
O motywach, strategiach i narzędziach kłamców piszę w książce „Psychologia kłamstwa”. Książka w księgarni Bonito »
Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

O motywach, strategiach i narzędziach kłamców piszę w książce „Psychologia kłamstwa”. Książka w księgarni Bonito »
Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.
O nadchodzącym 17 Europejskim Kongresie Sceptyków, który odbędzie się we Wrocławiu rozmawiam z redaktorem Maciejem Sasem dla „Gazety Wrocławskiej” Wersja artykułu w formacie pdf: Wątpię, więc jestem…

O psychoanalizie, pseudoterapiach i szarlatanerii w psychologii piszę w pierwszym tomie „Zakazanej psychologii. Pomiędzy nauką a szarlatanerią”. Książka w księgarni Bonito »
Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.


O ewolucyjnych korzeniach ludzkiej natury piszę w książce „Inteligencja makiaweliczna. Rzecz o pochodzeniu natury ludzkiej”. Książka w księgarni Bonito »
Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.
Na zaproszenie RACJONALISTA.TV rozmawiam z Jackiem Tabiszem o najsławniejszych sceptykach i racjonalistach, których już we wrześniu 2017 roku każdy chętny będzie mógł spotkać i posłuchać we Wrocławiu na 17 Europejskim Kongresie Sceptyków. Obok najsłynniejszej specjalistki od memów prof. Susan Blackmore, spotkamy legendarnego Jamesa Randiego, który oferował przez lata milion dolarów dla każdego, kto dowiedzie swoich paranormalnych mocy i który przez wiele lat tego miliona nie stracił. Będzie to jego pierwsza wizyta w Polsce i jednocześnie, jak zapowiedział, ostatnia podróż do Europy. Lista sław, które odwiedzą Wrocław jest długa, ale oprócz znakomitych wykładów będą również prowadzone warsztaty krytycznego myślenia dla dzieci i młodzieży i wykłady otwarte w języku polskim. Aby posłuchać rozmowy o tym niecodziennym święcie sceptycyzmu i nauki kliknij w fotografię poniżej.

O psychoanalizie, pseudoterapiach i szarlatanerii w psychologii piszę w pierwszym tomie „Zakazanej psychologii. Pomiędzy nauką a szarlatanerią”. Książka w księgarni Bonito »
Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

O psychoanalizie, pseudoterapiach i szarlatanerii w psychologii piszę w pierwszym tomie „Zakazanej psychologii. Pomiędzy nauką a szarlatanerią”. Książka w księgarni Bonito »
Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.
Psycholgoy Led Astray: Cargo Cult in Science and Therapy
Ten temat rozwijam w zbiorze esejów „Zawracanie statków głupców i inne eseje”. Książka w księgarni Bonito »
Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.
W poniedziałek 29 maja „Gazeta Wyborcza” w dodatku „Magazyn Reporterów – Duży Format” opublikowała obszerny materiał poświęcony nadużyciom w psychoterapii autorstwa Ewy Kalety. W pierwszym, artykule zatytułowanym: Przytulam panią wirtualnie. Co wolno podczas psychoterapii?
W poniedziałek 29 maja „Gazeta Wyborcza” w dodatku „Magazyn Reporterów – Duży Format” opublikowała obszerny materiał poświęcony nadużyciom w psychoterapii autorstwa Ewy Kalety. W pierwszym, artykule zatytułowanym: Przytulam panią wirtualnie. Co wolno podczas psychoterapii? autorka opisuje dwie dość przerażające historie terapeutyczne. Lektura godna polecenia wszystkim tym, którzy mają wyobrażenie psychoterapii stworzone przez przekazy marketingowe okraszone zachwytami zadowolonych pacjentów. Głównemu artykułowi towarzyszą dwa komentarze, które dopełniają obrazu całości. Pierwszy z nich, to moja rozmowa z autorką artykułu zatytułowana: Psycholog Tomasz Witkowski: Jak odróżnić dobrego psychoterapeutę od złego? Drugi komentarz wygłosił psychoterapeuta i psychiatra Prof. Bogdan de Barbaro: W zawodzie psychoterapeuty nie ma kodeksu, nie ma ustawy
Kilka lat temu krytykowałem „Gazetę Wyborczą”‚ za bezrefleksyjne propagowanie marketingowej akcji „Mam terapeutę”. Dzisiaj dziękuję redakcji za dostrzeżenie problemów związanych z psychoterapią i opublikowanie materiału, który urealnia jej – często zbyt wyretuszowany – obraz.

