Przepis na samobójczą krucjatę

To tytuł mojego artykułu, który ukazał się w najnowszym numerze Plus Minus Rzeczpospolita (Publikacja: 28.10.2022). Zapraszam do lektury!

Współczesna kultura, w której wychowują się nasze dzieci, jest przesiąknięta ponurym bezrefleksyjnym marketingiem depresji, samobójstwa i afirmacją roli ofiary.

W maju 1212 roku dwunastoletni Stefan z Cloyes ogłosił światu, że Jezus Chrystus upoważnił go do zorganizowania krucjaty do Ziemi Świętej. Pociągnął za sobą tłumy dzieci, które ruszyły na południe. Większość z nich to byli chłopcy z rodzin chłopskich, ale trafiali się też synowie z rodów rycerskich. Niektórzy uciekli z domu, inni wyruszali z błogosławieństwem rodziców. Dołączyła też grupa dziewczynek i pewna liczba młodych księży oraz dorosłych pielgrzymów. Stefan nakłonił do udziału w krucjacie co najmniej 30 tysięcy dzieci, choć niektóre źródła podają nawet liczbę pół miliona. Wiele z nich zmarło po drodze wskutek głodu oraz dużych upałów. Kiedy dotarli do Marsylii, morze nie rozstąpiło się tak, jak prorokował Stefan. Część zniechęconych uczestników wróciło do domów. Pozostałym pewien sprytny handlowiec zaproponował, że przetransportuje ich do Ziemi Świętej na swoich siedmiu okrętach. Dwa z nich zatonęły, pasażerowie pięciu pozostałych zostali sprzedani do niewoli Saracenom.

Tuż po rozpoczęciu krucjaty Stefana, kiedy wieści o tym dotarły do Niemiec, Mikołaj z Kolonii zgromadził armię tamtejszych dzieci gotowych wyruszyć na południe. Grupa ta była znacząco mniej liczna, bo liczyła „zaledwie” 12 tysięcy. Kiedy dotarli na wybrzeże, morze również nie chciało się przed nimi rozstąpić. Postanowili wędrować dalej, aż dojdą do miejsca, gdzie wydarzy się zapowiadany cud. Nieliczni powrócili, o pozostałych słuch zaginął.

Epidemia samobójstw       

Historia krucjat dziecięcych jest nieoceniona jako pretekst do przeprowadzenia pewnego eksperymentu myślowego, który umożliwi nam lepszy wgląd we współczesność. Wszak, jak głosi potoczna, lecz jakże prawdziwa mądrość, ci, którzy nie studiują historii są skazania na to, aby ją powtarzać. Odpowiedz sobie zatem Drogi Czytelniku, na kilka pytań: Dlaczego dzieci wyruszyły na krucjaty właśnie w XIII wieku? Dlaczego takie krucjaty nie formowały się wcześniej i później w naszych dziejach? Dlaczego krucjaty wyruszyły z Francji i Niemiec, a nie z Polski lub Skandynawii? Dlaczego nie wyruszają dzisiaj? I najważniejsze pytanie: jakie elementy tamtej rzeczywistości początku XIII wieku należałoby wyeliminować, aby nie doszło do tych tragicznych krucjat? Pozwól sobie Czytelniku na dowolnie brutalne operacje. To tylko wyobraźnia.

Aby czytać dalej kliknij TUTAJ

Posty o podobnej tematyce:

Naprawianie dziecka w terapeutycznym pit stopie

O „naprawianiu dzieci” w radiowej dwójce

Czy da się zapobiegać samobójstwom

Zapobieganie samobójstwom a nauka kultu cargo

Krytycznie o kulturze i zdrowiu psychicznym

CHORY NA ŚMIERĆ – moje kolejne opowiadanie

Prawo do śmierci

Porozmawiajmy o prawie do samobójstwa

Moje kolejne opowiadanie w Kwartalniku Literackim MIGOTANIA

Moje opowiadanie w Kwartalniku Literackim WYSPA

Eutanazja – za czy przeciw? Debata

Wyścig ofiar

Podróż w jedną stronę

Kultura ofiar. Kto na niej zarabia?

Choosing the Final Freedom: Suicide in the Past and Present – mój nowy artykuł w Areo Magazine


Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

I nagroda w konkursie literackim im. J.I. Kraszewskiego

Miło mi poinformować, że Jury XXXVIII Ogólnopolskiego Konkursu Literackiego im. J.I. Kraszewskiego wyróżniło moją pracę przyznając mi pierwszą nagrodę w kategorii proza za opowiadanie Mogłabym góry przenosić. Podsumowanie konkursu oraz ogłoszenie wyników miało miejsce podczas Podlaskich Spotkań Literackich. Szczegóły dotyczące wyników konkursu oraz nazwiska pozostałych laureatów znajdziecie klikając TUTAJ.


Tryptyk haniebny – okładka

Moja pierwsza powieść „Tryptyk haniebny” korzysta ze średniowiecznego kostiumu, ale opowiada o sprawach jak najbardziej współczesnych: o odrzuceniu, hipokryzji i cenie, jaką płaci się za wiedzę. Książka w księgarni Bonito »

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Młodzież przeszłością świata

Starsi widzowie mogą jeszcze pamiętać hasło „Młodzież przyszłością narodu”. Komuniści podkreślali nim, że nowy człowiek, wychowany w nowym ustroju, przyniesie realizację haseł rewolucji. Czy dziś młodzież jest przyszłością, czy może przeszłością świata? Gośćmi programu są dr Tomasz Witkowski (psycholog, pisarz, publicysta) i Tomasz Rowiński (historyk idei, redaktor pisma i portalu Christianitas).

Zapraszam do obejrzenia i wysłuchania programu wyemitowanego przez TVP Kultura w październiku 2022 roku w cyklu „Co dalej?” Aby obejrzeć kliknij na obrazek poniżej.


Zawracanie statków głupców i inne eseje – okładka

Szerzej o tym, jak ideologia wypiera naukę, debatę i zdrowy rozsądek, piszę w zbiorze esejów „Zawracanie statków głupców i inne eseje”. Książka w księgarni Bonito »

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Nie dziedziczymy genetycznie tragicznych wspomnień

To tytuł mojego artykułu, który ukazał się w najnowszym numerze Plus Minus Rzeczpospolita (Publikacja: 7.10.2022). Impulsem do napisania tego eseju była rosnąca z roku na rok irytacja w obliczu medialnego zalewu bzdur dotyczącego genetycznego dziedziczenia traumy. Niestety, te nonsensy są również rozpowszechniane przez pracowników wyższych uczelni, również profesorów. Zapraszam do lektury!

Foto: Mirosław Owczarek

Czy w świetle najnowszych badań powinniśmy zrewidować koncepcję Darwina i uznać, że rzesze naukowców przeoczyły fakt dziedziczenia cech nabytych?

Niezwykle rzadko badania pilotażowe przeprowadzone z udziałem bardzo małej grupy ludzi wywołują wielką sensację. A tak właśnie się stało w przypadku tegorocznej publikacji wyników uzyskanych przez zespół specjalistów z USA i Rwandy. W badaniu wykorzystano próbki genetyczne pobrane od zaledwie 33 matek (z czego 13 stanowiło grupę kontrolną) oraz 26 ich dzieci (z których 10 znalazło się w grupie kontrolnej). Niezwykłe było to, że 20 spośród badanych kobiet, należących do mniejszości etnicznej Tutsi, będąc w ciąży widziało makabryczne sceny ludobójstwa dokonywanego w Rwandzie podczas czystek etnicznych. Pozostałe 13 pań zaliczonych do grupy kontrolnej również reprezentowało Tutsi i także spodziewało się dziecka, ale w czasie pogromów przebywały one poza krajem.

Badaczy interesowały zmiany w materiale genetycznym wywołane czynnikami środowiskowymi, a w szczególności tzw. metylacja DNA. W największym skrócie jest to proces hamowania aktywności genów przez związki chemiczne, który polega na uniemożliwieniu odczytania informacji zawartej w genie i wytworzenia na jej podstawie danego białka. Metylacja DNA jest więc procesem, w którym wyłączane jest działanie niektórych genów, choć sama informacja w nich zakodowana pozostaje niezmieniona.

W omawianym badaniu w DNA matek zidentyfikowano 24 zmetylowane regiony, a u ich dzieci 16 takich miejsc. Jednak najbardziej uderzające było to, że trzy z tych obszarów (w tym dwa mające związek z funkcjonowaniem mózgu) zostały zmetylowane u potomstwa, które pozostawało w macicach kobiet narażonych na ludobójstwo. Natomiast u matek przebywających poza Rwandą te samy fragmenty DNA pozostały niezmienione

Powrót Lamarcka?

Po publikacji tych wyników świat mediów dosłownie zalały informacje, że doświadczenie ludobójstwa modyfikuje DNA, a trauma z tym związana jest dziedziczna. Zatem indywidualne doświadczenie może być przekazywane kolejnym pokoleniom.

Podobna rzecz wydarzyła się w 2014 r., kiedy świat ekscytował się doniesieniami z badań nad samcami myszy, opublikowanymi w 2014 r. przez zespół Briana Diasa i Kerry Resslera z Emory University w Atlancie. Wykazali oni, że gryzonie traktowane prądem i zapachem kwiatów wiśni (acetofenonem), spłodziły potomstwo wrażliwsze na tę właśnie woń (miało więcej receptorów rozpoznających acetofenon). Ta podwyższona wrażliwość utrzymywała się jeszcze w pokoleniu wnuków samców poddanych eksperymentowi, po czym zanikała.

Aby czytać dalej kliknij TUTAJ

Mój wykład sprzed kilku lat poświęcony dokładnie tej samej tematyce można obejrzeć na Youtube:


Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Recenzja „Fads, Fakes, and Frauds” w SKEPTIKER

Wiele osiągnięć kulturowych jest mniej lub bardziej sprzecznych z rzeczywistością, ponieważ zniekształcenia percepcji i błędy osądów są częścią natury człowieka. Nawet powszechnie cenione przekonania często okazują się być złudne. Jeżeli chcesz zerknąć za fasadę pozornie spójnego postrzegania świata, zachęcam do lektury tych 18 doskonałych esejów, zawartych w książce. Jej autor zabierze cię w zabawną i ekscytującą podróż krytycznego myślenia upodczas której odkryjesz wiele istotnych społecznie kwestii. To prawdziwa przyjemność lektury dla ludzi o otwartych umysłach.

Rouven Schaefer, Skeptiker

Inne posty o tej książce:

Fades, Fakes, and Frauds – premiera mojej najnowszej książki

Brian Nosek o mojej nowej książce „Fads, Fakes and Frauds”

Prof. Roy F. Baumeister, jeden z najbardziej znanych psychologów społecznych świata po zapoznaniu się z moją nową książką Fads, Fakes, and Frauds: Exploding Myths in Culture, Science and Psychology


Przepędźcie guru, którzy radzą, jak żyć – okładka

Ten wątek rozwijam w zbiorze esejów „Przepędźcie guru, którzy radzą, jak żyć i inne eseje” – o tych, którzy sprzedają nam gotowe recepty na życie. Książka w księgarni Bonito »

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Wybieranie ze śmietnika wiedzy

To tytuł mojego artykułu, który ukazał się w najnowszym numerze Plus Minus Rzeczpospolita (Publikacja: 23.09.2022). Esej poświęcony został problemom związanym z przyrostem wiedzy i nadmiarem informacji, czyli w skrócie – epistemologii subtraktywnej. Zapraszam do lektury!

Foto Mirosław Owczarek

Zgromadzona przez ludzkość wiedza zaczyna przypominać ogromny śmietnik. Zamiast więc wrzucać do niego kolejne przedmioty, należałoby zabrać się do wielkich porządków.

