IV edycja FakeHunter Challenge

Na początku grudnia tego roku odbyła się kolejna edycja konkursu FakeHunter Challenge organizowana przez Polską Agencję Prasową. Miałem zaszczyt wystąpić w charakterze jednego z ekspertów, którego organizatorzy zaprosili do rozmów i dyskusji. Aby obejrzeć rozmowę ze mną kliknij na obrazek poniżej.

O konkursie mówiło i pisało obszernie Radio Opole. Aby przeczytać więcej, kliknij na logo radia.

Więcej na temat samego konkursu oraz linki do rozmów z pozostałymi ekspertami po klilknięciu na logo konkursu.


Zawracanie statków głupców i inne eseje – okładka

Szerzej o tym, jak ideologia wypiera naukę, debatę i zdrowy rozsądek, piszę w zbiorze esejów „Zawracanie statków głupców i inne eseje”. Książka w księgarni Bonito »

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Mr Hyde – The Dark Side of Placebo Effect

Zapraszam do lektury nowego artykułu napisanego wspólnie z Maciejem Zatońskim, a poświęconego mało znanemu efektowi nocebo. Artykuł ukazał się właśnie w portalu Science-Based Medicine.

We hear very often about the benefits of auto-suggestion (a.k.a. placebos) in medicine, but much less about their risks and harms.

When Mr A. finally reached the Emergency Department of his local hospital. “Please, please help… I swallowed all of my pills” he mumbled to the attending nurse. An empty, unlabelled medicine box dropped from his hands only seconds before he collapsed on the hospital floor. The staff immediately started the required emergency procedures. The twenty-six-year-old male appeared very pale and apathetic but was still in limited verbal contact. He managed to explain to the emergency room staff that as a clinical trial participant, he took 29 remaining tablets of an unknown experimental therapeutic investigated as a potential treatment for depression. His impulsive decision to commit suicide was soon followed by a reflection that he is not ready to die just yet. As he realised that his life might be about to end, he asked his neighbour to take him to the nearest hospital. Initial examinations revealed severe hypotension. His blood pressure was 80/40 mmHg and dropping, and his heart rate was elevated to 110 beats per minute. He was shivering and breathing rapidly. To prevent the blood pressure from falling even more, he was immediately given an intravenous infusion of 0.9% solution of sodium chloride. Over the next 4 hours, he received over 6 litres of intravenous fluids, which only partially helped to stabilise his blood pressure. The patient was still lethargic and apathetic. During the attempts to stabilise his condition, the staff has tried to learn more about the experimental treatment he was taking. It quickly turned out that he was indeed a participant of a registered clinical trial investigating new treatments for depression, however…he was in the placebo control group! In less than 15 minutes from informing Mr A about being in the placebo arm, his heart rate and blood pressure returned to normal, and he has recovered from his lethargic state. Luckily there was no permanent kidney damage caused by the administration of life-saving fluids.

Czytaj więcej klikając TUTAJ


Zakazana psychologia, t. I – okładka

O psychoanalizie, pseudoterapiach i szarlatanerii w psychologii piszę w pierwszym tomie „Zakazanej psychologii. Pomiędzy nauką a szarlatanerią”. Książka w księgarni Bonito »

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Narysuj drzewo, a powiem Ci kim jesteś! – podcast radiowej Czwórki

Czy można dowiedzieć się o sobie czegoś rysując na kartce owocowe drzewo albo interpretując atramentowe plamy? Psychologowie wciąż używają tzw. testów projekcyjnych. Czy mają one jednak sens?

Czy można dowiedzieć się o sobie czegoś rysując na kartce owocowe drzewo albo interpretując atramentowe plamy? Psychologowie wciąż używają tzw. testów projekcyjnych. Czy mają one jednak sens? Gościem podcastu Kuby Jamrozka jest dr Tomasz Witkowski, psycholog, autor książek w tym nowej „Shaping Psychology”. Zapraszam do wysłuchania podcastu. Tytuł audycji: „Strefa prywatna” Prowadzi Jakub Jamrozek Więcej na temat poruszony w audycji w MOICH KSIĄŻKACH, a także w innych postach na tym blogu:

Z perspektywy naszego kurnika – mój nowy felieton w Plus Minus Rzeczpospolita

Żniwa pseudonauki – wywiad dla tygodnika PRZEGLĄD

Z cyklu: Witkowski wyszukuje zgniłe jabłka – badanie Olgi Hepnarovej

Psychologia to nauka, nie czary

Czego za kilkanaście lat będzie się wstydził obecny student psychologii, a z czego będzie dumny?

Co w zamian? Szkic o krytycznym myśleniu

Czy komputery zastąpią psychologów i psychoterapeutów?


Zakazana psychologia, t. I – okładka

O psychoanalizie, pseudoterapiach i szarlatanerii w psychologii piszę w pierwszym tomie „Zakazanej psychologii. Pomiędzy nauką a szarlatanerią”. Książka w księgarni Bonito »

Tryptyk haniebny – okładka

Szarlatani nie narodzili się w XXI wieku. W powieści „Tryptyk haniebny” cofam się do czternastowiecznej Europy Środkowej, do pracowni alchemika, który obiecuje kamień filozoficzny, i pytam, czy to poszukiwanie doskonałości, czy genialne oszustwo.

Przeczytaj prolog (PDF)  ·  Przeczytaj rozmowę o powieści

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

„Wścibski ogrodnik” – recenzja „Zakazanej psychologii”

To fragment obszernej recenzji autorstwa prof. Czesława Nosala, która ukazała się w kwietniowym numerze miesięcznika „Nowe Książki”. Zapraszam do lektury całego tekstu:

Udane łączenie popularyzacji wiedzy psychologicznej z krytyką popełnianych błędów i nierzetelności badaczy jest trudnym zadaniem. Wiele zależy od tego jaką koncepcję nauki wyznajemy i jaką perspektywę czasu uwzględniamy. Tomasz Witkowski, krytyk i popularyzator psychologii, zajmuje się nierzetelnością w badaniach psychologicznych. Ostrzega przed nadmiernymi generalizacjami, błędami, a nawet oszustwami. Okazuje się bowiem, że chociaż uczeni są w dość korzystnej sytuacji, bo hipotezy/teorie umierają za nich (Karl Popper), to jednak niektórzy mogą zbytnio przywiązywać się do martwych hipotez.

To fragment obszernej recenzji autorstwa prof. Czesława Nosala, która ukazała się w kwietniowym numerze miesięcznika „Nowe Książki”. Zapraszam do lektury całego tekstu: Wścibski ogrodnik

Więcej o książce po kliknięciu na okładkę.