Historie pacjentów skrzywdzonych w terapii i rozmowy z terapeutami zebrałem w książce „Psychoterapia bez makijażu. Rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach”. Książka w księgarni Bonito »

O tym, co terapia potrafi zrobić z człowiekiem, opowiadam nie tylko jako psycholog. W powieści „Defekt” śledzę zdolnego młodego człowieka przez jego związki i kolejne terapie i pytam, co się dzieje, gdy za wszelką cenę próbujemy dopasować się do normy.
Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.
To temat audycji z cyklu Godzina Filozofów prowadzonej w radiu TOK FM przez redaktora Tomasza Stawiszyńskiego.
Na co dzień atakują nas informacje prawdziwe i nieprawdziwe. Postawa sceptyczna każe kwestionować doniesienia badań naukowych i powszechnych poglądów. O sceptycyzmie i nadchodzącym 17 Europejskim Kongresie Sceptyków we Wrocławiu opowiada dr Tomasz Witkowski założyciel Klubu Sceptyków Polskich. Posłuchaj audycji klikając na przycisk poniżej:
Wszystkich uczestników tego bloga, którzy wspierają nasze działania gorąco zachęcam do wsparcia bezpłatnych programów towarzyszących Kongresowi, a przeznaczonych dla dzieci, młodzieży i dorosłych. Wielu ludzi zupełnie bezinteresownie zaangażowało się w to przedsięwzięcie poświęcając mu swój czas i energię. Pomóżmy im zrealizować to co zaplanowali wpłacając dowolną kwotę na ten cel – liczy się każda złotówka!
Szeczgóły tutaj: https://pomagam.pl/dajsieporwacnauce
W imieniu organizatorów z góry dziękuję za wszelką pomoc.
W „Godzinie filozofów” rozmawialiśmy o sceptycyzmie jako postawie, która każe sprawdzać zarówno doniesienia naukowe, jak i powszechne przekonania. Sceptycyzm wymaga pracy nad sobą, bo naturalnie szybko dostrzegamy związki i działamy, zamiast sprawdzać. Stąd siła komunikatów działających na emocje – na przykład wobec rodziców przekonywanych, że ich dzieci są w niebezpieczeństwie i trzeba działać natychmiast.
Opowiadałem o 17. Europejskim Kongresie Sceptyków we Wrocławiu: o wykładach zrozumiałych dla każdego, o tematach takich jak nauka i religia, GMO czy zjawiska paranormalne, i o uczciwej postawie sceptycznej na przykładzie dawnego aktywisty ekologicznego, który po przeanalizowaniu dowodów zmienił zdanie w sprawie GMO.

O psychoanalizie, pseudoterapiach i szarlatanerii w psychologii piszę w pierwszym tomie „Zakazanej psychologii. Pomiędzy nauką a szarlatanerią”. Książka w księgarni Bonito »