Mieszkańcy jednego z bloków w Gorzowie Wielkopolskim zaalarmowali policję po tym, jak przez kilka tygodni nie widzieli swojej siedemdziesięcioletniej sąsiadki. Funkcjonariuszom nie udało dostać się do mieszkania przez drzwi, ponieważ były zasypane zgromadzonymi tam przedmiotami. Ostatecznie poproszono o pomoc straż pożarną. Po wejściu do lokalu przez okno odnaleziono ciało kobiety pod jednym ze stosów przedmiotów, które przygniotły ją i unieruchomiły. W ciągu doby z 42-metrowego mieszkania usunięto cztery kontenery śmieci i zamówiono kolejnych dziesięć. Kobieta cierpiała na syllogomanię – patologiczne zbieractwo. Psychologia dobrze poznała i opisała to zaburzenie, które bywa przyczyną śmierci, jak w opisanym wyżej przypadku. „Kolekcje” osiągają takie rozmiary, że praktycznie uniemożliwiają poruszanie się po domu, a zbieracz, żeby gdzieś się dostać, musi korzystać z karkołomnych ścieżek wśród zwałów rupieci. W badaniach psychologów z Worcester Polytechnic Institute Project Center w Melbourne okazało się, że patologiczne zbieractwo jest, przynajmniej w Australii, przyczyną prawie jednej czwartej tragicznych śmierci w pożarach domów.

Aby czytać dalej kliknij TUTAJ

Posty o podobnej tematyce:

Epistemologia subtraktywna, czyli dodawanie przez odejmowanie

Epistemologia subtraktywna, czyli dodawanie przez odejmowanie – zapraszam na wykład

Dodawanie przez odejmowanie czyli epistemologia subtraktywna


Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Prawo do śmierci

To tytuł mojego nowego artykułu, który właśnie ukazał się w Areo Magazine. Zapraszam do lektury!

„Reading from Goethe’s Sorrows of Young Werther.” Wilhelm Amberg, 1870.

The Right to Die

On 24 February 2022, the first day of Russia’s invasion of Ukraine, two Russian warships attacked Snake Island. When the Moskva warship demanded that the crew defending the island surrender or he would bomb them, they responded, “Russian warship, go fuck yourself.” The Russians occupied the island, and two days later the world heard the news that the island’s thirteen defenders had died (in fact, they had been taken prisoner by the Russians, but that was not known until months later). Their defiance became a symbol of Ukrainian resistance.But was the sailors’ choice to defy the warship heroic or just a daring form of attempted suicide?

A suicide is not a beneficial event for the community in which it is committed. It can implicitly call into question the shared values of those who choose to live, raise basic philosophical questions about the meaning of life, undermine the existing order and bring other negative consequences. If one parent commits suicide, the burden falls on the survivor. A strong and healthy person who dies by her own hand impoverishes everyone who benefits from her work.

It is not surprising, therefore, that for millennia most human societies have stigmatised suicide.

The early Christians were an initial exception to this tendency. Many of them committed suicide to free themselves from the curse of sin. Some would even ask passers-by whom they met on the road to deliver the fatal blow, on pain of death. Only Saint Augustine found a justification for condemning suicide by interpreting the fifth commandment—Thou shalt not kill—as including an injunction against killing oneself.

As late as 2020, suicide was illegal in Cyprus, Georgia and several other countries. Today, while no European country punishes suicide, there are still countries in which the penalty for attempting suicide is severe.

Read more by clicking HERE.

Posty o podobnej tematyce:

Eutanazja – za czy przeciw? Debata

CHORY NA ŚMIERĆ – moje kolejne opowiadanie

Porozmawiajmy o prawie do samobójstwa

Moje kolejne opowiadanie w Kwartalniku Literackim MIGOTANIA

Moje opowiadanie w Kwartalniku Literackim WYSPA

Choosing the Final Freedom: Suicide in the Past and Present – mój nowy artykuł w Areo Magazine


Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Fades, Fakes, and Frauds – premiera mojej najnowszej książki

15 września 2022 roku miała miejsce premiera mojej najnowszej książki Fades, Fakes, and Frauds. Exploding Myths in Culture, Science and Psychology. Książka dostępna jest w postaci papierowej, ebooka i audiobooka. Przedmowę do książki napisał jeden z najwybitniejszych psychologów społecznych – Roy Baumeister. Zanim się jeszcze ukazała drukiem zebrała niezwykle przychylne recenzje zarówno od wiodących naukowców, jak i praktyków i przeciętnych czytelników (fragmenty poniżej).

Jeśli cenisz to co robię i czytasz moje książki, proszę cię o napisanie i opublikowanie swojej recenzji, choćby jednozdaniowej. W dzisiejszych czasach książki, których nie dostrzegają algorytmy, umierają. A żeby algorytmy mogły ją dostrzec, potrzeba, aby ludzie im ją wskazali. Poniżej zamieszczam linki do miejsc, gdzie można książkę ocenić i zrecenzować. Uwaga! Można to zrobić w kilku miejscach jednocześnie.

https://play.google.com/store/books/details?id=ISBN_9781627344005

https://www.barnesandnoble.com/w/?ean=9781627344005

https://www.goodreads.com/book/show/62596798-fads-fakes-and-frauds

Z góry dziękuję za recenzję!

Z RECENZJI

Książka Tomasza Witkowskiego to potężny cios wymierzony w wygodne przekonanie, że kultura polega na budowaniu wspólnej, prawdziwej wizji świata. Wyświadcza wielką przysługę tym z nas, którzy wciąż żywią nadzieję, że prawda w końcu zwycięży i starają się podążać w tym kierunku.

Profesor Roy Baumeister, Uniwersytet Stanu Floryda, autor Siły woli.

Tomasz Witkowski jest kronikarzem wszystkiego, co dobre i złe w psychologii. Jego poprzednia książka, Shaping Psychology, podkreślała dobre strony. Fads, Fakes and Frauds – zwraca się ku ciemnej stronie. Witkowski pokazuje, jak dogmaty, ukształtowane przez niegdysiejsze lub obecne, autorytety są bezkrytycznie przyjmowane przez przedstawicieli naszej dziedziny, omawia problemy z replikacją wyników badań oraz inne ważne problemy, z którymi boryka się psychologia. Te krótkie, błyskotliwie napisane eseje są wzbogacone współczesnymi przykładami, a kontekst nadają im istotne historyczne fakty. Fads, Fakes and Frauds tworzy bardzo ważną perspektywę dla naszej dziedziny nauki. Będzie szczególnie pomocna w odnalezieniu własnej drogi przez młodych psychologów, nieskażonych jeszcze tradycją,.

Profesor Joseph LeDoux, Uniwersytet Nowojorski, autor Historii naszej świadomości.

Ludzie próbują zrozumieć siebie i  cel życia. Potrzeba posiadania sensu tworzy okoliczności, w których czyjeś żądze lub umiejętności sprzedażowe wygrawają z prawdą. W swojej prowokacyjnej książce Tomasz Witkowski oświetla sceny walki pomiędzy nauką a pseudonauką, w szczególności tam, gdzie ludzie szukają szczęścia i sensu.  Z literacką siłą i determinacją podejmuje takie trudne tematy, jak status ofiary, samobójstwo czy fałszywe oskarżenia , by podążać za dowodami, dokądkolwiek prowadzą. Jego krytyczne spojrzenie zderza się nawet z nauką jako instytucją – pozorną przeciwwagą dla pseudonauki, w równej mierze podatną na błędy. Okazuje się, że poszukiwanie prawdy nie polega na decydowaniu, którym źródłom zaufać, ale na przyjęciu sceptycyzmu jako zasady i poszukiwaniu dowodów, w wyniku czego zawsze będziemy gotowi zrewidować rozumienie nawet najcenniejszych naszych przekonań.

Profesor Brian A. Nosek, Uniwersytet Wirginii, współzałożyciel i dyrektor Centrum Otwartej Nauki (Center for Open Science)

Tomasz Witkowski, nowatorski psycholog, przedstawia liczne przykłady na to, jak fałsz przeniknął naszą zbiorową świadomość. Może nie zgodzisz się z każdym z nich, ale docenisz jego żywe i prowokacyjne pisarstwo. Powszechna wśród nas skłonność do łatwego przyjmowania rozmaitych mód, fałszerstw i oszustw, może być bardzo szkodliwa dla dużej części społeczeństwa – zarówno bezpośrednio dotkniętej przez te zjawiska, jak i dla ich załamanych bliskich. Miejmy nadzieję, że nawoływanie Witkowskiego do bardziej krytycznego myślenia zostanie wysłuchane.

Profesor Elizabeth F. Loftus, Uniwersytet Kalifornii, Irvine, autorka The Myth of Repressed Memory

W ostatnich czasach dezinformacja wzrosła znacząco, a dzięki Internetowi jest rozpowszechniana o wiele szybciej, niż kiedykolwiek wcześniej. Mamy skłonność do przyjmowania za dobrą monetę tego, co mówią nam „eksperci”, bez sprawdzania dowodów, a rządy kupują i finansują wszelkiego rodzaju strategie, mocno reklamowane, ale mało skuteczne lub w ogóle nieskuteczne. Bardzo przystępnie napisana książka doktora Tomasza Witkowskiego demaskuje prawdę dotyczącą wielu rzeczy, które przyjmujemy jako oczywiste. Sceptycy, tacy jak autor Fades, Fakes, and Frauds, są cenni dla społeczności, a książka ta jest bardzo potrzebna i ważna. Zainteresuje wiele osób, ale dla urzędników państwowych, opracowujących i finansujących programy zdrowia psychicznego, powinna być lekturą obowiązkową.

Marvin Ross, autor i wydawca zajmujący się tematyką medyczną, autor publikacji Anti-Psychiatry and the UN Assault on the Mentally Ill

Wprawdzie zdarza się, że nie zgadzam się z Tomaszem Witkowskim, jednak z całego serca popieram jego podejście do psychologii. Jego działania, oparte na naukowej samokontroli i bezpośrednim sceptycyzmie są nie tylko niezbędne, ale stanowią powiew świeżego powietrza w naszej dziedzinie.

Teddy Winroth, dyplomowany psycholog i psychoterapeuta, Szwecja

W swojej najnowszej książce, Fads, Fakes, and Frauds Tomasz Witkowski przedstawia serię uderzających, wysoce sceptycznych esejów poruszających szeregh współczesnych problemów. Obejmują one nasze rozumienie problemów zdrowia psychicznego i ich leczenie, w tym samobójstw i samookaleczeń, stosowania placebo i nocebo w medycynie, jakość badań naukowych, samotność, wiktymizację oraz działanie wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych. Jego celem jest pokazanie, że zaczęliśmy rozumieć i przedstawiać te kwestie w sposób przynoszący raczej szkody niż korzyści. Zwraca uwagę na fakt, że w dyskursie publicznym i polityce społecznej mamy do czynienia z zacieraniem faktów, przeinaczeniami i tworzeniem fikcji wspierającej własne interesy prezentujących je osób. Ta kompetentna i bardzo przystępna w lekturze książka pojawia się we czasie, kiedy jej przesłanie jest najbardziej aktualne.

Profesor Michael Heap, kliniczny psycholog sądowy pracujący w Sheffield, Wielka Brytania, autor Universal Awareness: A Theory of the Soul

Lektura nowej książki Witkowskiego może sprawić, że stracisz zaufanie do swoich rodziców, naukowców i samego siebie. Możesz nie zgadzać się z autorem, jednak jego poglądy zmuszą cię do przyjrzenia się podstawom twoich własnych.

Profesor Michael Posner, Uniwersytet Oregonu, autor Developing a Brain: A Life in Psychology

Jednym z powodów, aby NIE kupować tej książki, jest fakt, że Tomasz Witkowski nieubłąganie podważa utrwalone przekonania czytelników, przeciwstawiając imswoje silnie udokumentowane alternatywnepoglądy. Czytelnicy muszą być wystarczająco pewni siebie, aby nie odebrać tego personalnie. Najlepiej byłoby, gdyby byli wystarczająco otwarci, kiedy ich najbardziej nawet ukochane przekonania zostaną poddane próbie zakwestionowania. Natomiast najważniejszym powodem, aby kupić tę książkę, jest przewaga konkurencyjna, jaką zapewnia ona w rozmowach. Osoby, które przeczytają ją uważnie lub trzymają pod ręką na biurku celem konsultacji, mogą wypowiadać się o wiele inteligentniej na różne tematy niż osoby, które jej nie znają.

