Testy, z których nic nie wynika, szarlatani. Dr Witkowski obnaża absurdy psychoterapii

Redakcja magazynu FOCUS postanowiła ponownie opublikować artykuł, do którego treści autoryzowałem w grudniu 2012 roku. Z jednej strony cieszy, a z drugiej trochę żal, że nie zwróciła się ani do autorki artykułu ani do mnie z propozycją jego uaktualnienia. Cóż, od tego czasu opublikowałem 3 książki, szereg artykułów, których nawet nie liczyłem, sporo też ukazało się ciekawych badań i metaanaliz poświęconych poruszanym w artykule kwestiom. Większość problemów pozostała nadal aktualna, ale mogło być i ciekawiej i pełniej. Nie dziwią mnie komentarze niektórych internautów twierdzących, że „Witkowski powtarza to samo od lat”. Mimo wszystko zapraszam do lektury artykułu tych, którzy nie czytali go wcześniej! Przeczytaj artykuł.
Zakazana psychologia, t. I – okładka

O psychoanalizie, pseudoterapiach i szarlatanerii w psychologii piszę w pierwszym tomie „Zakazanej psychologii. Pomiędzy nauką a szarlatanerią”. Książka w księgarni Bonito »

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Czego za kilkanaście lat będzie się wstydził obecny student psychologii, a z czego będzie dumny?

Od wielu lat jestem zapraszany na konferencje studenckie i jeśli tylko mogę, biorę w nich udział, bo wśród studentów i świeżo upieczonych absolwentów widzę więcej wiary w naszą dziedzinę i szczerych chęci uczynienia jej lepszą, niż wśród naukowców i praktyków…

Od wielu lat jestem zapraszany na konferencje studenckie i jeśli tylko mogę, biorę w nich udział, bo wśród studentów i świeżo upieczonych absolwentów widzę więcej wiary w naszą dziedzinę i szczerych chęci uczynienia jej lepszą, niż wśród naukowców i praktyków zajmujących się nią od lat. Wielu z tych  ostatnich dawno już okopało się na swoich stanowiskach i bywa niestety, że stanowią spore zagrożenie dla tych pierwszych. Wobec niezepsutych jeszcze i ciągle niewinnych umysłów częściej stosują podstępną indoktrynację w miejsce nauki krytycznego myślenia i sceptycyzmu. Zakładam jednak, że studenci, do których kieruję te słowa wyobrażają sobie siebie za kilkanaście lat, jako ludzi wykonujących zawód psychologa, który cieszy się niekłamanym szacunkiem społecznym. Nie tanią popularnością budowaną na domniemaniach o wiedzy tajemnej o funkcjonowaniu ludzkiej psychiki, którą rzekomo my psychologowie posiedliśmy, lecz respektem w obliczu realnych efektów, jakie przynosi stosowanie psychologii. Pierwsza rada, jaką chciałbym skierować do studentów psychologii pochodzi nie od jednego z prominentnych przedstawicieli naszej dziedziny, lecz od człowieka, od którego należałoby się spodziewać myślenia sprzecznego z założeniami sceptycyzmu i racjonalizmu. Jest nim przywódca duchowy buddystów – Tenzin Gyatso, 14 Dalajlama. Kiedy wyraził zgodę na przeprowadzenie badań nad medytującymi mnichami, jego współwyznawcy zastanawiali się z trwogą co będzie jeśli wyniki badań nie potwierdzą ich wierzeń. Miał on wówczas powiedzieć:
Jeśli analiza naukowa w sposób konkluzywny wykaże, że niektóre nasze twierdzenia są fałszywe, wówczas porzucimy je[1].
Sceptycyzm, którego mogłoby pozazdrościć wielu naukowców, szczególnie tych, którzy w ramach naszej dziedziny rozwijają bezwartościowe koncepcje nie znajdujące potwierdzenia w badaniach. Podtrzymują oni w ten sposób paradygmat uprawiania nauki, o którym socjolog Jeremy Freese twierdził, że:
jest bardziej wampiryczny niż empiryczny – nie da się go zabić zwykłymi danym.
A bywa i gorzej, bo część naukowców nie tylko chroni bezużyteczne koncepcje przed bezlitosną empirią ale wręcz je wzmacnia fałszując dane lub pokrętnie je interpretując. Takimi „bytami – zombie” w naszej dziedzinie są chociażby: – testy projekcyjne ze słynnym testem Rorschacha na czele[2]; – psychoanaliza wraz z koncepcjami pochodnymi[3]; – wszędobylskie bezmyślnie wykorzystywane pojęcie stresu i mity o jego wpływie na zdrowie[4]; – debriefing psychologiczny[5]; – mit dzieciństwa[6]; – profilowanie psychologiczne na potrzeby psychologii sądowej[7]; – uproszczenia psychologii pozytywnej[8]; – mit o skali skuteczności psychoterapii[9]; – i wiele, wiele innych. W przeciwieństwie do czasów, kiedy ja studiowałem psychologię, dzisiaj, aby wyrobić sobie rzeczywisty obraz naszej dziedziny, student może wyczyścić ją z fałszywych naleciałości dzięki lekturze niektórych książek dostępnych w języku polskim[10]. Aby ten obraz stał się jeszcze bardziej klarowny powinien jednak przeczytać ich dużo, dużo więcej tych dostępnych na razie tylko w języku angielskim[11]. W tytułach wielu z nich zwraca uwagę słowo „mity”, bo docieranie do sedna naszej dziedziny przypomina w istocie zdzieranie warstw narosłych jeden na drugim mitów. Niektóre łuszczą się w wyniku upływu czasu i napływających informacji, inne przywarły uporczywie i nie chcą dać się oderwać. W takim stanie pokolenie moje i moich poprzedników przekazuje wam dziedzictwo psychologii. Nie mamy zbyt wiele powodów do dumy. Przynajmniej ja tej dumy nie odczuwam. Dlatego chciałbym Wam przekazać coś, czego nikt nie przekazał mnie, kiedy byłem w Waszym wieku i na Waszym miejscu, a co może uchronić Was za kilkanaście, kilkadziesiąt nawet lat od dojmującego uczucia kaca, polegającego na tym, ze zajmowaliście się czymś co było podejrzane moralnie lub nieuczciwe intelektualnie. My, współcześni psychologowie zamiast powodów do dumy mamy sporo poczucia wstydu, bo ukryliśmy wiele brzydkich kart historii psychologii i przemilczeliśmy wiele kompromitujących wydarzeń. Życiorysy psychologów, o których czytacie w waszych podręcznikach, usilnie domagają się korekty. Dla przykładu: Zygmunt Freud – całkowicie sfabrykował 5 z 18 przypadków, na podstawie których sformułował swoją koncepcję genezy histerii. W pozostałych 13 przypadkach skłamał odnośnie rezultatu prowadzonej psychoterapii. Fabrykowanie danych kontynuował przez całe życie[12]. Robert Yerkes – aktywnie uczestniczył w działalności stowarzyszeń eugenicznych nawołując do identyfikacji za pomocą testów IQ i eliminacji „gorszych” jednostek[13]. Lewis Terman – j.w[14]. Henry Murray – prowadził skrajnie nieetyczne badania w ramach tajnego programu CIA znanego pod kryptonimem MKUltra, którego celem było doskonalenie metod torturowania jeńców. W wyniku tych eksperymentów jeden z badanych przez niego studentów (Ted Kaczynski) został terrorystą[15]. Donald Olding Hebb – j.w. skrajnie nieetyczne eksperymenty nad deprywacją sensoryczną[16]. Martin E.P. Seligman – fałszowanie na potrzeby propagandy APA wyników badań nad efektywnością psychoterapii. Aktywne i kłamliwe zaprzeczanie zaangażowania APA w program doskonalenia metod torturowania więźniów zainicjowany przez CIA po atakach na WTC[17]. Mamy też cały czas powody do tego aby wstydzić się tego, jak uprawiamy naszą dziedzinę. Należą do nich w szczególności: – całkowity brak kontroli danych surowych i aktywne przeciwstawianie się próbom jej narzucenia[18]; – brak publikowania negatywnych wyników badań[19]; – niedostateczna liczba replikacji[20]; – produkcja nauki śmieciowej[21]; – bezmyślne stosowanie procedury testowania hipotez zerowych[22]; – odejście od badania zachowania w kierunku introspekcji[23]; – proliferatywność[24]; – prymat mody nad potrzebą syntezy i zrozumienia[25]; – nieuzasadniona niechęć do technologii[26]; – i wiele, wiele innych. Są trzy dość oczywiste scenariusze rozwoju obecnej sytuacji w psychologii – pogorszenie, brak zmian, polepszenie. Analiza praktyk zarówno psychologów naukowców, jak i praktyków nie pozwala mieć złudzeń co do tego, że zostanie zrealizowany ostatni scenariusz. A przynajmniej nie w ciągu najbliższych kilkunastu lat, podczas których będzie się rozwijała Wasza kariera. Co w takiej sytuacji można zrobić? Zakładając, że mimo wszystko nie chcecie rezygnować z zawodu psychologa, macie co najmniej trzy możliwe ścieżki:
  1. Ścieżka trzech „mądrych małp”. Nie widzę nic złego, nie słyszę nic złego, nie mówię nic złego. Aby podążać tą ścieżką wystarczy wybrać swoją specjalizację naukową lub dział psychologii stosowanej, przyjąć zwyczaje i zasady już obowiązujące i podążać za nimi. Dobrze jest też wybrać swojego guru, którego będziecie naśladować. To ścieżka, która gwarantuje rozwój kariery w każdym obszarze. Wyuczone w środowisku mechanizmy obronne będą skuteczne w odniesieniu do większości wątpiących o jakości naszej dziedziny. Jeśli większość z Was wybierze tę ścieżkę, to za kilkanaście lat nadal będziemy słyszeć opinie pod adresem psychologii, że to nie jest nauka, że nie dysponuje narzędziami potrafiącymi przewidywać zachowanie ludzi. Poziom szacunku społecznego nie zmieni się w stosunku do tego, na jaki zasługuje dzisiaj, a prawdopodobnie nawet się obniży. Przybędzie ludzi niezadowolonych z jakości usług oferowanych przez psychologów. Pozostaną też niewygodne jednostki, które będą zadawały kłopotliwe pytania i podważały sensowność tego co robimy. Będziecie się wstydzić dokładnie tego samego, czego ja wstydzę się dzisiaj. Takie będą koszty wyboru tej ścieżki.
  2. Ścieżka „róbmy swoje”. Rozejrzyjcie się uważnie w swojej dziedzinie, wybierzcie taki jej obszar, co do którego jesteście pewni, że charakteryzuje go najwyższa możliwa rzetelność, a wyniki badań potwierdzają jego skuteczność. Następnie poświęćcie się pracy w tym obszarze dążąc do uzyskiwania najlepszych możliwych rezultatów, najsolidniejszymi znanymi Wam metodami. Zyskacie szacunek wielu. Na mijanych na korytarzu przedstawicieli naszej dziedziny uprawiających nieco „podejrzane” jej obszary będziecie patrzyli z wyższością, ale również z tolerancją. To sposób postępowania wielu wybitnych uczonych. Wybór tej ścieżki zmienia bardzo niewiele w odbiorze naszej dziedziny przez otoczenie zdominowane przez przedstawicieli ścieżki pierwszej. Przeciętny człowiek będzie Was spostrzegał jako reprezentanta podejrzanej dziedziny, która niewiele ma do zaoferowania. O ile sami nie będziecie mieli sobie wiele do zarzucenia, powody wstydu pozostaną takie same jak w przypadku ścieżki pierwszej.
  3. Nonkonformistyczna ścieżka „pod prąd”. Nie polega na przeciwstawianiu się wszystkim, lecz na rozumowym podważaniu obiegowych racji większości i działaniu zgodnie z nakazami rozumu. Wiąże się z największymi kosztami, bo większość karze nonkonformistów przynajmniej ostracyzmem społecznym. Można zyskać szacunek jednostek i raczej pewny brak akceptacji większości. Gwarantuje sporą liczbę zagorzałych wrogów. Godna polecenia tym, którzy lubią być uczciwi w stosunku do siebie bez względu na koszty. Jedyna ścieżka, która gwarantuje jakiekolwiek zmiany w naszej dziedzinie i redukcję powodów odczuwania wstydu.Image result for august landmesser
Wiedząc zatem dość dokładnie, czego możemy w przyszłości się wstydzić, warto zastanowić się nad tym, z czego będziemy mogli być dumni. A ponieważ niewątpliwe osiągnięcia psychologii w zakresie polepszania ludzkiego życia giną dzisiaj pod natłokiem hałaśliwych marketingowych haseł usług psychologicznych o wątpliwej reputacji, warto sprawdzić, na ile wyraźnie są one identyfikowane. Aby to zrobić, weź udział w krótkim quizie. W tym celu zaloguj się na stronie www.kahoot.com, znajdź quiz zatytułowany „Psychologia wokół nas” (https://play.kahoot.it/#/?quizId=69fa53b5-b642-44a1-a7b3-035a10d425b6w) i odpowiedz na postawione w nim pytania. Porównaj swój wynik z odpowiedziami 49 słuchaczy wykładu, którzy wzięli udział w quizie (25,73% poprawnych odpowiedzi, 74,27 błędnych, średni wynik 876,73 punkty, najlepsi uczestnicy odpowiedzieli poprawnie na 3 spośród 5 pytań). Wszystkie wymienione w quizie zastosowania psychologii w sposób bezprecedensowy zwiększyły nasze bezpieczeństwo, uratowały setki tysiące istnień ludzkich, przyczyniły się do niebywałych oszczędności materialnych.[27] Prawdopodobnie większość z nich jest nawet nam, psychologom kompletnie nieznana, chociaż każdy z nas bez trudu jest w stanie przywołać w pamięci wizerunek Freuda – człowieka, który pchnął psychologię i psychoterapię na zupełnie niewłaściwe tory. Wyobrażając go sobie prawdopodobnie zobaczymy to samo zdjęcie, o którym pisze Nicholas A. Cummings:
Gdy mistrz zmarł, ortodoksyjna freudowska psychoanaliza osiągnęła szczyt konformizmu, nigdy więcej nie obserwowany w tak skrajnych formach w dziedzinie zdrowia psychicznego. Każdy praktykujący psychoanalityk miał w swoim gabinecie portret Zygmunta Freuda. To zawsze było to samo zdjęcie, zrobione w szczytowym momencie jego kariery, przedstawiające go z dobrze przyciętą brodą i w surducie. Freud palił pięć cygar każdego dnia pracy, a jego krawiec uszył mu pięć pionowych przegródek w kieszeni na piersi, aby mógł je pomieścić. Tak więc, jego męscy naśladowcy kazali krawcom wszywać pięć saszetek po wewnętrznej stronie swoich płaszczy.[28]
Dzisiaj trudno jest pozbyć się z psychologii podobnie bezwartościowych bzdur, a natarczywość marketingowa usług psychologicznych o wątpliwej reputacji jest prawdopodobnie odwrotnie proporcjonalna w stosunku do ich efektywności. Tworząc następne mity, pokrywają kolejnymi warstwami nieporozumień to, co rzeczywiście w psychologii działa i jest skuteczne. To, czy nadal będą zagłuszały rzeczywiste dokonania zależeć będzie również od Waszego przyzwolenia i tolerancji na promowanie tego, co pokrętne i złudne. [1] https://blogs.scientificamerican.com/guest-blog/is-buddhism-the-most-science-friendly-religion/ [2] Lilienfeld, S. O., Wood, J. M., Garb, H.N., Status naukowy technik projekcyjnych. Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kraków 2002. [3] Eysenck, H.J., Zmierzch i upadek imperium Freuda. WiR PARTNER, Kraków 2002; Grünbaum, A., Podstawy psychoanalizy. Krytyka filozoficzna. UNIVERSITAS, Kraków 2004. [4] Doublet, S., The Stress Myth. Science and Humanities, Chesterfield 1999. [5] Witkowski, T., Psychology Led Astray: Cargo Cult in Science and Therapy. BrownWalker, Boca Raton 2016, rozdz. 9. [6] Paris, J., The myth of childhood. Routledge, 2000. [7] https://www.theguardian.com/science/2010/sep/14/psychological-profile-behavioural-psychology [8] B. Ehrenreich, Smile or die. How positive thinking fooled america and the world. Granta Publications, London 2009. [9] T. Dineen, Manufacturing Victims: What Psychology Industry is Doing to People (2007), 48. Retrieved from http://tanadineen.com/documents/MV3.pdf [10] Oto przykładowa lista: Andreski, S., Czarnoksięstwo w naukach społecznych. Oficyna Naukowa, Warszawa 2002. Arkowitz, H., Lilienfeld S.O., Zdrowie psychiczne. Mity i fakty. Wydawnictwo CiS, Warszawa-Stare Groszki 2018. Eysenck, H.J., Zmierzch i upadek imperium Freuda. WiR PARTNER, Kraków 2002. Garstka, T. Psychopedagogiczne mity. Jak zachować naukowy sceptycyzm w edukacji i wychowaniu. Jarret, C., Mózg 41 największych mitów. Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2017. Lilienfeld, S.O., Lynn, S.J., Ruscio, J., Beyerstein, B.L., 50 wielkich mitów psychologii popularnej. Wydawnictwo CiS, Warszawa-Stare Groszki 2011. Kagan, J., Trzy złudne przekonania. Wydawnictwa WAM, Kraków 2008. Masson, J., Przeciw terapii. Oficyna Wydawnicza „Impuls”, Kraków 2004. Persaud, R., Pozostać przy zdrowych zmysłach. Jacek Santorski & Co Agencja Wydawnicza, Warszawa 2006. Satel, S., Lilienfeld, S.O., Pranie mózgu. Uwodzicielska moc (bezmyślnych) neuronauk. Wydawnictwo CiS, Warszawa-Stare Groszki 2017. Witkowski, T., Zakazana psychologia. Pomiędzy nauką a szarlatenerią. Tom I. Biblioteka Moderatora, Taszów 2009. Witkowski, T., Zakazana psychologia. Nauka kultu cargo i jej owoce Tom II. Wydawnictwo CiS, Warszawa-Stare Groszki 2013. Witkowski, T., Psychoterapia bez makijażu. Rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach. Wydawnictwo Bez Maski, Wrocław 2018. [11] Przykładowa lista: Clancy, S.A., The trauma myth. The truth about sexual abuse of children – and its aftermath. Basic Books, New York 2010. Dineen, T., Manufacturing Victims: What Psychology Industry is Doing to People (2007), 48. Retrieved from http://tanadineen.com/documents/MV3.pdf Doublet, S., The Stress Myth. Science and Humanities, Chesterfield 1999. Ehrenreich, B., Smile or die. How positive thinking fooled america and the world. Granta Publications, London 2009. Eisner, D. A., The Death of Psychotherapy: From Freud to Alien Abductions. Praeger, Westport, CT 2000. Paris, J., The myth of childhood. Routledge, 2000. Forde, R.A., Bad Psychology: How Forensic Psychology Left Science Behind. Jessica Kingsley Publishers, London 2018. [12] T. Witkowski Zakazana psychologia. Pomiędzy szarlatanerią a nauką. Biblioteka Moderatora, Taszów 2009; T. Witkowski, M. Zatonski, Psychology Gone Wrong: The Dark Sides of Science and Therapy, Brown Walker Press, Boca Raton 2015. [13] Tamże. [14] Tamże. [15] Witkowski, T., Zakazana psychologia. O cnotach, przywarach i uczynkach małych wielkich uczonych. (w przygotowaniu). [16] Tamże. [17] Tamże. [18] https://tomaszwitkowski.pl/wp-content/uploads/2017/07/artykuc582.pdf [19] Witkowski, Zatonski, Psychology Gone Wrong. Rozdz. 4 wyd. cyt. [20] Tamże, Rozdz. 6. [21] Tamże. [22] Witkowski, Psychology Led Astray. Rozdz. 4 wyd. cyt. [23] Tamże, Rozdz. 3. [24] Tamże. [25] Budzicz, Ł., Wartość poznawcza badań empirycznych w psychologii społecznej. Rozprawa doktorska UAM, Poznań 2015. [26] Witkowski, T., Algorytmy psychoterapii. Na wirtualnej kozetce. „Polityka – Niezbędnik inteligenta”, 3 października 2017. [27] Więcej na ten temat w: Witkowski, T., Zakazana psychologia. T. 2 wyd. cyt. oraz Witkowski, T., Psychologia, jeszcze nauka, czy już tylko agresywny marketing? „Psychologia Ekonomiczna,” 7, 2015.  DOI: https://doi.org/10.15678/PJOEP.2015.07.05 [28] Once the master had died, orthodox Freudian psychoanalysis reached a zenith of conformity never to be seen again to that extreme in the field of mental health. Every practicing psychoanalyst had hanging in his office a portrait of Sigmund Freud. It was always the same photo, taken at the height of his career, sporting a well-trimmed beard and frock coat. Freud smoked five cigars during every workday, and he had his tailor sew a series of five vertical pouches inside his breast pocket to hold them. Yes,  his male followers all had their tailors replicate the five pouches on the inside of their coats.  
Zakazana psychologia, t. II – okładka

