Czy powinniśmy mieć prawo do decydowania o końcu swego życia?

Choć Kościół katolicki stanowczo sprzeciwia się jakiejkolwiek formie eutanazji, dyskusje na jej temat nie cichną w Europie.

Choć Kościół katolicki stanowczo sprzeciwia się jakiejkolwiek formie eutanazji, dyskusje na jej temat nie cichną w Europie. Także i w Polsce pojawiają się pytania o potrzeby nieuleczalnie chorych i umierających pacjentów: o uporczywą terapię, opiekę paliatywną i możliwość łagodzenia skrajnych cierpień. Czy prawo do decydowaniu o końcu swego życia jest jednym z praw człowieka? I czy pacjenci u kresu życia często mówią o eutanazji? O tym opowiedzą dr Tomasz Witkowski i Aneta Borkowska. Zapraszam do wysłuchania podcastu audycji z cyklu Człowiek 2.0 prowadzonej przez Jana Stradowskiego. Posty o podobnej treści:

Choosing the Final Freedom: Suicide in the Past and Present – mój nowy artykuł w Areo Magazine

O czym rozmawialiśmy

Wspólnie z Anetą Borkowską rozmawialiśmy o prawie do decydowania o końcu własnego życia – o eutanazji, uporczywej terapii i opiece paliatywnej. Bronię poglądu, że prawo do godnego zakończenia życia jest częścią prawa do godnego życia. Tam, gdzie eutanazja jest zakazana, ludzie w terminalnej chorobie często odbierają sobie życie w dramatycznych okolicznościach i przedwcześnie, póki jeszcze mają siły.

Przywołałem historię sportsmenki, która po uzyskaniu zgody na eutanazję żyła jeszcze wiele lat i podkreślała, że żyje właśnie dlatego, że ma tę zgodę w szufladzie. Prawo do eutanazji bywa więc prawem do poczucia bezpieczeństwa w sytuacji, która każdego z nas może pozbawić kontroli nad własnym ciałem i bólem.


Przepędźcie guru, którzy radzą, jak żyć – okładka

Ten wątek rozwijam w zbiorze esejów „Przepędźcie guru, którzy radzą, jak żyć i inne eseje” – o tych, którzy sprzedają nam gotowe recepty na życie. Książka w księgarni Bonito »

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Tomasz Witkowski zwycięzcą naukowych nagród FOCUSA w kategorii AKTYWISTA

Z nieukrywaną radością informuję, że w plebiscycie magazynu Focus Soczewki 2019 zostałem zwycięzcą w kategorii AKTYWISTA. Ogromnie dziękuję wszystkim tym, którzy poświęcili swój czas i energię aby na mnie głosować. Mam nadzieję, że dzięki tej nagrodzie mój głos stanie się choć odrobinę bardziej słyszalny pośród zgiełku pseudonaukowych uwodzicieli i handlarzy nadzieją. Więcej na temat samych nagród i pozostałych zwycięzców TUTAJ.  
Zakazana psychologia, t. I – okładka

O psychoanalizie, pseudoterapiach i szarlatanerii w psychologii piszę w pierwszym tomie „Zakazanej psychologii. Pomiędzy nauką a szarlatanerią”. Książka w księgarni Bonito »

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Domniemanie niewinności

Dzisiaj wystarczy oskarżenie jednej małoletniej osoby o molestowanie, aby nauczyciel, lekarz, trener, terapeuta, wychowawca czy rodzic znalazł się w areszcie prewencyjnym. Nawet jeśli żył dotychczas jak anioł.

Tomasz Komenda i inni. Gdzie się podziało domniemanie niewinności

Dzisiaj wystarczy oskarżenie jednej małoletniej osoby o molestowanie, aby nauczyciel, lekarz, trener, terapeuta, wychowawca czy rodzic znalazł się w areszcie prewencyjnym. Nawet jeśli żył dotychczas jak anioł.
W miasteczku Snow Hill w amerykańskim stanie Utah przez wiele lat stała tablica z napisem: „Buty mężczyzn mogą przez tysiąc lat wzbijać kurz tego miasteczka, ale nic nigdy nie zmaże krwi biednych ludzi, którzy tu zginęli”. Upamiętniała masakrę dokonaną w tym miejscu w 1899 roku zwanym Rokiem Wielkiej Zamieci. Zginęło podczas niej wielu mężczyzn, którzy tej wyjątkowej zimy dopuścili się kradzieży jedzenia. Zabili ich łowcy nagród działający na podstawie listów gończych wystawionych przez ówczesny wymiar sprawiedliwości. Wydarzenia w Snow Hill doprowadziły do publicznego potępienia wykorzystywania łowców nagród przez wymiar sprawiedliwości. Potrzeba bezpieczeństwa jest jedną z najbardziej podstawowych potrzeb ludzkich. Od zarania dziejów ludzie starają się wyeliminować zagrożenia, które niosą z sobą siły natury, ale także inni ludzie. To właśnie w obawie przed niepożądanymi działaniami innych stworzyliśmy prawo, na podstawie którego ścigamy przes…