Proferos James C. Coyne, Uniwersytet Pennsylwanii, redaktor publikacji The Interactional Nature of Depression

Zbyt łatwo przyjmujemy to, czego się nas naucza. Ale nie Tomasz Witkowski! On kwestionuje wszystko i odkrywa, że znaczna część wiedzy psychologicznej, kultury, a nawet samej nauki nie ma oparcia w wiarygodnych dowodach.

Harriet Hall, lekarka, The SkepDoc, autorka Women Aren’t Supposed to Fly

Wiele osiągnięć kulturowych jest mniej lub bardziej sprzecznych z rzeczywistością, ponieważ zniekształcenia percepcji i błędy osądów są częścią natury człowieka. Nawet powszechnie cenione przekonania często okazują się być złudne. Jeżeli chcesz zerknąć za fasadę pozornie spójnego postrzegania świata, zachęcam do lektury tych 18 doskonałych esejów, zawartych w książce. Jej autor zabierze cię w zabawną i ekscytującą podróż krytycznego myślenia upodczas której odkryjesz wiele istotnych społecznie kwestii. To prawdziwa przyjemność lektury dla ludzi o otwartych umysłach.

Rouven Schäfer, członek zarządu Niemieckiej Organizacji Sceptyków (GWUP e.V.)


Przepędźcie guru, którzy radzą, jak żyć – okładka

Ten wątek rozwijam w zbiorze esejów „Przepędźcie guru, którzy radzą, jak żyć i inne eseje” – o tych, którzy sprzedają nam gotowe recepty na życie. Książka w księgarni Bonito »

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

CHORY NA ŚMIERĆ – moje kolejne opowiadanie

Kolejna literacka próba zmierzenia się z niektórymi dylematami śmierci samobójczej, którą tym razem redakcja e-Dwutygodnika Literacko-Artystycznego Pisarze.pl uznała za wartą przedstawienia swoim czytelnikom i w najnowszym numerze 16/22 (2014) opublikowała pod postacią opowiadania zatytułowanego Chory na śmierć. Zapraszam do lektury! Tym razem bez paywalla.

Ryszard Tomczyk

Tkwił w niewygodnym konfesjonale już drugą godzinę i marzył o tym, żeby rozprostować kości. Tymczasem kolejka wcale nie zdawała się maleć. Dziwiły go nieustannie te wielkopostne maratony spowiedzi, ale widać taka jest natura ludzka, że potrzebuje jakiegoś szczególnego impulsu do zrobienia porządków. Siedział zatem wytrwale wysłuchując ciągle tych samych banalnych grzechów gorliwych dewotek, przydzielał pokutę i udzielał rozgrzeszenia.
            Z letargu, w który zapadł pod wpływem monotonnego mamrotania grzeszników, wyrwał go cichy, acz wyraźny i mocny głos młodego mężczyzny, może nawet jeszcze chłopaka. Niewielu młodzieńców w tym wieku spowiadało się. Nie czuli na sobie oddechu śmierci, życie kusiło i przedstawiało swoje uroki w przebraniu, pod którym nie dostrzegali znamion grzechu. Uważnie wsłuchiwał się w to co mówił. Kiedy skończył wypowiadać zwyczajowe formułki i litanię grzechów powszednich, stwierdził:
            – Ojcze, chciałbym umrzeć.

Czytaj dalej klikając TUTAJ

Posty o podobnej tematyce:

Moje kolejne opowiadanie w Kwartalniku Literackim MIGOTANIA

Moje opowiadanie w Kwartalniku Literackim WYSPA


Tryptyk haniebny – okładka

Moja pierwsza powieść „Tryptyk haniebny” korzysta ze średniowiecznego kostiumu, ale opowiada o sprawach jak najbardziej współczesnych: o odrzuceniu, hipokryzji i cenie, jaką płaci się za wiedzę. Książka w księgarni Bonito »

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Zapraszam do lektury wywiadu udzielonego dla francuskiego tygodnika L’Express

Tomasz Witkowski: „La psychologie et le développement personnel ont remplacé la religion”. PNL, thérapies „quantiques”, psychanalyse… Le psychologue rationaliste dénonce les fondements pseudoscientifiques de méthodes qui ont le vent en poupe.

Tomasz Witkowski : „La psychologie et le développement personnel ont remplacé la religion” 

PNL, thérapies „quantiques”, psychanalyse… Le psychologue rationaliste dénonce les fondements pseudoscientifiques de méthodes qui ont le vent en poupe.

Depuis une dizaine d’années, il n’a de cesse de dénoncer le „côté obscur” du secteur de la psychologie, et notamment les charlatans du développement personnel. Docteur en psychologie, le Polonais Tomasz Witkowski défend une approche rationnelle, basée sur les connaissances scientifiques, à travers ses ouvrages tel que Psychology Gone Wrong (BrownWalker Press) ou sur son blog. Dans un entretien accordé à L’Express, ce pourfendeur des pseudosciences analyse le boom du développement personnel, critique les fondements non scientifiques de la programmation neurolinguistique, des thérapies dites „quantiques”, mais aussi de la psychanalyse. „Aujourd’hui, la sainteté a pris la forme de l’épanouissement personnel”, explique-t-il. 

Dans votre livre à paraître, Fads, Fakes and Frauds, vous rappelez que le développement personnel connaît une popularité sans précédent. Aux Etats-Unis, les ventes de livres dans ce domaine avaient par exemple atteint les 18,6 millions d’exemplaires en 2019, une augmentation de 11 % depuis 2013. Et la pandémie du Covid-19 n’a fait que renforcer cette tendance. Comme l’expliquez-vous ?  

Tomasz Witkowski Il y a plusieurs raisons à cela. Premièrement, la tendance à viser l’excellence est un besoin naturel chez de nombreuses personnes, et fait partie de la motivation pour réussir, ce qui pousse les humains à créer des oeuvres d’art, à faire des découvertes ou à innover. Deuxièmement, la psychologie de l’amélioration et de la réalisation de soi a, d’une certaine façon, remplacé la religion. Notez que dans les siècles précédents, de nombreuses personnes ont tenté d’atteindre la sainteté, de s’améliorer spirituellement, et se sont mortifiées pour devenir meilleures. Aujourd’hui, alors que la religion a perdu de son importance aux yeux de beaucoup, la psychologie s’est occupée de ces besoins. 

Troisièmement, la mode du développement personnel est poussée par des tendances culturelles. L’individualisme, si caractéristique de la culture occidentale, n’a jamais été aussi intense qu’aujourd’hui. Il y a un demi-siècle, la famille et d’autres communautés auxquelles nous appartenions étaient importantes dans notre système de valeurs. Désormais, la valeur d’un individu pour lui-même est plus importante qu’à aucune autre époque de notre histoire. Certains évoquent même un narcissisme qui serait prédominant chez les jeunes générations. Enfin, au tournant du millénaire, un mouvement nommé „psychologie positive” a été initié. L’Association américaine de psychologie a déployé un gros effort de marketing pour populariser cette approche et éveiller les besoins en matière d’auto-amélioration. Le développement de ces tendances est rendu possible par…

Czytaj dalej klikając TUTAJ


Przepędźcie guru, którzy radzą, jak żyć – okładka

Ten wątek rozwijam w zbiorze esejów „Przepędźcie guru, którzy radzą, jak żyć i inne eseje” – o tych, którzy sprzedają nam gotowe recepty na życie. Książka w księgarni Bonito »

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Mieli mi pomóc, a każą walczyć o życie…

Mam to wszystko, czego pragnęłam rozpoczynając terapię, a czego nie udało mi się z pomocą terapeutów osiągnąć.

Tomasz Witkowski: Pani Sylwio, o Pani doświadczeniach terapeutycznych rozmawialiśmy ponad pięć lat temu.[1] Powiedziała Pani wtedy, że to definitywny koniec kontaktów z terapeutami. Czy udało się Pani ułożyć życie bez terapii?

Sylwia: Tak, rozstanie z terapią okazało się zbawienne. Od 2 lat jestem w udanym związku, mam dom, znajomych, którzy mnie lubią, podjęłam dość trudne studia i szykuję się do doktoratu. Potrafię utrzymać swoje relacje, nabyłam wiele umiejętności społecznych i samokontroli. Mam cele i plany oraz z powodzeniem je realizuję. Mam to wszystko, czego pragnęłam rozpoczynając terapię, a czego nie udało mi się z pomocą terapeutów osiągnąć. Mimo tego, że zapłaciłam im za to ok. 30 tys. zł.

T.W.: Terapia w niczym nie pomogła?

S.: Nie. Trafiłam do gabinetu terapeutycznego jako beznadziejny przypadek borderline, a mój stan podczas terapii jedynie pogorszył się. Z perspektywy czasu jednak ze zgrozą dostrzegam też inny aspekt mojej terapii. Przez lata terapeuci nie zwracali jakiejkolwiek uwagi na moje umiejętności. Jestem zszokowana tym, że dopiero po zaprzestaniu terapii świat otworzył się dla mnie, i że potrafię z niego korzystać. Choć nie przyszło to ani samo, ani łatwo, okazało się, że wystarczą przychylni ludzie aby to osiągnąć. Co więcej, wcale nie trzeba im płacić. Z terapią jednak nie przyszłoby to nigdy. Za te 30 tys. zł miałam jedynie możliwość ponad 4 lata wgapiania się w terapeutyczną gębę jak w obrazek, regularne odchodzenie od zmysłów bo podczas terapii coś się stało lub coś zostało powiedziane, o nieprzerywanych studiach, udanym życiu osobistym czy dłuższej, zorganizowanej aktywności nie byłam w stanie pomarzyć, bo po prostu nie wiedziałam jak to się robi, nie umiałam. Choć przed terapią umiałam więcej, np. potrafiłam utrzymać pracę, to w trakcie terapii traciłam ją, bo miałam jazdy po sesjach. Wyprzedawałam wówczas wszystko do lombardu by płacić terapeucie. Z perspektywy czasu przeraża mnie to, jak bardzo nieświadoma byłam tego, że można żyć inaczej.

T.W.: Przyszła Pani na psychoterapię z problemami funkcjonowania społecznego, a terapeuci nie zwracali uwagi na umiejętności, które to umożliwiają?

S.: Nie, nikt nie zwracał uwagi na to, czego nie umiem w zwykłych sprawach, jak mam to poprawić i że w ogóle można to robić. Z perspektywy czasu widzę, że pierwsze co powinni byli zrobić to nauczyć mnie kontroli impulsywności. Opanowałam tę umiejętność dopiero kilka lat po terapii i podkreślam, nie dzięki terapeutom. A to jest absolutnie pierwszy krok aby cokolwiek można było dalej zmieniać.

T.W.: Co było zatem tematem waszych spotkań?

S.: A był jakiś? Miało „płynąć samo”, tak mawiał terapeuta, albo: „a z czym pani dzisiaj przychodzi?”, „proszę mówić co pani chce”. Najczęściej walczył ze mną, kłócił się o każdą pierdołę, oceniał mnie i już w sumie był temat na tydzień wściekłej awantury. Ja się wściekałam, on nie wiedział, co robić, niekończąca się jazda. Drugi terapeuta opowiadał o Lacanie i Kierkegaardzie w kontekście podrywania kobiet, opisywał genitalia artystycznymi bądź wulgarnymi określeniami, robił mi kawę.

T.W.: Po przerwaniu terapii wytoczyła pani proces wobec ośrodka Stowarzyszenia Psychologów Chrześcijańskich (SPCh) oraz wobec terapeuty z Instytutu Analizy Grupowej (IAG) Rasztów o nienależyte wykonanie zobowiązania, czyli obiecaną psychoterapię?

S.:  To nie ja pierwsza udałam się z oskarżeniami do organów ścigania i sprawiedliwości oraz nie bezpośrednio po przerwaniu terapii, a dopiero po trzech latach. Jest to dość istotne, bo gdyby terapeuci okazali odrobinę dobrej woli aby mnie nie atakować i po prostu przeprosili, to już dawno zakończylibyśmy spór polubownie. Warto dodać, że przed pójściem do sądu złożyłam skargę do Komisji Etyczno – Mediacyjnej Stowarzyszenia Psychologów Chrześcijańskich, która w 2017 r. przyznała, że terapeuta popełnił 9 poważnych błędów w mojej terapii. Najpierw były jednak problemy by w ogóle tę skargę złożyć.