O tym, jak psychologia upodabnia się do nauki kultu cargo, piszę w drugim tomie „Zakazanej psychologii. Nauka kultu cargo i jej owoce”. Książka w księgarni Bonito »

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Psychoterapia bez makijażu – Don’t leave me…

Don’t leave me… (fragment) Tomasz Witkowski: Podjęła pani kolejną terapię? Sylwia: Kolejny kontakt. T.W. Może pani o tym opowiedzieć? S. Nie ma tu nic do powiedzenia, oprócz mojej głupoty.

Don't leave me Don’t leave me… (fragment) Tomasz Witkowski: Podjęła pani kolejną terapię? Sylwia: Kolejny kontakt. T.W. Może pani o tym opowiedzieć? S. Nie ma tu nic do powiedzenia, oprócz mojej głupoty. On tak pięknie pisał w Internecie, z takim zrozumieniem o kimś takim jak ja. Chciałam doświadczyć tego zrozumienia. Jak poczułam, tak zrobiłam. Przypadkowo go zobaczyłam w tym. Empatią mnie zafascynował i tłumaczeniem prostym rzeczy, do których inni dorabiali teorie. T.W. Bardzo enigmatycznie pani o tym opowiada. Kim jest ów tajemniczy „on”, poza tym, że to ktoś dotychczas nieznany pani, na kogo przypadkiem natknęła się w Internecie? S. Psychoterapeutą i człowiekiem lubiącym wyzwania. Tak powiedział. Prywatnym. Mnie w końcu przyjmował bez pieniędzy jednak. Obiecał, że nie zrobi mi tego, co zrobił ten poprzedni. Nie porzuci, nie wezwie policji. Od wejścia z drzwi podałam mu moją diagnozę oraz opisałam historię z poprzednim terapeutą nie zatajając niczego. Chciałam by zanim się weźmie za mnie wiedział kogo bierze i jak trudno mu może być z tym. Zależało mi żeby mnie potem nie skrzywdził jak mu już zaufam i będę bezbronna wobec niego. Powiedział, że się podejmie. Przytulał, głaskał, rozmawiał. Dzwonił, pisał. To trwało. Potem przestało trwać. Żona się zdenerwowała, ja przesadziłam. Uznał, że Mount Everest nie dla niego. Zapomniał, że ma w terapii człowieka, a nie wyzwanie, którego zresztą podjął się z pełną wiedzą i odpowiedzialnością, jak mniemam. T.W. Z pani opisu wnioskuję, że rozpoczęła pani kolejną terapię, ale aby to doprecyzować, proszę powiedzieć, czy przed rozpoczęciem tego, jak to pani nazywa, „kontaktu” ustaliliście wzajemnie, czy to jest po prostu bezpłatna psychoterapia, czy też relacja dwojga dorosłych osób bez żadnych zobowiązań wobec siebie? S. On mnie przyjął na psychoterapię. Tylko dla mnie to była relacja. T.W. Rozumiem. Jak długo trwała wasza relacja? S. Około 1,5 roku T.W. Wcześniej wspomniała pani, że terapeuta panią przytulał i głaskał. Po jakim czasie od rozpoczęcia terapii doszło do kontaktów cielesnych? S. Po kilkunastu tygodniach. T.W. Czy te kontakty zainicjował on czy pani? S. Nie wiem już. Za rękę to ja go próbowałam brać. On potem ustalił to jako część kontraktu. To ja go wkurzyłam, ale to on uderzył mnie z całej siły w twarz, uprzednio złapawszy za szyję po wybiegnięciu z gabinetu. Była też taka sytuacja, że go wyprowadziłam z równowagi przez telefon. Nawrzeszczał na mnie nazywając dziewczynką, która sobie pozwala i że zobaczę co mi zrobi jak nie przestanę. Przeżyłam spory szok bo to był pierwszy raz. Sprowokowało mnie to bym przyszła na sesję i położyła mu głowę na kolanach. On mnie wtedy pogłaskał po tym głupim łbie. Jak Pan uważa, kto w tym całym pomieszaniu kogo prowokował i inicjował cokolwiek? Bo ja czuję tylko zagubienie jak o tym myślę T.W. Czy doszło również między wami do kontaktów seksualnych? S. Lizałam go po rękach, po szyi. Swojego członka mi pokazał. To są kontakty seksualne czy nie? Naprawdę nie wiem. T.W. Pani Sylwio, ja osobiście uważam, że to są kontakty seksualne, i że terapeuta wykroczył daleko poza swoje uprawnienia, ale nie moja opinia jest tutaj najważniejsza, bardziej istotne jest to, jak ocenią to inni psychoterapeuci i czytelnicy tej książki. Wcześniej wspomniała pani, że wasza relacja zdenerwowała żonę terapeuty i to była przyczyna jej zakończenia. Może pani opowiedzieć co dokładnie się wydarzyło? S. Wysłałam mu od cholery sms-ów m.in. takich, gdzie pisałam o mojej cipce, o naszej relacji, o moich uczuciach, coś z sesji wspominałam, etc. Jego żona sobie przeczytała i spytała go o jakie tu cipki chodzi. Powiedział mi to jak siedzieliśmy na trawniku, jak już poszła sobie policja. Powiedział mi wtedy także, że go to wszystko zalewa. Tak się wyraził. Że żona mówi mu żeby się wycofał z relacji ze mną. Powiedział, że ucina kontakt telefoniczny i sms-owy, ale sesje zostawia. Jest sens mówić dalej? T.W. Skąd znowu ta policja? Nic pani wcześniej o niej nie wspominała. S. Przyszłam parę razy pod gabinet totalnie wykończona, zrozpaczona i prosiłam o łagodniejszy sposób zakończenia naszego kontaktu telefonicznego, – przypomniałam, że gdy się podejmował pracy ze mna, obiecał mnie tak nie odciąć. Wtedy wezwał policję chyba czterokrotnie w ciągu tygodnia, twierdząc, że już nie chce ze mną rozmawiać. Wzywał też policję podczas wcześniejszych kłótni, bo myślał, że to mnie spacyfikuje i przestanę mu pyskować. Jak już przyjeżdżały służby, odsyłał ich, a my sobie dalej siedzieliśmy na trawniku na przemian wyznając sobie miłość i nienawiść. T.W. Wróćmy do momentu, kiedy siedzieliście razem na trawniku po tym jak odjechała już policja. Zaakceptowała pani odcięcie kontaktu telefonicznego i kontynuowanie sesji terapeutycznych? S. Nie. Byłam przerażona perspektywą odcięcia. To było dla mnie totalne porzucenie. Głowa mi pękała z bólu a momentami nic do mnie nie docierało. Tego nawet nie da się opisać. Coś mówiliśmy, ale to było bez znaczenia. Słowa po prostu płynęły, a ja się czułam jak odrealniona. Cały czas myślałam, że wszystko skończy się dobrze. Przecież obiecywał, że mnie nie zostawi. T.W. Co wydarzyło się później? S. Później był weekend, kiedy nie dzwonił do mnie, a ja zamknęłam się w domu w stanie obłędu. W poniedziałek zjawiłam się w gabinecie, chyba nieumówiona, ale czekałam aż skończy sesję z kimś i próbowałam mu powiedzieć, że ja tak nie daję rady. Jak już miał w zwyczaju, wezwał policję, tłumacząc, że się „do niego zbliżam”, a on sobie nie życzy, i że złożył już w komendzie wniosek o zakaz zbliżania. Wezwał też pogotowie, tłumacząc im przez słuchawkę, że pacjentka co prawda nie zachowuje się agresywnie, ale on już jej nie chce tutaj widzieć, bo przerwał terapię, a policja nie chce mnie usunąć na dobre, ja wracam, no a to kłopot. Poinformował zebrane służby o czym rozmawialiśmy na sesji, czyli sam się zwolnił z tajemnicy zawodowej. Policja odjechała. Pogotowie zawiozło mnie na izbę przyjęć szpitala psychiatrycznego tłumacząc, że to proforma bo oni nie wiedzą co w sumie zrobić, ale zaraz mnie puszczą. Tak też się stało, wkurzona ordynator kazała mi wracać skąd przyszłam, bo diagnoza borderline nie uprawnia do korzystania z usług wariatkowa. Wpisała: „zalecana psychoterapia ambulatoryjna”. Po tej akcji byłam tak wściekła, że kolejnego dnia weszłam na jego sesję z jakąś pacjentką, doszło do pyskówki. Potem trzy miesiące wyjęte z życia. Spałam. Prawie 24/24. Rzeczywistość mieszała mi się ze snem. Dzwoniłam do niego, a może już nie, to też mi się mieszało. Gdzieś wcześniej jeszcze rozmawiałam z nim przez telefon. Prosiłam, że jeśli naprawdę nie może tego kontaktu kontynuować to chociaż zakończmy to jak ludzie bo ja jestem w terapii i on wiedział o moich problemach z separacją, przecież uzgadnialiśmy, że nie zakończy się to w ten sposób z jego strony… Wyznaczył jakiś proces zakończenia. Za 5 minut zadzwonił i powiedział, że odwołuje, bo „uległ mojej presji”. Że trudno, jeśli łamie zasady terapii. (W kodeksie etycznym psychoterapeuty jest zapis o tym jak należy kończyć terapię by nie skrzywdzić pacjenta.) T.W. I to był definitywny koniec kontaktów z tym terapeutą? S. Czasem wysyłam mu sms-a zawsze z jednym i tym samym pytaniem, dlaczego mnie skrzywdził. Nie wiem, po co to robię. Odpowiedzi nie będzie. Jest to na pewno definitywny koniec moich kontaktów z ludźmi, w tym terapeutami. To tylko krzywdzenie ludzi. T.W. Gorzka konstatacja jak na osobę, która wielokrotnie próbowała uporządkować swoje życie przy pomocy terapii. Pani Sylwio, pozostaje mi podziękować pani za rozmowę i życzyć, aby spotykała pani na swojej drodze ludzi mądrych i dobrych. S. Liczę, że książka zostanie szybko wydana bo czeka już zbyt długo. Ja również dziękuję Panu za rozmowę, wsparcie psychiczne i realne dla moich działań. Całość rozmowy dostępna w książce już 16 kwietnia 2018 r.   Zamów książkę już dzisiaj
Tomasz Witkowski udowadnia po raz kolejny, że zdrowy rozsądek jest największym skarbem człowieka, a wiedza wciąż stanowi pewną lokatę. Bartosz Panek, Polskie Radio 2, Laureat Prix Italia w 2014 r. 
Wstrząsające opowieści o złowrogiej rzeczywistości, której na co dzień nie mamy możliwości zobaczyć. Non-fiction, choć chciałoby się wierzyć, że to tylko literacka fikcja. Konrad Szołajski – reżyser i scenarzysta
Psychoterapia jest działalnością wyjętą w Polsce spod prawnych regulacji i społecznej kontroli. Na szczęście jest Tomasz Witkowski. W tej książce znowu tropi terapeutyczne nadużycia. Oddaje głos zarówno ich ofiarom, jak i wybitnym psychoterapeutom, z którymi krytycznie omawia każdy przypadek. Ktokolwiek chce uczciwie uprawiać psychoterapię – albo się jej poddać – musi skonfrontować się z tym, co na kartach tej książki opisano.  Tomasz Stawiszyński, filozof, eseista, autor książki Potyczki z Freudem. Mity, pokusy i pułapki psychoterapii
Czy psychoterapia rzeczywiście stanowi remedium na współczesne problemy człowieka? Czy może, jak podnosi w swojej książce Tomasz Witkowski, potrafi być pozbawionym logiki i odpowiedniej wiedzy narzędziem do krzywdzenia i tak już skrzywdzonych ludzi? Publikacja Witkowskiego w przejmujący sposób ukazuje rozdźwięk pomiędzy medialno-marketingowym optymistycznym wizerunkiem psychoterapii a rzeczywistością, w której ludzkie odpady są pozostawione samym sobie. To zapis bezsilnego krzyku ludzi słabych i poranionych za przyzwoleniem większości. Must read nie tylko dla tych, którzy mają cokolwiek wspólnego z psychoterapią.
Anna Szulc, dziennikarka społeczna „Newsweeka”,
laureatka Grand Press w kategorii reportażu
Witkowski otwiera przed czytelnikami mroczne tajemnice szczelnie zamkniętego środowiska psychoterapeutów.  Stawia tezy, dając jednocześnie szansę na własną interpretację ciemnej strony psychoterapii. To lektura nie tylko dla „wtajemniczonych“, ale też doskonały przewodnik  dla literatów i filmowców. Kontrowersyjne i mocne. Robert Wichrowski, reżyser, wykładowca, dr sztuki filmowej
Przeczytaj pozostałe fragmenty: Rozmowa 1;     Rozmowa 2;     Rozmowa 3;     Rozmowa 4;     Rozmowa 5;     Rozmowa 6;    Rozmowa 7;     Rozmowa 8;   Przeczytaj wywiad z autorem w: Posłuchaj i obejrzyj rozmowę o książce:
Premiera książki: 16 kwietnia 2018 r.
Psychoterapia bez makijażu – okładka

Historie pacjentów skrzywdzonych w terapii i rozmowy z terapeutami zebrałem w książce „Psychoterapia bez makijażu. Rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach”. Książka w księgarni Bonito »

Defekt – okładka

O tym, co terapia potrafi zrobić z człowiekiem, opowiadam nie tylko jako psycholog. W powieści „Defekt” śledzę zdolnego młodego człowieka przez jego związki i kolejne terapie i pytam, co się dzieje, gdy za wszelką cenę próbujemy dopasować się do normy.

Przeczytaj fragment (EPUB)  ·  Przeczytaj rozmowę o powieści

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Zapraszam na wykład do Opola!

Plakaty mówią prawie wszystko, poza tym, że mój wykład odbędzie się o godz. 9:00, 23 marca. Miejsce konferencji: Uniwersytet Opolski, Instytut Psychologii. Więcej szczegółowych informacji na stronie wydarzenia na Facebooku:

Plakaty mówią prawie wszystko, poza tym, że mój wykład odbędzie się o godz. 9:00, 23 marca. Miejsce konferencji: Uniwersytet Opolski, Instytut Psychologii. Wstęp wolny! Więcej szczegółowych informacji na stronie wydarzenia na Facebooku: https://www.facebook.com/events/1951650768417888/permalink/1963695993880032/
Zakazana psychologia, t. I – okładka

O psychoanalizie, pseudoterapiach i szarlatanerii w psychologii piszę w pierwszym tomie „Zakazanej psychologii. Pomiędzy nauką a szarlatanerią”. Książka w księgarni Bonito »

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Psychoterapia bez makijażu – Psychoterapia jest religią

Czy terapia jest religią, czy raczej subtelną manipulacją? Czy może zniszczyć życie i pasję młodego zdrowego człowieka? W jaki sposób myślenie kategoriami terapeutycznymi przenika nasz umysł? Jakie to niesie ze sobą konsekwencje?

Czy terapia jest religią, czy raczej subtelną manipulacją? Czy może zniszczyć życie i pasję młodego zdrowego człowieka? W jaki sposób myślenie kategoriami terapeutycznymi przenika nasz umysł? Jakie to niesie ze sobą konsekwencje? To tylko niektóre z niezwykle intrygujących pytań poruszonych podczas kolejnej mojej rozmowy z pacjentem. Już dzisiaj można przeczytać jej fragment w postaci kolejnej odsłony mojej nowej książki „Psychoterapia bez makijażu. Rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach”. Zapraszam do lektury!