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Czat Czwórki o psychoterapii – podcast PR 4

21 września w audycji „Czat Czwórki” rozmawiałem z red. Jakubem Jamrozkiem o niebezpieczeństwach psychoterapii. W audycji wzięła również udział dr Ewa Pragłowska. Obszerny wywiad z nią można przeczytać także w mojej książce Psychoterapia bez makijażu. Zapraszam do wysłuchania podcastu. Tytuł audycji: Czat Czwórki Prowadzi Jakub Jamrozek Więcej na temat poruszony w audycji w MOICH KSIĄŻKACH, a także w innych postach na tym blogu.

O czym rozmawialiśmy

W audycji wzięła udział także dr Ewa Pragłowska. Zastanawialiśmy się, czy psychoterapia pomaga, czy może też zaszkodzić osobie, która z niej korzysta. Rozmawialiśmy o mitach – na przykład, że terapia polega głównie na szukaniu przyczyn problemów w dzieciństwie albo że terapeuta mówi pacjentowi, co ma robić ze swoim życiem – o tym, dlaczego coraz więcej osób sięga po psychoterapię, dla kogo ona jest i na czym naprawdę polega.

Defekt – okładka

O tym, co terapia potrafi zrobić z człowiekiem, opowiadam nie tylko jako psycholog. W powieści „Defekt” śledzę zdolnego młodego człowieka przez jego związki i kolejne terapie i pytam, co się dzieje, gdy za wszelką cenę próbujemy dopasować się do normy.

Przeczytaj fragment (EPUB)  ·  Przeczytaj rozmowę o powieści

Epidemia samotności kontra dyktatura szczęścia

Takim nagłówkiem opatrzyła redakcja „Plus Minus Rzeczpospolita” mój nowy felieton. Nagłówek trochę nietrafiony, bo  epidemię samotności propagują zwolennicy dyktatury szczęścia. Zapraszam do lektury!
Ludzkości nie grozi epidemia samotności, lecz podsycanego powszechnie lęku przed nią. Lęku, którego objawy próbujemy nieudolnie leczyć zwiększaniem liczby i intensywności kontaktów z innymi.
Samotność zabija więcej ludzi niż otyłość Samotność jest jak wyrok Samotność degeneruje mózg i zwiększa ryzyko śmierci tak samo jak palenie papierosów czy nadużywanie alkoholu Samotność skraca życie Samotność jest śmiertelnie niebezpieczna Epidemia osamotnienia Katastrofa samotności Samotność truje jak pół paczki papierosów dziennie Samotność groźna jak rak To tylko niektóre nagłówki publikowanych w ostatnich latach na całym świecie artykułów na temat samotności. Dzisiaj te alarmistyczne doniesienia wzmocniły dodatkowo nasze dotychczasowe doświadczenia z pandemią koronawirusa: Drugie oblicze koronawirusa. Nadchodzi pandemia samotności Czasem myślę, że to nie koronawirus mnie zabije, ale samotność Pandemia samotności, izolacji i strachu Wygląda na to, że ludzkość nie tylko przeraziła się samotności, ale wypowiedziała jej również wojnę, bo oto w 2018 roku ówczesna brytyjska premier Theresa May powołała wiceminister d.s. cyfrowych, kultury, mediów i sportu Tracey Crouch na stanowisko pełnomocnika rządu ds. walki z samotnością. Nowa pełnomocnik ds. samotności stanęła na czele międzyresortowej grupy roboczej. Wśród wypracowanych przez nią rekomendacji są zalecenia dla lekarzy rodzinnych, organizacji pozarządowych i… listonoszy. Obejmują między innymi lekcje gotowania, kluby spacerowe i grupy artystyczne skierowane do samotnych pacjentów.
A dalej o tym, jak inni politycy i naukowcy walczą z epidemią samotności, o propagandzie przeciwko samotności, o miałkości danych wykorzystywanych do tej propagandy, a także o innym spojrzeniu na samotność i o pożytkach z niej płynących.  Czytaj dalej klikając TUTAJ

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

The Benefits of Loneliness – mój nowy artykuł w Areo Magazine

In 2017, then British prime minister Theresa May appointed Tracey Crouch to the newly created position of Minister for Sport, Civil Society and Loneliness. Crouch became the head of an interdepartmental working group, whose recommendations included advice to GPs, non-governmental organizations and postmen. Among their social prescriptions, as Ralph Leonard has detailed, were “cookery classes, walking clubs and art groups … to help tackle the feeling of isolation.”