 

 

 

 

 

Rozmowa z moim udziałem w Halo.Radio

Radek Gruca 2020-02-28 @21:00 Zapraszam do wysłuchania rozmowy z moim udziałem przeprowadzonej przez red. Radosława Grucę na antenie Halo.Radio, 28 lutego 2020 roku.
Zakazana psychologia, t. I – okładka

O psychoanalizie, pseudoterapiach i szarlatanerii w psychologii piszę w pierwszym tomie „Zakazanej psychologii. Pomiędzy nauką a szarlatanerią”. Książka w księgarni Bonito »

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Krytyczna analiza neurolingwistycznego programowania (NLP) dla menedżerów i inżynierów

Mam przyjemność poinformować moich czytelników, że kilka miesięcy temu ukazała się książka, która zawiera rozdział mojego współautorstwa poświęcony krytycznej ocenie neurolingwistycznego programowania (NLP) pod kątem wiarygodności dowodów i zastosowań jej technik i metod w pracy menedżerów i inżynierów. Fragmenty książki można przeczytać w Amazonie. Dla ciekawych strona tytułowa naszego rozdziału i Wnioski w formacie pdf.
Zakazana psychologia, t. I – okładka

O psychoanalizie, pseudoterapiach i szarlatanerii w psychologii piszę w pierwszym tomie „Zakazanej psychologii. Pomiędzy nauką a szarlatanerią”. Książka w księgarni Bonito »

Tryptyk haniebny – okładka

Szarlatani nie narodzili się w XXI wieku. W powieści „Tryptyk haniebny” cofam się do czternastowiecznej Europy Środkowej, do pracowni alchemika, który obiecuje kamień filozoficzny, i pytam, czy to poszukiwanie doskonałości, czy genialne oszustwo.

Przeczytaj prolog (PDF)  ·  Przeczytaj rozmowę o powieści

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

CIEMNA STRONA PSYCHOLOGII Strzeżcie się każdego, kto wam radzi, jak żyć

To tytuł kolejnej rozmowy o ciemnych stronach psychologii i kolejnej próby rzucania grochem o ścianę. Mimo wszystko zapraszam do lektury. Wysiłek przeprowadzenia ze mną tej rozmowy podjęła red. Edyta Ochmańska, za co serdecznie jej dziękuję.

To tytuł kolejnej rozmowy o ciemnych stronach psychologii i kolejnej próby rzucania grochem o ścianę. Mimo wszystko zapraszam do lektury. Wysiłek przeprowadzenia ze mną tej rozmowy podjęła red. Edyta Ochmańska, za co serdecznie jej dziękuję.

Rozmowa z Tomaszem Witkowskim, psychologiem, autorem książek „Psychoterapia bez makijażu” i „Zakazana psychologia”. Wysyp doradców i mówców motywacyjnych, którzy ciągle tłumaczą nam, jak powinniśmy żyć, budzi moją niechęć – mówi nasz rozmówca.

Czy psychoterapia może zaszkodzić?
Od lat zajmuję się negatywnymi skutkami psychoterapii. W tym czasie zgłosiło się do mnie bardzo wiele osób, które twierdzą, że zostały skrzywdzone przez psychoterapeutów czy psychiatrów. Niektórych doprowadziło to do prób samobójczych. Ostrożne szacunki mówią, że 10-20 proc. pacjentów doświadcza negatywnych skutków psychoterapii. Źle prowadzona może doprowadzić do tragedii, pogłębić alkoholizm, zmienić system wartości, zniszczyć relacje rodzinne, przyczynić się do porzucenia kariery czy obranej drogi życiowej lub uwikłać w niszczącą relację seksualną. Nie znaczy to jednak, że namawiam, by bać się psychoterapii. Proponuję tylko, by zastosować wobec niej myślenie krytyczne.
Po lekturze pańskiej książki „Psychoterapia bez makijażu”, prezentującej rozmowy z osobami, które są ofiarami psychoterapii, można wpaść w panikę. Które z praktyk terapeutycznych są szczególnie szkodliwe? Wiele badań pokazuje, że analizowanie przeszłych trudnych wydarzeń przeszkadza w osiągnięciu równowagi psychicznej. Czas rzeczywiście pomaga leczyć rany, a zacierająca się pamięć o minionych doznaniach działa na naszą korzyść. Terapeuta koncentrujący się na wydarzeniach z przeszłości może skutecznie ten proces zaburzyć. Taki najprostszy przykład to debriefing psychologiczny. To metoda interwencji, którą stosuje się w stosunku do ofiar różnego rodzaju traum, katastrof. Nie wymyślił jej jednak psycholog ani lekarz, ale strażak, po to, żeby pomagać swoim kolegom. Rozpowszechnił tę metodę, ale już w pierwszych kilku latach jej stosowania okazało się, że jest albo nieskuteczna, albo przynosi szkodę. Kiedy doszło do zamachu na World Trade Center, na zgliszcza wyruszyli psychologowie, żeby pomagać świadkom katastrofy. Po 10 latach od tej tragedii ukazał się raport z badań, które dowiodły, że osoby, które otrzymały pomoc psychologiczną, dużo gorzej radziły sobie z powrotem do równowagi psychicznej niż te, które tej pomocy nie otrzymały. Czytaj dalej klikając TUTAJ.
Przepędźcie guru, którzy radzą, jak żyć – okładka

Ten wątek rozwijam w zbiorze esejów „Przepędźcie guru, którzy radzą, jak żyć i inne eseje” – o tych, którzy sprzedają nam gotowe recepty na życie. Książka w księgarni Bonito »

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Psychologowie i szarlatani – audycja w radiowej Dwójce

Podobny obraz Z pewnym opóźnieniem, dla tych, którzy nie mieli okazji posłuchać, zamieszczam link do audycji sprzed kilku tygodni, która miała miejsce w radiowej dwójce, a która miała toczyć się wokół zagadnień związanych z moją ostatnią książką Zakazana psychologia. Audycji dość osobliwej moim zdaniem, ale oceńcie to sami słuchając jej.

***

Tytuł audycji: Rachunek myśli Prowadzi: Michał Nowak Gość: Ewa Głód, dr Tomasz Witkowski Data emisji: 16.11.2019 Godzina emisji: 23:00 Żeby posłuchać audycji kliknij ikonę poniżej: Więcej o mojej książce:

ZAKAZANA PSYCHOLOGIA 

O CNOTACH, PRZYWARACH I UCZYNKACH MAŁYCH WIELKICH UCZONYCH – TOM III

Odwaga jest dzisiaj chyba w odwrocie. Także odwaga pisania, mówienia ale także odwaga konfrontowania się z argumentami innych. Czy bez takiej odwagi można prowadzić badania naukowe? Czy bez takiej odwagi możliwy jest rozwój? Książka, którą trzymasz w dłoni jest odważna, bo odważny jest jej Autor. Dlatego ją polecam. Przeczytaj, o ile jesteś odważny. dr Tomasz Rozek, dziennikarz naukowy, autor vbloga „Nauka. To lubię”
Tomasz Witkowski od lat bierze pod lupę psychologię, przyglądając się jej dokonaniom z dużą dawką zdrowego sceptycyzmu. Potrafi przystępnie opisać zarówno błędy popełniane przez badaczy, jak i zawiłości naukowej statystyki czy działanie najnowszych technologii. Warto przeczytać i (krytycznie) przemyśleć! Jan Stradowski, dziennikarz magazynu Focus i Radio TOK FM
Posłuchaj również rozmowy z autorem na temat trzeciego tomu z red. Hanną Zielińską:
Posłuchaj rozmowy z autorem na temat trzeciego tomu z red. Cezarym Łasiczką:
Przeczytaj recenzję na blogu:
Obejrzyj poprzednie rozmowy w Racjonalista.tv:
Tryptyk haniebny – okładka

Szarlatani nie narodzili się w XXI wieku. W powieści „Tryptyk haniebny” cofam się do czternastowiecznej Europy Środkowej, do pracowni alchemika, który obiecuje kamień filozoficzny, i pytam, czy to poszukiwanie doskonałości, czy genialne oszustwo.