Psychoterapia jest religią

Gdyby nie romans z psychoterapią byłbym w zupełnie innym miejscu w życiu, w miejscu, do którego nigdy już nie dotrę, bo nie da się cofnąć czasu.
T. W.: Poznaliśmy się dość nietypowo, bo zwróciłeś kiedyś uwagę na moje błędy w krytyce wykorzystania mediany w badaniach nad przeżywalnością pacjentów chorych na raka, o których pisałem w II tomie Zakazanej psychologii. Dopiero dużo później dowiedziałem się, że uważasz się również za ofiarę terapii. Myślę jednak, że twoja sytuacja zupełnie nie przystaje do sytuacji osób, z którymi prowadziłem dotychczas rozmowy. Michał H.: Tak, jestem ofiarą psychoterapii, chociaż zdaję sobie sprawę, że udowodnienie tego graniczy z niemożliwością. Psychoterapia jest iluzją tak powszechnie akceptowaną i uświęconą, że próba ukazania tej iluzji może być równie trudna jak przekonanie na przykład wszystkich katolików, że żyją ułudą. T. W.: Chcesz przez to powiedzieć, że uważasz psychoterapię za religię? M. H.: Ona jest religią, choć nie ma w niej osobowego boga i innych elementów ludycznych, są za to dogmaty, rytuały i inne elementy, które sprawiają, że jest religią w sensie doktrynalnym i rytualnym. T. W.: W 1977 r. Paul Vitz opublikował książkę zatytułowaną Psychology as Religion, w której dowodził, że „selfism” (jak nazwał dominujący trend w psychologii) zastąpił religię. Z kolei William Epstain napisał książkę Psychotherapy as Religion. Czy takie rozumienie psychoterapii masz na myśli? M. H.: Nie znam tych książek, ale chętnie je przeczytam. Ja do swoich wniosków dochodziłem sam, doświadczając wszystkiego na własnej skórze i słono za to płacąc. Dużo później przeczytałem jeszcze drugi tom Zakazanej, w której jednoznacznie określiłeś rytualno-religijny charakter psychologii i wywodzących się z niej terapii. T. W.: Kiedy się zna twoją sytuację, trudno wyobrazić sobie, w jaki sposób psychoterapia uczyniła z ciebie ofiarę – dobrze zarabiający konsultant w renomowanej firmie doradczej, świetne perspektywy, szczęśliwa rodzina, zdrowy i wysportowany, czego jeszcze można więcej chcieć od życia? M. H.: Gdyby nie romans z psychoterapią byłbym w zupełnie innym miejscu w życiu, w miejscu, do którego nigdy już nie dotrę, bo nie da się cofnąć czasu i odzyskać zmarnowanych lat. T. W.: Tak może powiedzieć każdy z nas wskazując na jakąś zewnętrzną przyczynę – chorobę, rodzinę czy miejsce urodzenia. Czy to nie jest zwykłe szukanie wymówek? M. H.: Nie, gdybym ich szukał, robiłbym to na co dzień i nie występowałbym anonimowo. Od żadnego z moich znajomych, członków rodziny czy współpracowników nie dowiesz się, że Michał usprawiedliwia swoją zmarnowaną przeszłość. Wprost przeciwnie, większość z nich, podobnie jak ty uważa, że nie mam najmniejszych powodów do narzekania. T. W.: Co zatem chcesz osiągnąć poprzez tę rozmowę? M. H.: To samo, co prawdopodobnie ty robisz pisząc swoje książki – dać szansę przejrzenia na oczy tym, którzy stoją na progu i jeszcze go nie przestąpili lub pomóc otrząsnąć się tym, którzy już wtopili. T. W.: Zacznijmy zatem od początku, jak wyglądał twój pierwszy kontakt z psychoterapią? M. H.: Żeby to dobrze przedstawić muszę ci trochę o sobie z tamtego czasu opowiedzieć. Zawsze byłem troszkę nerdem. Nie jakimś kompletnym odludkiem, w miarę poprawnie funkcjonowałem w szkole, dawałem radę w sporcie, ale zawsze wolałem książki, kontakt z jakąś głębszą myślą, lubiłem szukać odpowiedzi na trudne intelektualnie pytania. Moi koledzy umawiali się na pierwsze randki, spędzali czas na imprezach, poznawali swoje pierwsze dziewczyny, a ja w tym czasie pracowałem. W rezultacie zająłem znaczące miejsca w kilku olimpiadach przedmiotowych, potem dostałem prestiżową nagrodę za swój licencjat, ale coraz częściej słyszałem uwagi, że jestem inny, że brakuje mi kompetencji społecznych. Nie chodziło tu nawet o kontakty z płcią przeciwną, tutaj już w międzyczasie coś zaczęło się dziać, dawano mi po prostu do zrozumienia, że jest to moja słaba strona. T. W.: I z tego powodu udałeś się na trapię? M. H.: Nie, nie tak szybko. Z tego powodu postanowiłem wziąć udział w warsztatach doskonalących umiejętności komunikacji. Wiesz, taka fajna rozwojowa sprawa w gronie rówieśników, ale oczywiście warsztaty prowadził terapeuta. Oni są zresztą wszędzie, podobnie jak kiedyś agenci bezpieki. Czy zapisujesz się na kurs doskonalenia komunikacji, czy zamawiasz dla firmy szkolenie ze sprzedaży lub zarządzania, w CV prowadzącego znajdziesz informację, że zajmował lub zajmuje się psychoterapią albo jest psychologiem klinicznym. A jeśli nie, to został przez takich wyszkolony i przygotowany do pracy z ludźmi. Obłęd! T. W.: No, ale to jeszcze nie jest powód, aby mówić źle o terapii i krytykować terapeutów! M. H.: Niezupełnie, bo fakt, że oni są tak wszędobylscy może świadczyć o tym, jak są ekspansywni w zajmowaniu kolejnych nisz rynkowych. To, że szkolenia ze sprzedaży są prowadzone przez psychologów a nie przez doświadczonych sprzedawców świadczyć może o tym, że ci pierwsi przekonali klientów kupujących takie szkolenia, że są do tego zadania bardziej predystynowani. Mało tego, jeśli pogadasz z trenerami, którzy prowadzą szkolenia, a nie są psychologami, to przekonasz się, że większość z nich ma kompleks braku wykształcenia psychologicznego, a wielu podejmuje studia zaocznie albo robi jakieś podyplomówki. W mojej firmie spotykam się z tym na co dzień. To również dowód na to z jaką siłą perswaduje się ludziom znaczenie psychologii. T. W.: To może być również dowód na rzeczywistą wagę wykształcenia psychologicznego. M. H.: Chyba żartujesz? Mówisz tak, jakbyś to nie ty był autorem dwóch tomów Zakazanej psychologii, prowokacji w Charakterach i innych działań, które pokazują słabości tej wiedzy! T. W.: Zostawmy na razie kwestię domniemanej sprawności marketingowej psychoterapeutów i psychologów, może powrócimy do niej później, tymczasem porozmawiajmy o dalszym ciągu twojej historii, bo nasi czytelnicy mogą pogubić się w nadmiernych dygresjach. Co takiego wydarzyło się podczas tych warsztatów? M. H.: Podczas samych warsztatów nic takiego, co utkwiłoby mi w pamięci. Ot, fajna zabawa, czasami może nieco zbyt infantylna, przynajmniej jak dla mnie. T. W.: Gdzie tu więc początek psychoterapii? M. H.: W ramach opłaty za warsztat, każdy miał możliwość odbycia godzinnej sesji feedback-owej z prowadzącym i ja z tej możliwości skorzystałem. T. W.: I? M. H.: Wyobraź sobie dwudziestoparoletniego chłopaka, który spotyka się z dojrzałym mężczyzną posiadającym ileś tam certyfikatów wiszących na ścianie, uznanym za autorytet w swojej dziedzinie, zdystansowanym do rzeczywistości niczym Budda, panującym perfekcyjnie nad emocjami, z ogromną troską zaglądającym ci do duszy. T. W.: Cóż takiego zrobił ów mężczyzna podczas tej godzinnej sesji? M. H.: Najśmieszniejsze jest to, że wówczas, po rozmowie, z perspektywy chłopaka interesującego się fizyką i chemią, powiedziałbym, że nic takiego, nic ważnego, ale dzisiaj po dziesiątkach lektur na ten temat, po szkoleniach, w których uczestniczyłem i z całym moim doświadczeniem, jakie zdobyłem, wiem, że był to majstersztyk manipulacji, które pchnęły mnie w ten religijny obłęd, z którego dopiero parę lat temu się ocknąłem. T. W.: Na czym te manipulacje polegały? M. H.: Na wykorzystaniu siły swojego autorytetu do wzbudzenia we mnie niepokoju. Ja byłem w jego gabinecie zupełnie bezbronny. Jego wiedzę traktowałem jako tak samo pewną, jak fizykę, czy chemię, którymi się pasjonowałem. Otoczenie wmawiało mi, że coś ze mną jest nie tak, a on nie przeczył, zadawał dodatkowe, niepokojące pytania. Niektóre moje pytania pozostawiał bez odpowiedzi, co też zastanawiało. A przy tym wszystkim nie wywierał na mnie jakiejkolwiek presji, nic nie sugerował, na bezpośrednie pytania o radę jak zdarta płyta odpowiadał, że to jest moje życie i tylko ja za nie odpowiadam. Pewnie dokładnie tak czują się pacjenci, u których zdiagnozowano jakąś okropną chorobę, a lekarz robi wszystko, aby nie mówić o istocie diagnozy. Jego informacje zwrotne dotyczące moich zachowań podczas warsztatów były zdawkowe i powierzchowne. Miałem wrażenie, że przy pomocy swojej wiedzy prześwietlił mnie, zobaczył we mnie jakąś okropność, a jedynie jakość tego prześwietlenia powodowała, że zadawał dodatkowe pytania, aby upewnić się z czym dokładnie ma do czynienia. Po wyjściu z gabinetu byłem tak skołowany, że nawet nie pamiętam jak wróciłem do domu. T. W.: Co było dalej? M. H.: Ze swoim zacięciem do książek zacząłem sam szukać odpowiedzi na pytanie, co jest ze mną nie tak. Wpadły mi w ręce jakieś podręczniki psychiatrii, neurologii, zacząłem stawiać sobie diagnozy i, pewnie wiesz doskonale, jak to jest, odnalazłem w sobie całe mnóstwo „zaburzeń”. Im dalej w las tym było gorzej. W końcu po wielu dniach otrząsnąłem się nieco i postanowiłem poszukać odpowiedzi u źródła, czyli wrócić do niego. Umówiłem się na prywatną wizytę. To był drugi fatalny krok w moim życiu. T. W.: Dlaczego? M. H.: Naczytawszy się wcześniej podręczników diagnostycznych poprosiłem go o postawienie diagnozy. Chciałem to po prostu mieć za sobą i jeśli coś było nie tak, zabrać się za naprawienie tego. Tymczasem zamiast diagnozy usłyszałem, wykład na temat różnic w leczeniu dolegliwości somatycznych i psychicznych, dowiedziałem się, że do uzyskania pewnego poziomu samoświadomości, który można uznać za tożsamy z diagnozą, potrzebna jest praca na procesie i że wymaga to dłuższego czasu, że on podchodzi do takich spraw holistycznie. Na konkretne pytania, co powinienem zrobić odpowiadał mgliście, że może zaproponować rozpoczęcie procesu terapeutycznego, który może doprowadzić mnie do takiego poziomu samoświadomości, ale że to oczywiście musi być moja samodzielna i autonomiczna decyzja. A wszystko to robił z takim namaszczeniem, spokojem i dystansem, że miałeś wrażenie, że jesteś małym miotającym się zwierzątkiem u boku jakiegoś olbrzyma. Przy tym znowu, żadnej perswazji sprzedażowej, która mogłaby obudzić moją czujność, żadnych obietnic. Gdybym wziął do ręki wszystkie kodeksy etyczne psychoterapeutów jakie kiedykolwiek napisano, to prawdopodobnie nie udałoby mi się znaleźć jednego gestu, jednego wyrażenia, które byłyby z nimi niezgodne. Ja myślę, że nawet on sam wierzył we własną doskonałość. T. W.: Rozpocząłeś ten proces? M. H.: A ty byś nie rozpoczął?… Ciąg dalszy rozmowy z Michałem H. w książce, która ukaże się drukiem w pierwszej połowie 2018 roku.  W poprzednich wpisach zamieściłem fragment rozmowy z pacjentem oraz z prof. Jerzym Aleksandrowiczem, w którym omawialiśmy problemy poruszone przez pierwszego pacjenta. Następnie opublikowałem  fragment rozmowy z pacjentką Paulą i rozmowę z Mają Filipiak komentującą przypadek Pauli. Trzeci przypadek został omówiony w rozmowie przeprowadzonej z Andrzejem Śliwerskim – psychoterapeutą behawioralno-poznawczym. Kolejne odsłony wkrótce!
Psychoterapia bez makijażu – okładka

Historie pacjentów skrzywdzonych w terapii i rozmowy z terapeutami zebrałem w książce „Psychoterapia bez makijażu. Rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach”. Książka w księgarni Bonito »

Defekt – okładka

O tym, co terapia potrafi zrobić z człowiekiem, opowiadam nie tylko jako psycholog. W powieści „Defekt” śledzę zdolnego młodego człowieka przez jego związki i kolejne terapie i pytam, co się dzieje, gdy za wszelką cenę próbujemy dopasować się do normy.

Przeczytaj fragment (EPUB)  ·  Przeczytaj rozmowę o powieści

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Psychoterapia bez makijażu – Większość terapeutów nie działa po omacku

Już dzisiaj można przeczytać kolejny fragment mojej nowej książki „Psychoterapia bez makijażu. Trudne rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach”. Tym razem początkowa część wywiadu z terapeutą behawioralno-poznawczym – Andrzejem Śliwerskim.

Już dzisiaj można przeczytać kolejny fragment mojej nowej książki „Psychoterapia bez makijażu. Trudne rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach”.  Tym razem początkowa część wywiadu z terapeutą behawioralno-poznawczym – Andrzejem Śliwerskim. Podczas rozmowy analizujemy to co zdarzyło się w trakcie terapii Oli, o której pacjentka opowiadała w poprzedniej odsłonie książki.   Zapraszam do lektury! Andrzej Śliwerski, doktor psychologii i certyfikowany terapeuta poznawczo-behawioralny (certyfikat terapeuty PTTPB nr 267). Od 2007 roku pracuje w Zakładzie Psychopatologii i Psychologii Klinicznej Instytutu Psychologii Uniwersytetu Łódzkiego, na którym prowadzi m.in. zajęcia z interwencji kryzysowej oraz z etyki zawodu psychologa. Naukowo zajmuje się badaniem teorii podatności poznawczej na zaburzenia emocjonalne, sprawdzając jakie czynniki aktywują negatywne style myślenia rozpoczynające epizody depresji. Od 2008 roku pracuje jako terapeuta w Pracowni Psychologicznej w Łodzi, gdzie prowadzi terapię pacjentów z zaburzeniami depresyjnymi i lękowymi. Początkowo poddawał swoją pracę indywidualnej superwizji u dr Joanny Michałowskiej (certyfikat terapeuty PTTPB nr 8). Wraz z rozwojem placówki jest uczestnikiem superwizji zespołowych (11 terapeutów i 1 psychiatra), które odbywają się w Pracowni Psychologicznej raz w miesiącu. Od 2013 roku jest terapeutą-dydaktykiem w Centrum Terapii Poznawczo-Behawioralnej. W ramach szkoły psychoterapii prowadzi zajęcia, które przygotowują przyszłych terapeutów do uzyskania certyfikatu terapeuty poznawczo-behawioralnego. Prowadzone przez niego kursy obejmują terapię PTSD, depresji i tendencji samobójczych, zaburzeń psychosomatycznych i interwencji kryzysowej.