Karl Lauterbach, a health expert in Germany’s SPD party, has also called for the appointment of a commissioner for loneliness, preferably within the Ministry of Health. In this, he was joined by Markus Weinberg, from the CDU party. US Surgeon General Vivek Murthy has also declared an “epidemic of loneliness.” Scientists at the Brain Dynamics Laboratory of the University of Chicago have recently began work on an anti-loneliness pill, which will use pregnenolone, a neurosteroid formed from cholesterol, to reduce or even eliminate the feeling of loneliness. Scientists at the University of Sydney are testing a synthetic particle called SOC-1, which causes a fall in oxytocin levels and increases willingness to make social contacts. Scientists at the University of California are researching the use of beta-blockers to reduce the stress caused by loneliness. Read more by clicking HERE. Nieco rozszerzona polskojęzyczna wersja do przeczytania TUTAJ.

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Narysuj drzewo, a powiem Ci kim jesteś! – podcast radiowej Czwórki

Czy można dowiedzieć się o sobie czegoś rysując na kartce owocowe drzewo albo interpretując atramentowe plamy? Psychologowie wciąż używają tzw. testów projekcyjnych. Czy mają one jednak sens?

Czy można dowiedzieć się o sobie czegoś rysując na kartce owocowe drzewo albo interpretując atramentowe plamy? Psychologowie wciąż używają tzw. testów projekcyjnych. Czy mają one jednak sens? Gościem podcastu Kuby Jamrozka jest dr Tomasz Witkowski, psycholog, autor książek w tym nowej „Shaping Psychology”. Zapraszam do wysłuchania podcastu. Tytuł audycji: „Strefa prywatna” Prowadzi Jakub Jamrozek Więcej na temat poruszony w audycji w MOICH KSIĄŻKACH, a także w innych postach na tym blogu:

Z perspektywy naszego kurnika – mój nowy felieton w Plus Minus Rzeczpospolita

Żniwa pseudonauki – wywiad dla tygodnika PRZEGLĄD

Z cyklu: Witkowski wyszukuje zgniłe jabłka – badanie Olgi Hepnarovej

Psychologia to nauka, nie czary

Czego za kilkanaście lat będzie się wstydził obecny student psychologii, a z czego będzie dumny?

Co w zamian? Szkic o krytycznym myśleniu

Czy komputery zastąpią psychologów i psychoterapeutów?


Zakazana psychologia, t. I – okładka

O psychoanalizie, pseudoterapiach i szarlatanerii w psychologii piszę w pierwszym tomie „Zakazanej psychologii. Pomiędzy nauką a szarlatanerią”. Książka w księgarni Bonito »

Tryptyk haniebny – okładka

Szarlatani nie narodzili się w XXI wieku. W powieści „Tryptyk haniebny” cofam się do czternastowiecznej Europy Środkowej, do pracowni alchemika, który obiecuje kamień filozoficzny, i pytam, czy to poszukiwanie doskonałości, czy genialne oszustwo.

Przeczytaj prolog (PDF)  ·  Przeczytaj rozmowę o powieści

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Okładkowy wywiad opublikowany w tygodniku „Przegląd”

Najnowszy numer „Przeglądu” opublikował wywiad przeprowadzony ze mną na temat nieczystych gier polityków przez redaktor Beatę Igielską. Zapraszam do lektury.   Politycy kłamią, bo są przekonani o swojej moralnej wyższości   Wyobraźmy sobie, że jestem dobrze zapowiadającym się politykiem i właśnie panu obiecuję bon 2000+ na wakacje. Uwierzy mi pan? – Nie. Co powinnam powiedzieć, jaka powinnam być, żeby mi pan uwierzył? – Powinna pani być kimś, kto poprzednio składał obietnice i je realizował. Ale jestem politykiem początkującym, wcześniej nieznanym. – Może niekoniecznie ja, ale inni ludzie mogą pani uwierzyć, gdy wszyscy politycy zawiedli ich zaufanie. Wtedy chwytają się niepewnego zawodnika. Jak kiedyś kandydata na prezydenta Stana Tymińskiego, człowieka znikąd. Pan by mi nie uwierzył, więc kto by uwierzył? Prości ludzie? Mam obiecać im coś więcej? – Uwierzy ten, kogo odpowiednio się przestraszy, kto się boi, a te obietnice gwarantują, że nie zrealizuje się czarny scenariusz, który przed nim się rysuje. Już dawno nic mnie tak nie zbulwersowało jak to, że Jarosław Kaczyński w Telewizji Trwam straszył starsze osoby, że polscy liberałowie będą, podobnie do tych z Zachodu, wyłączać urządzenia podtrzymujące życie w szpitalach, straszył śmiercią. Wiele starszych osób nie jest w stanie takich informacji sprawdzić zarówno ze względu na swoje kompetencje intelektualne, jak i z braku kompetencji cyfrowych, często też nie potrafią czytać po angielsku. Następnego dnia kandydat na prezydenta Andrzej Duda zapewniał, że zrobi wszystko, żeby kultury liberalnej nie dopuścić do władzy, że nigdy nie zgodzi się na eutanazję. Czytaj dalej klikając TUTAJ  
Zakazana psychologia, t. I – okładka