T.W.: Na czym polegały problemy ze złożeniem skargi do SPCh?

S.: Przychodziłam kilka razy złożyć reklamację w Ośrodku Pomocy Psychologicznej „ Bednarska”. Za każdym razem wzywano policję, pogotowie, straż miejską, a nawet straż pożarną, aby mnie stamtąd usunąć. Argumentowano, że to teren prywatny, terapeuta zakończył terapię i mam się nie pojawiać. Jak się potem dowiedziałam w toku procesu sądowego, terapeuta instruował innych terapeutów, pracowników tego ośrodka, że nie można ze mną rozmawiać oraz utwierdzał ich, że wzywanie służb, kiedy się pojawię jest prawidłowym rozwiązaniem. Gdy zwróciłam się o pomoc w mojej sprawie do Zarządu Głównego SPCh, który jak sądziłam, nadzoruje swoje ośrodki, dowiedziałam się, że interwencja nie leży w kompetencji Zarządu Głównego, bo to ośrodek” Bednarska” odpowiada za jakość pracy swoich pracowników. Gdy do sprawy włączyło się Stowarzyszenie Stopmanipulacji, moja skarga została wreszcie przez SPCh przyjęta. Potem były miesiące, wreszcie lata bez jakiejkolwiek decyzji. Było kilka pism, np. o tym, że terapeuci odmawiają mediacji, której ja chciałam. Komisja uznała swój udział w sprawie za zakończony. Dodam, że skarga dotyczyła konkretnych naruszeń prawidłowego prowadzenia terapii i ich oceny etycznej, a nie tylko mediacji.

Komisja Etyczno-Mediacyjna jest także od etyki, nie tylko od mediacji, jak wskazuje nazwa. Odbyło się w końcu moje spotkanie z Komisją z udziałem przedstawiciela Stowarzyszenia Stopmaniulacji Łukasza Mazura, podczas którego przewodnicząca Komisji przyznała, że ja słusznie czuję się pokrzywdzona, a ta terapia nie powinna się była odbyć. Nie wiem czy miała na myśli to, że nie powinna odbyć się w ogóle czy w takiej formie, w jakiej się odbyła, jednak przekaz był jasny – przyznano mi rację, a spotkanie było oficjalnie nagrywane przez każdą ze stron za obupólną zgodą. Jednak nie przełożyło się to na taką samą decyzję na piśmie. Dowiedziałam się o pisemnym stanowisku Komisji stwierdzającym popełnienie 9 poważnych błędów w prowadzeniu mojej psychoterapii dopiero wtedy, kiedy Sąd zażądał od nich dokumentów. Na etapie postępowania sądowego dowiedziałam się także, że terapeuta pisał do Komisji obszerne pisma, np. o tym, że etycznym jest nieprzyznawanie się do błędów w mojej terapii, porównując to do sytuacji „Kiedy Polacy pytani przez Niemców, gdzie ukrywają się Żydzi, milczeli”. Padały stwierdzenia, że wydanie decyzji etycznej da mi „broń do ręki”, że jestem psychopatką, że dr Witkowski mnie wykorzystuje i w ten sposób generuje się tylko zagrożenie medialne dla SPCh. Zarzucał też Komisji, m.in., że nie dba ona o jego dobro jako członka SPCh, wskazywał błędy Komisji i kwestionował sens zarzucania mu naruszeń w terapii w dosyć dziwny sposób, np. argumentując, że po co wyszczególniać błędy w terapii skoro przyznano, że ja do terapii się nie nadawałam – to tak jakby oceniać błędy fryzjera w strzyżeniu osoby łysej. Inny terapeuta oraz co najmniej jeden z pracowników ośrodka pisali do Komisji, informując o moim rzekomym stalkingu. To wyglądało jak atak na Komisję, mający zapobiec wydaniu opinii. Ostatecznie pozmieniał się skład Komisji i do tej drugiej, nowej Komisji po raz kolejny złożyłam skargę. Z niewielkim skutkiem. Komisja odpisała, że terapeuta był młody i niedoświadczony, jakiś tam punkt kodeksu etycznego przekroczył. Żadne z otrzymanych przeze pism nie było pismem o dziewięciu poważnych błędach popełnionych przez terapeutę, a przecież ten dokument także okazał się istnieć!

T.W.: Omawiając perypetie z Komisją Etyczno-Mediacyjną wybiegliśmy do przodu z wydarzeniami. Wróćmy do pozwów.

S.: W 2017 roku złożyłam pozew wobec SPCh, jej oddziału warszawskiego „Bednarska”, oraz terapeuty o nienależyte wykonywanie umowy psychoterapii i o naruszenie moich dóbr osobistych w postaci zdrowia, czci, godności, poczucia własnej wartości, z odpowiedzialności kontraktowo-deliktowej. Pozew dotyczył trzech podmiotów, ponieważ terapeuta nie działał na własną rękę, tylko jako pracownik w strukturze ośrodka i stowarzyszenia. Taką konstrukcję zaproponowali prawnicy Fundacji Lex Nostra, która objęła mnie programem pomocy dla osób pokrzywdzonych przestępstwem Ministerstwa Sprawiedliwości jako ofiarę oszustwa w psychoterapii i pomogli stworzyć pozew. Proces toczy się w pierwszej instancji od 2017 roku i wciąż nie zapadł wyrok. Drugi pozew dotyczy terapeuty z IAG Rasztów. Jest oddzielnie w sądzie właściwym i złożyłam go w 2018 r.

T.W.: Czy drugi pozew jest o to samo?

S.: Formalnie tak, bo to ma taką samą konstrukcję prawną.[2] Stan faktyczny różni się oczywiście w przypadku obu panów, ale błędy zasadniczo popełniali te same, a skutki zdrowotne spowodowane działaniami terapeuty z IAG Rasztów były jeszcze drastyczniejsze.

T.W.: Czy składała Pani wcześniej jakąś skargę do Komisji etycznej także wobec drugiego terapeuty?

S.: W 2015 albo w 2016 roku, nie pamiętam dokładnej daty, złożyłam skargę do Komisji Etyki IAG Rasztów i finalnie w 2017 r (jednak dopiero po interwencji dziennikarza i szeregu pism wymienianych między mną, a IAG Rasztów, gdzie także włączało się Stowarzyszenie Stopmanipulacji), IAG Rasztów wydał decyzję uznającą zasadność zarzutu dotyczącego naruszenia zasad kodeksu etyki IAG Rasztów przez terapeutę i zawiesił go na 2 lata. Wcześniej Komisja odpisywała mi wymijająco, podobnie jak poprzednia o której opowiadałam wcześniej.

T.W.: Czego dotyczyło to zawieszenie? Nie mógł pracować?

To było zawieszenie w prawach członka – kandydata stowarzyszenia IAG Rasztów. Oczywiście, że terapeuta mógł w tym czasie pracować! To jest tylko taki papierek, który można spuścić z wodą w sedesie i nie przejmować się nim. Stan prawny psychoterapii w Polsce jest taki, że tego typu decyzja nie ma skutków w postaci zakazu wykonywania zawodu. Jest to notabene, jedna z najwyższych kar jaka może terapeutę spotkać w Polsce. Inne to nagana, upomnienie, oczywiście nadal w ramach stowarzyszenia do którego terapeuta należy. O ile należy, bo nie musi. Jednak w przypadku spraw sądowych, ten “papierek” już ma pewne znaczenie bo stanowi namacalny dowód, że terapia była nieprawidłowa.

T.W.: Uporządkujmy to i przyjrzyjmy się bliżej najpierw postępowaniu wobec Stowarzyszenia Psychologów Chrześcijańskich prowadzonemu od 2017 roku. Czy sąd zdołał dotychczas cokolwiek ustalić?

S.: Hmm, nie bardzo wiem co odpowiedzieć jako, że sąd dokonuje ustaleń  na podstawie całokształtu materiału dowodowego i daje temu wyraz w rozstrzygnięciu. Wcześniej zbiera materiał. Właśnie teraz cały czas go zbiera. Jest coś takiego po nowelizacji przepisów Kodeksu postępowania cywilnego w 2019 roku, że w miarę potrzeby na posiedzeniu przewodniczący może pouczyć strony o prawdopodobnym wyniku sprawy w świetle zgłoszonych do tej chwili twierdzeń i dowodów, jednak nic nie wiem aby to funkcjonowało w praktyce. Mnie nikt o niczym takim nie informował.

T.W.: Przez pięć lat sąd nie ustalił nawet, kto formalnie odpowiada za efekty psychoterapii?

S.: Ja nie wiem czy sąd powinien wskazaną kwestię jakoś przed wyrokiem odrębnie rozstrzygać czy nie. Możliwe, że pozostawienie wszystkich w tym postępowaniu oznacza, że odpowiadają wszyscy. Sąd pytał do ilu z nich mam pretensje, a na to pytanie odpowiadał Sądowi już mój pełnomocnik.

T.W.: I co odpowiedział?

S.: Z tego, co pamiętam powiedział, że działania i zaniechania wszystkich tych podmiotów złożyły się na szkodę, której doznałam.

T.W.: Jakie dowody, poza zeznaniami stron, udało się dotychczas zebrać i co z nich wynika?

S.: To, co z dowodów wynika oraz które wnioski dowodowe sąd dopuszcza, ocenia sąd więc ja nie mogę wypowiadać się w jego imieniu. Strona czyli ja, składa dowody określając na jaką one są okoliczność. W tym wypadku dotyczą one okoliczności nieprawidłowo prowadzonej terapii, nieprzestrzegania zasad i standardów wykonywania zawodu psychologa i psychoterapeuty oraz spowodowania naruszeń w sferze mojego zdrowia i funkcjonowania, poniesienia straty majątkowej i krzywdy niemajątkowej. Złożyłam m.in. wydruki co najmniej kilkadziesiąt maili i smsów od terapeuty, które są w moim posiadaniu (przykładowe treści, takie jak zachęty terapeuty bym pisała o seksie, teksty pisane do mnie po nocach, z wyznaniami terapeuty, że źle postępuje w mojej terapii, że uzależniliśmy się od siebie, że mnie głaska po „łepetynie”, zdjęcia kebaba, treści indoktrynujące religijnie, linki piosenek). Tych maili było ok. 4,5 tys. podczas całej terapii, przy czym ponad 30% jego autorstwa. Próbowałam też wraz z Fundacją Lex Nostra wydobyć z ośrodka „Bednarska” dokumentację z leczenia aby dostarczyć ją sądowi.

T.W.: Udało się?

S.: Nie, nie chcieli mi tego udostępnić. W końcu sąd ich do tego zobowiązał ponieważ ja nie byłam zdolna wypełnić obowiązku dostarczenia jej nie z mojej winy, lecz dlatego, że nie chciano mi jej udostępnić. Sąd pomaga w takich sytuacjach. Do Lex Nostry działającej w moim imieniu terapeuta coś wysłał, ale kiedy prawnicy to zobaczyli, uznali, że wcale to nie wyglądało jak dokumentacja medyczna. Terapeuta zmuszony w końcu przez sąd dał coś innego, za to nieczytelnego więc trzeba było to znowu zakwestionować i przedstawiono kolejną wersję dokumentacji, którą trzeba było nadal kwestionować. Nie będę wnikać jakie są zastrzeżenia dalsze do tej dokumentacji, bo to nie miejsce do cytowania tysięcy stron akt, ja jedynie opowiadam historię tego procesu i niektóre zdarzenia. Generalnie chodziło mi o to, że to są takie ciągłe walki. Dlatego ja to nazywam „wyrywaniem z gardła” wszystkiego od drugiej strony.

T.W.: Pani jako pacjentka nie miała możliwości wglądu w swoją dokumentację medyczną? Czy to zgodne z prawem? Czym uzasadniali swoją odmowę?

S.: Nie, nie dano mi jej, a ja do dzisiaj muszę się tłumaczyć z tego, że jej żądałam, tak jakby to było coś złego. Mój były terapeuta poinformował dziennikarkę piszącą w 2016 r. reportaż[3] na ten temat: „ośrodek nie podlega NFZ i nie prowadzi jej (dokumentacji)‘w rozumieniu medycznym’. Zasadniczo powinnam mieć wgląd w swoje dane osobowe, abstrahując już od kwestii dokumentacji medycznej czy niemedycznej.