Większość terapeutów nie działa po omacku

Trzeba mocno weryfikować pracę wszystkich terapeutów. Jeśli ktoś nadużywa swojej roli i wykorzystuje sytuację terapeutyczną powinien odpowiadać za to przed sądem dokładnie tak samo jak lekarze.
 T. W.: Dziękuję, że zgodziłeś się na tę, prawdopodobnie niełatwą, rozmowę. Jakie były twoje pierwsze refleksje po przeczytaniu wywiadu z p. Olą? Andrzej Śliwerski: Moja pierwsza myśl była taka, że to nie powinno w ogóle się zdarzyć. Jest mi niezmiernie przykro, że osoba, która doznała w swoim życiu wiele cierpienia została skrzywdzona przez ludzi, którzy mieli z zasady być dla niej pomocni. T. W.: W historii p. Oli można wyróżnić trzy etapy, z którymi wiążą się różne problemy. Etap pierwszy, to to, co działo się zanim trafiła do terapeuty gestalt. Etap drugi, to właśnie ta terapia i relacje jakie rozwinęły się pomiędzy terapeutą i pacjentką. Trzeci etap, to to, co działo się z pacjentką po przerwaniu terapii gestalt, próby poszukiwania zadośćuczynienia i wyjścia z kryzysu, w jakim się znalazła. Pozwolisz, że zacznę od pytań dotyczących tego pierwszego okresu? A. Ś.: Jasne. T. W.: Przede wszystkim powiedz mi, czy bulimię się leczy? Oczywiście nie chodzi mi tutaj o twoje doświadczenia, ale stan wiedzy na temat efektywności psychoterapii w leczeniu bulimii. A. Ś.: Oczywiście, że się leczy. Badania pokazują, że skuteczność psychoterapii w tym zakresie jest dobra. Problem z badaniem efektywności polega jednak na tym, że wybiera się do nich osoby, które cierpią na „czystą” bulimię bez zaburzeń współwystępujących. Jeśli więc na samą bulimię nakładają się np. zaburzenia osobowości wszystko się komplikuje. Ważne jest też, aby postawić dobrą diagnozę przed terapią. To ogromna różnica, czy mamy do czynienia z bulimią, czy też z anoreksją bulimiczną. Mimo, że oba zaburzenia znajdują się w jednej grupie „zaburzeń odżywiania”, to są to dwa bardzo różne problemy, które leczy się w zupełnie inny sposób. Badania pokazują, że terapia poznawczo-behawioralna ma dobrą skuteczność w leczeniu bulimii, natomiast słabą w przypadku anoreksji. T. W.: Sumując wszystkie doświadczenia terapeutyczne, pacjentka uczęszczała na terapię ponad 12 lat i nie przygotowało jej to do samodzielnego życia. Czy na podstawie tych informacji, jakie zebrałem w wywiadzie i biorąc pod uwagę dodatkowe komplikacje, byłbyś w stanie określić po ilu latach powinna by się zakończyć terapia w tym przypadku? A. Ś.: Nie jestem w stanie tego określić – byłoby to wróżenie z fusów. Bez pełnej diagnozy i kontaktu z nią jest to szalenie trudne. Jednak 12 lat to strasznie długo. O wiele za długo. Biorąc pod uwagę, że część tych terapii była prowadzona 2-3 razy w tygodniu jest to okres, który mnie przeraża. T. W.: Rozumiem, ta odpowiedź w zupełności mnie satysfakcjonuje, nie chcę wymuszać precyzyjnych odpowiedzi formułowanych na podstawie niewystarczających przesłanek. Pani Ola jednak kilkakrotnie podczas rozmowy stwierdzała, że bulimia wraca, że nie da się jej wyleczyć, że przypadki, w których udało się tego dokonać należą do rzadkości. Kiedy zestawiam to z tym, o czym ty mówisz, a o czym również czytałem i wspominałem w rozmowie z pacjentką, nasuwa się pytanie, czy to jej przekonanie nie jest przypadkiem wynikiem indoktrynacji terapeutycznej? A. Ś.: Aż tak daleko posuniętego wniosku bym nie postawił. Rozumiem, że ona ma poczucie, że po tylu latach terapii bulimia wraca. Wierzę w to, że w jej przypadku leczenie nie było skuteczne. Trudno mi określić dlaczego. Wielu pacjentów zgłaszając się do terapii z problemem jako cel stawiają sobie zlikwidowanie tego problemu. Mam lęki – nie chcę mieć lęku; mam depresję – nie chcę się smucić; mam zaburzenia odżywiania – nie chcę w ogóle o tym myśleć itd. Żaden z tych celów nie jest realny do osiągnięcia, bo przecież wszyscy odczuwamy lęk i smutek. Ogromna liczba ludzi przejmuje się swoim wyglądem, a jednak nie spełnia kryteriów zaburzenia odżywiania. To czego więc w tym wywiadzie mi brakuje, to celów jakie chciała zrealizować w terapii i określenia, które z tych celów nie zostały osiągnięte. T. W.: Relacjonując swoją pierwszą, trwającą 8 lat terapię psychodynamiczną, pacjentka mówi o tym, że pomogła jej poradzić sobie z bulimią, stwierdza nawet, że wspólnie z terapeutką uratowały jej życie, ale kosztem wytworzenia neurozy, który określa mianem haraczu, jaki trzeba zapłacić za uzyskane efekty. Myślę, że wielu czytelników może się zastanawiać nad tym, czy w podobnych przypadkach zawsze trzeba płacić taki haracz? Czy decydując się na psychoterapię powinni brać pod uwagę możliwość takich skutków? A. Ś.: A co to jest neuroza? Pytam całkiem serio. W żadnej klasyfikacji zaburzeń psychicznych jej nie znajdziesz. Chciałbym, żeby było to jasne, że nie śmieję się z pacjentki. Ktoś jej powiedział, że ma neurozę – czyli co? T. W.: Stan, który opisała pacjentka, nie chcę tutaj sprawdzać, czy trafiła w klasyfikację. Dla niej neuroza, to: „Nowa osobowość, dziwaczność, nadwrażliwość, neurotyczność. Fala nowych objawów. Nerwica natręctw, jakieś lęki, płaczliwość, skrajny pesymizm, myśli samobójcze, i egocentryzm, rozrost osobowości do granic możliwości, dekadencja, umiejętność słuchania ciągłego słuchania, i wielka samotność, wszystko na około i nie do zniesienia.” To jej zdaniem haracz, jaki trzeba zapłacić za uzyskane efekty, a ja chciałbym wiedzieć, czy zawsze trzeba płacić taki haracz? A. Ś.: Ale to ważne pytanie. To trochę tak, jakby lekarz powiedział „ma Pan chory układ pokarmowy i będziemy to leczyć”. Ale co jest chore – żołądek, wątroba, jelita? Jak dobrać leczenie skoro nie określiliśmy co jest nie tak? Przecież pod stwierdzeniem neuroza może kryć się wszystko. Wracając do Twojego pytania. Nie trzeba płacić haraczu. Terapia ma poprawiać stan funkcjonowania, a nie go pogarszać – szczególnie po 8 latach terapii. Pytanie jednak, czy jej stan to rzeczywiście haracz. Miałem kiedyś pacjentkę, która zgłosiła się z biegunkami psychogennymi. Za każdym razem kiedy chciała wyjść z domu musiała szybko biec do toalety. Gastrolodzy przebadali ją na wszystkie sposoby i powiedzieli, że problem jest natury psychicznej. W terapii udało się opanować jej biegunki. Pacjentka zaczęła więc robić wszystko to, czego nie mogła przez swoje schorzenie. Gdy „wyszła do ludzi” okazało się, że boi się ich oceny i obawia się odrzucenia. Czy to konsekwencja terapii? Czy też przez koncentrację na objawie i walczenie z nim nie miała możliwości zobaczenia jak naprawdę wchodzi w relacje z innymi? Zdarza się więc tak, że pracując w terapii z jednym zaburzeniem okazuje się, że u podłoża leży zaburzenie osobowości. Czy tak było w przypadku Twojej bohaterki? Nie wiem. Jestem w stanie sobie wyobrazić, że 8 lat terapii może rzeczywiście dużo namieszać w psychice człowieka. T. W.: Nie boisz się, że tym ostatnim zdaniem możesz odstraszyć pacjentów od terapii? A. Ś.: Jeśli odstraszę ich od terapii, które trwają 8 lat to super. Ciąg dalszy rozmowy z Andrzejem Śliwerskim w książce, która ukaże się drukiem w pierwszej połowie 2018 roku.  W poprzednich wpisach zamieściłem fragment rozmowy z pacjentem oraz z prof. Jerzym Aleksandrowiczem, w którym omawialiśmy problemy poruszone przez pierwszego pacjenta. Następnie opublikowałem  fragment rozmowy z pacjentką Paulą i rozmowę z Mają Filipiak komentującą przypadek Pauli. Omawiany powyżej przez Andrzeja Śliwerskiego przypadek został udostępniony tydzień temu. W sumie stanowią one sześć z piętnastu rozmów, które składają się na książkę.
Psychoterapia bez makijażu – okładka

Historie pacjentów skrzywdzonych w terapii i rozmowy z terapeutami zebrałem w książce „Psychoterapia bez makijażu. Rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach”. Książka w księgarni Bonito »

Defekt – okładka

O tym, co terapia potrafi zrobić z człowiekiem, opowiadam nie tylko jako psycholog. W powieści „Defekt” śledzę zdolnego młodego człowieka przez jego związki i kolejne terapie i pytam, co się dzieje, gdy za wszelką cenę próbujemy dopasować się do normy.

Przeczytaj fragment (EPUB)  ·  Przeczytaj rozmowę o powieści

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Psychoterapia bez makijażu – Terapia to eksperyment

Następny akt terapeutycznej tragedii wypełniającej książkę „Psychoterapia bez makijażu. Trudne rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach” zawiera fragment rozmowy z Olą, pacjentką, która szukając ulgi w swoim cierpieniu natrafiła na pozbawionego skrupułów psychoterapeutę – uwodziciela.

Następny akt terapeutycznej tragedii wypełniającej książkę „Psychoterapia bez makijażu. Trudne rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach” zawiera fragment rozmowy z Olą, pacjentką, która szukając ulgi w swoim cierpieniu natrafiła na pozbawionego skrupułów psychoterapeutę – uwodziciela. Zachęcam do tej, w gruncie rzeczy, niełatwej lektury!

Terapia to eksperyment

 Im lepiej umiem żyć dzięki terapii tym bardziej chcę-muszę umrzeć.
T. W.: Pani Olu, dziękuję, że zgodziła się pani na rozmowę ze mną. Proszę mi na początek powiedzieć jak długo jest pani w procesie terapeutycznym? Ola: Na terapiach spędziłam właściwie całe moje dorosłe życie. Mam 30 lat, zaczęłam się leczyć jako 18 latka. Chorowałam na bulimię. Pochodzę z małej miejscowości, za czasów mojej wczesnej młodości nie było w moich okolicach żadnych specjalistów. Pierwsza terapia psychodynamiczna, Więc na sensowną terapię zaczęłam chodzić dopiero kiedy przyjechałam na studia w wieku 19 lat. prawie 8 lat, prawdę mówiąc uratowałyśmy wspólnie moje życie, ważyłam wtedy 36-38 kg. Ale kiedy moje życie zmierzało do zaprogramowanego mieszczańskiego wzorca i terapeutka chciała wsadzić mnie na kozetkę – odeszłam – oczywiście w awanturach. Byłam nowym człowiekiem, już nie bulimiczką ale popierdoloną -za przeproszeniem – neurotyczką. T. W.: Chce pani przez to powiedzieć, że ta pierwsza terapia wyleczyła panią z bulimii ale jednocześnie wytworzyła nerwicę? O.: Wyleczyła to za duże słowo. Bulimia wraca i mija, człowiek po prostu tworzy sposoby i taktyki jak z nią żyć wystarczająco dobrze. Miesiącami a czasem latami jest ok. A potem jakaś wpadka. Trzeba to przegadać, znaleźć sposób albo wziąć leki. Ale największym problemem jest neuroza. Nowa osobowość, dziwaczność, nadwrażliwość, neurotyczność. Fala nowych objawów. Nerwica natręctw, jakieś lęki, płaczliwość, skrajny pesymizm, myśli samobójcze, i egocentryzm, rozrost osobowości do granic możliwości, dekadencja, umiejętność słuchania, ciągłego słuchania, i wielka samotność, wszystko na około i nie do zniesienia. No właściwie to był bardzo ciekawy eksperyment intelektualno-emocjonalny, po którym człowiek czuje się gorzej-trochę żartuję a trochę nie. To najważniejsze wydarzenie w moim życiu, potężna ingerencja, wiem że to się mogło stać tylko wtedy, kiedy byłam cieniem człowieka w pędzie autodestrukcji. I za ten nowy nawyk analitycznego myślenia i przenikliwości i umiejętności grzebania w swojej głowie jak w kablach trzeba zapłacić haracz w postaci neurozy, dygotu. Ja jestem w ciągłym dygocie, nieustannej konfrontacji od czasu zerwania z moją analityczką. T. W.: Czy ta zmiana została świadomie zaplanowana i przeprowadzona przez terapeutkę? O.: Nie wiem do końca. Ewidentnie chciała mojego szczęścia pod koniec, to mnie niepokoiło. Kozetka i taka nauczycielska troska, która się pojawiła w niej bardzo mnie zaskoczyła wtedy pomyślałam, że działa według jakiegoś planu, dlatego odeszłam. ale to był tylko ten jeden moment. Przez poprzednie lata nigdy tego w niej nie widziałam. T. W.: Uciekła pani zaniepokojona troską o pani szczęście? O.: Raczej wizją, konkretną wizją szczęścia. Np.: dlaczego spotykam się z facetem który nie może mi pomóc finansowo i zapłacić za sesję na kozetce i jeszcze do tego ma dziecko i musi płacić alimenty? To czy ja wybieram takiego mężczyznę podświadomie, który nie będzie mnie wspierał…itp itd. Nagle całe moje życie zaczęło kręcić dookoła kozetki i dodatkowych sesji. Dlaczego np.: nie chcę poprosić o pomoc finansową mojego prawie 100 letniego dziadka – pytała moja terapeutką. No a ja nie chciałam eksploatować rodziny tylko po to żeby iść na kozetkę. No więc dlaczego nie chcę iść do pracy w której więcej zarobię, jedyną szansą wówczas byłaby dla mnie korporacja. A ja nie chciałam do korporacji. Chciałam się rozwijać, pisać. No więc terapeutka kazała mi się zastanowić dlaczego jakiś wyimaginowany rozwój jest ważniejszy niż ten konkretny rozwój w gabinecie itd. Kozetka opętała moją terapeutkę. T. W.: Kozetka, czy dochody z niej czerpane? O.: Nie wiem. Wydaje mi się, że kozetka. Myślę, że gdyby chodziło o pieniądze walczyłaby o to żebym została na dwóch sesjach w tygodniu kiedy widziała, że chcę odejść pod wpływem nacisku na trzy. T. W.: Mówi pani o tej kozetce w sensie metaforycznym, czy dosłownym, tak jak jest ona rozumiana w psychoanalizie? O.: Nie, mówię o kozetce w sensie dosłownym. T. W.: Jak terapeutka zareagowała na pani decyzję o przerwaniu terapii? O.: Kiwała głową w kierunku góra dół i marszczyła brwi a potem bez końca pytała dlaczego nie chcę czegoś co przecież wiem, że jest dla mnie dobre. A jak mówiłam, że nie przyjdę za tydzień to odpowiadała: będę na panią czekać za tydzień. A jak ja mówiłam: może pani czekać, ale ja nie przyjdę. To ona odpowiadała: to pani godzina, będę na panią czekać. T. W.: Jak się pani wtedy czuła? O.: Czułam, że się zapędziła, że została przekroczona granica z jej strony. Poczułam jakbym była u surowej matki, która mówi, że wie lepiej. Pomyślałam, że jej trochę odbiło. Byłam wściekła wtedy. Czułam, że chce mnie zmusić, wywrzeć presję. Ale dziś nie wspominam tego tak katastroficzne. Chociaż miałam takie etapy kiedy zastanawiałam się czy ona nie miała racji, że widziała we mnie coś czego ja nie widziałam i chciała dobrze. Ale po roku, może półtora te wątpliwości minęły. T. W.: Co było potem? O.: Trafiłam do terapeutów : behawioralnego, NLP, procesu – łącznie 2 lata. No i do psychiatry- 2 lata. Mając lat 29, miałam dobrą pracę, 3 letni związek. T. W.: Domyślam się, że te trzy terapie ocenia pani zatem pozytywnie? O.: Behawioralna i proces były bardzo ok. Behawioralną prowadziła dziewczyna chyba niewiele starsza ode mnie, to było dla mnie ważne, wsparcie kogoś młodego, zastąpiła mi siostrę chyba. Ale wypełnianie tabelek po takiej analitycznej terapii to brzmi jak żart. Ale dopasowałam się z ciekawości. T. W.: Ile czasu trwała ta terapia? O.: Siedem miesięcy. T. W.: Z jakiego powodu pani ją przerwała? O.: Nie przerwałam, skończyłyśmy za porozumieniem stron. Nic się nie pojawiało. Nie miałam nic do wniesienia. Nie było chyba jakiejś pełnej satysfakcji ale rozmawiałyśmy, że udało nam się coś zrobić to było cenne i to było na ten czas wszystko co mogłyśmy zrobić. Więc pożegnałyśmy się. T. W.: Rozumiem, a terapia procesowa? O.: Proces prowadziła taka działaczka ruchu pro kobiecego, to było super, była taką akceptującą macicą. Zarówno od tej poprzedniej, jak i tej wiele dostałam, tak jakby coś na drogę. No i nie zdzierały kasy. T. W.: A jest pani w stanie sprecyzować co to takiego było, co pani dostała od nich? O.: Chyba wsparcie kobiet, miałam w życiu tego bardzo mało. Żyłam przez wiele lat w potężnym deficycie kobiet, wręcz we wrogości, patologicznych relacjach z kobietami, w odrzuceniu przez kobiety. One mi pomogły w konkretnych zagadnieniach, bo z jedną i drugą zajmowałam się konkretnym problemem, dały mi dużo czasu i przestrzeni na rozpacz dotyczącą konkretnej rzeczy z mojej przeszłości. Można powiedzieć, że załatwiłam temat. Z jedną moją opiekunkę, która mnie zostawiła bez słowa z drugą byłą partnerką mojego faceta. T. W.: A terapia NLP? O.: NLP wydało mi się dość nieprzyzwoite, kiedy terapeutka kazała mi wypełniać moją mamę w wyobraźni kolorem czerwonym to pomyślałam, że to jednak przekracza granice przyzwoitości. T. W.: Dlaczego? O.: Bo miałam stworzyć od nowa swoją przeszłość. Stworzyć ze swoich marzeń i potrzeb nową mamę i napełniać ją kolorami, które budzą konkretne skojarzenia, nadawać jej nową twarz, nową fryzurę, nowe ubrania itp. No zmieniać przeszłość tak dosłownie po to żeby być szczęśliwym? Bo rozumiem, że mam samą siebie oszukać. To przesada. T. W.: Po jakim czasie przerwała pani tę terapię? O.: Po 6-7 sesjach. T. W.: I głównym powodem było to, że terapeutka zmuszała panią do samooszukiwania się? O.: Nie zmuszała mnie, to była po prostu jej metoda. Powiedziałam, że dla mnie to jest po prostu niemoralne. Miała kilka innych propozycji ale dość podobnych właściwie więc zrezygnowałam, NLP to taka usługa więc ta rezygnacja to właściwie wyglądało jak oddanie spodni w sklepie, które nie leżą. T. W.: Wspominała pani też coś o psychiatrze. Czy te dwa lata u psychiatry to też była psychoterapia? O.: Do psychiatry chodzę nadal. Też byłam u kilku na przestrzeni lat. Nie, to nie były terapie. Ale raz trafiłam do psychiatry, który był jednocześnie psychoanalitykiem. Bardzo mnie to rozbawiło. Swoją drogą straszny arogant, bardzo znany terapeuta w Warszawie. Nieprawdopodobny buc. T. W.: Skąd aż tak brutalna ocena tego człowieka? O.: Bo przytyłam po lekach. Sporo – 8 kg w dwa miesiące, a bardzo pilnowałam żeby nie przytyć. I byłam zła, przygnębiona i nie mogłam tego znieść. A on mówił, że to niemożliwe, że się nie tyje po antydepresantach. Mówiłam mu, że niech poczyta fora, że wszędzie ludzie piszą, że się tyje niestety. On na to, że ja go oskarżam, że on chciał żebym ja przytyła i żebyśmy się temu przyjrzeli. Odmówiłam przyglądaniu się temu. No i powiedział, że może przytyłam z innego powodu. Zapytałam z jakiego, on na to, że nie wie, po prostu to mu przyszło do głowy. Po chwili zapytał ile jestem w związku, mówię że mniej więcej 2 lata, no to powiedział, że pewnie dlatego, że przyszła pierwsza faza stabilizacji w związku i dlatego przytyłam. I tym sposobem wybrnął – poradził sobie z tym, że zapomniał, że w skutkach ubocznych tego leku jest napisane, że się od nich tyje. T. W.: Z tego, co pani mówi wnioskuję, że kontakt z psychiatrami był pani potrzebny, aby wspomagać psychoterapię lekami? O.: Psychiatrzy to chyba inaczej nazywają tzn., że leczenie farmakologiczne wspomaga się terapią. T. W.: Jakkolwiek to nazwiemy, czy to połączenie psycho- i farmakoterapii odbywało się za porozumieniem psychiatry i psychoterapeuty? O: Tak. T. W.: I jakie to dawało efekty? O.: Hmm, kilka razy odstawiałam leki, bez nich rzeczywiście jest gorzej. Mam ten syndrom, że kiedy czułam się lepiej albo po prostu ok to odstawiałam leki bo myślałam, że ich nie potrzebuję no i okazało się, że jednak czuję się lepiej dzięki nim między innymi. Dziś mam za sobą wiele prób, dużo leków w historii diagnostycznej. Nie mam złudzeń co do leków. Stabilizatory nastroju to rzeczywiście dobry wynalazek. T. W.: Coś jednak pchało panią do kolejnego gabinetu psychoterapeutycznego? O.: Tak, bo radziłam sobie z bulimią ale zaczęłam się ciąć. T. W. Czy te samookaleczenia pojawiły się wtedy po raz pierwszy? O.: Nie, pierwsze cięcie się było jak miałam 22 lata, ale to był pojedynczy epizod. Wróciły dopiero po latach nie jako epizod ale fala, to właśnie z tego powodu trafiłam do terapeuty gestalt. Po moim wieloletnim doświadczeniu wydawał mi się wystarczająco przekonujący i silny żeby dźwignąć mnie i moją historię. Niemal od razu był pod wrażeniem mojej osoby. Był inteligentny i zabawny, ironiczny. Bardzo przenikliwy i elegancki. Powiedział, że jeśli będę chciała się ciąć to mam do niego dzwonić nawet w środku nocy. nie dzwoniłam ale pisałam smsy, nawet o 5 rano, zawsze odpisywał po kilku minutach. pisał nawet fragmenty prozy Cortazara porównując mnie do Kronopii – nie wiem, to jakieś delikatne niewinne istoty, które tańczą i wszyscy lubią na nie patrzeć. Byłam pewna, że mnie uwodzi. Był bardzo blisko mnie. Nie rozumiałam tego. Po kilku miesiącach powiedziałam, że zakochałam się w nim i uważam, że powinnam zmienić terapeutę. On stwierdził, że to chwilowe i absolutnie nie powinniśmy nic zmieniać. T. W.: Uwierzyła mu pani? O.: Tak, zaczęłam się stroić, chodzić w szpilkach, flirtować przez sms-y, na co on odpowiadał, na przykład, jak świetnie wyglądam albo, że mam twarz jak lalka z porcelany i, że jestem piękną kobietą… Ciąg dalszy rozmowy z Olą w książce, która ukaże się drukiem w pierwszej połowie 2018 roku.  W poprzednich wpisach zamieściłem:
Psychoterapia bez makijażu – okładka

Historie pacjentów skrzywdzonych w terapii i rozmowy z terapeutami zebrałem w książce „Psychoterapia bez makijażu. Rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach”. Książka w księgarni Bonito »

Defekt – okładka

O tym, co terapia potrafi zrobić z człowiekiem, opowiadam nie tylko jako psycholog. W powieści „Defekt” śledzę zdolnego młodego człowieka przez jego związki i kolejne terapie i pytam, co się dzieje, gdy za wszelką cenę próbujemy dopasować się do normy.