O psychoanalizie, pseudoterapiach i szarlatanerii w psychologii piszę w pierwszym tomie „Zakazanej psychologii. Pomiędzy nauką a szarlatanerią”. Książka w księgarni Bonito »

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Psychologia i tortury – jak przesłuchują służby specjalne? – podcast radiowej Czwórki

81 mln dolarów – właśnie tyle zainkasowali psychologowie, którzy w 2002 roku stworzyli program tortur dla CIA. Było to tuż po ataku terrorystycznym na World Trade Center. Dr Mitchell i dr Jessen opracowali program „wzmocnionych technik przesłuchań”, których nie powstydziliby się najgorsi zwyrodnialcy z NKWD lub gestapo. Na czym polegał ten niechlubny epizod w historii psychologii? W jaki sposób psychologia może stać się narzędziem służb specjalnych? Na te pytania w podcaście Kuby Jamrozka odpowiedział dr Tomasz Witkowski, psycholog, autor książek – w tym serii „Zakazana psychologia”.

Zapraszam do wysłuchania podcastu.

Tytuł audycji: „Strefa prywatna”

Prowadzi Jakub Jamrozek

Więcej na temat poruszony w audycji w mojej książce:

ZAKAZANA PSYCHOLOGIA. 

O CNOTACH, PRZYWARACH I UCZYNKACH MAŁYCH WIELKICH UCZONYCH – TOM III

Odwaga jest dzisiaj chyba w odwrocie. Także odwaga pisania, mówienia ale także odwaga konfrontowania się z argumentami innych. Czy bez takiej odwagi można prowadzić badania naukowe? Czy bez takiej odwagi możliwy jest rozwój? Książka, którą trzymasz w dłoni jest odważna, bo odważny jest jej Autor. Dlatego ją polecam. Przeczytaj, o ile jesteś odważny.
dr Tomasz Rozek, dziennikarz naukowy, autor vbloga „Nauka. To lubię”

Tomasz Witkowski od lat bierze pod lupę psychologię, przyglądając się jej dokonaniom z dużą dawką zdrowego sceptycyzmu. Potrafi przystępnie opisać zarówno błędy popełniane przez badaczy, jak i zawiłości naukowej statystyki czy działanie najnowszych technologii. Warto przeczytać i (krytycznie) przemyśleć!

Jan Stradowski, dziennikarz magazynu Focus i Radio TOK FM

Posłuchaj również rozmowy z autorem na temat trzeciego tomu z red. Hanną Zielińską:
Posłuchaj rozmowy z autorem na temat trzeciego tomu z red. Cezarym Łasiczką:
Przeczytaj recenzję na blogu:
Obejrzyj rozmowy w Racjonalista.tv:

Choosing the Final Freedom: Suicide in the Past and Present – mój nowy artykuł w Areo Magazine

During the Second World War, my mother’s sister was a liaison officer in the resistance movement. She performed very important clandestine work. As she said herself, she wasn’t afraid of death, only torture. She had little resistance to pain, and was afraid she would betray someone or give away vital information. By some means, she came into possession of a potassium cyanide capsule. She took the poison when the Gestapo surrounded her home, having earlier set fire to one of the rooms, thus probably destroying some vital documents.—Anonymous letter to a Polish blog.