T.W.: Jestem głęboko przekonany, że kolejne wersje dokumentacji przedstawianych w sądzie nie były sporządzane już po terapii na potrzeby sądu.

S.: Dobrze, że nie ma Pan wątpliwości! Przecież terapeuci ZAWSZE wszystko robią jak należy. W szczególności ci moi. Brak przekonania w tej kwestii z pewnością byłby nie na miejscu!

T.W.: Jakie jeszcze dowody zostały przedstawione w sądzie?

S.: Ja widziałam 11 pracowników ośrodka „Bednarska” powołanych przeciwko mnie w charakterze świadków, wypowiadało się też kilka osób z Komisji Etyczno-Mediacyjnej Stowarzyszenia Psychologów Chrześcijańskich. Podczas przesłuchania przez sąd Przewodnicząca Komisji odwołała swoją opinię o popełnieniu przez terapeutę 9 poważnych błędów podczas mojej terapii.

T.W.: Czym to uzasadniła?

S.: Powiedziała, że była pod wpływem emocji w czasie, kiedy uznała, że je popełniono.

T.W.: Kto jeszcze zeznawał?

S.: Superwizorzy terapii. Też było ich kilku. Wypowiadały się również, lub mają się jeszcze wypowiedzieć osoby z mojego otoczenia i instytucji, które ratowały mnie po tej terapii m. in. Stopmanipulacji,  a także Lex Nostra i Niebieska Linia, która zakwalifikowała mnie jako kolejna instytucja do Programu Pomocy Pokrzywdzonym Przestępstwem Ministerstwa Sprawiedliwości. Złożyłam m.in. zaświadczenia wyżej wymienionych organizacji, które objęły mnie opieką. Pozyskałam także opinie biegłych, w tym sławnych i uznanych psychoterapeutów polskich m.in dr hab. Agnieszki Popiel, psychiatry, psychoterapeuty, wykładowcy akademickiego i autorki wielu podręczników terapeutycznych, Tomasza Cyrkota – psychologa, terapeuty, wykładowcy akademickiego, Konrada Gorzelaka, psychologa i terapeuty, Sławomira Mniedło, psychologa Tomasza Garstki, psychologa, terapeuty, autora książek demaskujących psychopedagogiczne mity oraz Piotra Rosoła, etyka pracującego w Akademii Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej w Warszawie. Wypowiedziało się również Polskie Towarzystwo Psychoterapii Poznawczo-Behawioralnej. Oczywiście mogę wymieniać jedynie te osoby lub stowarzyszenia, które wystąpiły w sprawach jawnych i przepraszam tych, których wymienić nie mogę z powodu niejawności postępowań. Nie chciałabym, aby pomyśleli, że ich pomijam. Pytałam tych specjalistów o standardy postępowania i oni je opisywali od strony naukowej, jak powinna psychoterapia wyglądać. W mojej ocenie, specjaliści są zgodni, że terapia ma zasady (a nie, że robimy w niej, co chcemy), że pacjent jest zdany na standardy etyczne terapeuty. Opisują także jak bardzo szkodliwe jest przekraczanie tych zasad. Strona przeciwna oczywiście to niewybrednie kwestionuje. Kwestionuje również te zasłużone osoby, autorytety, które pochyliły się nad tym by w trosce o dobro pacjenta i psychoterapii udzielić swojej opinii. Czy i co jednak z tego wynika oceni dopiero sąd.

T.W.: A jakie są efekty drugiej sprawy, wobec terapeuty z IAG Rasztów?

S.: W drugiej sprawie, od 2018 roku nie odbyła się nawet jeszcze pierwsza rozprawa, trwa wymienianie się pismami procesowymi, a kilkanaście, a prawdopodobnie nawet kilkadziesiąt rozpraw dopiero przede mną.

T.W.: Ile tych pism dotychczas wymieniliście?

S.: Kilkanaście z tego, co pamiętam.

T.W.: Czego żąda sąd? Dodatkowych dowodów? Opinii?

S.: Nie. To na powodzie leży skonstruowanie żądania prawnego, a następnie aktywne dowodzenie wszystkiego, co twierdzi. Oraz oczywiście musi się bronić przed stroną przeciwną, która nie siedzi bezczynnie. A strona przeciwna wykazuje bardzo wysoką aktywność i agresywność procesową więc co chwila przed czymś trzeba się bronić, a to trwa. W jawnych sprawach w każdym piśmie procesowym drugiej strony (każde ma średnio kilkanaście stron), czytam wciąż, że uniemożliwiałam prowadzenie mojej terapii problemami jakie sprawiałam. Trudno nawet sobie wyobrazić, jak to mogło być możliwe, bo przecież pacjent przychodzi na terapię z trudnościami aby je leczyć, a terapeuta jest profesjonalnie przygotowany do tego aby mierzyć się z nimi. Druga strona też uważa, że znęcałam się nad biednymi terapeutami, że mówiłam o seksie podczas terapii, co ich zdaniem jest przestępstwem oraz przytaczają wiele innych „uzasadnień”.

T.W.: Co zatem stało i nadal stoi na przeszkodzie, że przez 4 lata nie odbyła się jeszcze ani jedna rozprawa?

S.: Pojęcia nie mam, po prostu tak wolno to idzie. Nie próbowałam tego przyśpieszać jak dotąd.

T.W.: Podczas naszej rozmowy sprzed pięciu lat wspominała pani również, że jeden z terapeutów odgrażał się, że pozwie panią z co najmniej pięciu różnych paragrafów. Czy spełnił swoją groźbę?

S.: Tak, jeden z nich od 2015 roku składał na policji zawiadomienia o popełnieniu przeze mnie przestępstw. Nie mogę publicznie podawać szczegółów bo status niektórych elementów spraw karnych jest skomplikowany co do jawności lub jej braku, a mój prawnik odradza mi to z uwagi na moje bezpieczeństwo prawne. Mogę mówić tylko o rzeczach na pewno jawnych. Generalnie, mogę powiedzieć, że w 2017 roku terapeuta zatrudnił prawnika aby wreszcie skuteczniej mnie oskarżać i pozywać. Jego jawne pozwy zawierały zarzuty o stalking, zgwałcenie go, zmuszanie do prowadzenia terapii i mnóstwo innych absurdalnych kwestii. Z tym koszmarem zmagam się do dnia dzisiejszego. Nie mogę opisywać przebiegu rozpraw ani podawać detali w sprawie karnej bo kto to zrobi, może wylądować nawet za kratkami. Jest wyłączona jawność rozpraw, a ja prawa łamać nie zamierzam ujawnianiem tego, czego nie mogę. Zainteresowani mogą jednak na te rozprawy karne przyjść w roli osób zaufania (które przysługują oskarżonym przy wyłączonej jawności i które również będą musiały trzymać buzię na kłódkę), mogą sami zobaczyć co robią psychoterapeuci, a przy okazji dodać mi swoją obecnością sił. Ja bardzo chciałabym, aby wszystkie zarzuty terapeutów wobec mnie i wszystkie sprawy, które mi wytaczają, były jawne, aby móc o tym głośno mówić. Prawidłowość wykonywania zawodu psychologa i psychoterapeuty czy problematyka trudnych być może zachowań pacjenta borderline oraz dyskusja o tym w środowisku psychoterapeutów mogłaby wiele wnieść dla dobra innych pacjentów, dla poprawy standardów postępowania z pacjentami, etc.

T.W.: Czy po zakończeniu sprawy karnej będzie możliwe ujawnienie jej kulisów?

S.: Czy to aby nie jest pytanie do terapeutów czy przestaną się wstydzić ujawnić cokolwiek z tego, co robią w sądach? Jeśli nie przestaną, to nie będzie możliwe. Jedynie sam wyrok z mocy prawa będzie jawny. I nic więcej.

T.W.: Nawet uzasadnienie?

S.: Ono jako pierwsze będzie niejawne! Nic nie będzie mogło ujrzeć światła dziennego. Powiedziałam wcześniej, dlaczego uważam, że jawność mogłaby przysłużyć się dobru pacjentów i psychoterapeutów, ale widzę także zagrożenie niejawności. Jeżeli sąd skazałby mnie za najdrobniejszą rzecz (a skąd mam to wiedzieć co zrobi sąd? On może wszystko), to korzystając z braku jawności, strona przeciwna może to rozdmuchać i zrobić ze mnie publicznie jakiegoś potwora. Adwokat strony przeciwnej, w odpowiedzi na pytania dziennikarza już oświadczył, że ja jestem niezrównoważona. Terapeuta również publicznie zarzucał mi niepoczytalność. Z biegiem czasu zmienili jednak strategię i zaczęli zarzucać coś odwrotnego – pełną premedytację. Ich adwokat w sądzie cywilnym przekonuje jakim to ja jestem sprytnym i doskonałym przestępcą usiłującym zniszczyć jego biednych mocodawców. Proszę sobie wyobrazić, że to może być tylko preludium do dyskredytowania mnie.

T.W.: Czegoś tu nie rozumiem. Mówi pani, że wyłączenie jawności w sprawach karnych uniemożliwia relacjonowanie jakichkolwiek szczegółów, a tymczasem opowiada pani o tym, jak druga strona publicznie wypowiada się na ten temat. Czy te obostrzenia nie są symetryczne?

S.: Druga strona po prostu wymyślała mi publicznie i deprecjonowała wobec dziennikarzy, a nie relacjonowała szczegółów spraw karnych. Powyższe określenia wobec mnie sformułowali w rozmowie z dziennikarką Joanną Weyną – Szczepańską, a ona je zawarła w swoim artykule „Przytul mnie i zbaw czyli gorsza twarz psychoterapii”. Przecież wystarczy głosić, że toczą się sprawy przeciwko mnie, o których nie można nic powiedzieć, za to podkreślić, że „pani Sylwia” to przestępca albo wariat (można wstawić jakiekolwiek określenie deprecjonujące), bo toczą się postępowania przeciwko niej, bo ma borderline, albo „bo tak po prostu jest”, bo terapeuci tak mówią. Przecież podczas tworzenia artykułu „ Przytulam panią wirtualnie. Co wolno podczas psychoterapii?” terapeuci, wedle tego co mi przekazała dziennikarka tworząca wywiad, non-stop wydzwaniali do „Gazety Wyborczej” nawet o piątej nad ranem słali maile do redakcji. Nawet rodzina terapeuty dzwoniła do niej aby mnie oczerniać, m.in. opowiadając, że ja rzekomo trudnię się nierządem, że terapeuta dostanie zawału jak artykuł się ukaże, etc. O tym akurat wiem bo mam to nagrane, dziennikarka nagrywała takie dzikie akcje terapeutyczne i przekazała mi ten materiał. Jednak, gdy te sprawy karne się skończą i zostanę ukarana choćby za drobiazg to wszelkie „kulisy sprawy” objęte zarzutami pozostaną na zawsze niejawne przy pełnej jawności samego wyroku. Oznacza to, że terapeuci nadal będą mogli mnie publicznie obrażać.

T.W.: Czy tylko jeden terapeuta Panią ściga po sądach czy drugi też?

S.: Drugi też. Terapeuci nie ukrywają, że się porozumieli i obaj mnie ścigają. Najpierw mieli jednego pełnomocnika do wszystkich spraw, a teraz dodatkowo zatrudnili drugiego adwokata.

T.W.: Proszę powiedzieć, czy kiedy zmieniała pani terapeutów jeden drugiemu przekazywał dokumentację medyczną, informował go za pani zgodą o postępach w terapii, pani diagnozie, funkcjonowaniu itp.?

S.: Co? O niczym takim ani mi, ani sądom nic nie wiadomo. Za to porozumieli się później aby mnie pozywać do sądów.

T.W.: Czy to ich porozumienie nie dokonało się przypadkiem kosztem złamania tajemnicy terapii?

