetce. I nie chodzi tu o „wtajemniczenie”, tylko o procesy poznawcze. Samo obserwowanie prowadzonej przez kogoś psychoterapii nie wystarcza. Chociażby dlatego, że – jak wiadomo – obserwacja wpływa na przedmiot tej obserwacji, nawet w przypadku materii nieożywionej. Psychoterapeuta musi doświadczyć własnego uczestniczenia w tym procesie by rozumieć, jak sama sytuacja spotkania terapeutycznego i jak jego zachowanie w czasie takiego spotkania wpływają na to, co się dzieje. Wątpię, by można było uzyskać tę wiedzę wyłącznie z książek. Zwłaszcza, że w doświadczaniu psychoterapii napotykamy na bardzo wiele zjawisk, których nie potrafimy nazwać. Nie mamy potrzebnej aparatury pojęciowej. Więc jak ująć w słowach, przekazać to coś, co się dostrzega, uświadamia, ale nie umie wyrazić? Skądinąd, chyba jest to jednym z powodów przekonania, że psychoterapia jest bardziej sztuką niż nauką. T. W.: A więc dotykamy jakiejś tajemnicy, czegoś, czego nie potrafimy nazwać, nie mamy do tego odpowiednich pojęć… Ciąg dalszy rozmowy z prof. Jerzym Aleksandrowiczem  w książce, która ukaże się drukiem w pierwszej połowie 2018 roku.   
Psychoterapia bez makijażu – okładka

Historie pacjentów skrzywdzonych w terapii i rozmowy z terapeutami zebrałem w książce „Psychoterapia bez makijażu. Rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach”. Książka w księgarni Bonito »

Defekt – okładka

O tym, co terapia potrafi zrobić z człowiekiem, opowiadam nie tylko jako psycholog. W powieści „Defekt” śledzę zdolnego młodego człowieka przez jego związki i kolejne terapie i pytam, co się dzieje, gdy za wszelką cenę próbujemy dopasować się do normy.

Przeczytaj fragment (EPUB)  ·  Przeczytaj rozmowę o powieści

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Psychoterapia bez makijażu

Latem 2014 roku było bardzo gorąco. Właśnie wtedy, w lipcu rozpocząłem pracę nad książką poświęconą negatywnym zjawiskom w psychoterapii, której nadałem roboczy tytuł „Psychoterapia bez makijażu. Trudne rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach”.

Latem 2014 roku było bardzo gorąco. Właśnie wtedy, w lipcu rozpocząłem pracę nad książką poświęconą negatywnym zjawiskom w psychoterapii,  której nadałem roboczy tytuł „Psychoterapia bez makijażu. Trudne rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach”. Zawiera ona przeprowadzone przeze mnie wywiady z ludźmi, którzy czują się skrzywdzeni przez psychoterapię. Ponieważ jednak daleki jestem od tego aby pokazywać świat psychoterapii wyłącznie oczami niezadowolonych pacjentów, a ja nie czuję się w pełni kompetentny aby wyjaśnić czytelnikowi wszystkie prawidłowości, problemy i niuanse występujące w procesie terapeutycznym, zaprosiłem do współpracy również wybitnych psychoterapeutów. Książka zatem ma następujący układ:
  1. Wywiad z osobą skrzywdzoną/pacjentem.
  2. Wywiad z neutralnym terapeutą wyjaśniający i komentujący problemy poruszone w rozmowie z pacjentem.
W moim przekonaniu taki układ książki przypomina sprawiedliwą debatę. Nie zamierzam narzucać czytelnikom swojego punktu widzenia. Ja w tym przedsięwzięciu będę jedynie stawiał pytania. Czasami bardzo trudne pytania… Pod koniec 2015 roku książka była na ukończeniu. Dzisiaj, dwa lata później książka… nadal jest na ukończeniu. Stało się tak za sprawą wielu wypadków jakie przytrafiały się moim rozmówcom, a czasami w wyniku gwałtownych zmian w ich życiu, wśród których zdarzyła się próba samobójcza, choroby, wypadki, ale również niechęć nabyta do mnie w trakcie rozmowy, strach i wiele innych. Wszystko to, pozostając niemal całkowicie poza moją kontrolą, sprawiło, że książka ta okazała się najtrudniejszą nad jaką przyszło mi kiedykolwiek pracować. Jednak w stosunku do wszystkich moich rozmówców podjąłem zobowiązanie, że doprowadzę do tego, że zobaczą wynik swojego zaangażowania w druku. Wielu z nich podjęło godny najwyższego szacunku trud powrotu do bolesnych wspomnień, często z myślą o innych, którzy mogliby chcieć podążyć ich drogą. W stosunku do nich czuję się szczególnie zobowiązany, dlatego też zanim książka ze stanu „niemal gotowej do druku” przeistoczy się w „gotową do druku” postanowiłem jej fragmenty opublikować na moim blogu.