Przeczytaj prolog (PDF)  ·  Przeczytaj rozmowę o powieści

Żniwa pseudonauki – wywiad dla tygodnika PRZEGLĄD

  Zapraszam do lektury wywiadu, który przeprowadziła ze mną red. Katarzyna Wierzbicka, a który ukaże się w w PRZEGLĄDZIE nr 42/2019       Jeśli jakaś przełomowa metoda została stworzona przez jednego człowieka, to już jest to podejrzane Dr Tomasz Witkowski – psycholog, sceptyk, popularyzator nauki. Współzałożyciel Klubu Sceptyków Polskich, zajmującego się m.in. demistyfikacją pseudonaukowych teorii. Autor m.in. „Psychoterapii bez makijażu” oraz serii „Zakazana psychologia”, której trzeci tom trafił do księgarń Według badania opinii „HealthWave” sprzed miesiąca, co czwarty Polak nie wierzy w medycynę konwencjonalną, a aż 10% uważa, że szczepionki są szkodliwe. Co więcej, lekarz jest uznawany za autorytet w sprawach zdrowotnych równie często, co Ewa Chodakowska. W swoich książkach analizuje pan podobne przekonania w kwestii zdrowia psychicznego. Co takiego się stało, że przestaliśmy ufać autorytetom? – Myślę, że zaważyło tu kilka kwestii. W 1969 r. opublikowana została książka pt. „Psychologia samooceny”. Jej autor, Nathaniel Branden, starał się w niej udowodnić, że wysokość samooceny jest najważniejszym czynnikiem w kształtowaniu osobowości człowieka. Według niego sukces szkolny, powodzenie zawodowe i zachowanie miało zależeć głównie od samooceny. Książka spotkała się z ogromnym uznaniem, mimo że na postawione w niej tezy nie było dowodów empirycznych, potwierdzały je jedynie dane anegdotyczne. Przekonanie o dobroczynnym wpływie wysokiej samooceny dokonało prawdziwego przewrotu głównie w edukacji. Przełożyło się bowiem na oczekiwanie szacunku do wszelkich indywidualnych przekonań – od tamtego czasu jesteśmy uczeni, że nasze poglądy są wartościowe jedynie dlatego, że są nasze, że mamy do nich prawo i nikt nie może się z nas naśmiewać. Rzecz w tym, że nauka jest kwestią nie opinii, a dowodów. Tymczasem tezy naukowe przestały być przez przeciętnych ludzi weryfikowane według ich zgodności z rzeczywistością, stały się sprawą wiary czy indywidualnych przekonań. Do tego doszła moda na filozofię New Age, poszukiwanie własnej drogi, itd. To wszystko sprawiło, że kiedy dziś ktoś publicznie głosi nonsens, czujemy się w obowiązku ten nonsens tolerować – nawet wtedy, kiedy jest on niebezpieczny dla innych, jak np. przekonanie o szkodliwości szczepionek. Działa to w obie strony: przedstawiciele instytucji odpowiadających za wiarę, nie naukę, przedstawiają swoje poglądy jako niepodważalne fakty. A czy nie jest tak, że nauka jest po prostu zbyt trudna dla laików? Być może uciekanie się do tego, co alternatywne, wynika z rodzaju poczucia odrzucenia przez autorytety i elitarności wiedzy naukowej. – To prawda, że nauka jest trudna, jednak jej zagadnienia mogą być wytłumaczone w zrozumiały dla laika sposób. Niestety, naukowcy mówiąc o niej, często posługują się niezrozumiałym żargonem, choć popularyzacja wiedzy jest przecież jednym z trzech obowiązków uczonych, obok prowadzenia badań i nauczania studentów. W Polsce przez całe dziesięciolecia nie dość, że nie przykładano wagi do popularyzacji nauki, ale wręcz takie próby traktowano pogardliwie, a ci, którzy je podejmowali, spotykali się z kpinami. Zresztą działalność popularyzatorska zwyczajnie się nie opłaca w polskim systemie akademickim – rzadko uzyskuje się za nią dodatkowe punkty. Ciągle jeszcze panuje przekonanie, że żeby nauka była nauką, musi być opowiedziana językiem niedostępnym dla przeciętnego człowieka. „Prędzej złodziej przyzna się, że ukradł, niż profesor, że głupstwo powiedział” – ten cytat z Fredry przytacza pan przed jednym z rozdziałów swojej książki. A może ten żargon jest rodzajem zabezpieczenia? W końcu im mniej osób zrozumie jakąś hipotezę, tym mniej będzie z nią dyskutować. – Rzecz w tym, że zamykając się na laików, uczeni pozostawiają większe pole do działania hochsztaplerom, którzy mówią językiem znacznie bardziej przystępnym. I tak twierdzą na przykład, że istnieje terapia lecząca jednocześnie autyzm, zespół Downa i porażenie mózgowe, choć są to zaburzenia o trzech zupełnie oddzielnych i niezwiązanych ze sobą przyczynach. Jednak to tacy oszuści prędzej trafią do tzw. zwykłego człowieka niż naukowiec, który gardzi popularyzowaniem wyników swoich badań. To, że oszuści głoszą niezgodne z rzeczywistością przekonania, nazywając je faktami, nie jest jednak tak niepokojące, jak to, że wiedza potoczna traktowana jest jako oczywistość np. na uniwersytetach. – Zgadza się. Przykładem takiej hipotezy jest chociażby tzw. test Rorschacha: chodzi o tablice z symetrycznymi plamami atramentowymi, które pokazuje się badanemu, prosząc go o podanie skojarzeń mających być podstawą do analizy jego osobowości i diagnozy zaburzeń psychicznych. Ta metoda nigdy nie uzyskała potwierdzenia swojej wartości diagnostycznej w badaniach, co opisuję w „Zakazanej psychologii”. Mimo to jest ona wciąż używana przez niektórych psychologów, do tego przez biegłych sądowych. A zatem wyniki takiego „badania” mają wpływ na decyzje sądu i wymierne przełożenie na ludzkie życie. Warto pamiętać, że eugenika także została stworzona przez uczonego i była traktowana poważnie przez wiele lat, stając się m.in. „naukową” podstawą nazizmu i przyczyniając się do przymusowej sterylizacji setek tysięcy ludzi. Pełna wersja tekstu ukaże się w PRZEGLĄDZIE nr 42/2019

——————————————————————————————

O podobnych zagadnieniach więcej w mojej trylogii Zakazana Psychologia. Zachęcam w szczególności do sięgnięcia po trzeci tom, który w czerwcu tego roku opuścił drukarnię.
 

ZAKAZANA PSYCHOLOGIA. 

O CNOTACH, PRZYWARACH I UCZYNKACH MAŁYCH WIELKICH UCZONYCH – TOM III

Odwaga jest dzisiaj chyba w odwrocie. Także odwaga pisania, mówienia ale także odwaga konfrontowania się z argumentami innych. Czy bez takiej odwagi można prowadzić badania naukowe? Czy bez takiej odwagi możliwy jest rozwój? Książka, którą trzymasz w dłoni jest odważna, bo odważny jest jej Autor. Dlatego ją polecam. Przeczytaj, o ile jesteś odważny. dr Tomasz Rozek, dziennikarz naukowy, autor vbloga „Nauka. To lubię”
Tomasz Witkowski od lat bierze pod lupę psychologię, przyglądając się jej dokonaniom z dużą dawką zdrowego sceptycyzmu. Potrafi przystępnie opisać zarówno błędy popełniane przez badaczy, jak i zawiłości naukowej statystyki czy działanie najnowszych technologii. Warto przeczytać i (krytycznie) przemyśleć! Jan Stradowski, dziennikarz magazynu Focus i Radio TOK FM
Posłuchaj również rozmowy z autorem na temat trzeciego tomu z red. Hanną Zielińską:
Posłuchaj rozmowy z autorem na temat trzeciego tomu z red. Cezarym Łasiczką:
Przeczytaj recenzję na blogu:
Obejrzyj poprzednie rozmowy w Racjonalista.tv:
Tryptyk haniebny – okładka

Szarlatani nie narodzili się w XXI wieku. W powieści „Tryptyk haniebny” cofam się do czternastowiecznej Europy Środkowej, do pracowni alchemika, który obiecuje kamień filozoficzny, i pytam, czy to poszukiwanie doskonałości, czy genialne oszustwo.