Szarlatani nie narodzili się w XXI wieku. W powieści „Tryptyk haniebny” cofam się do czternastowiecznej Europy Środkowej, do pracowni alchemika, który obiecuje kamień filozoficzny, i pytam, czy to poszukiwanie doskonałości, czy genialne oszustwo.
Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.
Jeśli żyjesz w mieście, jechałeś dzisiaj do pracy tramwajem lub autobusem, robiłeś zakupy w centrum handlowym, szedłeś ulicą mijając obcych ci ludzi, to z pewnością spotkałeś osoby zaburzone lub chore psychicznie, bo jest ich co najmniej kilka, kilkanaście w każdej…
Nie ufaj współczuciu – wybieraj godność, własną i innych.
Chritopher Hitchens
Jeśli żyjesz w mieście, jechałeś dzisiaj do pracy tramwajem lub autobusem, robiłeś zakupy w centrum handlowym, szedłeś ulicą mijając obcych ci ludzi, to z pewnością spotkałeś osoby zaburzone lub chore psychicznie, bo jest ich co najmniej kilka, kilkanaście w każdej przypadkowej grupie stu osób. Pewnie w ogóle nie zwróciłeś na nie uwagi, bo większość z nich stara się ze wszystkich sił nie wyróżniać – imitują zachowanie ludzi zdrowych. Wiedzą doskonale, że ujawnienie swojej inności spowoduje, że ludzka sfora rozpocznie szykany i prześladowania. Na szczęście wśród członków tej sfory coraz częściej pojawiają się jednostki prawdziwie współczujące, które przeciwstawiają się temu naznaczeniu ludzi innych niż większość. Dołączają do nich wszelkiej maści oportuniści, którzy chcą być spostrzegani jako politycznie poprawni, co w gruncie rzeczy nie jest złe, bo wzmacnia głos tych pierwszych. Dzięki nim los ludzi chorych i zaburzonych jest dużo lepszy niż kiedyś. Ludzie zgłaszający się na psychoterapię rzadziej się tego wstydzą, a niektórzy – małpując celebrytów – nawet się z tym obnoszą. Choć problem stygmatyzacji nadal istnieje, bo jego korzenie tkwią w biologicznej części naszej natury, której imperatywy bezwzględnie nakazują wystrzegać się wszelkiej odmienności, to wygląda na to, że mimo wszystko systematycznie się zmniejsza. Duże zasługi w tym względzie mają psychoterapeuci, psychologowie i psychiatrzy, którzy dzięki swej wiedzy lepiej rozumieją zachowanie takich ludzi, a co za tym idzie, są w stanie owe biologiczne nakazy przekroczyć i przekonać do tego również innych. Ja jednak pozostaję wciąż nieufny w stosunku do pomysłów forsowanych przez współczesne demokratyczne społeczeństwa, które stać choćby na taką obłudę jak to, żeby potępiać większość narkotyków, legalizując jednocześnie i czerpiąc dochody z konsumpcji alkoholu i tytoniu. De omnibus disputandum. Węszę więc obłudę i podstęp również i tam, gdzie inni widzą wyłącznie współczucie i dobrą wolę. Dokąd mnie mój sceptycyzm doprowadził? Przede wszystkim, co pewnie nie jest wielkim odkryciem nawet dla niezgłębiającego tematu myślącego człowieka, do zwrócenia uwagi na to, jakie korzyści i komu przynosi walka ze stygmatyzacją zaburzeń i chorób psychicznych. Na sztandarach mamy cierpienie ludzi, ale drzewce tych sztandarów trzymają ludzie zdrowi. Zmniejszenie lęku przed stygmatyzacją to zwiększenie zapotrzebowania na usługi terapeutyczne, podwyższenie statusu społecznego psychoterapeutów i, nie mniej istotny, wzrost dobrego samopoczucia i samooceny, a nawet pojawienie się przekonania o pełnieniu misji. Nie ma w tym nic złego, dopóki obie strony na tym korzystają, dopóki wielkość cierpienia jest odwrotnie proporcjonalna do dobrostanu tych, którzy owo cierpienie zmniejszają. Wątpliwości pojawiają się wówczas, kiedy uczciwy szklarz w obliczu braku zleceń wchodzi w spółkę z łobuzem dysponującym procą. Pandemia chorób psychicznych, z którą mamy do czynienia ostatnimi czasy, konfrontuje nas z koniecznością sprawdzenia, czy przypadkiem nie mamy tutaj do czynienia z układem szklarz – łobuz. Szczególnie że w obliczu tej pandemii nikt nie bije na alarm, a jej ofiary są sprawnie „zagospodarowywane” przez rynek zwiększający podaż usług terapeutycznych. To są jednak problemy, które już wielokrotnie poruszałem w swoich tekstach[1] i wystąpieniach[2] i nie chciałbym dzisiaj wracać do tego tematu. Jednak społeczne przyzwolenie dla walki ze stygmatyzacją ludzi psychicznie chorych i zaburzonych i powszechna aprobata dla działań realizujących ten cel poza oczywistymi korzyściami, przyczyniły się również do stworzenia pułapki, w którą wpadają tylko niektórzy, a z której nie ma wyjścia. Ba, nie dociera z niej nawet krzyk wołania o pomoc i sprawiedliwość. Kiedy wyciągasz papierosa z paczki, twój wzrok musi napotkać napisy ostrzegawcze. Podobnie jest, gdy kupujesz alkohol albo studiujesz jego etykietę. Kiedy przekraczasz próg gabinetu psychoterapeutycznego nikt nie ostrzeże cię przed konsekwencjami przemieszczenia się w przestrzeni o tych kilka zaledwie metrów. I nie chodzi mi tutaj o wszelkie możliwe negatywne konsekwencje psychoterapii, o których pisałem w czterech swoich książkach. Chodzi mi o to, że ten ruch może zostać wykorzystany przeciwko tobie, tak jak każde słowo oskarżonego o zbrodnię, o czym lojalnie przestrzegają amerykańscy policjanci w momencie aresztowania, przynajmniej w filmach. W jaki sposób? W psychoterapii, podobnie jak w każdej ludzkiej działalności, coś może pójść nie tak. Pacjent, przez przypadek lub z rozmysłem, może zostać skrzywdzony. Jeśli będzie miał dość siły w sobie, by próbować dochodzić swoich praw, niemal zawsze będzie traktowany jako osoba