S.: Tajemnica terapii to fikcja w zawodzie psychoterapeuty. Który to zawód zasłania się nią jak jest wygodnie aby np. nie prowadzić dokumentacji pacjentów albo ukrywać swoje nadużycia, ale wyciera sobie nią gębę w innych sytuacjach. Wystarczy wspomnieć, że jeden z oskarżających mnie terapeutów w 2017 roku, gdy udzielał wywiadu o mojej terapii, przez 45 minut wywnętrzał się przez telefon dziennikarce ze szczegółów mojej terapii, podawał dane osobowe i jeszcze stwierdził, że ja na miano pacjentki nie zasługuję. Dziennikarka o tym wspomina w reportażu[4] a ja mam z tej rozmowy dokument. Dziennikarka przebieg tej rozmowy spisała, podpisała się i przekazała mi to w formie swojego oświadczenia, a ja je złożyłam w 2017 roku do Komisji Etycznej IAG Rasztów na okoliczność łamania tajemnicy zawodowej przez terapeutę. Dziennikarka to zrobiła bo uznała, że terapeuta przekroczył to, co mu wolno zachowując się w ten sposób.

T.W.: Co IAG Rasztów odpowiedział na to pismo?

S.: Na to konkretnie? Nie pamiętam już. Ale najpierw odpisywali na moją skargę chyba ponad rok twierdząc, że terapeuta nie zrobił nic złego. Dopiero w lipcu 2017 roku po pytaniach dziennikarki rozpatrzyli sprawę i wydali decyzję o której wcześniej wspomniałam. Dodatkowo zalecili mu wsteczną superwizję mojego przypadku. Mimo to on nadal prowadził praktykę.  Nic nie wiadomo na temat tego czy poddał się wstecznej superwizji w zakresie mojego konkretnego przypadku.. Przecież terapeuta w Polsce nic nie musi..

T.W.: Z tego co mi wiadomo, to jeszcze nie wszystkie sprawy, w których pani uczestniczy?

S.: No nie, bo była jeszcze jedna, w 2 instancjach już zakończona prawomocnym uniewinnieniem mnie. Zaczęła się tak, że terapeuta, ten z SPCh złożył w 2017 roku do Sadu Rejonowego dla m.st. Warszawy prywatny akt oskarżenia o zniesławianie go przeze mnie, bo mówiłam o swoich doświadczeniach z terapii publicznie, choć anonimowo.

T.W.: Chodziło o te wypowiedzi medialne?

S.: Tak.

T.W.: Czy ta sprawa o zniesławienie odbyła się?

S.: Tak, w 2019 roku sąd karny po 3 latach uniewinnił mnie z zarzutu zniesławienia. Terapeuta odwołał się jednak. W 2020 roku sąd drugiej instancji uznał, że jestem niewinna. Terapeuta udał się więc do Sądu Najwyższego, do którego złożył kasację od wyroku i gdzie będzie przekonywał, że sądy niższej instancji pomyliły się. Tak więc sprawa jest znowu w toku.

T.W.: Ile rozpraw dotychczas odbyło się w tych dwóch instancjach, jeśli to nie jest tajemnicą?

S.: Zasadniczo fakt istnienia rozpraw tajemnicą nie jest, ale wszystkie ich detale także są utajnione przez terapeutów. Z tego, co pamiętam, około 30 rozpraw.

T.W.: Patrząc z boku odnoszę wrażenie, że kierowanie dość błahej moim zdaniem sprawy do Sądu Najwyższego w sytuacji, kiedy dwie poprzednie instancje uniewinniły panią, jest zwykłą nagonką, próbą uwikłania w kolejne czasochłonne i wyczerpujące emocjonalnie procedury. Czy ktoś, kto jest w ten sposób intensywnie oskarżany, może w jakiś sposób zatrzymać taki proceder? Może złożyć pozew o jakieś nieuzasadnione nękanie sądowe, czy w jakikolwiek inny sposób bronić się?

S.: Nie, nie mogę tego zatrzymać, bo jak? Każdemu przysługuje prawo występowania do sądu i oskarżenia kogokolwiek o największe bzdury nawet i ciągnięcia tego w nieskończoność. Podobnie jak inne wolności i prawa, także prawo do sądu może zostać nadużyte. Takim osobnikom należy podziękować za to, że potem inni ludzie czekają latami na rozpatrzenie jakiejś poważnej życiowej sprawy bo sądy są zawalone pierdołami, których rozpatrzenia nie mogą odmówić. Należy zauważyć, że gdy zawiadomienia lub pozwy, nawet bezzasadne, napisze prawnik w imieniu jakiegokolwiek histerycznego mocodawcy, to zrobi to na tyle formalnie i wykorzysta wszelkie kruczki, aby nie dało się tego organom zbyt łatwo odrzucić. A potem znajdzie wiele urzędowych sposobów aby ciągnęło się to tak długo, jak się da. Gdy na to patrzę, tak sobie myślę, że może inni terapeuci powinni pomóc swoim kolegom po fachu? A może nie potrafią? Skoro moi byli terapeuci są po terapii własnej, mają możliwość poddania się superwizji, która powinna im pomóc radzić sobie ze swoimi przeżyciami i to nie wystarcza, bo dalej biegają po sądach, uważając się za skrzywdzonych przeze mnie, to tylko warto zadać sobie pytanie jak to świadczy o skuteczności psychoterapii? I o samych oferujących bo przypomnę, że terapeuci oskarżyciele wychodzą z sądu, gdzie oskarżają mnie, pacjentkę i oferują psychoterapię innym pacjentom.

T.W.: Z tego co wiem, ostatnio uczestniczyła Pani w jeszcze innej sprawie?

S: Tak, to nie koniec sądów. Gdy sąd cywilny doręczył drugiej stronie moje żądanie zwrotu pieniędzy i zadośćuczynienia za terapię, która była według mnie oraz komisji Etyczno-Mediacyjnej SPCh, źle prowadzona, zamiast słowa „przepraszam”, próby ugody czy czegokolwiek, otrzymałam kilkunastostronicowy pozew złożony przez terapeutę z SPCh wraz z Ośrodkiem Pomocy Psychologicznej „Bednarska” oraz Stowarzyszeniem Psychologów Chrześcijańskich. Wyszczególnili w nim sumę 29 945 zł, podnoszą w nim też zarzuty stalkingu. Sąd to połączył z moim powództwem o nieprawidłową terapię, więc to sobie trwa od 2017 roku. Wygląda to tak, że ja mam zarazem się bronić jak i przedstawiać własne zarzuty wobec terapii. Taka podwójna rola. Streszczając, oni chcą abym zapłaciła im pieniądze, mimo że nie jestem im nic winna. Argumentują, że skoro 2 lata po mojej terapii wynajęli profesjonalną firmę ochroniarską, założyli w budynku monitoring, to mam za to zapłacić. Zrobili to rzekomo z mojego powodu. Co ciekawe, ta ochrona nie zanotowała ani jednego mojego „najścia”. Nic takiego nie wynika z dokumentów.

T.W.: Ile rozpraw odbyło się w tym postępowaniu?

S.: Ja ich naliczyłam 16 jak dotąd.

T.W.: Czy jest pani w stanie oszacować liczbę procesów, w których pani uczestniczy lub uczestniczyła i chociaż w przybliżeniu liczbę rozpraw, które się dotychczas odbyły?

S.: Naliczyłam 10 postępowań. To się potrafi zmieniać dynamicznie bo wystarczy, że terapeuci złożą zażalenie na jakąkolwiek decyzję sądu (a składają na wszystko i o wszystko co tylko się da) albo coś im się „ przypomni” i próbują rozdmuchać istniejącą sprawę i już jest przynajmniej kolejna odnoga sprawy. Liczbę samych rozpraw we wszystkich sprawach? Może ok 100, może więcej. To nie tylko rozprawy, ale posiedzenia, przesłuchania na poszczególnych etapach spraw, badania, oględziny i inne czynności wymagające ode mnie obecności w instytucjach wymiaru sprawiedliwości i organach ścigania. A do tego należy dodać jeszcze to, że w sprawach składa się wnioski, pisma pisze, a żeby to zrobić to ogląda się tysiące stron akt w czytelniach sądu, robi fotokopie, pozyskuje i składa dowody, a wcześniej za nimi także gdzieś chodzi, myśli. Łącznie z tym wszystkim to lekko licząc kilkaset dłuższych, nieraz wielogodzinnych wizyt w sądach i innych instytucjach wymiaru sprawiedliwości.

T.W.: W jaki sposób ten kilkuletni sądowy maraton odbija się na pani funkcjonowaniu?

S.: Po rozprawach nieraz przez tydzień nie mogę wstać z łóżka, albo jestem niezdolna do zajmowania się szkołą czy domem, przeżywam dysocjacje, stany depresyjne lub inne drastyczne rzeczy, których już nie chcę wymieniać bo przecież takie objawy z pewnością moi byli terapeuci są w stanie wykorzystać w sądzie. O „zwykłym” stresie jaki mam codziennie, już nawet nie wspominam. Przed rozprawami próbuję już tydzień wcześniej przygotować się by stanąć tam z podniesioną głową. Bo jak ja to mówię, jestem takim żołnierzem, który będzie walczył bez względu z ilu ran krwawię. Jednak terapeuci niszczą mi tą nagonką zdrowie i możliwość prowadzenia normalnego życia. Ma to znaczenie teraz bo nie jestem już nisko funkcjonującym „zaburzeńcem”, który oprócz terapii nie ma niczego. Wywalczyłam sobie normalne życie, a ta obława na mnie powoduje konkretne szkody bo przecież szkoła, dom czy bliskie mi osoby cierpią na tym, jeśli nagle zawalam obowiązki albo coś się ze mną dzieje bo miałam rozprawę.

T.W.: Czy jest pani pod jakąś opieką lekarską? Co sądzi o tej sytuacji lekarz?

S.: Mam zdiagnozowany przez psychiatrę syndrom stresu postraumatycznego wywołany terapiami.

Dla osoby z PTSD to wtórna wiktymizacja, gdy za każdym razem oglądam ich twarze w sądach i jestem godzinami maglowana na temat traumatycznych wydarzeń, których doświadczyłam podczas terapii, bez żadnego znieczulenia, w obliczu przerażającego sądu, który ma mnie przecież ukarać; bóg wie za co. A te sądy, które nie mają mnie karać, także są przerażające bo to jednak wymiar sprawiedliwości. Adwokaci przeciwnika prezentują uśmieszki na salach sądowych i najchętniej by mnie tam zżarli agresywnymi pytaniami, terapeuci nie lepiej. Ale to także nie pozostawia czasu na życie. Proszę sobie wyobrazić, że siedzi pan co kilka dni po pół dnia jak nie w jednym to drugim sądzie. Zdarzało się, że miałam 2 rozprawy jednego dnia, w różnych częściach Warszawy, w dwóch sądach. Pomiędzy sprawami umawiam się na oglądanie grubych tomów akt. Samo obejrzenie i sfotografowanie np. 10 tomów w jednej sprawie to kilka dni roboty, pojechanie, składanie wniosków, pilnowanie tego. A jak jest okres, że nie trzeba do sądu jakoś dłużej iść, to pisma pisać trzeba. O tym myślę cały czas. A, jeszcze jedno. Jeśli terapeuci próbując tak zaciekle mnie ukarać, dopną swego, to pozbawią mnie możliwości pracy w zawodzie, w którym kończę studia, bo warunkiem podjęcia tej w nim pracy pracy jest bycie niekaranym. Podsumowując, nie dość, że mnie skrzywdzili podczas terapii, krzywdzą nadal w sądach, to mogą również przekreślić moją przyszłość.

T.W.: Czy jest coś, czego nie poruszyliśmy podczas tej rozmowy, a o czym chciałaby pani jeszcze wspomnieć?