This is one of thousands of similar stories from those bleak times. A poison capsule was a guarantee of a final escape that neither the Gestapo nor the SS could prevent: an escape from torture, humiliation and a death deprived of dignity. It was no accident that the Third Reich scorned those who voluntarily gave up their own life. They even denounced the use of the word Freitod (“free death”), one of four German synonyms for the act we call suicide. The other three terms are Selbsttötung (“killing oneself”), the scientific Suizid and Selbstmord (“self-murder”). The Nazis preferred the latter. There was a loophole in the otherwise hermetically sealed totalitarian system—and the word Freitod showed its location. For the representatives of absolute power, there is nothing worse than the knowledge that their power has limitations, and, for the slave, nothing is more invigorating than the possibility of breaking free. In those days, a capsule of potassium cyanide gave many people a real sense of freedom.

Read more by clicking HERE.

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Wirtualni psychoterapeuci

To tytuł mojej (okrojonej nieco przez redakcję) analizy możliwości wykorzystania sztucznej inteligencji do psychoterapii, która ukazała się właśnie w tygodniku „Polityka” Pojawienie się wirtualnych psychoterapeutów opartych na sztucznej inteligencji jest nieuchronne. Jakie są ich silne i słabe strony?

To tytuł mojej (okrojonej nieco przez redakcję) analizy możliwości wykorzystania sztucznej inteligencji do psychoterapii, która ukazała się właśnie w tygodniku „Polityka” Two human cardboard boxes on brown surface
Foto Pikrepo
Pojawienie się wirtualnych psychoterapeutów opartych na sztucznej inteligencji jest nieuchronne. Jakie są ich silne i słabe strony?
Zdalna terapia mogłaby rozwiązać mnóstwo problemów związanych z ograniczonym dostępem do opieki zdrowotnej osób cierpiących na choroby i zaburzenia psychiczne, których – jak się powszechnie uważa – będzie przybywać wskutek epidemii i kryzysu ekonomicznego. Przełom byłby możliwy wyłącznie w sytuacji, gdyby człowieka, przynajmniej częściowo, zastąpiły inteligentne maszyny. Samo przeniesienie usług terapeutycznych z gabinetów do wersji online nie wystarczy. A jeśli terapia miałaby wkroczyć na platformy cyfrowe, to należałoby ją podzielić na oddzielne procesy.
Czytaj dalej klikając TUTAJ.
Lub w wydaniu papierowym:
Polityka 25.2020 (3266) z dnia 16.06.2020; Nauka i cywilizacja; s. 53.

Psychoterapia bez makijażu – okładka

Historie pacjentów skrzywdzonych w terapii i rozmowy z terapeutami zebrałem w książce „Psychoterapia bez makijażu. Rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach”. Książka w księgarni Bonito »

Defekt – okładka

O tym, co terapia potrafi zrobić z człowiekiem, opowiadam nie tylko jako psycholog. W powieści „Defekt” śledzę zdolnego młodego człowieka przez jego związki i kolejne terapie i pytam, co się dzieje, gdy za wszelką cenę próbujemy dopasować się do normy.

Przeczytaj fragment (EPUB)  ·  Przeczytaj rozmowę o powieści

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Z cyklu: Witkowski wyszukuje zgniłe jabłka – badanie Olgi Hepnarovej

Stare angielskie przysłowie mówi, że jedno zgniłe jabłko może zepsuć całą beczkę zdrowych, dobrych jabłek. To prawda, zgnilizna udziela się sąsiadującym zdrowym owocom i wkrótce zawartość beczki nadaje się do wyrzucenia.

Dedykuję tym wszystkim uczonym, którzy poświęcili swoje życie  doskonaleniu interpretacji plam Rorschacha.

Stare angielskie przysłowie mówi, że jedno zgniłe jabłko może zepsuć całą beczkę zdrowych, dobrych jabłek (One bad apple spoils the whole barrel). To prawda, zgnilizna udziela się sąsiadującym zdrowym owocom i wkrótce zawartość beczki nadaje się do wyrzucenia. Czytelnicy, którzy mnie znają wiedzą doskonale, że od lat pokazuję przypadki złej, szkodliwej psychoterapii czy praktyk psychologicznych wyciągając właśnie takie zgniłe jabłka i epatując nimi, podczas gdy, jak wszyscy dobrze wiedzą, większość jabłek w beczce jest zdrowa, psychoterapia jest fantastyczną dziedziną, w której króluje dobro i miłość bliźniego, a psychologowie nieustannie i w wielkim trudzie przyczyniają się do podwyższania dobrostanu ludzkości, która dzięki nim zmierza ku świetlanej przyszłości. Olga Hepnarova. Zabiła osiem osób ciężarówką w Pradze | Martyna ... 10 lipca 1973 r. Olga Hepnarová celowo i z rozmysłem wjechała ciężarówką marki Praga RN w grupę ludzi stojących na przystanku tramwajowym w praskich Holešovicach, zabijając 8 osób (3 osoby zginęły na miejscu, 5 zmarło w wyniku obrażeń) i raniąc 12 kolejnych. Na przystanku było w sumie około 30 osób. Nie próbowała uciec z miejsca zdarzenia. Funkcjonariuszowi, który pierwszy dotarł na miejsce masakry oświadczyła, że czynu dokonała z rozmysłem. Badanie krwi nie wykazało obecności alkoholu i narkotyków. Krótko przed popełnieniem tego czynu wysłała dwa listy do redakcji pism „Svobodné slovo” i „Mlady svět”, napisane dwa dni wcześniej:
Proszę, żebyście przyjęli ten list jako dokument. Oto moja spowiedź. Ja, Olga Hepnarová, ofiara waszego bestialstwa, skazuję was na karę śmierci przez przejechanie, a ogłaszam, że za moje życie jest X ludzi mało. Acta non verba.