Byłem zwykłym facetem…[1]

 Psychoanaliza  zakuła mnie w dyby, a ja ochoczo włożyłem w te dyby swoje ręce. A później trudno już było je wyjąć.
  Tomasz Witkowski: Zanim zgodziłeś się na tę rozmowę, bardzo długo się wahałeś, w sumie trwało to kilka lat. Włodek: No tak, dokładnie 3 lata. T. W.: Co takiego zadecydowało, że jednak postanowiłeś ujawnić swoją historię? W.: Wiesz nie było to łatwe, bo wymagało osobistego odsłonięcia się. Jest mi wstyd, że dałem się jakoś tak ogłupić, po prostu. A miałem się za racjonalną osobę. Zapłaciłem za to wysoką cenę. Mam żal i pretensje do tych, którzy mieli być mądrzejsi ode mnie, a nie pomogli mi, tylko zaszkodzili. I właśnie dlatego jednak zdecydowałem się na rozmowę z tobą. Doszedłem do wniosku, że być może to będzie jedna z najbardziej pożytecznych rzeczy, jaką mogę zrobić dla innych. To, że uda mi się przestrzec ich, by nie dali się zwieść czemuś, co zamiast pomóc, może im poważnie zaszkodzić. Widzisz, chodzi o ludzi, którzy mogą zawierzyć autorytetom, aby zostać wyleczonymi. Poczułem się do tego zobowiązany, ponieważ byłem przecież wyznawcą tego, o czym zdecydowałem się głośno opowiedzieć. Chciałbym więc obudzić krytyczne myślenie u podobnych do mnie. U takich osób, które mogłyby zachwycić się tym, czym i ja się zachwycałem, gdy wybierałem swoją drogę zawodową. T. W.: Opowiedz coś o swoim życiu sprzed piętnastu lat, kim byłeś? Jakie miałeś pasje, marzenia, osiągnięcia? W.: Byłem zwykłym facetem… A może nie takim zwykłym. Nie przepadałem za piwem. Wolałem tequilę. Nie interesował mnie sport, nawet kibicem nie byłem. Lubiłem siedzieć nad książkami. To mnie pochłaniało. Niekoniecznie literatura piękna. Pasjonowały mnie książki z dyscypliny, którą zajmowałem się na co dzień. Moim hobby była moja praca. Jeszcze na studiach zakochałem się w pewnej dziewczynie. Do dziś myślę, że ona była największą miłością mojego życia. Zamieszkaliśmy razem. Wyglądało bardzo poważnie i tak już miało być. Wiesz, wspólne urlopy, podobne zainteresowania. No i najlepszy seks świata – każdy pewnie tak myśli, jak się zakocha. A ja zawsze byłem długodystansowcem, nie playboyem. O dzieciach nie myślałem. No może raz, ale krótko. Podobno byłem zbyt skoncentrowany na pracy zawodowej, którą tak lubiłem. Lubiłem też towarzystwo. Ale nie chodzi o imprezy, raczej tak, żeby pogadać, przy kawie, przy kielichu, w kilka osób. Ale bywały i większe spotkania. Uchodziłem za bardzo towarzyską osobę. Myślałem o sobie, jako o osobie dobrze potrafiącej adaptować się do sytuacji. W towarzystwie byłem rozgadany, w rozmowie byłem dobrym słuchaczem. T. W.: A w sferze zawodowej? W.: Byłem dobrze zapowiadającym się psychologiem i psychoterapeutą. Po zakończeniu studiów dostałem propozycję od mojego promotora, by pracować na uczelni i zrobić doktorat. Fragmenty mojej magisterki zostały wykorzystane w publikacji naukowej. Po prostu, moja praca naprawdę była metodologicznie niezła. T. W.: Nie zostałeś jednak na uczelni? W.: Nie, nie chciałem pracować naukowo. Chciałem być psychoterapeutą. Oczarowała mnie podczas studiów psychoanaliza. Wybrałem szkolenie w jednym z głównych ośrodków szkolenia w terapii psychoanalitycznej w Polsce. Po studiach