zaburzona. Ci sami obrońcy cierpiących, którzy walczą ze stygmatyzacją chorych i zaburzonych psychicznie, nie zawahają się przed wskazaniem na to zaburzenie lub chorobę, jako argument świadczący na niekorzyść pacjenta. W najłagodniejszej wersji poddając w wątpliwość jego wiarygodność. W mocniejszej – zaświadczając o ograniczonych możliwościach poznawczych pacjenta w sądzie. Nie wymyśliłem tego siedząc przy biurku. Latem 2014 roku zacząłem systematycznie prowadzić rozmowy z pacjentami, którzy czują się skrzywdzeni przez terapeutów. Setki maili, telefonów, dziesiątki godzin spędzone na rozmowach, drugie tyle przy edycji tekstów zapisanych rozmów. Część moich rozmówców zgłaszała skargi, również do stowarzyszeń terapeutów, ich komisji etycznych, ale także do prokuratury czy do sądu. W każdym ze znanych mi przypadków rozpatrywano relacje tych osób, jako osób zaburzonych, a co za tym idzie mało wiarygodnych. Skąd wiadomo, że są zaburzone? No przecież inaczej nie trafiłyby na terapię! Żadna z tych osób dotychczas nie uzyskała jakiegokolwiek zadośćuczynienia, choć niektóre z nich są wyjątkowo wytrwałe i kilka już lat próbują bezskutecznie coś uzyskać, choćby słowo przepraszam. I choć życzę im jak najlepiej, moje prognozy w tym względzie są bardzo pesymistyczne. Ci, którzy trafiając na terapię są traktowani jako cierpiący ludzie, w momencie, kiedy dochodzi do konfliktu z terapeutami stają się ludźmi zaburzonymi, tylko dlatego, że kiedyś, zachęcani również przez tych walczących ze stygmatyzacją, beztrosko przekroczyli próg gabinetu terapeutycznego. Zaraz, zaraz! Ale może ci ludzie są rzeczywiście zaburzeni, a przez to mało wiarygodni? Skąd taki pomysł przyszedł mi do głowy? Tego też sam nie wymyśliłem. Krótko po tym, jak rozpocząłem swoje przedsięwzięcie, które nie potrafi mi się kojarzyć inaczej niż z podróżą narratora Boskiej komedii Dantego, prowadzonego przez kolejnych przewodników w coraz to głębsze kręgi piekielne, przyszło mi na myśl, aby wydarzenia, które stały się udziałem moich rozmówców, omówić również z psychoterapeutami i innymi specjalistami, którzy mogliby wnieść w te historie nieco więcej światła. W tym celu zaprosiłem do rozmów 39 polskich terapeutów, wśród których znalazło się wiele osób znanych i uznanych jako autorytety, psychologów i psychiatrów. Dodatkowo próbowałem zachęcić do wypowiedzi trójkę prawników, którym te problemy nie są obce i jednego lekarza o specjalności innej niż psychiatria. Mniej niż jedna czwarta zgodziła się na rozmowy, jeszcze mniej dotrwało w tych rozmowach do końca. Powoli powstaje z tego książka. Ci którzy odmawiali niejednokrotnie zwracali mi uwagę na fakt, że relacje, które uzyskałem od pacjentów pochodzą od ludzi zaburzonych, a przez to nie można traktować ich jako wiarygodnego opisu wydarzeń! Nieraz też uświadamiali mi, że jestem dość naiwny traktując opowieści pacjentów jak prawdziwe historie, wszak z założenia w układzie pacjent – terapeuta, ten drugi ma więcej wglądu w to, co dzieje się w tej relacji. Zanim po raz pierwszy usłyszałem taką argumentację, wszystkich swoich rozmówców traktowałem jako jednakowo wiarygodnych. Dlaczego miałbym zakładać, że chcą mnie wprowadzić w błąd lub oszukać? Jeśli coś przeinaczają, to czynią to prawdopodobnie tak samo, jak my wszyscy – bo coś źle zapamiętali, bo pewne wydarzenia zniekształciła niedoskonała pamięć, bo troszkę się wybielają. W tym względzie pacjenci są tak samo ułomni jak ich terapeuci i wszyscy inni ludzie. Dzisiaj, po tych dziesiątkach godzin rozmów jestem dużo mniej skłonny ufać tym, którzy przekonują mnie, że mają monopol na obiektywność, że inni są mniej wiarygodni. Tak, przestałem wierzyć terapeutom przekonującym mnie o braku wiarygodności pacjentów. Bardziej ufam relacjom pacjentów, bo ci nawet w sytuacji niepowodzenia terapii nadal poszukują w sobie jej przyczyn. Mniej polegają na własnej wiedzy, nie wygłaszają swoich wizji rzeczywistości ze zniewalającą pewnością siebie. Nie mają gotowych odpowiedzi tylko ich szukają. Pewnego razu pacjentka, z którą pracowałem nad redakcją jej rozmowy, doświadczając kolejnych sytuacji, w których podważano wiarygodność jej relacji poprosiła mnie, abym zadał pytanie terapeutom, z którymi rozmawiam, czy wiedzą, jak się czuje ktoś, kogo szczerość jest na każdym kroku poddawana w wątpliwość tylko dlatego, że kiedyś zdecydował się na udział w terapii. Kieruję je dzisiaj publicznie do wszystkich terapeutów: Wiecie? Doświadczyliście tego kiedykolwiek? Potraficie sobie wyobrazić jak to jest pozostać ostatecznie naznaczonym jako człowiek zaburzony? P.S. Jako ciąg dalszy lektury tego tekstu rekomenduję doskonałe w swej formie i zatrważające w wymowie opowiadanie Gabriela Garcii Marqueza Chciałam tylko skorzystać z telefonu opublikowane w tomie Dwanaście opowiadań tułaczych. [1] Np. tutaj: https://psychologia-ekonomiczna.com.pl/article/view/257; https://tomwitkow.wordpress.com/2015/01/04/jak-reklamuje-sie-psychoterapie/ [2] Np. tutaj: https://tomwitkow.wordpress.com/2016/04/18/psychobiznes-na-zgliszczach-i-traumatyczna-turystyka/; https://tomwitkow.wordpress.com/2015/02/13/zapraszam-na-wyklad-do-warszawy/
Historie pacjentów skrzywdzonych w terapii i rozmowy z terapeutami zebrałem w książce „Psychoterapia bez makijażu. Rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach”. Książka w księgarni Bonito »