Przeczytaj fragment (EPUB)  ·  Przeczytaj rozmowę o powieści

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Psychoterapia bez makijażu – Obowiązkiem terapeuty jest dbać o dobro pacjenta

Kolejna odsłona mojej nowej książki „Psychoterapia bez makijażu. Trudne rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach” zawiera fragment rozmowy ze znaną terapeutką – Mają Filipiak. Podczas rozmowy staramy się przyjrzeć terapii Pauli, o której pacjentka opowiadała mi w poprzednim wywiadzie.

Kolejna odsłona mojej nowej książki „Psychoterapia bez makijażu. Trudne rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach” zawiera fragment rozmowy ze znaną terapeutką – Mają Filipiak. Podczas rozmowy staramy się przyjrzeć terapii Pauli, o której pacjentka opowiadała mi w poprzednim wywiadzie.   Zapraszam do lektury! Maja Filipiak, psycholog, psychoterapeuta. Ukończyła Wydział Psychologii Uniwersytetu Warszawskiego w 1997 r., gdzie jeszcze podczas studiów rozpoczęła pracę w Katedrze Psychopatologii i Psychoterapii w Akademickim Ośrodku Psychoterapii należącym do tejże Katedry. Przez 5 lat  współpracowała z prof. Jadwigą Rakowską w kierowanych przez nią projektach badawczych dotyczących uwarunkowań skuteczności strategicznej psychoterapii krótkoterminowej. Od 2002 roku pracuje na Uniwersytecie SWPS, w Akademickim Centrum Psychoterapii i Rozwoju Uniwersytetu SWPS (ACPIR), gdzie od kilku lat pełni funkcje kierownika klinicznego. W 2005 roku otrzymała certyfikat terapeuty poznawczo-behawioralnego Polskiego Towarzystwa Terapii Poznawczej i Behawioralnej (PTTPB). Kieruje programem podyplomowych staży szkoleniowych dla psychologów realizowanym w ACPIR, prowadzi zajęcia dydaktyczne zarówno dla studentów studiów magisterskich, jak i podyplomowych, realizuje w zespole naukowym badania dotyczące uwarunkowań  rozwoju kompetencji klinicznych. Specjalizuje się problematyce standardów diagnozy psychologicznej. Jest współautorką wielu publikacji (artykułów naukowych, rozdziałów w książkach)  dotyczących problematyki diagnozy psychologicznej, ustawicznego kształcenia w obszarze psychologii, a także psychoterapii. Od wielu lat prowadzi działalność na rzecz promowania dobrych praktyk w środowisku zawodowym psychologów: m.in. organizuje sympozja i konferencje naukowe, a także aktywnie działa na rzecz wypracowania przez psychologów standardów realizowania usług diagnostycznych w różnych obszarach praktyki. Od 2013 roku kieruje pracami Ogólnopolskiej Sekcji Diagnozy Psychologicznej Polskiego Towarzystwa Psychologicznego.

Obowiązkiem terapeuty jest dbać o dobro pacjenta

Żaden terapeuta nie jest na tyle wszechstronny, by skutecznie móc pracować z każdym człowiekiem nad każdym problemem w dowolnym momencie własnego życia i w oderwaniu od tego, jakie kontrakty terapeutyczne równocześnie realizuje.
T. W.: Bardzo dziękuję, że zgodziła się pani na tę rozmowę. Proszę powiedzieć, jakie są pani ogólne wrażenia po przeczytaniu wywiadu z panią Paulą? M. F.: Trudno mi uogólnić wrażenia. Myślę, że w państwa rozmowie pojawiały się niezwykle istotne kwestie merytoryczne: potrzeba transparentności usług psychoterapeutycznych, świadomość standardów świadczeń zdrowotnych realizowanych w ramach NFZ, problematyka standardów diagnozy, potrzeba wstępnej diagnostyki psychologicznej, na podstawie której formułowane są wskazania i przeciwwskazania do określonego sposobu pomagania, czy wreszcie standardy szkolenia psychoterapeutów, czy superwizji w psychoterapii. Odniosłam też wrażenie, że w części pana pytań przewijał się negatywny stereotyp psychoterapeuty – przedstawiciela „tych terapeutów” (czyli jeśli dobrze sobie wyobrażam: „kliki wzajemnej adoracji”), który wykorzystuje materialnie pacjenta dysponując umiejętnościami wywierania wpływu, dewaluuje przy tym rozsądek pacjenta, odmawia mu prawa do refleksyjności czy potrzeby kontroli i jednocześnie nie czuje własnej odpowiedzialności (ja bym powiedziała współodpowiedzialności) za dobrostan osoby, od której bierze pieniądze za usługę. Jestem też pod wrażeniem metafory psychoterapii, którą pan przywołał odwołując się do wypowiedzi profesora Aleksandrowicza. Nie znam szerszego kontekstu tej wypowiedzi, ale w pana wywiadzie z panią Paulą opresyjność tego porównania mocno mnie uderzyła. W żaden sposób nie umiem znaleźć analogii miedzy rzeźnikiem a psychoterapeutą. T. W.: Bardzo dużo kwestii pani dostrzegła, myślę że podczas naszej rozmowy będziemy w stanie większość z nich osobno przeanalizować. Zacznę od tego, że wielu terapeutów komentując przykłady negatywnych skutków terapii wskazuje na błędy pacjentów w wyborze terapeuty. pani Paula wybrała terapeutę, o którym sama napisała, że może być „szczytem marzeń” – certyfikat Polskiego Towarzystwa Psychologicznego oraz Polskiego Towarzystwa Psychoterapii Psychodynamicznej, renomowany ośrodek terapeutyczny, pozycja superwizora, rekomendacje fachowców. Czy to wszystko nie gwarantuje jeszcze jakości psychoterapii? M. F.: Po pierwsze wydaje mi się, że sformułowanie „błędy pacjentów w wyborze terapeuty” nie jest zbyt fortunne. W oczywisty sposób pacjent ma prawo dokonywać wyboru, ale ma także prawo, by od specjalistów uzyskać informacje jaki typ pracy, jak realizowany – z punktu widzenia współczesnej wiedzy – można mu polecić, a jaki jest potencjalnie obarczony największym ryzykiem porażki, czy wręcz byłby błędem w sztuce. Dopiero dysponując takimi informacjami można dokonywać względnie świadomego wyboru. Dostępne informacje o terapeutach nie pozwalają na rozeznanie w tym zakresie. Żaden terapeuta nie jest na tyle wszechstronny, by skutecznie móc pracować z każdym człowiekiem nad każdym problemem w dowolnym momencie własnego życia i w oderwaniu od tego, jakie kontrakty terapeutyczne równocześnie realizuje. Dostępność wiedzy o certyfikatach będzie w tym zakresie mało wnosząca. Osobiście jestem zdania, że w tej sprawie wiele jest jeszcze do zrobienia – sądzę, że zarówno pacjenci mają niewielką świadomość tego, że nie warto samemu szukać terapeuty kierując się „tylko” formalnymi kryteriami, czy „poczta pantoflową” dotyczącą jakichś postaci ze świata psychoterapeutów, ale także psychologowie i psychoterapeuci mają nierzadko zbyt małą świadomość tego, że należy dopasować usługę do pacjenta i jak to zrobić. Wydaje mi się (choć mam nadzieję, że się mylę), że bardziej powszechna jest wciąż usługa polegająca na diagnozie pt. „czy ten pacjent się do mnie nadaje” (a jak nie, to „proszę szukać gdzie indziej”). T. W.: Prawdopodobnie w czasie kiedy rozmawiamy, wielu ludzi zastanawia się do jakiego terapeuty się udać. Jakimi kryteriami powinni się kierować, jeśli nie można polegać na formalnych kryteriach a już tym bardziej na rekomendacjach znajomych? Jak się w tym gąszczu oferowanych usług psychoterapeutycznych odnaleźć? M. F.: Jeśli ktoś chce skorzystać z pomocy psychologa lub psychoterapeuty może najpierw postarać się od specjalisty dowiedzieć się, jaki rodzaj pomocy w jego przypadku byłby rekomendowany w pierwszej kolejności, z punktu widzenia wiedzy specjalistycznej. Czy jest coś, w charakterze tej pomocy, co jest szczególnie wskazane lub przeciwwskazane, a także czy można choć w przybliżeniu określić czas, jaki może być potrzebny na uzyskanie zmiany, którą jesteśmy zainteresowani. Takich informacji powinien udzielić psycholog realizujący usługę diagnozy wstępnej (poprzedzającej właściwą interwencję a podejmowaną właśnie w celu dobrania interwencji docelowej). Wyposażeni w taką wiedzę będziemy mogli poszukiwać właściwej osoby do współpracy z nami. Poza formalnymi kryteriami, czy rekomendacjami znajomych dostaniemy dodatkowe narzędzie do wykorzystania przy wyborze osoby, która ma nam pomóc. Formalne kryteria są informacją, że osoba, z którą rozmawiamy ubiegała się w środowisku zawodowym o weryfikacje jej kompetencji i została przez innych specjalistów rozpoznana jako kompetentna do świadczenia usług psychoterapeutycznych. Nie oznacza to jednak automatycznie, że posiada ona kompetencje do pracy z każdym klientem, dowolnymi technikami. Zazwyczaj preferuje jakiś styl pracy i posiada zróżnicowaną wiedzę i doświadczenie w odniesieniu do różnych typów problemów, czy grup klientów. Podobnie, jeśli jakiś psychoterapeuta był niezwykle skuteczny w pracy z jedną osobą, nie oznacza to, że z pewnością będzie równie skuteczny w pracy z inna osobą. Można mieć taką nadzieję, warto jednak sprawdzać, czy jego styl pracy i doświadczenie jest dopasowane do stylu interwencji, jaki jest dla nas rekomendowany. Sprawą równie istotną jest osobiste obciążenie terapeuty innymi kontraktami terapeutycznymi i sprawami życiowymi, tego jednak sami nie zweryfikujemy. Jeśli zgłosimy się do ośrodka, w którym uzyskać możemy diagnozę wstępną, będziemy mogli także otrzymać informację o przykładowych osobach, które określoną usługę mogłyby dla nas wykonać. Jeśli szukamy w prywatnym gabinecie – należy liczyć na to, że psycholog, czy psychoterapeuta powie nam, czy jest gotów podjąć się pracy z nami. Jeśli odmówi – proponuje nie nalegać, ponieważ taka odmowa może najzwyczajniej być umotywowana dbaniem o nasze dobro, a nie chęcią pozbycia się nas. Warto jednak dopytać i uzyskać informację, kogo szukać, jakimi wskazówkami się kierować, o co pytać kolejnych terapeutów, by wybrać właściwie. T. W.: Brzmi to bardzo logicznie obawiam się jednak, że swoją wypowiedzią narazi się pani wielu terapeutom. M. F.: Dziękuję za troskę. Uważam, że otwarta wymiana poglądów to nic zdrożnego. T. W.: Żeby zobrazować co mam na myśli zacytuję fragment komentarza umieszczonego na moim blogu „Kochani, proszę zacznijcie odróżniać psychologów od psychoterapeutów. Psycholog to zwyczajny mgr po studiach (…) nawet nie musi mieć własnej terapii. (…) Niestety nawet w placówkach medycznych często zatrudnia się‚ tylko psychologów bez własnej terapii, którym często wydaje się, że wiedzą już wszystko i psują rynek.” M. F.: No cóż, nie każdy certyfikowany psychoterapeuta ma za sobą własną psychoterapię. Własna psychoterapia to element szkolenia w zawodzie psychoterapeuty, ale nieuprawnionym uproszczeniem jest traktowanie jej jako czynnika, za pomocą którego można odróżnić osobę kompetentną od niekompetentnej w zakresie pomocy psychologicznej, czy psychoterapeutycznej. T. W.: Podobnych opinii, do tej cytowanej wcześniej, spotkałem bardzo wiele, wielu jest również w Polsce terapeutów, którzy nie mają ani wykształcenia psychologicznego ani medycznego i uważają, że nie jest ono potrzebne. Tymczasem pani stawia psychologa w bardzo ważnym miejscu, jako osobę decydującą o tym czy i jaki rodzaj pomocy powinien otrzymać pacjent. Nie obawia się pani sprzeciwu wobec takiej propozycji? M. F.: Nie stawiam psychologa na miejscu osoby, która ma decydować o tym, jaki rodzaj pomocy otrzymać powinien pacjent. Widzę go raczej, jako specjalistę, który posługując się swoimi kompetencjami w diagnostyce psychologicznej może pacjentowi dostarczyć informacji na temat tego jaki rodzaj pomocy można by uznać za optymalny dla niego ze względu na zgromadzoną do tej pory wiedzę psychologiczną i badania nad procesem psychoterapii. To pacjent decyduje, czy i jak wykorzysta te informacje. Poza tym uważam, że samo ukończenie pięcioletnich studiów z zakresu psychologii nie jest wystarczające do tego, by kompetentnie realizować jakąkolwiek usługę diagnostyczną związaną z diagnozą stanu zdrowia psychicznego drugiego człowieka. Zawód psychologa jest zawodem, który wymaga ustawicznego kształcenia, studia to dopiero początek tej drogi, a nie jej kres.[1] Podobnie jest z zawodem psychoterapeuty. Nie wystarczy więc pójść do dowolnego psychologa z zamówieniem na usługę diagnozy wstępnej, bo nie każdy psycholog będzie miał kwalifikacje, żeby ją wykonać. Uważam, że nie ma żadnych podstaw do tego, by uznać przedstawiciela któregokolwiek z tych zawodów za kompetentniejszego tylko na podstawie faktu, że przynależy do jednej lub drugiej grupy. Szkolenie w każdym z tych kierunków daje podstawy do specjalizowania się w zakresie określonych kompetencji. Bez uwzględnienia rodzaju aktywności i przygotowania do podejmowania tejże aktywności przez danego człowieka nie sposób wymiernie ocenić jego profesjonalizmu. T. W.: Boję się, że teraz potencjalnym pacjentom jeszcze bardziej skomplikowaliśmy sytuację wyboru, bo o ile wcześniej zastanawiał się jakiego terapeutę wybrać i na jakiej podstawie, teraz jeszcze będzie musiał ocenić kompetencje diagnostyczne psychologa, który będzie pośredniczył w wyborze psychoterapeuty. Jak ma tego dokonać ktoś, kto z psychologią miał dotychczas do czynienia wyłącznie za pośrednictwem kolorowej prasy i Internetu? Ciąg dalszy rozmowy z Mają Filipiak w książce, która ukaże się drukiem w pierwszej połowie 2018 roku.  W poprzednich wpisach zamieściłem inne fragmenty rozmowy z pacjentem oraz z prof. Jerzym Aleksandrowiczem, które składają się na książkę. Zawiera ona przeprowadzone przeze mnie wywiady z ludźmi, którzy czują się skrzywdzeni przez psychoterapię oraz z neutralnymi terapeutami wyjaśniającymi i komentującymi problemy poruszone w rozmowie z pacjentem. [1] Patrz np. Zalewski, B., Tarnowska. M., Filipiak, M. (2015) Proces profesjonalizacji zawodu psychologa w Europie, w: M. Filipiak, W.J. Paluchowski, B. Zaleski, M, Tarnowska (red.), Diagnoza psychologiczna: kompetencje i standardy. Wybrane zagadnienia, (15-34), Warszawa: Pracownia Testów Psychologicznych PTP.; FILIPIAK,M., TARNOWSKA,M., ZALEWSKI, B., PALUCHOWSKI W.J. (2015).  O systemie kształcenia ustawicznego psychologów diagnostów w Polsce, Roczniki Psychologiczne, 18 (2), 159-183.  
Psychoterapia bez makijażu – okładka

Historie pacjentów skrzywdzonych w terapii i rozmowy z terapeutami zebrałem w książce „Psychoterapia bez makijażu. Rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach”. Książka w księgarni Bonito »

Defekt – okładka

O tym, co terapia potrafi zrobić z człowiekiem, opowiadam nie tylko jako psycholog. W powieści „Defekt” śledzę zdolnego młodego człowieka przez jego związki i kolejne terapie i pytam, co się dzieje, gdy za wszelką cenę próbujemy dopasować się do normy.

Przeczytaj fragment (EPUB)  ·  Przeczytaj rozmowę o powieści

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Psychoterapia bez makijażu

W poprzednich wpisach zamieściłem fragmenty rozmowy z pacjentem oraz z prof. Jerzym Aleksandrowiczem, które składają się na książkę zatytułowaną „Psychoterapia bez makijażu. Trudne rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach”.