Przeczytaj prolog (PDF)  ·  Przeczytaj rozmowę o powieści

Czy nauka może zaskoczyć sceptyka? – rozmowa w Racjonalista.tv

Rozmowa z Jackiem Tabiszem (Racjonalista.tv): czym nauka różni się od teorii spiskowych, co wiemy o amnezji wczesnodziecięcej i dlaczego sceptyk myśli w kategoriach prawdopodobieństwa.

To już kolejna z cyklu rozmów prowadzonych ze mną przez Jacka Tabisza. Tym razem rozmawiamy o niespodziankach, jakie szykuje nam nauka. Przechodzimy przez różne działy nauki i przytaczamy zaskakujące ciekawostki. Czy czekają nas wkrótce przełomy na miarę teorii względności, gdy obraz naszego świata zmieni się tak diametralnie, że nawet najbardziej trzeźwo myślący sceptyk będzie potrzebował długiej chwili, aby porzucić swoje dawne przekonania na rzecz nowych informacji o naszej rzeczywistości? Zapraszam do wysłuchania i obejrzenia naszej rozmowy!

O czym rozmawialiśmy

Czy nauka może zaskoczyć sceptyka? Powinna – i to jest jej najważniejsza różnica wobec teorii spiskowych i ideologii. Psychoanaliza, podobnie jak teorie spiskowe, nigdy niczym nie zaskakuje, bo da się w niej wyjaśnić wszystko: każdy fakt ją potwierdza, a ten, który mógłby ją obalić, zostaje odwrócony na jej korzyść. Tak samo działają modne pseudopsychologiczne wtręty z fizyki kwantowej i zapychanie luk w wiedzy o świadomości Bogiem czy inną siłą zewnętrzną: wszystko nagle pasuje, ale niczego się nie dowiadujemy.

Prawdziwe zaskoczenia przynosi dobra psychologia rozwojowa, którą na studiach lekceważyłem. Amnezja wczesnodziecięca sprawia, że praktycznie nie pamiętamy niczego sprzed trzeciego–czwartego roku życia, bo nie ma jeszcze „ja”, z którym wspomnienia mogłyby się wiązać. Tymczasem polskie sądy przesłuchują kilkunastolatków w sprawie molestowania, którego mieliby doznać jako dwulatki, i skazują na podstawie takich zeznań.

Sceptyk myśli w kategoriach prawdopodobieństwa. Mój ateizm nie jest wiarą w nieistnienie Boga, lecz przekonaniem, że ta hipoteza jest bardzo mało prawdopodobna. Podobnie oceniam samoświadomość zwierząt: u naczelnych, słoni czy delfinów jest bardzo prawdopodobna, u skorupiaków znacznie mniej. Kosmici? Szansa, że gdzieś istnieją, jest dziś wyższa niż szansa na istnienie zdolności paranormalnych, ale prawdopodobieństwo, że ich spotkamy, jest znikome. Jako psycholog bardzo bym jednak chciał poznać psychikę istot, które wyewoluowały gdzie indziej.

O pseudonauce w psychologii i o tym, jak sądy korzystają z zawodnych wspomnień, piszę w „Zakazanej psychologii”.

 
Zakazana psychologia, t. I – okładka

O psychoanalizie, pseudoterapiach i szarlatanerii w psychologii piszę w pierwszym tomie „Zakazanej psychologii. Pomiędzy nauką a szarlatanerią”. Książka w księgarni Bonito »

Tryptyk haniebny – okładka

Szarlatani nie narodzili się w XXI wieku. W powieści „Tryptyk haniebny” cofam się do czternastowiecznej Europy Środkowej, do pracowni alchemika, który obiecuje kamień filozoficzny, i pytam, czy to poszukiwanie doskonałości, czy genialne oszustwo.

Przeczytaj prolog (PDF)  ·  Przeczytaj rozmowę o powieści

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

O sceptycyzmie. Tomasz Witkowski i Kaja Bryx w Racjonalista.tv

Rozmowa z Kają Bryx (Racjonalista.tv) o sceptycyzmie: skąd się wziął, po co powstał Klub Sceptyków Polskich i po czym rozpoznać pseudonaukę.

Tomasz Witkowski tłumaczy nam, dlaczego sceptycyzm jest cenny w nauce i codziennym życiu. W tej rozmowie wracamy też do historycznych korzeni postawy sceptycznej i zastanawiamy się, jak uniknąć skrajności, czyli relatywizmu kwestionującego wszystko i dogmatyzmu.

O czym rozmawialiśmy

Sceptycyzm narodził się w starożytnej Grecji jako szkoła filozoficzna, która uważała, że szczęście osiąga ten, kto powstrzymuje się od wydawania sądów bez dowodów. Sceptycy walczyli z dogmatykami, którzy głosili prawdy wymyślone wyłącznie w umyśle, i – jak pisał Władysław Tatarkiewicz – oczyścili filozofię starożytną z wielu sprzecznych spekulacji. Współczesna nauka wybiera z tej tradycji to, co działa: brzytwę Ockhama, krytyczne myślenie, wymóg dowodów.

Klub Sceptyków Polskich powstał, bo brakowało głosu, który precyzyjnie i zrozumiale pokazywałby, że pewne sposoby myślenia prowadzą donikąd. Uniwersytety nie cenią popularyzacji, a ludzie gubią się w zalewie paranauki. Zmianę w edukacji wiążę z kultem samooceny, który od drugiej połowy XX wieku wszedł do szkół i gabinetów, choć badania Roya Baumeistera pokazały, że wysoka samoocena nie jest lekarstwem na problemy społeczne.

Podstawowym narzędziem obrony jest dobre wykształcenie z matematyki, fizyki, chemii i biologii – bez niego nawet teza o płaskiej Ziemi wydaje się zgodna z tym, co widzimy. Warto też znać sygnały ostrzegawcze: obietnicę uniwersalnego środka na wszystko, bardzo szybkich efektów i opowieść o spisku naukowców, którzy rzekomo ukrywają lek na raka. Kto naprawdę by go odkrył, zdobyłby Nobla i fortunę, a nie ukrywał się. Wysiłek poznawczy jest dla nas wrodzenie niewygodny, ale potrafi dawać ogromną satysfakcję.

O sceptycznym myśleniu i pseudonauce piszę w „Zakazanej psychologii” i w zbiorze esejów „Przepędźcie guru, którzy radzą, jak żyć”.

Parę osób po obejrzeniu materiału w kanale Racjonalista.tv pytało mnie o przesłanie z mojej koszulki, którego kamera nie wychwyciła wyraźnie. Ponieważ zachęca do sceptycyzmu i krytycznego myślenia, choć nieco w innej sferze niż nauka, prezentuję je w pełnej odsłonie: Posty, rozmowy i wywiady na podobne tematy:

Jaką rolę odgrywają dziś sceptycy? – audycja w TOK FM

Wątpię, więc jestem, czyli dlaczego nikomu nie wolno wierzyć na słowo

We wrześniu spotkacie we Wrocławiu najsławniejszych na świecie sceptyków

Czym jest sceptycyzm?