O tym, co terapia potrafi zrobić z człowiekiem, opowiadam nie tylko jako psycholog. W powieści „Defekt” śledzę zdolnego młodego człowieka przez jego związki i kolejne terapie i pytam, co się dzieje, gdy za wszelką cenę próbujemy dopasować się do normy.
Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.
Prof. Michael Heap, psycholog kliniczny i sądowy, sceptyk i redaktor naczelny kwartalnika wydawanego przez Association for Skeptical Inquiry – zrecenzował książkę w pierwszym tegorocznym numerze. Zapraszam do lektury!
Psychology Led Astray to dobrze i przystępnie napisana książka oparta na gruntownie przeprowadzonych badaniach. Trudno przecenić znaczenie tematu, który porusza.

O tym, jak psychologia upodabnia się do nauki kultu cargo, piszę w drugim tomie „Zakazanej psychologii. Nauka kultu cargo i jej owoce”. Książka w księgarni Bonito »
Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.
28 marca 2017 roku w radiu TOK FM w audycji zatytułowanej OFF Czarek rozmawiałem z redaktorem Cezarym Łasiczką między innymi na temat niedawnej prowokacji przeprowadzonej przez polskich naukowców, o problemie dostępu do danych surowych, o fatalnych wynikach badań nad wykrywaniem samobójstwa, o zastosowaniu nowoczesnych technologii w diagnozie i terapii. A oto dokładny link do nagrania: http://audycje.tokfm.pl/podcast/Jak-nukowo-zrobic-innych-w-balona/47858#
Zapraszam do wysłuchania!
Rozmawialiśmy m.in. o prowokacji polskich naukowców, którzy przez dwa lata tworzyli fikcyjną badaczkę i zgłosili ją do czasopism typu open access – wiele z nich zaprosiło ją do redakcji. Mówiłem o rzeczywistych osiągnięciach psychologii, takich jak opracowanie szkoleń dla załóg lotniczych, które przyczyniły się do dużego spadku liczby katastrof.
Rozmawialiśmy też o metaanalizie 50 lat badań nad czynnikami ryzyka samobójstwa (365 badań), z której wynika, że nie przewidujemy samobójstwa lepiej niż rzutem monetą, oraz o przewadze diagnoz statystycznych nad klinicznymi i oporze przed powierzaniem diagnozy maszynom.