W poprzednich wpisach zamieściłem fragmenty rozmowy z pacjentem oraz z prof. Jerzym Aleksandrowiczem, które składają się na książkę zatytułowaną „Psychoterapia bez makijażu. Trudne rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach”. Zawiera ona przeprowadzone przeze mnie wywiady z ludźmi, którzy czują się skrzywdzeni przez psychoterapię oraz z neutralnymi terapeutami wyjaśniającymi i komentującymi problemy poruszone w rozmowie z pacjentem. W dzisiejszej odsłonie książki fragment kolejnej rozmowy z pacjentką. Zapraszam do lektury!

Cześć, jestem Paula i piję zawsze w środy…

 Moim największym osiągnięciem podczas tej terapii było to, że z niej zrezygnowałam.
Tomasz Witkowski: Na stronach internetowych reklamujących psychoterapię psychodynamiczną przeczytałem, że: „Głównym czynnikiem leczącym jest relacja terapeutyczna, akceptacja, wsparcie, zaangażowanie oraz ciepło terapeuty. Jest to zdrowa relacja, w której pacjenci mogą uczyć się otwartości, kontaktu i bezpiecznej bliskości”. Tymczasem pani dzisiaj kontaktuje się ze swoim terapeutą za pośrednictwem aż dwóch prawników. Nie udało się stworzyć tej „zdrowej leczącej relacji”? Paula: Dobrze to pan nazwał – reklama. Nic dziwnego więc, że oczekiwałam tego od terapeuty. Podczas ostatniej sesji, na której byłam, usłyszałam wprost: „Ja mogłabym być z panią bardziej ciepła i wtedy lepiej by się pani czuła i też bardziej by pani ceniła tę terapię, ale nigdy nie nauczyłaby się pani inaczej zachowywać”. Dlaczego usłyszałam to dopiero po 2,5 roku spotkań? Dlaczego nikt mnie nie zapytał czy ja zgadzam się na taką formę kontaktu skoro w „reklamie” były zupełnie inne obietnice? Nie będę opisywać ile stanów lękowych przeżyłam przez te kilka lat terapii. Do tej pory, choć od czasu mojej ostatniej wizyty tam minął już ponad rok, nie zapuszczam się w okolice ośrodka, bo mi się nogi uginają i w oczach robi ciemno. Po kilku miesiącach od początku terapii zaczęłam pić po każdej sesji, powiedziałam o tym terapeutce, ale jej to wcale nie przeszkadzało „pracować” ze mną dalej. Po 2,5 roku takiej terapii piłam już codziennie. T. W.: Brzmi jak streszczenie kolejnego filmu Polańskiego. Cóż takiego zrobiła terapeutka, że doprowadziła panią do takiego stanu? P.: Moim najtrudniejszym „urazem psychicznym” było to, że rodzice mnie ignorowali, ojciec ze mną nie rozmawiał 5 lat, cały czas będąc przy tym obecny fizycznie (ignorował moje pytania, udawał, że mnie nie ma); natomiast metody pracy terapeuty polegały na milczeniu i komentowaniu przeniesienia negatywnego, czyli szybko poczułam się jak w znanej mi koszmarnej atmosferze (oczywiście, terapeutka wiedziała, że miałam takie a nie inne doświadczenia). Ze wszystkimi wątpliwościami przychodziłam do terapeutki, a ona potrafiła mi nie odpowiadać nawet na pytania typu: „Czy to jest tak, że ja nie nadaję się na terapię psychodynamiczną?” Zaczęłam szukać pomocy na zewnątrz, koleżanka (psychoterapeutka ze Stanów) wysłała mi książkę Andre Greena Martwa matka, gdzie jest wyraźnie i wprost napisane, że jeśli pacjent miał „martwych emocjonalnie” rodziców, czyli fizycznie obecnych i psychicznie niedostępnych, niewskazane jest stosowanie klasycznych metod psychodynamicznych (milczenie i komentowanie przeniesienia negatywnego), gdyż jest zbyt duże ryzyko, że dla pacjenta to będzie tylko i wyłącznie odtwarzaniem traumy. Płakałam nad tymi książkami, miałam wrażenie, że czytam o sobie, zaniosłam je terapeutce, powiedziałam jej, że ja naprawdę chciałabym do niej przychodzić, tylko już nie wytrzymuję tego, co ona robi i że może to nam coś da jeśli ona to przeczyta. T. W.: Przeczytała? P.: Nawet nie wzięła tych książek, kolejna rzecz, którą zignorowała. T. W.: Przerwała pani tę terapię? P.: Tak, zmieniłam ośrodek terapeutyczny i terapeutkę i już rok czuję się na „prawdziwej” terapii, w moim życiu też dużo się zmieniło. Moja obecna terapeutka mówi, że ona pierwszy raz z czymś takim się spotyka, żeby ktoś wyszedł z terapii w takim stanie jak ja. Oczywiście, teraz musimy przepracowywać nie tylko moje relacje z rodzicami, a jeszcze z moją poprzednią terapeutką. Postanowiłam więc podać poprzednią terapeutkę do sądu. Jesteśmy na etapie negocjacji miedzy prawnikami. T. W.: Czego pani oczekuje od sądu? Zadośćuczynienia? Pomocy w zemście? P.: Nie, ja po prostu naprawdę bardzo bym nie chciała, żeby ktokolwiek jeszcze kiedykolwiek przeżył taki horror emocjonalny podczas „terapii”. Metody pracy z XIX wieku, Freud i klasyczna psychoterapia psychodynamiczna mają przeciwskazania i to jest zadanie i odpowiedzialność terapeuty, żeby ocenić czy pacjent może korzystać z danej metody czy nie. Wszystkie kodeksy etyczne o tym mówią. T. W.: Gdyby udało się pani wygrać proces sądowy, to byłby to nieprawdopodobny precedens. P.: Też jestem raczej realistką, tym niemniej uważam, że cechą dobrego terapeuty nie jest nieomylność, ale umiejętność wzięcia na siebie odpowiedzialności za ewentualne zaniedbania. Nie muszę wygrać procesu, ale a nuż usłyszę słowo „przepraszam”, chociaż i to pewnie byłoby nieprawdopodobnym precedensem. Poza tym chodzi mi o to, żeby ktoś wytłumaczył mi wreszcie, co się stało i jak mogło dojść do czegoś takiego podczas terapii. Wielokrotnie zadawałam te pytania mojej byłej terapeutce podczas sesji (co ona robi i po co, co ma na celu jej zachowanie, jaki ma sens nieodpowiadanie na pytania) – wszystkie te pytania pozostały bez odpowiedzi. Wydaje mi się że za 7 tysięcy, które jej zapłaciłam jakieś wytłumaczenie mi się należy. T. W.: Czy to był pani pierwszy kontakt z psychoterapią? P.: Nie, to była moja druga terapia. Pierwsza trwała krótko, około roku i była w ramach NFZ. Terapeutka była dopiero w trakcie robienia dyplomu, sesje trwały 30 minut, trochę było chaosu i braku systematyczności, ale wtedy został nakreślony problem i spodobały mi się jej koncepcje i sugestie, dlatego po zakończeniu (na terapię finansowaną z NFZ nie można chodzić w nieskończoność) – a doszłyśmy do etapu, że już nie jestem dzieckiem i mam wpływ na sytuację, czyli jak czegoś nie rozumiem to mogę zapytać i tak dalej, a nie umierać ze strachu jak przed milczącym ojcem, stwierdziłam że chcę zgłębić to wszystko prywatnie, z osobą, która ma wszystkie możliwe certyfikaty, no i zgłębiłam… Ona mi rozwaliła wszystko co udało mi się zbudować podczas poprzedniej terapii i nie dała w zamian nic. T. W.: Terapeuci w rozmowach ze mną podkreślają, że problemy w terapii zaczynają się w momencie wyboru terapeuty. Czy pani wybrała terapeutę rozważnie, czy też na chybił trafił? P.: Jest certyfikowaną terapeutką Polskiego Towarzystwa Psychologicznego oraz Polskiego Towarzystwa Psychoterapii Psychodynamicznej, pracuje w renomowanym ośrodku terapeutycznym, oprócz tego uczy tam i, z tego co wiem, jest też superwizorem. Poleciła mi ją koleżanka, która uczyła się u niej w tym ośrodku, w którym pracuje. Wydawało mi się że taki terapeuta to jest szczyt marzeń. Oprócz tego wyglądała na ciepłą i wrażliwą osobę – i też tak się zachowywała na pierwszych trzech sesjach. Jednakże zaczynając od czwartej sesji zmieniła swoje zachowanie i nigdy już mnie do tego ciepła i wrażliwości nie dopuściła, zachowywała się jak maszyna do wydawania informacji, to było bardzo frustrujące. Moja obecna terapeutka nie ma polskiego certyfikatu, ale za to ma certyfikat zagraniczny, oraz ma 25 letnie doświadczenie w pracy, dokształca się także za granicą. T. W.: Swoją terapię nazwała pani horrorem. Dlaczego kontynuowała pani ten horror aż dwa i pół roku i nie przerwała go pani wcześniej? P.: No przecież obiecali mi korekcyjne doświadczenia, nie chciałam wyjść bez nich. Nie mogłam uwierzyć, że to wszystko, co się dzieje i jest tą obiecaną mi terapią miałoby być nieprawdą. Cały czas miałam nadzieję, że to tylko jakiś etap, że terapeutka na pewno wie, co robi, że wreszcie kiedyś do czegoś dojdziemy, coś zrozumiem… Obwiniałam się o wszystko. To ja wszystko robię nie tak, to ja jestem taka tępa, że nic nie rozumiem. Skoro wszystkie moje decyzje są złe, to jeśli zrezygnuję to będzie kolejna zła decyzja… Zresztą jak powiedziałam terapeutce, że chcę zrezygnować, usłyszałam: „Ja i tak za tydzień będę czekać na panią, bo uważam, że jest to zła decyzja”. Chyba ufałam jej bardziej niż sobie… Muszę się przyznać samej sobie, że nie umiałam siebie chronić, prawdopodobnie dlatego, że rodzice mnie nie chronili… Widzi Pan, kiedy mój ojciec ze mną nie rozmawiał, moja matka cały czas była obok, widziała to i w ogóle nie reagowała. Nieadekwatne mechanizmy obronne? Cokolwiek to było, to było coś destrukcyjnego, masochistycznego. Dużo czasu zajęło mi dojście do wniosku, że nieudana terapia jest przede wszystkim porażką terapeuty. To, że pacjent ma nieadekwatne mechanizmy obronne lub potrzeby masochistyczne jest zupełnie normalne – dlatego się znalazł na terapii. Natomiast terapeuta nie ma prawa zawierać „paktu” z częścią destrukcyjną pacjenta. T. W.: Na czym miały polegać te „korekcyjne doświadczenia” i kto je pani obiecał? P.: Na stronie ośrodka czytamy o tym, że niezwykle ważna jest więź między terapeutą a pacjentem i że zadaniem terapeuty jest stworzenie atmosfery bezpieczeństwa i zaufania tak, żeby dziecięce frustracje doszły do głosu i pacjent mógł je ponownie przeżyć, tym razem w leczącej atmosferze. Co więcej, wybór strategii terapeutycznej przez terapeutę powinien wynikać z diagnozy i być maksymalnie indywidualny. T. W.: I pani czekała dwa i pół roku na ponowne przeżycie tych dziecięcych frustracji? P.: Jak już wspominałam, „dziecięce frustracje” pojawiły się praktycznie od razu, ale nie byłam w stanie ich odreagować. Cały czas o tym mówiłam, terapeutka mogła więc z tym pracować. Zamiast tego unieważniała moje uczucia i stany emocjonalne. Nie byłam w stanie np. w jej obecności się rozpłakać, czułam przede wszystkim dziki lęk, który mnie paraliżował, czułam się bezsilna przy niej. Dla mnie samotność w obecności drugiej osoby jest najgorszą formą samotności. Nie czułam ani wsparcia od terapeuty, ani atmosfery bezpieczeństwa. Płakałam natomiast kilka godzin później w towarzystwie alkoholu. Wiedziałam, że potrzebuję terapii. Żaden pacjent nie przychodzi na terapię po to, żeby z niej zrezygnować. Wtedy zostałabym z przekonaniem, że nic w życiu mi nie wyszło, nawet terapia. Wydawało mi się, że jeśli zrezygnuję, świat się zawali, będę mogła „postawić krzyżyk” na swoim życiu. Zresztą okazało się, że nie jest to kwestia rezygnacji z terapii, tylko zmiany terapeuty i „szkoły” psychodynamicznej. T. W.: Kiedy pani powiedziała swojej terapeutce, że po powrocie z sesji terapeutycznych sięga po alkohol i jak ona na to zareagowała? P.: Po kilku miesiącach od pierwszego spotkania. Powiedziałam, że zastanawiamy się z koleżanką czy nie powinnyśmy się udać na terapię uzależnień. Ja nie wiedziałam jak wyglądają takie spotkania, a koleżanka mi powiedziała: „Normalnie. Powiesz: Cześć jestem Paula i piję zawsze w środy. Od godziny 11.00. I pierwsze pytanie będzie: A ciekawe co się dzieje w środy przed godziną 11.00? I wtedy powiesz: A, no bo chodzę na psychoterapię psychodynamiczną”. Terapeutka się uśmiała. Następnie powiedziała: „Jeśli pije pani po każdym spotkaniu terapeutycznym, to oznacza to, że to, co pani mogłaby odreagować i zostawić tutaj, wynosi pani na zewnątrz”. Na następnych sesjach opowiadałam jej dużo historii z mojego życia z alkoholem w tle, praktycznie każdą sesję zaczynałam następująco: „po poprzedniej sesji znowu się upiłam i myślałam, że…”. Opowiadałam jej nawet, że czasami mam pomysły samobójcze i że o ile wiem to realne samobójstwo w moim przypadku raczej nie wchodzi w grę, bo nie byłabym w stanie tego zrobić, ale całkiem realne w moim przypadku może być przedawkowanie alkoholu. Zwiększyła mi się tolerancja alkoholu do rozmiarów, których sama się nie spodziewałam. Opowiadałam nawet, że kiedyś podczas „pijackiej” imprezy, zaczęłam się zastanawiać dlaczego wszyscy znajomi idą spać, zamiast nich przychodzą następni, a ja mogę pić i pić z każdą nowo przybyłą grupą i nawet nie czuję się pijana. Znalazłam wtedy w Internecie „przelicznik promili”, wpisałam ile wypiłam, ile ważę itd., i po wciśnięciu „oblicz” strzałka przechyliła się do końca w prawą stronę, daleko za tak zwaną „dawkę śmiertelną”. Zresztą, kiedy pierwszy raz powiedziałam jej, że chcę zrezygnować (pół roku przed faktyczną rezygnacją), to podałam jej to jako powód – że dalej już tak być nie może, bo mam kilka dni wyjętych z życiorysu po każdej sesji, odwołuję wszystkie obowiązki, nie jestem w stanie konstruktywnie myśleć ani pracować i za bardzo mnie to „rozwala”. Natomiast informację zwrotną usłyszałam dopiero na przedostatniej sesji – czyli dwa lata od momentu, kiedy pojawił się problem  – „Właściwie, żeby ta terapia miała jakikolwiek sens, powinna pani przestać pić”. Ciąg dalszy rozmowy z Paulą w książce, która ukaże się drukiem w pierwszej połowie 2018 roku.   
Psychoterapia bez makijażu – okładka

Historie pacjentów skrzywdzonych w terapii i rozmowy z terapeutami zebrałem w książce „Psychoterapia bez makijażu. Rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach”. Książka w księgarni Bonito »

Defekt – okładka

O tym, co terapia potrafi zrobić z człowiekiem, opowiadam nie tylko jako psycholog. W powieści „Defekt” śledzę zdolnego młodego człowieka przez jego związki i kolejne terapie i pytam, co się dzieje, gdy za wszelką cenę próbujemy dopasować się do normy.

Przeczytaj fragment (EPUB)  ·  Przeczytaj rozmowę o powieści

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Psychoterapia bez makijażu

W poprzednim wpisie zamieściłem fragment jednej z rozmów, które składają się na książkę zatytułowaną „Psychoterapia bez makijażu. Trudne rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach”.

W poprzednim wpisie zamieściłem fragment jednej z rozmów, które składają się na książkę zatytułowaną „Psychoterapia bez makijażu. Trudne rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach”. Zawiera ona przeprowadzone przeze mnie wywiady z ludźmi, którzy czują się skrzywdzeni przez psychoterapię oraz z neutralnymi terapeutami wyjaśniającymi i komentującymi problemy poruszone w rozmowie z pacjentem. W dzisiejszej odsłonie książki fragment rozmowy z wybitnym terapeutą. Jerzy Witold Aleksandrowicz, ur. 07 07 1936, dyplom lekarza uzyskał w 1958 r (AM w Krakowie), w 1965 roku dyplom mgr. filozofii (UJ). Do 1998 pracował w Klinice Psychiatrycznej AM w Krakowie. Specjalista psychiatrii ( I stopień 1962, II – 1865), dr med. 1966, dr hab. 1979, prof. med. 1990. Zainteresowania badawcze dotyczyły początkowo związków zaburzeń psychicznych z procesami fizjologicznymi (krzepnięcie krwi, zaburzenia metabolizmu węglowodanów) oraz działania leków psychotropowych. Po 1967 roku – psychopatologia i psychoterapia zaburzeń nerwicowych, hipnoza i hipnoterapia, metodologia i narzędzia oceny efektów leczenia zaburzeń nerwicowych (m.in. kwestionariusze objawowe, kwestionariusz osobowości). Opublikował ok 300 publikacji naukowych, w tym podręczniki psychopatologii i psychoterapii. Przez wiele lat prowadził psychoterapię indywidualną i grupową, m in  w ramach oddziału dziennego (model kompleksowej terapii zaburzeń nerwicowych stworzony w latach 1974-5 w Pracowni Psychoterapii Katedry Psychiatrii). Od 1998 kierował Katedrą Psychoterapii CM UJ, m in uczącą studentów medycyny podstaw psychoterapii i podstaw psychoanalizy oraz prowadzącą szkolenia podyplomowe i superwizje przygotowujące do Certyfikatu Psychoterapeuty. Od 2006 r. prof. emeritus. Od 1970 związany z Sekcją Naukową Psychoterapii Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego. W 1972 roku założył kwartalnik „Psychoterapia”. Obecnie jest redaktorem „Archives of Psychiatry and Psychotherapy” i przewodniczy Komitetowi Redakcyjno-Wydawniczemu PTP.