S.: Tak, chciałabym zwrócić uwagę na dwie kwestie. Po pierwsze, wielu pacjentom, a może nawet zindoktyrynowanym psychoterapeutycznie „specjalistom” nie mieści się w głowie jak można zacząć żyć normalnie bez psychoterapii? Szczególnie, jeśli jest się głęboko zaburzonym borderline’m, któremu „żadna ludzka siła nie pomoże”. Można rzec, że to przecież niemożliwe. To ja zapytam inaczej. Po co zaburzony border miałby zaczynać żyć normalnie skoro kilka razy w tygodniu ma wizyty w gabinecie, gdzie żyje w słodkiej iluzji, że terapeucie na nim zależy, że mu pomoże, że te niekończące się intelektualizacje, napuszone interpretacje i pseudotowarzyskie pogaduszki o niczym do czegoś prowadzą? Nie, nie prowadzą do niczego z wyjątkiem straty czasu. W najlepszym wypadku. W gorszym do rozstroju zdrowia. Jestem żywym dowodem na to. Ale terapeuci utrzymują go w przekonaniu, że to pomoże i że on się „leczy”. Z doświadczenia wiem jak ważna jest podstawa czyli nauka kontroli impulsów, o czym wspominałam na początku tej rozmowy, a także wykształcenie prawidłowych technik radzenia sobie w różnych sytuacjach społecznych, interpersonalnych, osobistych. Tak więc terapii nurtów CBT bym nie przekreślała, gdyż one uczą tych technik. Jednak w takiej terapii nie byłam. O tym chcę powiedzieć, że można spokojnie wytrenować to po prostu w życiu społecznym i bez terapii, jeśli pomoże ktoś, kto człowieka zdyscyplinuje, powie mu co ma robić i jak to robić. Zaczynając od najprostszych rzeczy, chociażby jak załatwić sprawę w urzędzie by się nie pokłócić. Po prostu idziemy razem i załatwiamy do skutku, aż nastąpi prawidłowe zachowanie w tej sytuacji i wtedy można już to robić samemu. Pokazuję tylko metodę, że to zwyczajny trening i nauka są skuteczne, a nie dorabianie ideologii o „leczącej relacji”. Jestem tego żywym dowodem.

Kwestia druga o której chcę powiedzieć to moja osobista konsternacja. Nie pojmę chyba nigdy jak przedstawiciele profesji pomocowej, obiecujący pacjentowi bezpieczeństwo i zaufanie mogą się posunąć się do prowadzenia tak okrutnej nagonki na pacjenta jakiej ja doświadczam. Abstrahuję w tym miejscu od tego, że terapeuci pobierają pieniądze za to aby umieć po ludzku się zachowywać, choćby to była empatia na pokaz, oraz, że uczą się latami radzenia sobie z konfliktami, trudnymi emocjami poprzez terapie własne, superwizje. Jakimi jednak ludźmi trzeba być aby skrzywdzić, nie potrafić przeprosić i z premedytacją prowadzić wieloletnią obławę obliczoną na starcie z powierzchni ziemi kogoś, komu i tak nie jest łatwo żyć?


[1]https://tomwitkow.wordpress.com/psychoterapia-bez-makijazu/

[2] Na podstawie art 415 kc, art 471 kc w związku z art 750 kc, art 23 i 24 par 1 kc, w zw. z art 448 kc oraz w zw. Z art 77 ust. 1 Konstytucji wobec bezprawnego naruszenia dób osobistych postaci zdrowia, czci, godności osobistej, poczucia własnej wartości jak również z tytułu nienależytego wykonywania zobowiązania tj. zawartej umowy psychoterapii, bowiem psychoterapia to zawsze umowa zlecenia, którą można wykonywać należycie lub nie i obejmuje to reżim odpowiedzialności kontraktowej. Delikt natomiast opiera się na dopuszczeniu się czynu niedozwolonego. Można wystąpić z jednego reżimu odpowiedzialności lub drugiego, można też z obu. Z praktyki jednak wynika, że wystąpienie z reżimu kontraktowego ma większe szanse w przypadku psychoterapii z uwagi na sam charakter tej odpowiedzialności.

[3] Gwałt na psyche: https://kobieta.wp.pl/gwalt-na-psyche-6039687973717121a

[4] https://wyborcza.pl/duzyformat/7,127290,21863420,przytulam-pania-wirtualnie-co-wolno-podczas-psychoterapii.html

POSTY O PODOBNEJ TEMATYCE:

Psychoterapia z M.

Nigdy nie pójdę na terapię

Podróż w jedną stronę

Gadał dziad do obrazu, a obraz ani razu

Nie oceniam źle swojej terapeutki…

Taka sobie zwykła historia psychoterapeutyczna…

Czy każdy potrzebuje terapeuty – pomoc czy przemysł?

O psychoterapii wolno rozmawiać – zadecydował Sąd. Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Psychoterapia w Sądzie Najwyższym. Gdzie kończy się szukanie sprawiedliwości a zaczyna kompromitacja?

Czat Czwórki o psychoterapii – podcast PR 4

Zawracanie statku głupców – mój najnowszy felieton w Plus Minus Rzeczpospolita

W pułapce psychoterapii – rozmowa w miesięczniku „Moje zdrowie”


Defekt – okładka

O tym, co terapia potrafi zrobić z człowiekiem, opowiadam nie tylko jako psycholog. Moja powieść „Defekt” to historia zdolnego młodego człowieka, jego związków i kolejnych terapii – o tym, co się dzieje, gdy za wszelką cenę próbujemy dopasować się do normy. Książka w księgarni Bonito »

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Prof. Roy F. Baumeister, jeden z najbardziej znanych psychologów społecznych świata po zapoznaniu się z moją nową książką Fads, Fakes, and Frauds: Exploding Myths in Culture, Science and Psychology, zgodził się napisać do niej „Przedmowę”. Oto, co między innymi napisał o książce:

(…) Książka Tomasza Witkowskiego, którą właśnie trzymasz w rękach, stanowi potężny cios wymierzony w wygodne przekonanie, że kultura polega na budowaniu wspólnej, prawdziwej wizji świata. Błędy, uprzedzenia i zniekształcenia królują niepodzielnie w myśleniu indywidualnym i zbiorowym. Wielu ludzi prosperuje wśród innych nie poprzez  doskonalenie zbiorowego rozumienia prawdy, ale właśnie dzięki promowaniu rozpowszechnianiu fałszywych informacji.

Czytając tę bogatą i zajmującą książkę zapewne będziecie (podobnie jak ja) śmiać się, jęczeć i kręcić głową z niedowierzaniem. Nie dość, że fałsz w ludzkiej kulturze jest o wiele częstszy, niż ja sam naiwnie zakładałem, to nawet wasza wiara w postęp zmierzający ku prawdzie zostanie zachwiana. W pewnych obszarach, jak pokazuje Witkowski we wnikliwej analizie kultury ofiary, poziom fałszu może nawet wzrastać.

Oczywiście, wiele społeczeństw może przetrwać przez długi czas z fałszywymi przekonaniami mocno zakorzenionym w ich zbiorowej świadomości. Religia jest tego doskonałym przykładem. Nawet jeżeli mocno wierzysz w prawdziwość jednej, konkretnej religii, oczywistym jest, że istnieje też wiele fałszywych religii, a w przeszłości było ich o wiele więcej. (To niemal gwarantowane, ponieważ różne religie są sprzeczne ze sobą). Jednak duże grupy, a nawet całe społeczeństwa, podzielają takie fałszywe przekonania przez długi czas. Niekiedy ludzie, którzy te przekonania kwestionują, są prześladowani, a nawet zabijani.

Wszystko to wymaga poważnego przewartościowania roli prawdy w życiu człowieka i społeczeństwa. Dążenie do poszukiwania prawdy często konkuruje z pragnieniem wiary w to, w co wierzą wszyscy w danej grupie. Ale nawet to nie jest takie proste. Ludzie nie przyjmują fałszu dobrowolnie, przynajmniej nie w większości przypadków. Zamiast tego przyjmują za prawdę to, w co wierzą wszyscy inni, i nie kwestionują tego.

Istnieją także potężne siły, którym zależy na rozpowszechnianiu i podtrzymywaniu fałszywych informacji i poglądów. Kiedy odmienne opinie są zaciekle tłumione, należy podejrzewać, że jakimś potężnym elitom zależy na podtrzymywaniu fałszywych poglądów. Ostatecznie, mając prawdę po swojej stronie, nie trzeba zastraszać ani karać ludzi, którzy się z nią nie zgadzają. Nie ma też potrzeby ograniczania badań. Prawdziwe teorie zyskują na sile dzięki otwartej rywalizacji idei i dowodów. Jednak im więcej fałszu w forsowanym przez ciebie poglądzie, tym bardziej zagrażająca jest swoboda idei i tym większe ryzyko, że dociekania prowadzone przez otwarte umysły ujawnią twój fałsz. Zasada ta zdaje się zanikać we współczesnym społeczeństwie amerykańskim, a nawet w naukach społecznych, w których utrwaliło się tłumienie odmiennych poglądów tam, gdzie jest to wygodne.

              Przedstawiając tak wiele żywych i fascynujących przykładów kulturowego fałszu, Tomasz Witkowski swoją książką wyświadcza wielką przysługę tym z nas, którzy wciąż żywią nadzieję, że prawda w końcu zwycięży, i starają się podążać w tym kierunku. Droga do ostatecznego triumfu prawdy jest w najlepszym razie bardzo długa, w najgorszym – beznadziejnie zatarasowana. Książka wyrażając troskę o społeczeństwo jest jednocześnie  pouczająca i zabawna. Życzę czytelnikom przyjemnej, aczkolwiek trzeźwiącej lektury.

Roy F. Baumeister

Brema, Niemcy, maj 2022 r.


Przepędźcie guru, którzy radzą, jak żyć – okładka

Ten wątek rozwijam w zbiorze esejów „Przepędźcie guru, którzy radzą, jak żyć i inne eseje” – o tych, którzy sprzedają nam gotowe recepty na życie. Książka w księgarni Bonito »

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Siły psychohistorii

Z Piotrem Plebaniakiem, socjologiem, autorem wielu książek poświęconych sztuce wojny i kulturze chińskiej, mieszkańcem Tajwanu, współpracuję od wielu już lat. Kilkakrotnie zapraszał mnie jako współautora przy tworzeniu redagowanych przez niego książek. Ostatnio była to Sztuka Wojny. Filozofia i praktyka oddziaływania na bieg zdarzeń, w której znalazł się rozdział mojego autorstwa. Tym razem z prawdziwą przyjemnością informuję, że ukazało się kolejne dzieło tego niezwykle płodnego i inspirującego pisarza – Siły psychohistorii. Jej autor wybrał takie motto i jednocześnie wizję filozoficzną książki:

Przemierzałem świat w poszukiwaniu wyjaśnień zjawisk, których nie rozumiałem. Skąd brały się muszle na szczytach gór. Dlaczego grzmot trwa dłużej niż to, co go powoduje i dlaczego natychmiast po jego stworzeniu błyskawica staje się widoczna dla oka, podczas gdy grzmot wymaga czasu na podróż. Dlaczego kamień rzucony na wodę tworzy kręgi fal, i dlaczego ptak utrzymuje się w powietrzu. Te pytania wypełniały moje myśli przez całe życie.

一 Leonardo da Vinci

 | Zdjęcie artystyczne wntrza książki

W książce znajdziecie też mój krótki rozdział zatytułowany Poczucie kontroli – od kołyski, po grób. Bezradność i determinacja oraz sposoby ich powstawania.

Zapraszam serdecznie do lektury całego dzieła!

Książka do kupienia TUTAJ


Zawracanie statków głupców i inne eseje – okładka

Szerzej o tym, jak ideologia wypiera naukę, debatę i zdrowy rozsądek, piszę w zbiorze esejów „Zawracanie statków głupców i inne eseje”. Książka w księgarni Bonito »

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Naprawianie dziecka w terapeutycznym pit stopie

To tytuł mojego artykułu, który ukazał się w najnowszym numerze Plus Minus Rzeczpospolita (Publikacja: 10.06.2022). Poświęcony został problemom psychicznym, do których doprowadzamy nasze dzieci i absurdalnym sposobom ich rozwiązywania. Zapraszam do lektury!

.Podkręcanie wymagań dzieciom nie pozostaje bez wpływu na ich dobrostan psychiczny. Przeciążone, coraz częściej nie wytrzymują narzuconego im tempa życia.