Pozytywne myślenie nie prowadzi do szczęścia

Najsłynniejsi sceptycy przyjeżdżają do Polski


Zakazana psychologia, t. I – okładka

O psychoanalizie, pseudoterapiach i szarlatanerii w psychologii piszę w pierwszym tomie „Zakazanej psychologii. Pomiędzy nauką a szarlatanerią”. Książka w księgarni Bonito »

Tryptyk haniebny – okładka

Szarlatani nie narodzili się w XXI wieku. W powieści „Tryptyk haniebny” cofam się do czternastowiecznej Europy Środkowej, do pracowni alchemika, który obiecuje kamień filozoficzny, i pytam, czy to poszukiwanie doskonałości, czy genialne oszustwo.

Przeczytaj prolog (PDF)  ·  Przeczytaj rozmowę o powieści

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Zakazana psychologia 3 w radiu TOK FM

Zaczynamy zastępować psychologią religię – dr Tomasz Witkowski, autor „Zakazanej psychologii”. O zakazanej psychologii, o cnotach, przywarach i uczynkach małych wielkich uczonych z red. w. Zapraszam do wysłuchania podcastu audycji lub lektury transkrypcji rozmowy.

Zaczynamy zastępować psychologią religię – dr Tomasz Witkowski, autor „Zakazanej psychologii”

O zakazanej psychologii, o cnotach, przywarach i uczynkach małych wielkich uczonych z red. Hanna Zielińska w Radio TOK FM. Zapraszam do wysłuchania podcastu audycji lub lektury transkrypcji rozmowy.  Posłuchaj podcastu klikając na ikonkę poniżej.

Książka wydana przez Wydawnictwo Bez Maski już w przedsprzedaży TUTAJ!

O czym rozmawialiśmy

Rozmawialiśmy o trylogii „Zakazana psychologia” – każdy tom jest osobną całością – i o dekadzie mojej pracy na rzecz psychologii jako nauki. Czy było warto? Książki pomogły pojedynczym czytelnikom, którzy piszą, że otworzyły im oczy, ale psychobiznes nadal kwitnie.

Mówiłem o kryzysie replikacji: uczeni zwracali uwagę na problemy psychologii od kilkudziesięciu lat, a działania podjęto dopiero niedawno. Rozmawialiśmy też o tym, że sprostowania mają mniejszą siłę niż sensacje – cenimy strażaka, który ratuje ludzi z płomieni, a nie inspektora, dzięki któremu do pożarów w ogóle nie dochodzi – oraz o współpracy naukowców z dziennikarzami.

Zakazana psychologia 3 w radiu TOK FM

O cnotach, przywarach i uczynkach małych wielkich uczonych. Rozmowa na temat książki w radiu TOK FM poprowadzona przez red. Cezarego Łasiczkę. Posłuchaj podcastu klikając na ikonkę poniżej.

Zakazana psychologia

O cnotach, przywarach i uczynkach małych wielkich uczonych

Rozmowa na temat książki w radiu TOK FM poprowadzona przez red. Cezarego Łasiczkę. Posłuchaj podcastu klikając na ikonkę poniżej.  

O czym rozmawialiśmy

Rozmawialiśmy o trzecim tomie „Zakazanej psychologii” tuż przed jego premierą. Przytaczałem dane o liczbie zaburzeń psychicznych w kolejnych wydaniach podręcznika DSM: w ciągu 60 lat wzrosła ona ponad trzy i pół raza, do 374. Opowiadałem też, że planowałem jedną książkę o nadużyciach i mitach psychologii, a materiału starczyło na trzy tomy – i dzieło wciąż nie jest ukończone.

Mówiłem o trudnym związku psychologii z maszynami: od lat 40. psychologowie odrzucają wsparcie metod statystycznych i komputerów, choć bywają one trafniejsze w diagnozie, a dziś pojawiają się także aplikacje terapeutyczne. Porównywałem też dorobek psychologii z osiągnięciami fizyki.


Zakazana psychologia, t. III – okładka

Więcej historii o nadużyciach i przemilczeniach w świecie nauki opisuję w trzecim tomie „Zakazanej psychologii. O cnotach, przywarach i uczynkach małych, wielkich uczonych”. Książka w księgarni Bonito »

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Jak bardzo jest zdeprawowana psychologia akademicka?

Rozmowa w anglojęzycznym podcaście o korupcji w psychologii akademickiej: publikuj albo zgiń, paradoks pogarszających się statystyk zdrowia psychicznego, śmieciowa nauka i moja prowokacja w stylu Sokala.

To tytuł, jaki nadał naszej rozmowie Danny Whittaker, autor bloga My Own Worst  Enemy. Można jej posłuchać w formie podcastu: Lub obejrzeć i posłuchać w Youtube:

O czym rozmawialiśmy

Rozmowa w anglojęzycznym podcaście była kontynuacją wcześniejszych odcinków ze Scottem Lilienfeldem i Williamem Epsteinem, ale tym razem dotyczyła nie tylko nieskuteczności, lecz także jawnych kłamstw i korupcji w psychologii. Badacz musi publikować albo zginie. Łatwiej więc wyizolować dwa–trzy czynniki i opublikować nieistotny wynik, niż mierzyć się ze złożonością ludzkiego umysłu. Narzędzia do badania tej złożoności mamy, tylko wybraliśmy inną drogę.

Prowadzący zwrócił uwagę na paradoks: im więcej badań, psychologów i terapeutów, tym gorsze statystyki zdrowia psychicznego. Odpowiadam, że takich statystyk nie można traktować jak pomiarów temperatury czy masy, bo żadnego zaburzenia psychicznego nie da się dziś stwierdzić za pomocą biologicznego markera. Ich wzrost w dużej mierze odzwierciedla to, jak definiujemy i diagnozujemy problemy. Rozmawiamy też o „śmieciowej nauce”: dziwacznych, bezużytecznych badaniach, które dostają finansowanie, bo czasopisma i grantodawcy chcą oryginalnych wyników.

Opowiadam o mojej prowokacji sprzed lat, zainspirowanej mistyfikacją Alana Sokala. Pod pseudonimem napisałem artykuł o wymyślonej, kompletnie bzdurnej terapii, okraszony fizyką kwantową i „polami morficznymi” Ruperta Sheldrake’a, i wysłałem go do popularnego pisma psychologicznego, które miało radę naukową. Tekst opublikowano. Chciałem sprawdzić, co przechodzi przez sito redakcji pism, które trafiają do umysłów potencjalnych pacjentów. Na koniec zdradzam, jaką książkę zabrałbym na bezludną wyspę: „Starego człowieka i morze” Hemingwaya.

Całą historię tej prowokacji opisałem w „Zakazanej psychologii”; zapis znajdziesz też w zakładce „Historia pewnej prowokacji” w menu.