Czy psychoterapia może szkodzić?

 
Psychoterapia, która ma służyć leczeniu zaburzeń jest czymś innym i wymaga innego wykształcenia niż ta, która ma doprowadzić do wzrostu samoświadomości, zwiększenia sprawności interpersonalnej, podwyższenia samooceny itp.  Jak długo każdy będzie mógł otworzyć „gabinet psychoterapeutyczny” i udawać że leczy, tak długo wpadanie w rozmaite pułapki będzie bardzo prawdopodobne.
  Tomasz Witkowski.: Panie Profesorze, dziękuję, że zgodził się pan na tę rozmowę. Czy może pan skomentować przebieg opisanej psychoterapii? Jerzy Aleksandrowicz: Nie. Wypowiadanie się o osobach czy o terapiach znanych tylko „z drugiej ręki” byłby nieuczciwością. Wolałbym porozmawiać o niektórych ogólnych problemach, związanych z tą opowieścią. T. W.: Rozumiem, porozmawiajmy zatem na początek o terapii szkoleniowej. Wielu ludzi, którzy nie mają do czynienia z terapią zastanawia się nad tym, że przecież przeciętny lekarz nie musi przechodzić chemioterapii, żeby móc ją stosować, żeby zrozumieć, na czym ona polega, czy jakikolwiek inny specjalista świadczący usługi nie musi doświadczać na sobie tego procesu, który będzie później prowadził, żeby go rozumieć i móc stosować. W psychoterapii dość powszechnie twierdzi się, choć nie wiem czy we wszystkich modalnościach, że kandydat na psychoterapeutę musi przejść własną psychoterapię. Czy bylibyśmy w stanie to czytelnikowi wyjaśnić, dlaczego tak właśnie jest? J. A.: Bo psychoterapeuta jest w specyficzny, osobisty sposób zaangażowany w proces leczenia. On sam jest głównym, jeśli nie jedynym narzędziem oddziaływania terapeutycznego. Musi więc znać siebie, zwłaszcza powinien poznać wcześniej nieuświadamiane motywy swoich przeżyć i zachowań, umieć oddzielać to, co jest wynikiem jego własnych procesów psychicznych od tego, co spostrzega u pacjenta. Zdawać sobie sprawę z tego, co wnosi w proces terapeutyczny, jakie są jego schematy poznawcze, co chętniej dostrzega, a czego nie itp. W przeciwnym razie prawdopodobnie będzie popełniać błędy, przypisując pacjentowi swoje postawy, przeżycia czy trudności, „projektując” je. Własna, „treningowa” psychoterapia ma temu zapobiegać. Inna sprawa, czy zawsze rzeczywiście spełnia to zadanie. Nie jest też w pełni prawdziwe przekonanie, że w przypadku farmakoterapii tego typu własne doświadczenia nie są potrzebne. Profesor Antoni Kępiński twierdził, że zanim lekarz poda tabletkę pacjentowi, powinien sam doświadczyć działania tej tabletki na sobie. Więcej nawet: że wykształcenie psychiatry wymaga doświadczenia przeżycia psychozy. I dlatego zażywaliśmy LSD, powodujące krótkotrwałą psychozę intoksykacyjną. To były późne lata pięćdziesiąte, wczesne sześćdziesiąte, kiedy jeszcze nie było świadomości uzależniającego wpływu LSD i wielu leków psychotropowych. T. W.: Czy nadal się stosuje takie podejście w kształceniu psychiatrów? J. A.: Nie. To nawet wtedy nie było powszechne, ale dość częste. Natomiast nadal uważa się, że trzeba doświadczyć psychoterapii, by rzeczywiście rozumieć, na czym ona polega. I chyba zasadnie, bo bardzo niewiele można przekazać w opisach tego, co się dzieje w procesie oddziaływania. Zarazem, poznanie i uświadomienie sobie, co może przeżywać pacjent czy klient w czasie spotkania, jest jednym z warunków kompetentnego działania. T. W.: Próbuję sobie wyobrazić tę zasadę kształcenia i jakoś nie potrafię znaleźć uzasadnienia zalecenia dla kandydatów na terapeutów uzależnień, aby np. doświadczali ciągów alkoholowych. J. A.: Może nie ciągów, ale czy sądzi pan, że terapeuta, który nigdy nie doświadczył działania alkoholu (o ile tacy w ogóle bywają) jest w stanie w pełni zrozumieć, co to jest upojenie alkoholowe? T. W.: Myślę, że terapeuta, który nie upajał się alkoholem a zna dobrze fizjologiczne i psychologiczne mechanizmy uzależnienia jest w stanie bardziej pomóc pacjentowi niż taki, który doświadczył działania alkoholu a niewiele wie o fizjologii i psychologii uzależnienia. Boję się myśleć jakie mogłyby być konsekwencje takiego kształcenia terapeutów do pracy z uzależnieniami od ciężkich narkotyków. J. A.: Oczywiście, brak rzetelnej wiedzy o tym, co się leczy, najczęściej szkodzi chorym. W najlepszym razie prowadzi do braku skuteczności oddziaływań. Doświadczenie na sobie samym tego, co przeżywa pacjent nie wystarcza, jest tylko jednym z elementów wykształcenia psychoterapeuty. Ale skoro już mówi pan o leczeniu uzależnień: przecież właśnie osoby, które były uzależnione, są powszechnie uznawane za najlepszych terapeutów… T. W.: …i pewnie osoby molestowane seksualnie są najlepszymi terapeutami ofiar molestowania, a ludzie, którzy doświadczyli przeżyć traumatycznych najlepiej rozumieją ofiary katastrof. Panie profesorze, czy nie obawia się pan, że czytelnicy wyciągną taki oto wniosek z naszej rozmowy, że to, czego doświadczył w życiu terapeuta jest kluczowe w ocenie jego przydatności do pracy z ludźmi? Mógłby pan nieco bardziej jednoznacznie rozstrzygnąć wątpliwość dotyczącą tego co jest priorytetem w praktyce terapeutycznej i co powinni jako pierwsze brać pod uwagę pacjenci wybierający terapeutę – jego doświadczenia życiowe, czy wiedzę i umiejętności zdobyte w procesie kształcenia? J. A.: Jedno i drugie. Sama wiedza zaczerpnięta z książek nie wystarcza, by zrozumieć człowieka i jego zaburzenia przeżywania. Z drugiej strony, wprawdzie doświadczenie życiowe czyni każdego mądrzejszym, ale również nie jest wystarczającą kompetencją do prowadzenia psychoterapii. Natomiast doświadczenie zawodowe (będące przecież elementem doświadczenia życiowego), decydujące o krytycznym spojrzeniu na wiedzę uzyskaną w toku kształcenia sprawia, że ci bardziej doświadczeni są lepszymi terapeutami. Jednak nie możemy zapominać o tym, że najczęściej psychoterapia jest pomaganiem w różnych trudnościach życiowych, w zmaganiu się z rozmaitymi problemami, a nie leczeniem osób, u których występują zaburzenia zdrowia. W przypadku takiej psychoterapii, która sprowadza się do pomocy psychospołecznej, rola doświadczenia życiowego i osobowości terapeuty jest niewątpliwa i chyba większa, niż jego wiedzy teoretycznej, bo ona często wręcz utrudnia dostrzeganie rzeczywistych problemów klienta. Wróćmy do tych spraw w dalszym ciągu rozmowy, dobrze? T. W.: Dobrze, kontynuujmy zatem wątek dotyczący problemów związanych z terapią szkoleniową. Bardzo często spotykam się, zresztą nie tylko ja, również laicy, którzy nigdy nie uczestniczyli w terapii, otóż spotykamy się z takim stwierdzeniem, że nie powinniśmy w ogóle się wypowiadać na temat terapii, bo nie jesteśmy w stanie zrozumieć, co takiego dzieje się w tym procesie, dopóki sami jej nie przejdziemy. Sam pan to podkreślił mówiąc, że bardzo niewiele można przekazać w opisach z tego co dzieje się w procesie terapii. I szczerze mówiąc, ja to odbieram jako przejaw pychy i zadufania psychoterapeutów, no bo to jest właściwie poza religią jedyna dziedzina, w której mówi się ludziom, że żeby zrozumieć czym jest np. objawienie bądź powołanie, musisz sam go doświadczyć. Żeby zrozumieć, mówię tu o intelektualnym zrozumieniu, nie o doświadczeniu procesu terapii, musisz przez nią przejść. Jeśli nie rozumiem fizyki kwantowej to to, że się przebiegnę pięć razy po Wielkim Zderzaczu Hadronów w żaden sposób nie spowoduje, że będę więcej rozumiał. Po prostu moje ograniczenia intelektualne nie pozwalają mi pojąć fizyki kwantowej. Natomiast w przypadku terapii bardzo często słyszy się właśnie tego typu stwierdzenie, że nie zrozumiesz terapii, jeśli nie przejdziesz przez nią sam. W domyśle – nie masz takich zdolności intelektualnych, żeby pojąć tę tajemnicę, która się dzieje podczas terapii i tak dalej. Czy mógłby się Pan do tego ustosunkować? J. A.: Sądzę, że takie pobieganie sobie może, poza kondycją fizyczną, dostarczyć najwyżej jakiejś wiedzy o narzędziach pomiaru, a nie o tym, co nimi się mierzy. Natomiast gdybyśmy mogli przeżyć taki sam eksperyment, jakiemu jest poddawana cząsteczka, to kto wie… Mówiąc serio: na pewno zarzuty pychy i zadufania są uzasadnione wyższościowymi postawami i zachowaniami, spotykanymi u psychoterapeutów. Niektórzy są przeświadczeni, że ich szczególne, wrodzone cechy sprawiają, że potrafią pomagać ludziom albo że dysponują jakąś niezwykłą, niemalże tajemną wiedzą. Przekonanie, że jest się tym „wybranym” może przejawiać się lekceważeniem otoczenia, „niewtajemniczonych profanów”. Często odnoszę wrażenie, że jest to sposób kompensowania niepewności, zarówno dotyczącej rzeczywistej wartości tej wiedzy jak i własnych kompetencji. Ale przecież to dotyczy tylko niektórych z nas. Wracając do wymogu odbycia terapii treningowej: sądzę, że doświadczenie uczestniczące ma ogromny wpływ na intelektualne rozumienie każdego zjawiska, nie tylko psychoterapii. Więc chyba jest coś z prawdy w przekonaniu, że np. po to, by naprawdę zrozumieć, czym jest psychoanaliza, trzeba samemu poleżeć na kozetce. I nie chodzi tu o „wtajemniczenie”, tylko o procesy poznawcze. Samo obserwowanie prowadzonej przez kogoś psychoterapii nie wystarcza. Chociażby dlatego, że – jak wiadomo – obserwacja wpływa na przedmiot tej obserwacji, nawet w przypadku materii nieożywionej. Psychoterapeuta musi doświadczyć własnego uczestniczenia w tym procesie by rozumieć, jak sama sytuacja spotkania terapeutycznego i jak jego zachowanie w czasie takiego spotkania wpływają na to, co się dzieje. Wątpię, by można było uzyskać tę wiedzę wyłącznie z książek. Zwłaszcza, że w doświadczaniu psychoterapii napotykamy na bardzo wiele zjawisk, których nie potrafimy nazwać. Nie mamy potrzebnej aparatury pojęciowej. Więc jak ująć w słowach, przekazać to coś, co się dostrzega, uświadamia, ale nie umie wyrazić? Skądinąd, chyba jest to jednym z powodów przekonania, że psychoterapia jest bardziej sztuką niż nauką. T. W.: A więc dotykamy jakiejś tajemnicy, czegoś, czego nie potrafimy nazwać, nie mamy do tego odpowiednich pojęć… Ciąg dalszy rozmowy z prof. Jerzym Aleksandrowiczem  w książce, która ukaże się drukiem w pierwszej połowie 2018 roku.   
Psychoterapia bez makijażu – okładka

Historie pacjentów skrzywdzonych w terapii i rozmowy z terapeutami zebrałem w książce „Psychoterapia bez makijażu. Rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach”. Książka w księgarni Bonito »

Defekt – okładka

O tym, co terapia potrafi zrobić z człowiekiem, opowiadam nie tylko jako psycholog. W powieści „Defekt” śledzę zdolnego młodego człowieka przez jego związki i kolejne terapie i pytam, co się dzieje, gdy za wszelką cenę próbujemy dopasować się do normy.

Przeczytaj fragment (EPUB)  ·  Przeczytaj rozmowę o powieści

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Psychoterapia bez makijażu

Latem 2014 roku było bardzo gorąco. Właśnie wtedy, w lipcu rozpocząłem pracę nad książką poświęconą negatywnym zjawiskom w psychoterapii, której nadałem roboczy tytuł „Psychoterapia bez makijażu. Trudne rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach”.

Latem 2014 roku było bardzo gorąco. Właśnie wtedy, w lipcu rozpocząłem pracę nad książką poświęconą negatywnym zjawiskom w psychoterapii,  której nadałem roboczy tytuł „Psychoterapia bez makijażu. Trudne rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach”. Zawiera ona przeprowadzone przeze mnie wywiady z ludźmi, którzy czują się skrzywdzeni przez psychoterapię. Ponieważ jednak daleki jestem od tego aby pokazywać świat psychoterapii wyłącznie oczami niezadowolonych pacjentów, a ja nie czuję się w pełni kompetentny aby wyjaśnić czytelnikowi wszystkie prawidłowości, problemy i niuanse występujące w procesie terapeutycznym, zaprosiłem do współpracy również wybitnych psychoterapeutów. Książka zatem ma następujący układ:
  1. Wywiad z osobą skrzywdzoną/pacjentem.
  2. Wywiad z neutralnym terapeutą wyjaśniający i komentujący problemy poruszone w rozmowie z pacjentem.
W moim przekonaniu taki układ książki przypomina sprawiedliwą debatę. Nie zamierzam narzucać czytelnikom swojego punktu widzenia. Ja w tym przedsięwzięciu będę jedynie stawiał pytania. Czasami bardzo trudne pytania… Pod koniec 2015 roku książka była na ukończeniu. Dzisiaj, dwa lata później książka… nadal jest na ukończeniu. Stało się tak za sprawą wielu wypadków jakie przytrafiały się moim rozmówcom, a czasami w wyniku gwałtownych zmian w ich życiu, wśród których zdarzyła się próba samobójcza, choroby, wypadki, ale również niechęć nabyta do mnie w trakcie rozmowy, strach i wiele innych. Wszystko to, pozostając niemal całkowicie poza moją kontrolą, sprawiło, że książka ta okazała się najtrudniejszą nad jaką przyszło mi kiedykolwiek pracować. Jednak w stosunku do wszystkich moich rozmówców podjąłem zobowiązanie, że doprowadzę do tego, że zobaczą wynik swojego zaangażowania w druku. Wielu z nich podjęło godny najwyższego szacunku trud powrotu do bolesnych wspomnień, często z myślą o innych, którzy mogliby chcieć podążyć ich drogą. W stosunku do nich czuję się szczególnie zobowiązany, dlatego też zanim książka ze stanu „niemal gotowej do druku” przeistoczy się w „gotową do druku” postanowiłem jej fragmenty opublikować na moim blogu.

Byłem zwykłym facetem…[1]