Olga Hepnarová, List do gazet

W czasie procesu, który trwał pięć dni, stwierdziła, że gdyby było to możliwe, powtórzyłaby swój czyn i żałowała, że ofiar nie było więcej. 6 kwietnia 1974 r. została skazana na karę śmierci i powieszona 12 marca 1975 r. w więzieniu na Pankrácu. Olga Hepnarová była dwukrotnie badana przez psychologów tzw. testem Rorschacha. Pierwszy raz w 1970 roku, zanim popełniła jakikolwiek czyn karalny i po raz drugi trzy lata później, po popełnieniu zbrodni. Oto, jak zrelacjonowano wyniki tych badań w poświęconej jej życiu książce:
Badanie osobowości: Test Rorschacha wyraźnie oznaki agresji (krew), bardzo wyraźne skłonności do opozycji. W roku 1970 badano już pacjentkę tym testem, wówczas przeważała osobowość introwertyczna, w tej chwili zostało u badanej niewiele z ówczesnych cech. Cały protokół z testu odbiega od normy, świadczy o ciężkich zaburzeniach schizoidalnych i jest na granicy ewentualnej psychozy.

Cilek Roman Ja, Olga Hepnarova

W ciągu trzech lat w Oldze Hepnarovej dokonała się gruntowna transformacja osobowości, którą zdołaliśmy poznać dzięki mocy przenikania ludzkich dusz jakie umożliwiają plamy Rorschacha. Czytając spostrzeżenia z cyklu „Witkowski wyszukuje zgniłe jabłko” oczywiście pamiętajmy, że psychologowie nieustannie i w wielkim trudzie przyczyniają się do podwyższania dobrostanu ludzkości, która dzięki nim zmierza ku świetlanej przyszłości. To, że ktoś został skrzywdzony przez lekarza, nie znaczy, że medycyna jest z gruntu zła. To, że mechanik samochodowy nie wykonał należycie swojej pracy nie oznacza, że ta dziedzina jest do niczego. To, że jakiś komunista okazał się złym człowiekiem, nie oznacza, że komunizm jest złym systemem…
Zakazana psychologia, t. III – okładka

Więcej historii o nadużyciach i przemilczeniach w świecie nauki opisuję w trzecim tomie „Zakazanej psychologii. O cnotach, przywarach i uczynkach małych, wielkich uczonych”. Książka w księgarni Bonito »

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Zawracanie statku głupców – mój najnowszy felieton w Plus Minus Rzeczpospolita

Zawracanie statku głupców, to mój autorski tytuł najnowszego felietonu, który ukazał się w „Plus Minus Rzeczpospolita” i pod takim tytułem można go znaleźć w Archiwum Rzeczpospolitej. W wersji internetowej i papierowej ukazał się pod zmienionym tytułem. Pandemia chorób psychicznych?

Zawracanie statku głupców, to mój autorski tytuł najnowszego felietonu, który ukazał się w „Plus Minus Rzeczpospolita” i pod takim tytułem można go znaleźć w Archiwum Rzeczpospolitej. W wersji internetowej i papierowej ukazał się pod zmienionym tytułem.