Jak rozpoznawać manipulację i jak się przed nią bronić, piszę w książce „Psychomanipulacje. Jak je rozpoznawać i jak sobie z nimi radzić”. Książka w księgarni Bonito »
Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

O psychoanalizie, pseudoterapiach i szarlatanerii w psychologii piszę w pierwszym tomie „Zakazanej psychologii. Pomiędzy nauką a szarlatanerią”. Książka w księgarni Bonito »
Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.
Z radością informuję , że od kilku dni moje książki dostępne są w iTunes. Z tej okazji od wczoraj pierwsze 10 osób, które przeczytały Psychology Gone Wrong i prześlą na Fan Page na Facebooku krótką, unikalną recenzję książki, otrzymają niepowtarzalny kod przy pomocy którego będą mogły pobrać bezpłatnie z iTunes egzemplarz Psychology Led Astray!
Podobnie pierwsze 10 osób, które przeczytały Psychology Led Astray i prześlą na Fan Page na Facebooku krótką, unikalną recenzję książki, otrzymają niepowtarzalny kod przy pomocy którego będą mogły pobrać bezpłatnie z iTunes egzemplarz Psychology Gone Wrong!
Oferta ważna tylko do 6 kwietnia, 2017 r.

O psychoanalizie, pseudoterapiach i szarlatanerii w psychologii piszę w pierwszym tomie „Zakazanej psychologii. Pomiędzy nauką a szarlatanerią”. Książka w księgarni Bonito »
Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.