Naprawianie dziecka w terapeutycznym pit stopie
Foto: TOMASZ P. TERLIKOWSKI

Jakiś czas przed pandemią pewna dziennikarka zapytała mnie: „Ile czasu dzieci powinny spędzać na zajęciach pozalekcyjnych?” Choć wiem, że odpowiadanie pytaniem na pytanie jest niegrzeczne, to jednak usiłując odkryć zawarte w tym zdaniu pokłady ukrytych znaczeń, zrobiłem wyjątek zasady. „A ile godzin na dobę, Pani zdaniem, powinni pracować niewolnicy?” – zripostowałem. W bezrefleksyjnej prośbie o radę dotyczącą wymiaru czasu spędzanego przez dzieci na zajęciach pozalekcyjnych kryje się założenie, że one w ogóle są potrzebne. Mało tego, że służą dzieciom i przyczyniają się do ich dobrostanu, że są lepsze od towarzystwa rodziców, dziadków i podwórka, że pomogą im zdobyć lepszą pozycję w przyszłości i tak dalej. Jednak zarówno ten dobrostan, jak i pozycję w przyszłości, mierzymy miarą akceptowanego przez nas zestawu wartości i nie da się przyłożyć do nich żadnej miary obiektywnej. Być może za kilkadziesiąt lat ktoś uzna to pytanie za podobnie absurdalne, jak absurdalna jest dyskusja o liczbie godzin pracy niewolnika w obliczu faktu niewolenia jednego człowieka przez drugiego. Ale przecież jeszcze kilkaset lat temu nikt nie dostrzegał tej niedorzeczności. Być może szukano racjonalnej odpowiedzi na tak postawione pytanie, opartej na nauce i doświadczeniu, uzasadnionej ekonomicznie, podobnie jak dzisiaj szukamy odpowiedzi na pytanie o dopuszczalne obciążenie naszych dzieci.

Aby czytać dalej kliknij TUTAJ

Posty o podobnej tematyce:

O „naprawianiu dzieci” w radiowej dwójce

Krytycznie o kulturze i zdrowiu psychicznym

Uwaga na szkodliwą pomoc psychologiczną!

Rozmowa w Radiu LUZ

Pokolenie bez pamięci

Ciało – świętość czy moneta?

O pandemii, mądrości i ewolucji cz. II


Defekt – okładka

O tym, co terapia potrafi zrobić z człowiekiem, opowiadam nie tylko jako psycholog. W powieści „Defekt” śledzę zdolnego młodego człowieka przez jego związki i kolejne terapie i pytam, co się dzieje, gdy za wszelką cenę próbujemy dopasować się do normy.

Przeczytaj fragment (EPUB)  ·  Przeczytaj rozmowę o powieści

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Z czym mierzy się współczesna psychologia?

Rozmowa w internetowym Radiu Algorytmia, dla której pretekstem była moja ostatnia książka Giganci psychologii. Rozmowy na miarę XXI wieku.

KUP KSIĄŻKĘ

Giganci psychologii to wyjątkowy zbiór pogłębionych wywiadów, do których autor zaprosił najbardziej wpływowych współczesnych psychologów. Rozmowy przeprowadzone pod koniec dekady, która wstrząsnęła psychologią, umożliwiają wgląd w kontrowersje trawiące tę dziedzinę i zderzenie wizji tego, czym psychologia jest dzisiaj i co przyniesie jej przyszłość.

Rozmówcy otwarcie poruszają temat kryzysu w psychologii, badają jego przyczyny, konsekwencje oraz sposoby przezwyciężenia. Omawiają również wyzwania, które stoją przed tą dziedziną, swoje osiągnięcia i doświadczenia, które ukształtowały ich światopogląd.

Wśród rozmówców znaleźli się pionierzy, którzy ukształtowali psychologię taką, jaką znamy dzisiaj, reprezentujący szeroki zakres specjalizacji, od badań naukowych po praktykę zdrowia psychicznego, psychologię głównego nurtu, psychologię krytyczną i neuronaukę, aż po ruch otwartej nauki.

„Zachwycająca książka, pełna zaskakujących i wnikliwych odpowiedzi na nurtujące pytania. Obejmuje całą psychologię i nauki o umyśle. Lektura obowiązkowa.”

prof. Michael S. Gazzaniga, Uniwersytet Kalifornijski w Santa Barbara, autor Istoty człowieczeństwa

„Giganci psychologii to angażująca i często prowokująca książka, pełna fascynujących spostrzeżeń wybitnych badaczy, których praca znacząco przyczyniła się do rozwoju psychologii. Każdy zainteresowany przeszłością, teraźniejszością lub przyszłością psychologii, powinien niezwłocznie przeczytać tę książkę.”

prof. Daniel L. Schacter, Uniwersytet Harvarda, autor Siedmiu grzechów pamięci

„Wspaniała książka – fascynujące szkice biograficzne, przenikliwe i mądre wywiady. Gorąco polecam psychologom, studentom i szerokiemu gronu czytelników.”

prof. Henry „Roddy” Roediger, Uniwersytet Waszyngtona w St. Louis, redaktor „Science of Memory Concepts”

„Giganci psychologii to zbiór odkrywczych i inspirujących wywiadów z czołowymi psychologami o szerokich zainteresowaniach badawczych – od heurystyk po genetykę behawioralną. Ich kariery, przedstawione w postaci zajmujących historii, poprzedzają dogłębne dyskusje na temat ich wkładu naukowego i poglądów na takie współczesne zagadnienia jak replikacja, otwarta nauka, sztuczna inteligencja i znaczenie badań psychologicznych w życiu codziennym. Polecam wszystkim, którzy martwią się, dokąd zmierza psychologia w XXI wieku oraz studentom, którzy chcą kroczyć tą fascynującą ścieżką.”

Prof. Trevor W. Robbins, Universytet Cambridge, współautor The neurobiology of addiction

„Myślę, że książka ta może być ważną kapsułą czasu dla przyszłych pokoleń, gdyż oferuje spojrzenie na psychologów i dyscyplinę, jakimi były na początku XXI wieku.”

prof. Lisa Osbeck, Uniwersytet Zachodniej Georgii

„Doniosłe przemyślenia liderów psychologii zawarte w książce, stanowią niezwykle użyteczny i oryginalny wkład w naszą dziedzinę.”

prof. James E. Alcock, Uniwersytet Yorku, Kanada, autor Parapsychology – Science Or Magic?

„Wywiady są naprawdę udane. Świadczą o bardzo dobrym przygotowaniu Witkowskiego i jego dogłębnej znajomości tematu. Oświecająca podróż przez współczesny świat psychologii. Książka niesie za sobą orzeźwiające perspektywy, a także optymizm, gdyż jak kilkakrotnie w niej stwierdzono, zwłaszcza wśród młodych naukowców, rozpoczynających dopiero swoją karierę, świadomość koniecznej zmiany jest już bardzo wyraźna. Zobaczymy, czy psychologia spłonie w płomieniach ogromnej krytyki, której jest poddawana, czy też podniesie się, jak feniks z popiołów, uzbrojona w lepsze metody badawcze. Niezwykle imponująca lektura, która momentami przyprawia o gęsią skórkę i dostarcza ważnych impulsów do przemyśleń.”

Rouven Schaefer, „Skeptiker”

„Nowa książka Tomasza Witkowskiego Giganci psychologii. Rozmowy na miarę XXI wieku dostarcza intrygującego spojrzenia na obecny stan psychologii, jej problemy i możliwe rozwiązania oraz nadzieje na przyszłość.

Spotkałam kilku rozmówców Witkowskiego, ale teraz czuję, że spędziłam z nimi więcej czasu i lepiej ich znam. I wiele się od nich nauczyłam. Jeśli chcesz spotkać się z tymi psychologami i poznać aktualny stan psychologii, ta książka jest na to świetnym sposobem. Unikalne podejście Witkowskiego zaowocowało czytelną, zabawną i bardzo pouczającą książką. Gorąco polecam.”

Harriet Hall, Science-Based Medicine

„Tomasz Witkowski okazuje się sprawnym rozmówcą, bardzo kompetentnym i dobrze poinformowanym w kwestiach psychologicznych i filozoficznych.”

Prof. Michael Heap, redaktor naczelny „Skeptical Intelligencer”

O „naprawianiu dzieci” w radiowej dwójce

– Okres pandemii u niektórych dzieci przyczynił się do poprawy stanu psychicznego, w ich rodzinach nastąpiło zacieśnienie wzajemnych relacji. Dla innych to szkoła była miejscem bezpieczniejszym niż dom, w którym niestety czuły się zagrożone. Musiały spędzać więcej czasu z osobami, które używają wobec nich przemocy. To są skrajności, a wszystkich dotknął brak kontaktu z rówieśnikami – mówił w Dwójce psycholog Tomasz Witkowski.

Tomasz Witkowski: Przebywanie wśród rówieśników jest dla młodych ludzi bardzo ważne
Tomasz Witkowski: Przebywanie wśród rówieśników jest dla młodych ludzi bardzo ważne
Foto: Pixabay

Gość Dwójki podkreślił, że środowisko rówieśnicze jest bardzo ważne. – To najsilniejszy czynnik kształtujący dzieci i młodzież, rodzina ma dużo mniejszy wpływ na rozwój ich osobowości. Przebywanie wśród rówieśników zapewnia podstawy samooceny, wiele informacji zwrotnych. Pandemia odcięła młodych ludzi od naturalnego źródła niezbędnych dla rozwoju bodźców – zaznaczył psycholog.

Podkręcanie wymagań dzieciom nie pozostaje bez wpływu na ich dobrostan psychiczny. Przeciążone, coraz częściej nie wytrzymują narzuconego im tempa życia. O „naprawianiu dziecka w terapeutycznym pit stopie” rozmawialiśmy z doktorem psychologii Tomaszem Witkowskim.

Aby posłuchać audycji przejdź na stronę z nagraniem audycji klikając na ikonę poniżej:

Tytuł audycji: O wszystkim z kulturą

Prowadził: Michał Szułdrzyński

Gość: dr Tomasz Witkowski (psycholog i pisarz)

Data emisji: 9.06.2022

Godzina emisji: 17.30

Posty o podobnej tematyce:

Naprawianie dziecka w terapeutycznym pit stopie

Krytycznie o kulturze i zdrowiu psychicznym

Uwaga na szkodliwą pomoc psychologiczną!

Rozmowa w Radiu LUZ

Pokolenie bez pamięci

Ciało – świętość czy moneta?

O pandemii, mądrości i ewolucji cz. II


Przepędźcie guru, którzy radzą, jak żyć – okładka

Ten wątek rozwijam w zbiorze esejów „Przepędźcie guru, którzy radzą, jak żyć i inne eseje” – o tych, którzy sprzedają nam gotowe recepty na życie. Książka w księgarni Bonito »

Defekt – okładka

O tym, co terapia potrafi zrobić z człowiekiem, opowiadam nie tylko jako psycholog. W powieści „Defekt” śledzę zdolnego młodego człowieka przez jego związki i kolejne terapie i pytam, co się dzieje, gdy za wszelką cenę próbujemy dopasować się do normy.

Przeczytaj fragment (EPUB)  ·  Przeczytaj rozmowę o powieści

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Honorowe wyróżnienie dla mojego scenariusza!

Z dumą informuję, że mój scenariusz filmu krótkometrażowego zatytułowany Pogromca otrzymał honorowe wyróżnienie w Konkursie im Krzysztofa Gradowskiego organizowanym przez Stowarzyszenie Autorów ZAiKS i Fundację Cinemania. Powodów dumy mam co najmniej dwa. Pierwszy wynika z tego, że wyróżnienie otrzymałem jako autor początkujący w tej formie. Przede wszystkim jednak cieszy mnie fakt, że zdaniem jury udało mi się trafić z przekazem do młodego widza (8-12 lat). To chyba znaczy, że mój umysł analizujący przez lata oszustwa, obłudę, hipokryzję i zło tego świata, nie do końca zgorzkniał i potrafi jeszcze widzieć świat pełnymi nadziei i optymizmu oczami młodego człowieka, którego życie dopiero zamierza zepsuć.

Być może znajdzie się ktoś zainteresowany realizacją tego scenariusza. Gdyby tak się stało, oczywiście podzielę się tą nowiną.

Strona z wynikami konkursu.


Tryptyk haniebny – okładka

Moja pierwsza powieść „Tryptyk haniebny” korzysta ze średniowiecznego kostiumu, ale opowiada o sprawach jak najbardziej współczesnych: o odrzuceniu, hipokryzji i cenie, jaką płaci się za wiedzę. Książka w księgarni Bonito »

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.