Zapraszam również do lektury bardzo interesującego bloga Danny’ego: My Own Worst Enemy
Zakazana psychologia, t. II – okładka

O tym, jak psychologia upodabnia się do nauki kultu cargo, piszę w drugim tomie „Zakazanej psychologii. Nauka kultu cargo i jej owoce”. Książka w księgarni Bonito »

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Hochsztaplerka na kozetce

To tytuł artykułu, który ukazał się 27 sierpnia, 2018 roku w tygodniku „PRZEGLĄD”, a przy powstawaniu którego miałem przyjemność współpracować z jego autorką – redaktor Katarzyną Wierzbicką. Problemy poruszane w mojej ostatniej książce „Psychoterapia bez makijażu. Rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach” artykuł przybliża z dziennikarskiej perspektywy. Zapraszam do lektury! Coraz więcej Polaków korzysta z psychoterapii, tymczasem nie ma przepisów, które chroniłyby ich przed nadużyciami C., psychoterapeutka z Warszawy, anonsuje się m.in. jako „trener, coach i hipnodietetyk”, pomagający w radzeniu sobie z dysleksją, „konfliktami wewnętrznymi” i brakiem motywacji do nauki języków obcych. Na stronie internetowej oferuje indywidualne podejście do klienta, łączące „coaching, hipnoterapię (…), techniki NLP, EFT, edukację psychodietetyczną, radiestezję i pracę z dźwiękiem”. To jednak nie wyczerpuje katalogu metod stosowanych przez C., w „Akademii Neurocoachingu” możemy bowiem wraz z C. „wybrać się w fascynującą podróż w głąb swojego umysłu, by dowiedzieć się, jak działa i odkryć w nim (…) drzemiące talenty” – oczywiście nie za darmo. Z. „od 20 lat (…) korzysta z bogatych tradycji, m.in. buddyzmu, zen, qiqong, dzogczen”. „Najgłębszym procesem terapeutycznym, jakiemu podlegamy, jest życie – przekonuje sentencjonalnie psychoterapeuta z Częstochowy. – Od każdego z nas zależy, jak głęboka będzie ta terapia… jak głęboko wnikniemy w proces zwany życiem”, czytamy na stronie. Z kolei L., przedstawiająca się jako „psychoterapeuta, psycholog i seksuolog”, deklaruje chęć podejmowania się spraw wyjątkowo „trudnych i zawikłanych”, w szczególności poleca opracowaną przez siebie, „skuteczną terapię homoseksualizmu”: „Moim szczególnym osiągnięciem jest opracowanie autorskiej, skutecznej terapii homoseksualizmu opartej na połączeniu terapii indywidualnej i rodzinnej – pisze psychoterapeutka z Warszawy. – Niewielu terapeutów potrafi skutecznie przeprowadzić taką terapię!”. „Zajrzenie w głąb siebie”, służące uruchomieniu „ukrytego potencjału naszego umysłu”, „naukowo potwierdzone metody”, „indywidualne podejście” czy „podświadomość” to wyrażenia, których wręcz nie wypada nie użyć, anonsując usługi psychoterapeutyczne. Używają ich również C., Z. i L. Padają nobliwe i mniej znane nazwiska oraz specjalistycznie brzmiące nazwy metod, sporym powodzeniem cieszy się prefiks neuro- , przymiotniki tworzone od niemieckich nazwisk i skróty, np. NPD, EFT, PPS. Jeśli w literaturze metody nie ma, oznacza, że jest ona „autorska”. Pośród neurocoachingów, hipnoz i warsztatów w znajdowaniu szczęścia, co jakiś czas pojawiają się metody mniej rewolucyjne: terapia behawioralno-poznawcza, systemowa czy Gestalt. Jednak niewprawne ucho laika odbiera je wszystkie jako kakofonię niezrozumiałych dla siebie dźwięków. – Problem polega na tym, że termin psychoterapia jest bardzo pojemny – mówi psycholog dr Tomasz Witkowski, autor dwutomowej „Zakazanej psychologii” i wydanej niedawno „Psychoterapii bez makijażu”. – Trudno jest porównywać pracę coacha, który sprzedaje ludziom recepty na rozwój osobisty, z psychoterapią prowadzoną w szpitalu psychiatrycznym z ludźmi chorymi np. na depresję. To jak włożyć do jednego worka chirurga i pedikiurzystę tylko dlatego, że obaj używają skalpela i dezynfekują narzędzia. Z prawnego punktu widzenia stosujący hipnozę neurocoach i certyfikowany psychoterapeuta behawioralno-poznawczy reprezentują tę samą grupę zawodową. Rozporządzenie ministra zdrowia z listopada 2013 r. definiuje wprawdzie psychoterapeutę jako lekarza lub magistra wybranych kierunków studiów (nie tylko psychologii, także innego kierunku społecznego lub humanistycznego), który ukończył lub jest w trakcie trwającego przynajmniej cztery lata szkolenia podyplomowego przygotowującego do zawodu i zakończonego uzyskaniem odpowiedniego certyfikatu. Kłopot w tym, że ustawy o zawodzie psychoterapeuty w Polsce nie ma. Brakuje zatem również ogólnie obowiązujących standardów prowadzenia psychoterapii. Ministerstwo nie określa też jednostek uprawnionych do kształcenia przyszłych psychoterapeutów. Teoretycznie taką jednostką powinno być stowarzyszenie psychoterapeutyczne reprezentujące wybraną szkołę psychoterapii. Takie stowarzyszenie może jednak założyć każdy, poszerzając tym samym gamę szkół psychoterapeutycznych praktykowanych w Polsce i otwierając sobie drogę do kształcenia przyszłych psychoterapeutów. – Dla nas też jest to duży problem – przyznaje Natalia Żuk-Michałowska, psychoterapeutka pracująca w nurcie Gestalt. – W środowisku informujemy się nawzajem o pseudoterapeutach i pseudosuperwizorach. Dla ustawodawcy różnicy nie ma. Zdarza się bowiem, że osoby zakładające stowarzyszenia pseudopsychoterapeutyczne szkolą swoich ludzi. A potem ci ludzie wystawiają pseudorekomendacje kolejnym. Niektórym superwizorom zdarza się wydawać rekomendację dla świętego spokoju. A bywa też i tak, że psychoterapeuci wykluczeni ze stowarzyszenia wciąż wykonują swój zawód, wiedząc, że nic im za to nie grozi. Ustawa mogłaby uregulować te problemy, chroniąc jednocześnie uczciwych psychoterapeutów i osoby korzystające z psychoterapii. Cały tekst można przeczytać w „Przeglądzie” nr 35/2018, dostępnym również w wydaniu elektronicznym.   Więcej na temat podobnych problemów przeczytasz w książce „Psychoterapia bez makijażu. Rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach.”  
Defekt – okładka

O tym, co terapia potrafi zrobić z człowiekiem, opowiadam nie tylko jako psycholog. W powieści „Defekt” śledzę zdolnego młodego człowieka przez jego związki i kolejne terapie i pytam, co się dzieje, gdy za wszelką cenę próbujemy dopasować się do normy.

Przeczytaj fragment (EPUB)  ·  Przeczytaj rozmowę o powieści

Czego (dotychczas) nauczył mnie skandal wokół stanfordzkiego eksperymentu więziennego?