pracowałem trochę na etacie, ale dość szybko uruchomiłem własną działalność gospodarczą. Wiesz, to dawało niezłe perspektywy. Otworzyłem z kilkoma osobami gabinet psychoterapii. Oprócz pracy z pacjentami dorabiałem szkoleniami. Czyli: w tygodniu praca w gabinecie, w weekendy, co najmniej raz w miesiącu, prowadziłem szkolenie. A wieczorami pisałem artykuły popularyzujące psychologię – dziś wstyd przyznać, że nie zawsze taką jak rozumieją to naukowcy. Opublikowałem dwa poradniki dla pewnej grupy zawodowej. Niestety niski nakład, więc nie zarobiłem dużo. Ale miałem łatwość pisania i w komputerze było kilka kolejnych projektów. Powiem ci, że byłem pełnym optymizmu zadowolonym z siebie, pracowitym gościem. Oczywiście miewałem spadki formy, gorsze dni, chwile rozdrażnienia i rezygnacji. Ale kto ich nie ma? Zresztą trwały krótko. Zaskoczę cię, gdy opowiem, co dzisiaj wiem na ten temat. A potem zaczęło się coś psuć. To gnicie trwało w sumie ponad dwa lata, choć pewnie zaczęło się wcześniej. T. W.: Zanim zapytam cię o początki tego psucia się, powiedz jak wygląda Twoje życie teraz? W.: Głównie siedzę w domu. Wstaję, biorę prysznic. Mierzę poziom cukru. Zjadam śniadanie. Dwie godziny po posiłku znów mierzę poziom cukru. Dwie godziny po obiedzie jeszcze raz mierzę sobie poziom cukru. To samo po kolacji. Raz w tygodniu zamawiam sobie transport do kliniki. Mam papiery rencisty, więc mogę zamawiać częściowo dofinansowany przez miasto bus dla osób niepełnosprawnych. No i w tygodniu zamawiam sobie trzy takie kursy. Jadę na dializy, zwykle w poniedziałek, środę i piątek. T. W.: Czy znajdujesz czas na pracę? W.: Tak, trochę. Gdyby nie znajomi, którzy dają mi zlecenia napisania jakichś materiałów szkoleniowych czy poprowadzenia jakiejś prezentacji byłoby beznadziejnie. Wyobraź sobie różnicę: raz na jakiś czas parę godzin na zlecenie, a kiedyś stała praca w gabinecie i 20-godzinne szkolenia. Renta jest żałosna, bo w budżetówce pracowałem krótko, a gdy prowadziłem działalność gospodarczą to płaciłem najniższą składkę na ubezpieczenie. Oszczędności poszły na leczenie. Nie mogę za bardzo nigdzie wyjechać, bo na miejscu trzymają mnie dializy. Poza tym nie czuję się dobrze. Z poprzedniego życia zostało mi zamiłowanie do czytania. Tylko lektury się zmieniły. I słuchanie muzyki. Mieszkam z bratem i jego rodziną. To bardzo krępująca dla mnie sytuacja. Ale nie stać mnie nawet na wynajęcie samodzielnego mieszkania. A żadna kobieta za mną się nie zwiąże. A gdyby nawet, to gdzie mam ją poznać, skoro jestem niewolnikiem własnego kalectwa? T. W.: Zestawienie tych dwóch obrazów z twojego życia jest dość szokujące. Co spowodowało, że z człowieka pełnego życia i planów na przyszłość stałeś się przywiązanym do medycznego sprzętu kaleką, balansującym na granicy życia i śmierci? W.: To narastało. I przyszedł ten dzień. Po południu miałem zacząć pracę z pacjentami. Nie chciało mi się wstać. Czułem złość. Zatelefonowałem do wszystkich pacjentów i odwołałem sesje. Przepraszałem i tłumaczyłem się chorobą. Myślałem: Na co czekam? Jestem tchórzem? Zwlokłem się z wyra. Poszedłem się wykąpać. Ubrałem się, jakbym miał pójść do pracy. Ale poszedłem do apteki. Nie do