Pandemia chorób psychicznych? Kogo ogarnęło szaleństwo

Depresja celebryty, choć bywa wstrząsająca, jest ładniejsza i dużo bardziej ludzka niż schizofrenia bezdomnego, który nie mył się przez kilka miesięcy. W ślad za tym pierwszym do psychobiznesu zwrócą się inni, podczas gdy garstka potrzebujących pomocy, by przetrwać i zachować resztki człowieczeństwa, pozostanie na marginesie zadowolonego z siebie społeczeństwa. Na jednej ze ścian Luwru, oświetlonej charakterystycznym muzealnym światłem, wisi namalowany na niewielkiej desce obraz niezwykły – „Statek głupców” pędzla Hieronima Boscha. Z głęboko zielonym tłem obrazu kontrastuje grupa jasno oświetlonych ludzi w łodzi na pierwszym planie. A właściwie nie to tyleż ludzie, co ich przywary, bo one właśnie stanowią motyw przewodni obrazu. Rozpusta, pijaństwo, łakomstwo, chciwość i inne żądze doprowadzające nas do szaleństwa zostały przez niderlandzkiego mistrza załadowane na statek i wysłane w morze. Przedsięwzięcie to nieobce było ówczesnym odbiorcom, do których Bosch kierował swój przekaz. W średniowieczu często praktykowano pozbywanie się ludzi niemieszczących się w obowiązującym porządku społecznym, obłąkanych, niepełnosprawnych umysłowo, wysyłając ich w podróż morską bez określonego celu. Statek głupców to również metafora, która posłużyła Michelowi Foucaultowi do zobrazowania praktyk wykluczania ludzi chorych psychicznie w kulturze Zachodu. Jego dzieło „Historia szaleństwa w dobie klasycyzmu” stało się, wbrew intencji autora, manifestem ruchu antypsychiatrii, który zapoczątkowano u schyłku lat 60. XX w. Gdybyśmy spojrzeli na naszą historię z odpowiedniej perspektywy, dostrzeglibyśmy, że zatoczyła ona koło i dziś również nie brak tych chętnie wsadzających odmieńców na statki wywożące ich w pełne morze, aby wkrótce zawrócić je stamtąd i skierować do swoich portów, gdzie czekają wyspecjalizowani profesjonaliści gotowi z nieukrywaną troską zająć się ich ładunkiem. WHO szacuje, że obecnie ponad 350 mln ludzi na świecie cierpi z powodu depresji, co stanowi prawie 5 proc. populacji. W większości krajów odsetek ludzi chorujących w ciągu swojego życia na depresję waha się pomiędzy 8 a 12 proc. Według tych samych szacunków na świecie ponad jedna trzecia ludzi w jakimś okresie swojego życia spełnia wszystkie kryteria diagnostyczne dla co najmniej jednego zaburzenia psychicznego. Z tych danych wynika, że mamy do czynienia z pandemią chorób psychicznych o skali niespotykanej w całej historii rodzaju ludzkiego. Dla porównania – grypa hiszpanka, która była największą w historii pandemią, pochłonęła według różnych szacunków 20–100 mln ofiar. A liczby ilustrujące skalę zaburzeń i chorób psychicznych cały czas rosną. Wygląda też na to, że ludzkość jest atakowana przez coraz to nowe choroby psychiczne, które mutują niczym wirusy. W 1952 r. pierwsze wydanie podręcznika „Kryteria diagnostyczne zaburzeń psychicznych” wyróżniało zaledwie 106 jednostek chorobowych i zaburzeń psychicznych. W 1968 r., w drugim wydaniu, było ich już 182. Wydanie trzecie z roku 1980 przyniosło zdecydowany wzrost tej liczby, bo zawierało ich aż 265. Ale choroby i dolegliwości psychiczne zdawały się mutować dalej, bowiem w trzecim uzupełnionym wydaniu z roku 1987 było ich 292. Wydanie czwarte przyniosło niewielki wzrost do 297. Zrewidowana wersja z roku 2000 zawierała ich już tyle, ile dni liczy rok – aż 365. Ostatnie piąte wydanie wyróżnia 374 zaburzenia psychiczne. W ciągu zaledwie 60 lat liczba zaburzeń psychicznych wzrosła ponad trzy i pół raza. Czytaj dalej klikając TUTAJ – bez paywalla!

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Kłamstwo – wirus cywilizacji. Zachęcam do odwiedzenia wystawy!

Gorąco zachęcam do zwiedzenia wystawy Kłamstwo – wirus cywilizacji, która została niedawno otwarta w Warszawie. Tadeusz Zieliński, jej pomysłodawca przez wiele lat pracował nad urzeczywistnieniem swojego pomysłu i w końcu mu się to udało, czego serdecznie mu gratuluję. Nie było mu łatwo. Byłem świadkiem jego zmagań, ponieważ konsultowałem niektóre elementy tej wystawy. Ekspozycja zawiera prezentację kłamstwa w różnych dziedzinach życia. Znajdziecie na niej dział zatytułowany „Kłamstwo a religia” a także  „Kłamstwo nazistowskie” i „Kłamstwo komunistyczne”. Nie brakuje na niej wątku kłamstwa w ekonomii i w nauce. Na wystawie znalazło się  również miejsce dla niektórych elementów z mojej książki Psychologia kłamstwa. Gorąco zachęcam do odwiedzenia Muzeum Niepodległości, a tych, którzy nie zdołają do niego dotrzeć, do obejrzenia fragmentów wystawy na fan page’u Galerii Brama Bielańska.  Otwarcie wystawy
Psychologia kłamstwa – okładka