Jak wiele podobnych wydarzeń pokazał mi bezmiar mojej naiwności. Po raz kolejny przekonałem się, że moje prostoduszne przekonania o zasobach wiedzy i potrzebie zrozumienia świata przez ludzi, są mocno wyolbrzymione. Z rozmysłem nie wymieniłem tu zdolności intelektualnych. Do zrozumienia tego, co się stało, nie jest niezbędna ponadprzeciętna inteligencja. Wystarczy odrobina wiedzy i chęć zrozumienia czegoś więcej, niż tylko własnych poglądów zbudowanych na niepełnych informacjach. Tylko tyle. Aż tyle. Kilka tygodni temu na świecie zrobiło się głośno wokół słynnego, przeprowadzonego w 1971 roku stanfordzkiego eksperymentu więziennego. Wszystko to za sprawą publikacji książki francuskiego dokumentalisty Thibault Le Texiera zatytułowanej Histoire D’Un Mensonge (Historia kłamstwa), w której autor ujawnia kulisy przeprowadzonych przez Philipa Zimbardo badań. Książka pokazuje w jaki sposób Zimbardo manipulował sytuacją, aby uzyskać to co zamierzał, a co świat zna w postaci sformułowanych przez niego wniosków. Ponieważ zajmuję się nadużyciami w nauce (a w psychologii w szczególności) od wielu lat, postanowiłem również zabrać głos w tej sprawie. Napisałem krótki komentarz do tych wydarzeń, zawierający linki do najistotniejszych źródeł i opublikowałem go na swoim blogu (https://tomwitkow.wordpress.com/2018/06/29/wlasnie-rozpoczyna-sie-jeden-z-najciekawszych-eksperymentow-w-historii-psychologii/). Poświęciłem nieco więcej czasu, aby w sposób bardziej wyczerpujący przyjrzeć się konsekwencjom, które spowodował zarówno sam eksperyment, jak i skandal wokół niego (https://tomwitkow.wordpress.com/2018/07/02/lucyfer-ktorego-wymyslil-zimbardo-o-konsekwencjach-stanfordzkiego-eksperymentu-wieziennego-i-skandalu-ktorego-stal-sie-obiektem/). Na zaproszenie redakcji NEWSWEEK.PL napisałem krótki artykuł na ten temat (http://www.newsweek.pl/wiedza/nauka/eksperyment-wiezienny-podwazony-co-to-oznacza-,artykuly,429673,1.html), wziąłem udział w audycji radia TOK FM (http://audycje.tokfm.pl/podcast/Wiezienny-eksperyment-Zimbardo-przeklamaniem-Wielki-skandal-wisi-w-powietrzu/64386). Wszystkie moje wypowiedzi, jak również publikacje innych autorów spowodowały dość ożywioną dyskusję wokół wydarzeń związanych z ujawnieniem nieprawidłowości eksperymentu więziennego. Niedowierzanie, zdziwienie, trwoga, niesmak – to tylko część uczuć, które wzbierały we mnie podczas tych dyskusji. Aby jednak nie tracić czasu na ich rozpamiętywanie, postanowiłem zebrane wnioski zebrać w postaci wniosków, którymi chciałby w tym miejscu się podzielić. Jak pisałem we wstępie, dotyczą one dwóch obszarów – wiedzy i potrzeby (chęci) zrozumienia rzeczywistości. WIEDZA Przerażająco duża część dyskutujących nie wie czym jest w nauce eksperyment, co bada i w jaki sposób, czym różni się od obserwacji i doświadczenia. Odbiorcy takich tekstów jak moje utożsamiają eksperyment z doświadczeniem czegoś, jakimś rodzajem majsterkowania w rzeczywistości badawczej. Jeszcze bardziej zatrważające jest to, że spora część osób zabierających głos, to ludzie posiadający wyższe wykształcenie. Ja sam wyniosłem wiedzę na temat eksperymentu z liceum i błędnie założyłem, że przeciętnie wykształcony człowiek to rozumie. Pamiętam, że prowadząc zajęcia z wprowadzenia do psychologii na pierwszym roku, starałem się te pojęcia wyjaśnić i utrwalić. Być może w tej chwili nie należy do kanonu wiedzy rozumienie czym jest eksperyment, ale bez tego ani się nie da zrozumieć, czego słynny eksperyment więzienny dotyczył (i jakikolwiek inny), ani tym bardziej tego, czego dotyczy skandal, jaki wokół niego powstał. Takie pojęcia, jak zmienna, hipoteza, grupa kontrolna, zaślepienie próby to elementarz dla kogoś, kto chciałby wypowiadać się na temat eksperymentów naukowych nie kompromitując się przy tym. Podobnie jak w kwestii pojęcia eksperymentu, tak również ogromne zamieszanie panuje w rozumieniu związków przyczynowo skutkowych. Eksperyment właśnie, to jedyna w nauce metoda, za pomocą której możemy badać związki przyczynowo skutkowe. Obserwując jakieś zjawiska możemy tylko domyślać się przyczyn określonych zdarzeń. W eksperymentach staramy się wywołać te zjawiska za pomocą takich czynników, co do których podejrzewamy, że mogą być ich przyczynami. Jeśli to się uda, możemy mówić, że odkryliśmy te przyczyny. Obserwowanie jakichś zależności, kiedy coś występuje po czymś niekoniecznie oznacza, że to coś „przed” jest przyczyną tego czegoś „po”. W logice traktuje się to jak błąd post hoc ergo propter hoc. Współwystępowanie jakichś zdarzeń też niekoniecznie oznacza, że jedno z nich jest przyczyną drugiego. Dowolne zamienianie przyczyn i skutków w sytuacji , kiedy dysponujemy wyłącznie danymi korelacyjnymi, powoduje takie zamieszanie, z którego ludzie o niewielkiej motywacji do wysiłku intelektualnego wyciągają „jedynie słuszne” wnioski – „w każdym twierdzeniu tkwi ziarno prawdy”, lub co gorsza „prawda leży pewnie gdzieś po środku”. Niestety, jak mawia mój kolega, rodzynki w błocie nie czynią z niego ciasta, a prawda nie jest średnią różnych poglądów. Chyba najgorzej jest rozmawiać o wydarzeniach, o których każdy coś słyszał. Tak jest właśnie w przypadku eksperymentu więziennego. Ktoś miał jakieś zajęcia na pierwszym roku, ktoś widział film fabularny, ktoś czytał o tym w jakiejś książce. Z tych informacji buduje się pewne wyobrażenie, nie wiedzę. Zadziwiająca liczba ludzi (również tych wykształconych, a może przede wszystkim ich) podczas dyskusji polega na swoich wyobrażeniach i broni do upadłego wniosków sformułowanych właśnie na podstawie swoich wyobrażeń o pewnych zdarzeniach. Tymczasem eksperyment więzienny to konkretne fakty (bardzo słabo znane dyskutującym), które zostały wielokrotnie przez jego twórców zrelacjonowane. Odkrycia Le Texiera to również fakty (jeszcze mniej znane dyskutantom) zebrane z archiwum stanfordzkiego eksperymentu więziennego. W oderwaniu od nich nie da się wyciągnąć poprawnych wniosków. Współczesne szkoły (również wyższe) budują w nas fałszywe przekonanie, że dla każdego poglądu należy oczekiwać szacunku, również dla tych, zbudowanych z wyobrażeń. Warto pamiętać, że kiedy wjedziemy na czerwonym świetle na przejście dla pieszych i zabijemy przechodnia, nikt nie uszanuje naszego poglądu na temat koloru światła, który rzekomo widzieliśmy w tamtym momencie. POTRZEBA ZROZUMIENIA RZECZYWISTOŚCI Leży u podstaw naszych zasobów wiedzy, więc pośrednio brak wiedzy świadczy o nasileniu tej potrzeby. Warto jednak przyjrzeć się reakcjom na to, co wydarzyło się po zdemaskowaniu fałszerstw Zimbardo. Szoki i niedowierzanie – bardzo rzadka reakcja. Ludzie reagujący w ten sposób najczęściej na własną rękę próbują dobrać się do faktów, potwierdzić lub sfalsyfikować uzyskaną informację. Zajmuje im sporo czasu, zanim sformułują swoją opinię. Zadają pytania (niezwykle rzadkie zjawisko!), poszukują aktywnie odpowiedzi, analizują wiarygodność źródeł informacji. Ich zachowanie napędza chęć zrozumienia otaczającej ich rzeczywistości. „Zawsze podejrzewałem, że z nim coś jest nie tak”– taka reakcja może mieć dwa źródła. Jednym z nich mogą być rzeczywiste wątpliwości dotyczące badań Zimbardo. Ludzie kierowani rzeczywistymi wątpliwościami i formułujący taką opinię potrafią ją uzasadnić odnosząc się do faktów. Często po prostu nie poświęcili tym wątpliwościom odpowiednio dużo czasu aby je rozwiać lub ugruntować. Drugim źródłem takiej reakcji jest to, co znamy w psychologii jako efekt pewności wstecznej (hindsight bias) nazywany też efektem „wiedziałem-że-tak-będzie”. Jest to tendencja do oceniania przeszłych wydarzeń jako bardziej przewidywalnych, niż rzeczywiście były. Prawdopodobnie wynika z tego, że wiedza na ich temat jest bardziej dostępna niż wiedza na temat możliwości, które się nie zdarzyły. W takim przypadku ludzie starają się zachować spójność swojej wiedzy o świecie manipulując prawdopodobieństwami wydarzeń raczej niż wzbogacać ją o dodatkowe fakty. Przypomina to trochę przestawianie w głowie klocków w taki sposób, aby pasowały do nowego, zmienionego obrazka. W obu przypadkach potrzeba zrozumienia rzeczywistości jest czymś istotnym dla takich osób – są skłonne włożyć pewien wysiłek w jej zaspokojenie. „Nawet jeśli cos tam skłamał, to i tak inni udowodnili że jest tak jak twierdził” – reagujący w ten sposób mają mgliste wyobrażenie zarówno o samym eksperymencie więziennym, jak i innych, równie znanych (najczęściej eksperymentach Milgrama). Z całą pewnością jednak charakteryzuje ich duże zaufanie do własnej (najczęściej szczątkowej) wiedzy. Ta wiedza sprowadza się do przekonania, że człowiek potrafi być zły pod wpływem czynników zewnętrznych. Nie mają zamiaru jej weryfikować ani wzbogacać (zaśmiecać) dodatkowymi faktami. Wolą swoją energię skierować przeciwko tym, którzy burzą ich dobre samopoczucie. Tutaj potrzeba zrozumienia rzeczywistości zostaje zastąpiona przez potrzebę obrony stworzonego obrazu świata. Dyskusja z takimi ludźmi skazana jest na porażkę – jest to coś, czego najtrudniej jest mi się nauczyć. Zaprzeczanie – prawdopodobnie dotyczy ludzi, którzy, jak poprzednia grupa, zdobyli pewne wyobrażenie wiedzy, ale jednocześnie w przeszłości zaangażowali się aktywnie w jakiś rodzaj działań zgodnych z tym wyobrażeniem (uczenie innych, przekonywanie, popularyzowanie itp.). Natychmiastowe zaprzeczanie bez sprawdzenia faktów wynika najprawdopodobniej z silnej potrzeby redukcji dysonansu poznawczego. W tym wypadku potrzeba rozumienia rzeczywistości jest całkowicie zdominowana przez potrzebę obrony własnego wizerunku. Dotychczas nie spotkałem nikogo, kto próbowałby bronić stanowiska Zimbardo posługując się wyłącznie faktami. Pozostaje mieć nadzieję, że wynika to z tego, iż analiza faktów jest czasochłonna, a nie z tego, że nie ma ludzi, którzy chcieliby poddać fakty takiej analizie. P.S. Przedstawiciele świata, którego skandal dotyka najbardziej – świata nauki, niemal zupełnie nie zabrali dotychczas głosu w tej sprawie. Być może to wina wakacji, a może czegoś zupełnie innego. Nie wiem. Prawdopodobnie jednak ich reakcje wkrótce wzbogacą krajobraz bitwy o prawdę.
Zakazana psychologia, t. III – okładka