jednej, do kilku. Jakbym się bał przyłapania. Kupiłem środki od bólu głowy bez recepty i tabletki nasenne. Na te pastylki miałem receptę. Poprosiłem znajomego psychiatrę, by mi wypisał, bo miałem kłopoty z zasypianiem. Wróciłem do domu. Włączyłem ulubioną muzę. Pamiętam, było gorąco jak diabli. Słońce świeciło, a zasłony z mojego pokoju były w pralni. Wyciągnąłem dwie butelki tequili z barku. Po co dwie? Myślałem, że jak popiję leki mocnym alkoholem, to mnie nie odratują. Jak na złość nie miałem w lodówce lodu. Założyłem słuchawki i puściłem bardzo głośno muzę. Na talerzyk wycisnąłem z opakowań tabletki. I potem nastąpiła ta najgorsza chwila. Zacząłem się bać. Wziąłem pastylkę do ust i wyplułem. Potem znowu to samo. Zacząłem pić tequilę, by dodać sobie odwagi. Gdy miałem już „w czubie”, znów zacząłem łykać pastylka za pastylką, tabletka za tabletką. Ostatnie co pamiętam, to jak duszkiem piję z butelki. Jak na filmie, bo normalnie bym się porzygał. Potem obudziłem się w szpitalu po kilkunastu godzinach nieprzytomności. W tak zwanym złym kontakcie – co oznacza, że nie „kontaktowałem” normalnie – byłem  w sumie kilkadziesiąt godzin. T. W.: Ile czasu spędziłeś w szpitalu i jakie są zdrowotne konsekwencje twojego kroku? W.: Najpierw przez dwa lata oczekiwałem na przeszczep wątroby. Potem poważna operacja. W sumie w szpitalu spędziłem ponad 20 miesięcy. Ciągle się boję, że wątroba się nie przyjmie… Wiem, że histeryzuję. Biorę przecież baterię leków. Preparaty, które mają zapobiec odrzuceniu przeszczepu będę brał do końca życia. W międzyczasie popsuły mi się nerki, więc jeżdżę na dializy trzy razy w tygodniu. A do tego cukrzyca – ciągłe pomiary poziomu cukru, drakońska dieta i zastrzyki insulinowe. Na dodatek okazało się, że bardzo popsuł mi się wzrok. Według lekarzy jest to wynik cukrzycy. Ponadto dużo częściej niż kiedyś choruję. Siadła mi odporność. Stałem się niewolnikiem medycyny, która utrzymuje mnie przy życiu. T. W.: Twoja opowieść nie sugeruje, że podjąłeś decyzję o odebraniu sobie życia pod wpływem impulsu. Spróbujmy odwinąć ten kłębek i dojść powoli do rzeczywistych przyczyn, które pchnęły cię do samobójstwa. Jesteś w stanie wskazać pierwszy krok na twojej ścieżce do przepaści? Ciąg dalszy opowieści Włodka w książce, która ukaże się drukiem w pierwszej połowie 2018 roku.    [1] W wywiadzie zmieniono niektóre dane, by zadbać o prawo do ochrony prywatności przedstawianych w nim osób. Pozostałe kwestie pozostawiono bez zmian. W szczególności waga opisywanych wydarzeń w żaden sposób nie została zmieniona.  
Psychoterapia bez makijażu – okładka

Historie pacjentów skrzywdzonych w terapii i rozmowy z terapeutami zebrałem w książce „Psychoterapia bez makijażu. Rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach”. Książka w księgarni Bonito »

Defekt – okładka

O tym, co terapia potrafi zrobić z człowiekiem, opowiadam nie tylko jako psycholog. W powieści „Defekt” śledzę zdolnego młodego człowieka przez jego związki i kolejne terapie i pytam, co się dzieje, gdy za wszelką cenę próbujemy dopasować się do normy.

Przeczytaj fragment (EPUB)  ·  Przeczytaj rozmowę o powieści

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.