O ewolucyjnych korzeniach ludzkiej natury piszę w książce „Inteligencja makiaweliczna. Rzecz o pochodzeniu natury ludzkiej”. Książka w księgarni Bonito »
Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.
Zapraszam do lektury drugiego, poprawionego wydania naszej klasycznej pracy Psychologia dla trenerów. Nowe wydanie książki zebrało entuzjastyczne recenzje najwybitniejszych specjalistów w naszej dziedzinie. Prof. dr hab. Dariusz Doliński Uczenie innych nie jest rzeczą łatwą.
Zapraszam do lektury drugiego, poprawionego wydania naszej klasycznej pracy Psychologia dla trenerów. Nowe wydanie książki zebrało entuzjastyczne recenzje najwybitniejszych specjalistów w naszej dziedzinie.
Einstein mawiał, że wszystko powinno być wyłożone tak prosto, jak to możliwe, ale … nie prościej.Trójka doskonałych autorów wzięła to sobie do serca! To wspaniała książka dla trenerów biznesu i dla tych, którzy chcą nimi zostać. Mądra, i wolna od uproszczeń, ale zarazem napisana prostym, wolnym od naukowego żargonu, językiem.
Uczenie innych nie jest rzeczą łatwą. Uczący się ufają, że trenerzy dysponują solidną wiedzą, której przekazywanie przyczyni się do podniesienia efektywności pracy. Bez wątpienia, „Psychologia dla trenerów” jest książką, która takiej solidnej i potwierdzonej naukowo wiedzy dostarcza. Trenerzy, którzy ją przeczytają, dowiedzą się tego, w jaki sposób proces uczenia się może być stymulowany lub hamowany. Poznają też podstawowe zasady interpretowania wyników badań psychologicznych, które mogą być przydatne w treningu zawodowym. Co ważne, zapoznają się z kodeksem etycznym trenera – zbiorem zasad pogłębiających zaufanie między trenerem i jego słuchaczami.
Wśród rozlicznych kompetencji ekspert w każdej dziedzinie musi przede wszystkim dysponować rzetelną, ponadprzeciętną wiedzą. Dla trenera jest to nie tylko wiedza merytoryczna, ale również wiedza o tym jak skutecznie uczyć jednostki i grupy. Ta książka uczy jak uczyć. I robi to ponadprzeciętnie dobrze.
„Psychologia dla trenerów” jest niezbędnikiem dla psychologów praktyków, który przedstawia zwięźle wybrane, naukowe zasoby naszej dyscypliny, cenne jako inspiracja, pomoc i przestroga. Inspiracje do skutecznego i mądrego działania znajdujemy niemal na każdej kartce tego podręcznika. Uzyskanie pomocy zależy od zaangażowania czytelnika, któremu uważna lektura podsuwa zarówno gotowe, jak i kreatywne rozwiązania praktycznych problemów. Natomiast rozdział pierwszy i ostatnie (w tym „Kodeks Dobrych Praktyk Polskiej Izby Firm Szkoleniowych”) ostrzegają trenerów przed błędami metodologicznymi i wykroczeniami natury etycznej. Szkolenia są potraktowane jako forma uczenia się, która się dokonuje w procesie komunikacji pomiędzy szkoloną grupą a trenerem i opiera na rozmaitych mechanizmach wpływu społecznego. Klient – uczestnik szkolenia – potraktowany jest jako jednostka i jako członek grupy, jako podmiot operujący wiedzą potoczną i jako obiekt badań psychologicznych, którego właściwości i działanie są opisywane i objaśnione. Profesor Małgorzata Kossowska ma bardzo bogaty dorobek naukowy i praktyczny, doktor Sławomir Jarmuż i doktor Tomasz Witkowski są doświadczonymi trenerami, wciąż pozostającymi w intensywnych kontaktach ze znakomitymi uczelniami. Wielostronność i bogactwo treści tej książki ma więc w osobach Autorów bardzo solidne podstawy naukowe i praktyczne.

O psychoanalizie, pseudoterapiach i szarlatanerii w psychologii piszę w pierwszym tomie „Zakazanej psychologii. Pomiędzy nauką a szarlatanerią”. Książka w księgarni Bonito »
Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.
W cyklu Człowiek 2.0 emitowanym przez radio TOK FM audycja prowadzona przez redaktora naukowego magazynu FOCUS – Jana Stradowskiego.
W cyklu Człowiek 2.0 emitowanym przez radio TOK FM audycja prowadzona przez redaktora naukowego magazynu FOCUS – Jana Stradowskiego. Oto jak pisze o audycji na swoim blogu:
Przez wiele lat wydawało się, że dziedziny takie jak psychologia czy psychoterapia są tak bardzo „ludzkie”, że trudno sobie wyobrazić, by klinicystę lub terapeutę mogła zastąpić jakaś maszyna. Tymczasem pierwsze dowody na to zaczęły się pojawiać już w połowie XX wieku. Dziś natomiast, jak można było niedawno przeczytać na łamach „Focusa” w artykule „Tylko maszyna zrozumie człowieka„, komputerowe algorytmy potrafią już stawiać trafniejsze diagnozy niż psycholodzy. I nie poprzestają na tym – z powodzeniem zajmują się także terapią. Czy nowe technologie zmienią oblicze psychologii i dlaczego aplikacja mobilna może być dla pacjenta lepsza niż kontakt z człowiekiem? O tym opowie mój gość w studiu TOK FM – dr Tomasz Witkowski, psycholog, pisarz, autor książek z serii „Zakazana psychologia” („Psychology Led Astray”), przedstawiciel Klubu Sceptyków Polskich.Nagrywając tę audycję, a szczególnie część pierwszą, nie myślałem w ogóle o zdyskredytowanych metodach diagnozy, takich jak testy projekcyjne, przeciwko stosowaniu których Klub Sceptyków Polskich protestuje od lat. Porównania diagnoz „maszynowych” z dokonywanymi przez klinicystów dotyczyły tych opartych na najlepszych stosowanych praktykach. Szkoda, że nie wspomniałem o przepaści jaka dzieli je od wyników badania plamami Rorschacha i rysunkiem drzewa i innymi dziwolągami, które wciąż nie zniknęły z gabinetów psychologicznych. Mimo wszystko, myślę, że audycja wpisuje się w protest „Psychologia to nauka, nie czary”, który przypomniałem w poprzednim poście. Audycji w dwóch częściach można posłuchać klikając na ikony „play poniżej. Część I Dlaczego aplikacja mobilna może być lepsza niż kontakt z psychologiem? Dr Tomasz Witkowski był gościem Jana Stradowskiego