O motywach, strategiach i narzędziach kłamców piszę w książce „Psychologia kłamstwa”. Książka w księgarni Bonito »

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Wisdom vs. Authority in Science – mój artykuł w Areo Magazine

The story of Abraham and Isaac is probably the most shocking example of submissiveness to authority in the written records of our civilization. However, this tragedy is rarely used as an illustration of blind obedience to a mindlessly cruel authority. Our hierarchical society instinctively defends the privilege possessed by authorities and trusts them even in fields such as science, where self-criticism is the highest value.

In the animal kingdom, the mechanisms of obedience and blind imitation have biologically justified functions. Looking at animal behaviour may therefore, paradoxically, allow us greater insights into this human tendency. Read more by clicking HERE.

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Strzeżcie się fałszywych humanistów – mój nowy felieton w Plus Minus Rzeczpospolita

Nie spotkałem jeszcze nigdy człowieka, który miałby trzy stopy. Nie udało mi się również natrafić na kogoś, kto miałby więcej niż pięć palców u dłoni. Zauważyłem też, że wszyscy ludzie, jakich dane było mi widzieć podczas posiłku, wkładają jedzenie do ust i nie próbują się odżywiać, wciągając je nosem. Z nudną regularnością większość ma dwoje oczu i uszu. Podobnie wydalają i podobnie posługują się mową. Nawet jeśli mówią kompletnie odmiennymi językami, to wykorzystują czasowniki i rzeczowniki i podobnie konstruują zdania. Kiedy są głodni – myślą i mówią o pożywieniu i szukają go, dopóki nie zaspokoją głodu. Nigdy też nie spotkałem człowieka, co do którego miałbym wątpliwości, czy jest człowiekiem, czy też przedstawicielem jakiegoś innego gatunku, nawet jeśli był to człowiek cokolwiek zaniedbany. A jednak niemal codziennie spotykam ludzi, którzy z całą mocą podkreślają: „Każdy człowiek jest inny!”. Czy mają na myśli takie szczegóły, jak długość owych dwóch stóp lub kolor owej pary oczu niezmiennie osadzonych po obu stronach zawsze jednego, choć czasami większego lub mniejszego, spłaszczonego lub kościstego nosa? Nie sądzę. Myślę, że takie stwierdzenia są formułowane z kilku różnych powodów. Jednym z nich jest bezmyślność. Nim nie warto się zajmować. Innym może być obrona indywidualności człowieka. Kiepska to jednak indywidualność… A dalej o tym, dlaczego szewcy, dentyści i chirurdzy nie wykorzystali szansy jaką daje fałszywy humanizm i jak skorzystali z niego klinicyści i terapeuci. Jak wykorzystując fałszywy humanizm zdeprecjonować naszego rozmówcę i zanegować jakiekolwiek konstruktywne rozwiązania, a także o bezradności, która musi stać się udziałem fałszywych humanistów.  Czytaj dalej klikając TUTAJ

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

„Wścibski ogrodnik” – recenzja „Zakazanej psychologii”

To fragment obszernej recenzji autorstwa prof. Czesława Nosala, która ukazała się w kwietniowym numerze miesięcznika „Nowe Książki”. Zapraszam do lektury całego tekstu:

Udane łączenie popularyzacji wiedzy psychologicznej z krytyką popełnianych błędów i nierzetelności badaczy jest trudnym zadaniem. Wiele zależy od tego jaką koncepcję nauki wyznajemy i jaką perspektywę czasu uwzględniamy. Tomasz Witkowski, krytyk i popularyzator psychologii, zajmuje się nierzetelnością w badaniach psychologicznych. Ostrzega przed nadmiernymi generalizacjami, błędami, a nawet oszustwami. Okazuje się bowiem, że chociaż uczeni są w dość korzystnej sytuacji, bo hipotezy/teorie umierają za nich (Karl Popper), to jednak niektórzy mogą zbytnio przywiązywać się do martwych hipotez.

To fragment obszernej recenzji autorstwa prof. Czesława Nosala, która ukazała się w kwietniowym numerze miesięcznika „Nowe Książki”. Zapraszam do lektury całego tekstu: Wścibski ogrodnik

Więcej o książce po kliknięciu na okładkę.