Więcej historii o nadużyciach i przemilczeniach w świecie nauki opisuję w trzecim tomie „Zakazanej psychologii. O cnotach, przywarach i uczynkach małych, wielkich uczonych”. Książka w księgarni Bonito »

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

Więzienny eksperyment Zimbardo przekłamaniem? Wielki skandal wisi w powietrzu

Image result for philip zimbardo 7 lipca 2018 roku w radiu TOK FM w Weekendowym Poranku rozmawiałem z redaktor Karoliną Głowacką na temat wydarzeń związanych ze skandalem wokół stanfordzkiego eksperymentu więziennego. By posłuchać podcastu wystarczy kliknąć ikonę PLAY poniżej.  Więcej na temat tych wydarzeń i ich konsekwencji w moich poprzednich postach, a także w linkach poniżej. Zapraszam do lektury. https://tomwitkow.wordpress.com/2018/06/29/wlasnie-rozpoczyna-sie-jeden-z-najciekawszych-eksperymentow-w-historii-psychologii/ https://tomwitkow.wordpress.com/2018/07/02/lucyfer-ktorego-wymyslil-zimbardo-o-konsekwencjach-stanfordzkiego-eksperymentu-wieziennego-i-skandalu-ktorego-stal-sie-obiektem/ https://tomwitkow.wordpress.com/2018/07/05/eksperyment-zimbardo-jakie-szkody-wyrzadzil-nam-i-nauce/ Wywiad online z Le Texier: https://www.contretemps.eu/entretien-texier-experience-stanford/ Artykuł Bena Bluma: https://medium.com/s/trustissues/the-lifespan-of-a-lie-d869212b1f62 Artykuł w LiveScience: https://www.livescience.com/62832-stanford-prison-experiment-flawed.html Artykuł w The Psychologist: https://thepsychologist.bps.org.uk/time-change-story https://exposenews.info/world/2018/06/28/philip-zimbardo-defends-the-stanford-jail-experiment-his-most-well-known-work.html https://psyarxiv.com/b7crx Griggs, R.A. (2014). Coverage of the Stanford Prison Experiment in introductory psychology textbooks. Teaching of Psychology, 41, 195-203. http://www.prisonexp.org/response

O czym rozmawialiśmy

Rozmawialiśmy o doniesieniach francuskiego dokumentalisty Thibault Le Texiera, który zamierzał nakręcić film o stanfordzkim eksperymencie więziennym, a w archiwach odkrył przekłamania: strażników nakłaniano do brutalności. Jeśli eksperyment miał badać wpływ sytuacji, badacze nie powinni byli w nią ingerować.

Mówiłem, jak głęboko wyjaśnienie Zimbardo weszło do kultury – korzystają z niego filozofowie, a nawet sędziowie – i o jedynej próbie powtórzenia eksperymentu, przeprowadzonej przez Alexa Haslama i Stephena Reichera we współpracy z BBC. To być może najbardziej znany eksperyment w historii nauki, a skandal oznacza spadek zaufania do wyników nauk społecznych.


Zakazana psychologia, t. III – okładka

Więcej historii o nadużyciach i przemilczeniach w świecie nauki opisuję w trzecim tomie „Zakazanej psychologii. O cnotach, przywarach i uczynkach małych, wielkich uczonych”. Książka w księgarni Bonito »

Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.