 Psychoanaliza  zakuła mnie w dyby, a ja ochoczo włożyłem w te dyby swoje ręce. A później trudno już było je wyjąć.
  Tomasz Witkowski: Zanim zgodziłeś się na tę rozmowę, bardzo długo się wahałeś, w sumie trwało to kilka lat. Włodek: No tak, dokładnie 3 lata. T. W.: Co takiego zadecydowało, że jednak postanowiłeś ujawnić swoją historię? W.: Wiesz nie było to łatwe, bo wymagało osobistego odsłonięcia się. Jest mi wstyd, że dałem się jakoś tak ogłupić, po prostu. A miałem się za racjonalną osobę. Zapłaciłem za to wysoką cenę. Mam żal i pretensje do tych, którzy mieli być mądrzejsi ode mnie, a nie pomogli mi, tylko zaszkodzili. I właśnie dlatego jednak zdecydowałem się na rozmowę z tobą. Doszedłem do wniosku, że być może to będzie jedna z najbardziej pożytecznych rzeczy, jaką mogę zrobić dla innych. To, że uda mi się przestrzec ich, by nie dali się zwieść czemuś, co zamiast pomóc, może im poważnie zaszkodzić. Widzisz, chodzi o ludzi, którzy mogą zawierzyć autorytetom, aby zostać wyleczonymi. Poczułem się do tego zobowiązany, ponieważ byłem przecież wyznawcą tego, o czym zdecydowałem się głośno opowiedzieć. Chciałbym więc obudzić krytyczne myślenie u podobnych do mnie. U takich osób, które mogłyby zachwycić się tym, czym i ja się zachwycałem, gdy wybierałem swoją drogę zawodową. T. W.: Opowiedz coś o swoim życiu sprzed piętnastu lat, kim byłeś? Jakie miałeś pasje, marzenia, osiągnięcia? W.: Byłem zwykłym facetem… A może nie takim zwykłym. Nie przepadałem za piwem. Wolałem tequilę. Nie interesował mnie sport, nawet kibicem nie byłem. Lubiłem siedzieć nad książkami. To mnie pochłaniało. Niekoniecznie literatura piękna. Pasjonowały mnie książki z dyscypliny, którą zajmowałem się na co dzień. Moim hobby była moja praca. Jeszcze na studiach zakochałem się w pewnej dziewczynie. Do dziś myślę, że ona była największą miłością mojego życia. Zamieszkaliśmy razem. Wyglądało bardzo poważnie i tak już miało być. Wiesz, wspólne urlopy, podobne zainteresowania. No i najlepszy seks świata – każdy pewnie tak myśli, jak się zakocha. A ja zawsze byłem długodystansowcem, nie playboyem. O dzieciach nie myślałem. No może raz, ale krótko. Podobno byłem zbyt skoncentrowany na pracy zawodowej, którą tak lubiłem. Lubiłem też towarzystwo. Ale nie chodzi o imprezy, raczej tak, żeby pogadać, przy kawie, przy kielichu, w kilka osób. Ale bywały i większe spotkania. Uchodziłem za bardzo towarzyską osobę. Myślałem o sobie, jako o osobie dobrze potrafiącej adaptować się do sytuacji. W towarzystwie byłem rozgadany, w rozmowie byłem dobrym słuchaczem. T. W.: A w sferze zawodowej? W.: Byłem dobrze zapowiadającym się psychologiem i psychoterapeutą. Po zakończeniu studiów dostałem propozycję od mojego promotora, by pracować na uczelni i zrobić doktorat. Fragmenty mojej magisterki zostały wykorzystane w publikacji naukowej. Po prostu, moja praca naprawdę była metodologicznie niezła. T. W.: Nie zostałeś jednak na uczelni? W.: Nie, nie chciałem pracować naukowo. Chciałem być psychoterapeutą. Oczarowała mnie podczas studiów psychoanaliza. Wybrałem szkolenie w jednym z głównych ośrodków szkolenia w terapii psychoanalitycznej w Polsce. Po studiach pracowałem trochę na etacie, ale dość szybko uruchomiłem własną działalność gospodarczą. Wiesz, to dawało niezłe perspektywy. Otworzyłem z kilkoma osobami gabinet psychoterapii. Oprócz pracy z pacjentami dorabiałem szkoleniami. Czyli: w tygodniu praca w gabinecie, w weekendy, co najmniej raz w miesiącu, prowadziłem szkolenie. A wieczorami pisałem artykuły popularyzujące psychologię – dziś wstyd przyznać, że nie zawsze taką jak rozumieją to naukowcy. Opublikowałem dwa poradniki dla pewnej grupy zawodowej. Niestety niski nakład, więc nie zarobiłem dużo. Ale miałem łatwość pisania i w komputerze było kilka kolejnych projektów. Powiem ci, że byłem pełnym optymizmu zadowolonym z siebie, pracowitym gościem. Oczywiście miewałem spadki formy, gorsze dni, chwile rozdrażnienia i rezygnacji. Ale kto ich nie ma? Zresztą trwały krótko. Zaskoczę cię, gdy opowiem, co dzisiaj wiem na ten temat. A potem zaczęło się coś psuć. To gnicie trwało w sumie ponad dwa lata, choć pewnie zaczęło się wcześniej. T. W.: Zanim zapytam cię o początki tego psucia się, powiedz jak wygląda Twoje życie teraz? W.: Głównie siedzę w domu. Wstaję, biorę prysznic. Mierzę poziom cukru. Zjadam śniadanie. Dwie godziny po posiłku znów mierzę poziom cukru. Dwie godziny po obiedzie jeszcze raz mierzę sobie poziom cukru. To samo po kolacji. Raz w tygodniu zamawiam sobie transport do kliniki. Mam papiery rencisty, więc mogę zamawiać częściowo dofinansowany przez miasto bus dla osób niepełnosprawnych. No i w tygodniu zamawiam sobie trzy takie kursy. Jadę na dializy, zwykle w poniedziałek, środę i piątek. T. W.: Czy znajdujesz czas na pracę? W.: Tak, trochę. Gdyby nie znajomi, którzy dają mi zlecenia napisania jakichś materiałów szkoleniowych czy poprowadzenia jakiejś prezentacji byłoby beznadziejnie. Wyobraź sobie różnicę: raz na jakiś czas parę godzin na zlecenie, a kiedyś stała praca w gabinecie i 20-godzinne szkolenia. Renta jest żałosna, bo w budżetówce pracowałem krótko, a gdy prowadziłem działalność gospodarczą to płaciłem najniższą składkę na ubezpieczenie. Oszczędności poszły na leczenie. Nie mogę za bardzo nigdzie wyjechać, bo na miejscu trzymają mnie dializy. Poza tym nie czuję się dobrze. Z poprzedniego życia zostało mi zamiłowanie do czytania. Tylko lektury się zmieniły. I słuchanie muzyki. Mieszkam z bratem i jego rodziną. To bardzo krępująca dla mnie sytuacja. Ale nie stać mnie nawet na wynajęcie samodzielnego mieszkania. A żadna kobieta za mną się nie zwiąże. A gdyby nawet, to gdzie mam ją poznać, skoro jestem niewolnikiem własnego kalectwa? T. W.: Zestawienie tych dwóch obrazów z twojego życia jest dość szokujące. Co spowodowało, że z człowieka pełnego życia i planów na przyszłość stałeś się przywiązanym do medycznego sprzętu kaleką, balansującym na granicy życia i śmierci? W.: To narastało. I przyszedł ten dzień. Po południu miałem zacząć pracę z pacjentami. Nie chciało mi się wstać. Czułem złość. Zatelefonowałem do wszystkich pacjentów i odwołałem sesje. Przepraszałem i tłumaczyłem się chorobą. Myślałem: Na co czekam? Jestem tchórzem? Zwlokłem się z wyra. Poszedłem się wykąpać. Ubrałem się, jakbym miał pójść do pracy. Ale poszedłem do apteki. Nie do jednej, do kilku. Jakbym się bał przyłapania. Kupiłem środki od bólu głowy bez recepty i tabletki nasenne. Na te pastylki miałem receptę. Poprosiłem znajomego psychiatrę, by mi wypisał, bo miałem kłopoty z zasypianiem. Wróciłem do domu. Włączyłem ulubioną muzę. Pamiętam, było gorąco jak diabli. Słońce świeciło, a zasłony z mojego pokoju były w pralni. Wyciągnąłem dwie butelki tequili z barku. Po co dwie? Myślałem, że jak popiję leki mocnym alkoholem, to mnie nie odratują. Jak na złość nie miałem w lodówce lodu. Założyłem słuchawki i puściłem bardzo głośno muzę. Na talerzyk wycisnąłem z opakowań tabletki. I potem nastąpiła ta najgorsza chwila. Zacząłem się bać. Wziąłem pastylkę do ust i wyplułem. Potem znowu to samo. Zacząłem pić tequilę, by dodać sobie odwagi. Gdy miałem już „w czubie”, znów zacząłem łykać pastylka za pastylką, tabletka za tabletką. Ostatnie co pamiętam, to jak duszkiem piję z butelki. Jak na filmie, bo normalnie bym się porzygał. Potem obudziłem się w szpitalu po kilkunastu godzinach nieprzytomności. W tak zwanym złym kontakcie – co oznacza, że nie „kontaktowałem” normalnie – byłem  w sumie kilkadziesiąt godzin. T. W.: Ile czasu spędziłeś w szpitalu i jakie są zdrowotne konsekwencje twojego kroku? W.: Najpierw przez dwa lata oczekiwałem na przeszczep wątroby. Potem poważna operacja. W sumie w szpitalu spędziłem ponad 20 miesięcy. Ciągle się boję, że wątroba się nie przyjmie… Wiem, że histeryzuję. Biorę przecież baterię leków. Preparaty, które mają zapobiec odrzuceniu przeszczepu będę brał do końca życia. W międzyczasie popsuły mi się nerki, więc jeżdżę na dializy trzy razy w tygodniu. A do tego cukrzyca – ciągłe pomiary poziomu cukru, drakońska dieta i zastrzyki insulinowe. Na dodatek okazało się, że bardzo popsuł mi się wzrok. Według lekarzy jest to wynik cukrzycy. Ponadto dużo częściej niż kiedyś choruję. Siadła mi odporność. Stałem się niewolnikiem medycyny, która utrzymuje mnie przy życiu. T. W.: Twoja opowieść nie sugeruje, że podjąłeś decyzję o odebraniu sobie życia pod wpływem impulsu. Spróbujmy odwinąć ten kłębek i dojść powoli do rzeczywistych przyczyn, które pchnęły cię do samobójstwa. Jesteś w stanie wskazać pierwszy krok na twojej ścieżce do przepaści? Ciąg dalszy opowieści Włodka w książce, która ukaże się drukiem w pierwszej połowie 2018 roku.    [1] W wywiadzie zmieniono niektóre dane, by zadbać o prawo do ochrony prywatności przedstawianych w nim osób. Pozostałe kwestie pozostawiono bez zmian. W szczególności waga opisywanych wydarzeń w żaden sposób nie została zmieniona.  
Psychoterapia bez makijażu – okładka

Historie pacjentów skrzywdzonych w terapii i rozmowy z terapeutami zebrałem w książce „Psychoterapia bez makijażu. Rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach”. Książka w księgarni Bonito »

Defekt – okładka

O tym, co terapia potrafi zrobić z człowiekiem, opowiadam nie tylko jako psycholog. W powieści „Defekt” śledzę zdolnego młodego człowieka przez jego związki i kolejne terapie i pytam, co się dzieje, gdy za wszelką cenę próbujemy dopasować się do normy.

Przeczytaj fragment (EPUB)  ·  Przeczytaj rozmowę o powieści

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Ludzie, którzy myślą, że są mniej aktywni od swoich rówieśników umierają wcześniej

I to niezależnie od rzeczywistej aktywności fizycznej! Taki efekt pokazały badania kohortowe przeprowadzone na grupie ponad 60 tys. Amerykanów.  Nie wystarczy zatem ćwiczyć, trzeba jeszcze odpowiednio o tym myśleć. Skąd taki dziwny efekt? Kilka możliwych wyjaśnień i więcej szczegółów na ten temat w moim artykule napisanym dla Research Digest
Czytelnicy zainteresowani podobną problematyką mogą również sięgnąć do innych moich publikacji lub programów:

Czy stres istnieje?

Psycholgoy Led Astray: Cargo Cult in Science and Therapy


Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

CHARAKTERY – 10 jubileusz hipokryzji

Dokładnie 10 lat temu w magazynie Charaktery ukazał się artykuł autorstwa Renaty Aulagnier zatytułowany Wiedza prosto z pola zawierający kompletne pseudonaukowe bzdury.

Dokładnie 10 lat temu w magazynie Charaktery ukazał się artykuł autorstwa Renaty Aulagnier zatytułowany Wiedza prosto z pola zawierający kompletne pseudonaukowe bzdury. W rzeczywistości autorem artykułu byłem ja sam, a swoją prowokacją chciałem zwrócić uwagę, na fakt, że czasopismo to, mimo utytułowanej Rady Naukowej i wielokrotnych zapewnień o naukowym podejściu do prezentowanych treści, karmi czytelników pseudonaukową papką.[1] Po zdemaskowaniu przeze mnie prowokacji posypały się na moją głowę gromy. Większość oskarżeń kierowanych pod moim adresem miała charakter etyczny. Szybko zasłużyłem sobie na miano oszusta, specjalisty od manipulacji (możecie o tym przeczytać nawet w Wikipedii), porównywany byłem do agentów ABW, CBA, CIA.  Jednocześnie redakcja Charakterów wykreowała swój obraz jako ofiary tego niecnego manipulanta, zapewniając swoich czytelników, że dołożą wszelkich starań, aby uniknąć wprowadzania w błąd swoich czytelników. Czy spełniła swoje obietnice? Cóż,  przez 10 lat nie opublikowali sprostowania merytorycznego zawartych w artykule bzdur. Przez 10 lat od zdemaskowania przeze mnie prowokacji numer czasopisma zawierający bzdurny artykuł jest w ciągłej sprzedaży (http://sklep.charaktery.eu/charaktery-10-2007.html). Zamawiając egzemplarz Charakterów z października 2007 roku nie znajdziecie ani w kopercie, ani w samym czasopiśmie jakiegokolwiek sprostowania. Szafarze ocen moralnych zachłystujący się swoim oburzeniem nie mają najmniejszych skrupułów, aby przez dziesięć lat wprowadzać w błąd kolejnych czytelników skwapliwie przyjmując po 7 złotych za egzemplarz tego stęchłego numeru. Sprawdziłem to dokładnie i opisałem ponad rok temu na swoim blogu w poście zatytułowanym Pecunia non olet.  To jednak nie koniec hipokryzji. Ponad rok temu informację o tym, że Charaktery nadal bez jakiegokolwiek sprostowania sprzedają ów archiwalny egzemplarz, przesłałem do większości członków rady naukowej Charakterów oraz do uczonych zaangażowanych wówczas w dyskusję nad prowokacją.[2]  Na dwadzieścia kilka wysłanych wiadomości otrzymałem tylko dwie odpowiedzi. Jeden z autorów zapewniał, że myśli podobnie jak ja, drugi oświadczył, że porozmawia o tej sprawie z innymi członkami rady naukowej. Historia ta nie byłaby pełna bez refleksji sprzed wielu lat:
W czasach, gdy wszystko spadło w cenie – i honor i mądrość i odwaga – gdzie skryć się przed zgrają napastliwych? Jak uchronić siebie przed śmieciarzami dusz zaludniającymi ekrany, stronice gazet i książek?

Bogdan Białek, redaktor naczelny „Charakterów”

[1] Czytelnicy, którzy nigdy o mojej prowokacji nie słyszeli, mogą przeczytać więcej na jej temat tutaj: https://web.archive.org/web/2019/http://www.tomaszwitkowski.pl/dawny-blog/page0.html [2] Dyskusji tej poświęcono cały 4 numer Psychologii Społecznej z 2008 roku.
Zakazana psychologia, t. III – okładka

Więcej historii o nadużyciach i przemilczeniach w świecie nauki opisuję w trzecim tomie „Zakazanej psychologii. O cnotach, przywarach i uczynkach małych, wielkich uczonych”. Książka w księgarni Bonito »

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Kolejna metaanaliza demaskująca mit o wpływie emocji na powstawanie raka

Niedawno czwórka koreańskich naukowców opublikowała metaanalizę, której wyniki wskazują na brak związków pomiędzy depresją a rakiem. To kolejna praca podważająca powszechne przekonanie o tym, że nasze emocje mogą powodować raka lub modyfikować przebieg tej choroby. Więcej szczegółów na ten temat w moim artykule napisanym dla Research Digest

New meta-analysis undermines the myth that negative emotions can cause cancer

By guest bloggerTomasz Witkowski At least one in four readers of this post will die of cancer. This is a simple statistic that leads rationally thinking people to treat the possibility as very likely. And this is what many do: they try to adopt a lifestyle that minimises the risk to some degree. But how do we know what minimises and what increases this risk? Of course, by listening to experts, the best of whom are scientists who research these things. However, whenever there is disquiet brought about by uncertainty, self-titled experts come out of the woodwork. Discussion of factors increasing the risk of cancer is today not only the domain of medical doctors and psycho-oncologists, but is also engaged in by some alternative medicine proponents, pseudopsychologists, and fringe psychotherapists, whose opinions are disseminated by journalists, some more thorough than others (see myth #26 in 50 Great Myths of Popular Psychology for more background). Among these opinions is the common claim that negative thinking, pessimism, and stress create the conditions for the cells in our body to run amok, and for cancer to develop. Similar declarations accompany therapeutic propositions for changing our way of thinking into a more positive one that will protect us from cancer, or even cure us of the disease. Should you, therefore, begin to fear the possibility of cancer if you are not prone to optimism, or – even worse – have bouts of depression? Read more…
Czytelnicy zainteresowani tą problematyką mogą również sięgnąć do innych moich publikacji lub programów:

Psychoonkologia O. Carla Simontona

Czy stres istnieje?

Psycholgoy Led Astray: Cargo Cult in Science and Therapy


Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Jak naukowo zrobić innych w balona?

28 marca 2017 roku w radiu TOK FM w audycji zatytułowanej OFF Czarek rozmawiałem z redaktorem Cezarym Łasiczką między innymi na temat niedawnej prowokacji przeprowadzonej przez polskich naukowców, o problemie dostępu do danych surowych, o fatalnych wynikach badań nad wykrywaniem samobójstwa, o zastosowaniu nowoczesnych technologii w diagnozie i terapii. A oto dokładny link do nagrania: http://audycje.tokfm.pl/podcast/Jak-nukowo-zrobic-innych-w-balona/47858# Zapraszam do wysłuchania!

O czym rozmawialiśmy

Rozmawialiśmy m.in. o prowokacji polskich naukowców, którzy przez dwa lata tworzyli fikcyjną badaczkę i zgłosili ją do czasopism typu open access – wiele z nich zaprosiło ją do redakcji. Mówiłem o rzeczywistych osiągnięciach psychologii, takich jak opracowanie szkoleń dla załóg lotniczych, które przyczyniły się do dużego spadku liczby katastrof.

Rozmawialiśmy też o metaanalizie 50 lat badań nad czynnikami ryzyka samobójstwa (365 badań), z której wynika, że nie przewidujemy samobójstwa lepiej niż rzutem monetą, oraz o przewadze diagnoz statystycznych nad klinicznymi i oporze przed powierzaniem diagnozy maszynom.


Psychomanipulacje – okładka

Jak rozpoznawać manipulację i jak się przed nią bronić, piszę w książce „Psychomanipulacje. Jak je rozpoznawać i jak sobie z nimi radzić”. Książka w księgarni Bonito »

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Bezpłatne egzemplarze moich książek w iTunes!

Image result for now available on itunes Z radością informuję , że od kilku dni moje książki dostępne są w iTunes. Z tej okazji od wczoraj pierwsze 10 osób, które przeczytały  Psychology Gone Wrong i prześlą na Fan Page na Facebooku krótką, unikalną recenzję książki, otrzymają niepowtarzalny kod przy pomocy którego będą mogły pobrać bezpłatnie z iTunes egzemplarz Psychology Led Astray! Podobnie pierwsze 10 osób, które przeczytały Psychology Led Astray i prześlą na  Fan Page na Facebooku krótką, unikalną recenzję książki, otrzymają niepowtarzalny kod przy pomocy którego będą mogły pobrać bezpłatnie z iTunes egzemplarz Psychology Gone Wrong! Oferta ważna tylko do 6 kwietnia, 2017 r.
Zakazana psychologia, t. I – okładka

O psychoanalizie, pseudoterapiach i szarlatanerii w psychologii piszę w pierwszym tomie „Zakazanej psychologii. Pomiędzy nauką a szarlatanerią”. Książka w księgarni Bonito »

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Samobójstwo – kolejna ogromna porażka psychologii

Pół wieku badań, nie umożliwia psychologom przewidzieć zachowań samobójczych lepiej niż rzut monetą – to tytuł kolejnego mojego opracowania dla Research Digest.

Pół wieku badań, nie umożliwia psychologom przewidzieć zachowań samobójczych lepiej niż rzut monetą – to tytuł kolejnego mojego opracowania dla Research Digest. Zapraszam do lektury, a głodnych wiedzy zapewniam, że w ciągu paru tygodni zamieszczę na blogu nieco obszerniejszy materiał na ten temat.

After half a century of research, psychology can’t predict suicidal behaviours better than by coin flip

African American Depressive Sad Broken Heart Concept By guest blogger Tomasz Witkowski “There is but one truly serious philosophical problem and that is suicide” the French author and philosopher Albert Camus stated. But it is not only philosophers who are moved by this issue. Psychologists are seeking ways of preventing this tragic death, and health care organisations are sounding the alarm. Around a million people die at their own hand every year, which makes suicide the tenth most common cause of death. Additionally, for every completed suicide, there are 10 to 40 survived attempts, which means that in the USA alone 650,000 people each year are taken to emergency rooms following an attempt on their own life. Yet what is most disturbing is that the number of suicides is continually rising. The WHO reports that since the 1960s this number has grown over 60 per cent. Is psychology capable of identifying the risk factors that can push people to take their own lives? Read more…

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.