Historie pacjentów skrzywdzonych w terapii i rozmowy z terapeutami zebrałem w książce „Psychoterapia bez makijażu. Rozmowy o terapeutycznych niepowodzeniach”. Książka w księgarni Bonito »

O tym, co terapia potrafi zrobić z człowiekiem, opowiadam nie tylko jako psycholog. W powieści „Defekt” śledzę zdolnego młodego człowieka przez jego związki i kolejne terapie i pytam, co się dzieje, gdy za wszelką cenę próbujemy dopasować się do normy.
Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.
Dokładnie pięć lat temu, 27 lutego 2012 r. z inicjatywy Klubu Sceptyków Polskich ponad 140 naukowców, psychologów i studentów założyło rano koszulki z zamieszczoną powyżej grafiką. Przez cztery kolejne dni przychodzili na uczelnie, do pracy z tym właśnie hasłem protestując przeciwko stosowaniu pseudonaukowych metod w diagnozie psychologicznej, a w szczególności tej wykonywanej na potrzeby sądownictwa. Inicjatywę wspierało kilkanaście organizacji pozarządowych. Na kilku uczelniach w całej Polsce odbyły się wykłady poświęcone tej problematyce i towarzyszące im debaty. O kampanii szeroko informowało radio, telewizja i prasa. Uczestnicy kampanii wystosowali list otwarty do Polskiego Towarzystwa Psychologicznego z prośbą o wycofanie ze sprzedaży bezwartościowych metod diagnostycznych. List podpisało 457 osób, w przeważającej większości psychologów. Został on złożony na ręce ówczesnej (i nadal pełniącej tę funkcję) Prezes PTP dr Małgorzaty Toeplitz-Winiewskiej. Do dzisiaj list ten pozostał bez jakiejkolwiek odpowiedzi. Do dzisiaj również wiele z poruszonych wówczas problemów i postawionych pytań pozostało bez odpowiedzi, natomiast odbyło się wiele warsztatów i szkoleń promujących zdewaluowane techniki projekcyjne. Dzisiaj z przykrością trzeba stwierdzić, że pomimo kampanii przeprowadzono wiele warsztatów i szkoleń promujących zdewaluowane techniki projekcyjne, a biegli sądowi nadal krzywdzą swoimi opiniami kolejne osoby.
W piątą rocznicę tej kampanii Klub Sceptyków Polskich stanowczo protestuje przeciwko bierności i cichemu przyzwoleniu na stosowanie i sprzedawanie nierzetelnych psychologicznych metod diagnozy. Zmiana szyldu z Rodzinnych Ośrodków Diagnostyczno Konsultacyjnych (RODK) na Opiniodawcze Zespoły Sądowych Specjalistów (OZSS) nie zmieniła dosłownie nic w nierzetelnych i nietrafnych sposobach przeprowadzania diagnozy.
W prawym bocznym Menu na stronach KSP pod tytułem PSYCHOLOGIA TO NAUKA znajdziecie tam Państwo opis kampanii, wypowiedzi autorytetów na temat stosowania testów projekcyjnych, odpowiedzi na najczęściej zadawane pytania, grafiki do pobrania, literaturę i wiele innych materiałów.
W sklepie „Małej Psychologii” współpracującej ściśle z KSP, zmożecie Państwo kupić koszulkę z logiem kampanii i założyć ją idąc do pracy lub na uczelnię, aby przypomnieć naszą kampanię.
Zapraszamy do ponownego udostępniania, nagłaśniania, edukowania i protestowania! Nie bądźmy bierni i obojętni na krzywdę jaką wyrządzają psycholodzy stosujący techniki projekcyjne w diagnozie!

O psychoanalizie, pseudoterapiach i szarlatanerii w psychologii piszę w pierwszym tomie „Zakazanej psychologii. Pomiędzy nauką a szarlatanerią”. Książka w księgarni Bonito »
Chcesz dostawać moje nowe teksty e-mailem? Zapisz się poniżej.